ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ശാൽവന്റെ സൈന്യം അഗ്നിയും സൂര്യനും പോലെ കത്തിയുള്ള അമ്പുകൾക്കും വിഷസർപ്പങ്ങളെപ്പോലെ മാരകമായ ആയുധങ്ങൾക്കും ഇരയാകുമ്പോൾ അവർ അതീവ ആശങ്കയിലായി, ആ അസ്ത്രങ്ങൾ കൊണ്ട് ഭ്രമിച്ചുപോയി. ശാൽവന്റെ സൈന്യത്തിൽ നിന്നുള്ള ആയുധങ്ങളുടെ മഴയിൽ ഭയങ്കരമായി പീഡിക്കപ്പെട്ടിട്ടും, വീരന്മാരായ വൃഷ്ണികൾ യുദ്ധഭൂമിയിൽ നിന്നു പിന്മാറിയില്ല; ഇരുവിശ്വവും ജയിക്കണമെന്നുള്ള ആഗ്രഹത്തിൽ അവരൊന്നൊന്നരായി നിലകൊണ്ടു. അപ്പോൾ ശാൽവന്റെ മന്ത്രിയായ ദ്യുമാൻ, മുമ്പ് പ്രത്യുമ്നനെ കീഴടക്കിയവൻ, ഭാരംകൂടിയ ഗദയുമായി സമീപിച്ചു. അവൻ ആ ഗദയാൽ പ്രത്യുമ്നന്റെ നെഞ്ചിൽ ഭയങ്കരമായി അടിച്ചു, ഉഗ്രമായ ഒരു ഹിംസാരവം മുഴക്കി. ശത്രുക്കളെ കീഴടക്കുന്ന പ്രത്യുമ്നൻ, ആ ഗദപ്രഹാരത്തിൽ നെഞ്ച് പിളർന്നുവീണു. അപ്പോൾ ധാർക്കയുടെ ധർമ്മപുത്രനായ അവന്റെ സാരഥി, പ്രത്യുമ്നനെ യുദ്ധഭൂമിയിൽ നിന്ന് മാറ്റി കൊണ്ടുപോയി. അൽപസമയത്തിനുശേഷം പ്രത്യുമ്നൻ ബോധംപിടിച്ചു; അവൻ സാരഥിയോട് പറഞ്ഞു: “ഹായോ, സാരഥേ, നീ എന്നെ യുദ്ധത്തിൽ നിന്ന് പിൻവലിച്ചതെന്ത് അനുചിതം!” യദുകുലത്തിൽ ജനിച്ചവൻ യുദ്ധഭൂമിയിൽ നിന്ന് ഒളിച്ചോടിയെന്നു ഒരിക്കലുമാകില്ല, എന്നാൽ മനസ്സിൽ ധൈര്യരഹിതനും പാപം ചെയ്ത സാരഥി മാത്രമേ അങ്ങനെ ചെയ്യുകയുള്ളു. ഞാൻ എന്റെ പിതാക്കളായ രാമനും കേശവനും സമീപിക്കുമ്പോൾ, യുദ്ധത്തിൽ നിന്ന് പിന്മാറിയെന്നു പറയേണ്ടി വരുമെങ്കിൽ, അവിടെ ചോദ്യം ചെയ്താൽ ഞാൻ എന്ത് ഉത്തരം പറയണം? എന്റെ സഹോദരന്മാരുടെ ഭാര്യമാർ ഇതു പരിഹസിച്ച് പറയുമല്ലോ: “ഹേ വീരാ, യുദ്ധത്തിൽ നിന്നു നിന്റെ ഭയം എങ്ങനെ മറ്റുള്ളവർക്ക് അറിയപ്പെട്ടു?” അപ്പോൾ സാരഥി വിനയത്തോടെ പറഞ്ഞു: “പ്രഭോ, നീതിജ്ഞാനമുള്ളവനായി ഞാൻ ഇത് ചെയ്തതാണ്. കഷ്ടത്തിലായ യോദ്ധാവിനെ സംരക്ഷിക്കുക എന്നത് സാരഥിയുടെ കര്‍ത്തവ്യമാണ്, അങ്ങനെ തന്നെ യോദ്ധാവും തന്റെ സാരഥിയെ സംരക്ഷിക്കണം. ഈ ധർമ്മം അറിഞ്ഞുകൊണ്ടാണ്, ശത്രുവിന്റെ ആക്രമണത്തിൽ നീ ബോധംകെട്ട് വീണപ്പോൾ നിന്നെ ഞാൻ യുദ്ധഭൂമിയിൽ നിന്ന് പിൻവലിച്ചത്.” ഇങ്ങനെ ശാൽവയുധം എന്ന അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. അടുത്തതായി, ശാൽവനും അവന്റെ സൗഭവിമാനവും നശിപ്പിക്കപ്പെട്ട കഥ ആരംഭിക്കുന്നു. ശ്രീശുകമുനി പറയുന്നു: ശുദ്ധീകരണാർത്ഥം ജലം സ്പർശിച്ച ശേഷം, വില്ല് കൈയിൽ എടുത്ത് പ്രത്യുമ്നൻ തന്റെ സാരഥിയോട് പറഞ്ഞു: “സാരഥേ, ദ്യുമാന്റെ അടുത്തേക്ക് എന്നെ കൊണ്ടുപോ.” രുക്മിണിയുടെ പുത്രൻ, സ്മിതം ചിരിച്ച്, തന്റെ സൈന്യത്തെ ആക്രമിച്ച ദ്യുമാനെ എട്ടു ഇരുമ്പ് അമ്പുകൾകൊണ്ട് വീഴ്ത്തി. നാലു അമ്പുകൾകൊണ്ട് ദ്യുമാന്റെ കുതിരകളെ, ഒന്ന് സാരഥിയെ, രണ്ടു അമ്പുകൾ വില്ലിനെയും പതാകയെയും, മറ്റൊന്ന് തലയിൽ വെച്ചു. അതേസമയം, ഗദ, സത്യകി, സാംബ തുടങ്ങിയവർ സൗഭപതിയുടെ സൈന്യത്തെ സംഹരിച്ചു. സൗഭയോദ്ധാക്കളുടെ കഴുത്ത് വെട്ടി അവർ സമുദ്രത്തിൽ വീണു. ഇങ്ങനെ യദുക്കളും ശാൽവനും തമ്മിൽ ഇരുപത്തേഴു ദിവസം രാത്രിയും ഭയങ്കരമായ യുദ്ധം തുടർന്നു. കൃഷ്ണൻ, ധർമ്മപുത്രന്റെ ക്ഷണപ്രകാരം, ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥത്തിലേക്ക് പോയി. അവിടെ രാജസൂയയാഗം പൂർത്തിയായ ശേഷം ശിശുപാലൻ വധിക്കപ്പെട്ടു. പിന്നീട് കുരുവംശത്തിലെ മൂത്തവരോടും മുനികളോടും പൃഥയോടും അവളുടെ പുത്രന്മാരോടും വിടപറഞ്ഞ്, അതീവ ഭയങ്കരമായ അശുഭസൂചനകൾ കണ്ടു, ദ്വാരകയിലേക്ക് തിരിച്ചു. അവൻ പറഞ്ഞു: “ഞാൻ മഹാനായ സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം ഇവിടെ എത്തി. ചേദിരാജാവിനൊപ്പം ചേർന്ന രാജാക്കന്മാർ എന്റെ നഗരത്തെ ആക്രമിക്കാൻ ഒരുങ്ങുന്നു.” തന്റെ ജനങ്ങളുടെ സംഹാരം കണ്ടു, നഗരത്തിന്റെ സംരക്ഷണത്തിനുള്ള ക്രമീകരണങ്ങൾ നടത്തി, കേശവൻ ദാരുക്കയോട് ശാല്വയും സൗഭവുമായുള്ള യുദ്ധത്തെപ്പറ്റി പറഞ്ഞു: “സാരഥേ, എന്റെ രഥം ഉടൻ ശാൽവന്റെ സാന്നിധ്യത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോ. ഭയപ്പെടേണ്ട, ഈ സൗഭരാജാവ് മഹാമായാവിയാണ്.” ഇങ്ങനെ ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം ദാരുക്കൻ രഥത്തിൽ കയറി പുറപ്പെട്ടു. സഖാക്കളും ശത്രുക്കളും എല്ലാവരും അർജുനന്റെ അനിയൻ യുദ്ധഭൂമിയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നത് കണ്ടു. ശാൽവൻ, തന്റെ സൈന്യം ഭൂരിഭാഗവും നശിച്ച നിലയിൽ, കൃഷ്ണനെ കണ്ടപ്പോൾ ഭയങ്കരമായ ശബ്ദത്തോടെ കൃഷ്ണന്റെ സാരഥിയെ ലക്ഷ്യമാക്കി ഒരു കുന്തം എറിഞ്ഞു. ആ ആയുധം ആകാശത്ത് ഒരു വലിയ ഗ്രഹംപോലെ ജ്വലിച്ച് ദിശകൾ പ്രകാശിപ്പിച്ചപ്പോൾ, ശൗരിയുടെ അമ്പുകൾ അതിനെ നൂറായി തകർത്തു. പിന്നീട് കൃഷ്ണൻ പതിനാറു അമ്പുകൾകൊണ്ട് ശാൽവനെ തുളച്ചു, ആകാശത്തിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച സൗഭവിമാനത്തെയും അമ്പുകളാൽ തുളച്ചു, സൂര്യൻ തന്റെ കിരണങ്ങൾ കൊണ്ട് ആകാശം നിറയ്ക്കുന്നതുപോലെ അമ്പുകളുടെ മഴയൊഴിച്ചു. ശാൽവൻ കൃഷ്ണന്റെ ശർംഗവില്ല് പിടിച്ചിരുന്ന ഇടത്തുകൈയിൽ അമ്പ് വിട്ടു, കൃഷ്ണന്റെ വില്ല് തകർത്തു; ഇത് അതിശയകരമായ കാഴ്ചയായിരുന്നുവെന്ന് എല്ലാവരും കണ്ടു. ഇത് കണ്ട ദേവതാദികൾ ഉൾപ്പെടെയുള്ളവർ വലിയ ആർത്തനാദം മുഴക്കി. സൗഭപതി ശാൽവൻ ഉഗ്രശബ്ദത്തോടെ ജനാർദ്ദനനോട് പറഞ്ഞു: “നിന്റെ കാരണം, ഞങ്ങളുടെ സുഹൃത്തും എന്റെ ഭാവിപുരുഷനും സഭയിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടു; അവന്റെ ഭാര്യയെ നീ അപഹരിച്ചു; നീ അത്യന്തം ദുഷ്ടത കാണിച്ചു. നീ ധൈര്യവാനാണെന്നു കരുതുന്നുവെങ്കിൽ, ഞാൻ ഈ ഉഗ്രമായ അമ്പുകൾകൊണ്ട് നിന്നെ മടങ്ങാൻ വഴിയില്ലാത്ത ദിശയിലേയ്ക്ക് അയക്കും.” ശ്രീഭഗവാൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: “നീ വെറുതേ ധിക്കാരം പറയുന്നു, ബുദ്ധിഹീനനായവാ, മരണൻ നിന്റെ അടുത്ത് നിൽക്കുന്നുണ്ടെന്ന് നീ കാണുന്നില്ല. യഥാർത്ഥ വീരന്മാർ വാക്കുകളാൽ അല്ല, പ്രവൃത്തികളാൽ ധൈര്യം കാണിക്കുന്നു.” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, കൃഷ്ണൻ ഉഗ്രപ്രഹാരമുള്ള ഗദയാൽ ശാൽവന്റെ നെഞ്ചിൽ അടിച്ചു. ശാൽവൻ വിറച്ച് രക്തം ഛർദ്ദിച്ചു. അതിനുശേഷം, ആ ഗദപ്രഹാരം തല്ലിപ്പൊളിഞ്ഞപ്പോൾ, ശാൽവൻ അപ്രത്യക്ഷനായി. അൽപസമയത്തിനുശേഷം ഒരു പുരുഷൻ അച്യുതന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു, വന്ദിച്ച് കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “ദേവകിയുടെ ആജ്ഞപ്രകാരം ഞാൻ വന്നിരിക്കുന്നു.” “കൃഷ്ണാ, കൃഷ്ണാ, മഹാബാഹോ, നിന്നെ അതിയായ സ്നേഹത്തോടെ സ്നേഹിക്കുന്ന നിന്റെ പിതാവ് ശാൽവയും അവന്റെ ആളുകളും പിടിച്ചു കൊണ്ടുപോയി, ഒരു മൃഗത്തെപ്പോലെ.” ഈ ദുഃഖവാർത്ത കേട്ട കൃഷ്ണൻ, Sneഹപൂർവ്വം മനുഷ്യഭാവം സ്വീകരിച്ചു, വിഷാദവും കാരുണ്യവും നിറഞ്ഞു, സാധാരണ മനുഷ്യനായി സംസാരിച്ചു: “എന്റെ പിതാവ്, മഹാശക്തൻ, ദേവതകൾക്കും അസുരങ്ങൾക്കും ജയിക്കാനാവാത്ത രാമനും, എങ്ങനെ ശാൽവനെന്ന താഴ്ന്നവൻ കൊണ്ടുപോകപ്പെട്ടു? ഇതാണ് വിധിയുടെ ശക്തി.” ഗോവിന്ദൻ ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുമ്പോൾ, സൗഭയുടെ രാജാവ് ശാൽവൻ പ്രത്യക്ഷനായി, കൃഷ്ണനെ വസുദേവനെ പോലെ പിടിച്ചു കൊണ്ടുവന്ന് പറഞ്ഞു: “ഇവിടെയുണ്ട് നിന്റെ പിതാവ്, നീ ഈ ലോകത്ത് ജീവിക്കുന്നത് അവനുവേണ്ടിയാണ്. ഞാൻ അവനെ നിന്റെ മുന്നിൽ കൊല്ലും. നീ ഭഗവാനാണെങ്കിൽ അവനെ രക്ഷിക്കൂ, മൂഢനേ.” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, ആ കപടവഞ്ചകൻ വാൾ എടുത്തു, അനകദുണ്ടുഭിയുടെ തല പിടിച്ചു, ആ തല എടുത്ത് ആകാശത്തിലെ സൗഭകോട്ടയിലേക്ക് കടന്നു. അൽപസമയത്തേക്ക്, മഹാത്മാവായ കൃഷ്ണൻ സ്വജനങ്ങൾക്കിടയിൽ സ്വാഭാവികമായ Sneഹത്തിൽ മുങ്ങി. എന്നാൽ ഉടൻ തന്നെ അവൻ മനസ്സിലാക്കി, ഇത് മായയുടെ ഉപദേശപ്രകാരം ശാൽവൻ സൃഷ്ടിച്ച ഒരു അസുരമായ illusions ആണെന്ന്. യുദ്ധഭൂമിയിൽ ബോധം തിരിച്ച അച്യുതൻ, അവിടെ ദൂതനെയും തന്റെ പിതാവിന്റെ ശരീരവുമൊന്നും കാണാതെ, ഒരു സ്വപ്നത്തിൽ നിന്ന് ഉണരുന്ന മനുഷ്യനെപ്പോലെ, ആകാശത്തിൽ സൗഭയിൽ കാവലിൽ നിന്ന ശത്രുവിനെ കണ്ടു.