ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ശാല്വന്റെ സൌഭപുരിയെ നേരിട്ട്, രുക്മിണിയുടെ പുത്രനായ പ്രദ്യുമ്നൻ ദിവ്യായുധങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് ഒരു നിമിഷത്തിൽ തന്നെ ശാല്വന്റെ മായാമോഹങ്ങൾ എല്ലാം അകറ്റി കളഞ്ഞു. അതു രാത്രിയിലെ ഇരുണ്ടിപ്പോഴുള്ള അന്ധകാരത്തെ സൂര്യൻ ഒഴിപ്പിക്കുന്നതുപോലെയായിരുന്നു. തുടർന്ന്, പ്രദ്യുമ്നൻ സ്വർണ്ണമയമായ അമ്പുകളും ഇരുമ്പ് അഗ്രങ്ങളുമുള്ള ഇരുപത്തഞ്ച് അമ്പുകൾ കൊണ്ട് ശാല്വസേനാധിപതിയെ തുളച്ചു. ശാല്വനെ നൂറ് അമ്പുകൾ കൊണ്ട് പ്രഹരിക്കുകയും, അവന്റെ സൈന്യത്തെ ഓരോരുത്തരെയും ഓരോ അമ്പുകൊണ്ടും, അവരവരുടെ നേതാക്കളെ പത്തു അമ്പുകളാൽ ഓരോരുത്തരെയും, അവരവരുടെ വാഹനങ്ങളെ മൂന്ന് അമ്പുകളാൽ ഓരോരുത്തരെയും തുളച്ചു. പ്രദ്യുമ്നൻ ചെയ്ത ഈ അത്ഭുതകരമായ വീര്യപ്രദർശനം കണ്ട്, സഖാക്കളും ശത്രുക്കളും ഉൾപ്പെടെ എല്ലാ സൈന്യങ്ങളും അദ്ദേഹത്തെ ആദരിച്ചു. അപ്പോൾ, മായയുടെ സൃഷ്ടിയായ ആ സൌഭപുരി പല രൂപങ്ങളിലും, ഒരേ രൂപത്തിലും പ്രത്യക്ഷവും അപ്രത്യക്ഷവുമാവുകയും, ശത്രുക്കൾക്ക് അതിന്റെ യഥാർത്ഥം മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാതെ പോവുകയും ചെയ്തു. ഒരിക്കൽ നിലത്തും, ഒരിക്കൽ ആകാശത്തും, മലമുകളിൽ, വെള്ളത്തിൽ എന്നിങ്ങനെ സൌഭപുരി തീകൊളുത്തിയ ചക്രംപോലെ ഭയാനകമായി ഭ്രമിച്ചു. ശാല്വൻ തന്റെ സൈന്യത്തോടും സൌഭപുരിയോടും കൂടെ എവിടെയെങ്കിലും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടാൽ, സാത്വതപ്രമുഖർ അവിടേയ്ക്ക് അമ്പുകൾ വിട്ടു. അഗ്നിയും സൂര്യനും പോലെയുള്ള ജ്വലിക്കുന്ന അമ്പുകൾ കൊണ്ട് ശാല്വസൈന്യം തകർന്നുപോയി, വിഷമുള്ള പാമ്പുകളെപോലെ ആ അമ്പുകൾ അവരെ അലമുറയോടെ ഓടിച്ചു. ശാല്വന്റെ സൈന്യം ആയുധമഴയിൽ നിന്നു വലിയ ദു:ഖം അനുഭവിച്ചിട്ടും, വീര്യശാലികളായ വൃഷ്ണികൾ യുദ്ധഭൂമിയെ വിട്ടോടിയില്ല; ഇരുവിശ്വം ജയിക്കണമെന്ന ഉദ്ദേശത്തോടെയായിരുന്നു അവരുടെ പോരാട്ടം. ആ സമയത്ത്, ശാല്വന്റെ മന്ത്രിയായ ദ്യുമാൻ, മുമ്പ് പ്രദ്യുമ്നനെ പരാജയപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. ഭയങ്കരമായ ഗദയുമായി അവൻ അടുത്ത് വന്ന് പ്രദ്യുമ്നനെ അടിച്ചു, ഭയങ്കരമായി ഗർജിച്ചു. ശത്രുക്കളെ കീഴടക്കുന്ന പ്രദ്യുമ്നന്റെ നെഞ്ച് ആ ഗദയാൽ തകർന്നുപോയപ്പോൾ, ധാർക്കയുടെ പുത്രനായ ധാർമികനായ സാരഥി പ്രദ്യുമ്നനെ യുദ്ധഭൂമിയിൽ നിന്ന് ഒഴിപ്പിച്ചു. ഒരു നിമിഷം കഴിഞ്ഞ് പ്രബുദ്ധനായ പ്രദ്യുമ്നൻ തന്റെ സാരഥിയോടു പറഞ്ഞു: “ഹാ, സാരഥേ, നീ എന്നെ യുദ്ധഭൂമിയിൽ നിന്ന് പിൻവലിച്ചത് എത്ര അനുചിതം! യദുകുലത്തിൽ ജനിച്ചവൻ യുദ്ധഭൂമി വിട്ടോടിയതായി ഒരിക്കലും കേട്ടിട്ടില്ല—അത് മനോവൈകല്യമുള്ള പാപിയായ സാരഥിക്കുമാത്രം ചേരും. രാമനും കേശവനും എന്നെ ചോദിക്കുമ്പോൾ, ഞാൻ യുദ്ധഭൂമിയിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞതായി എന്ത് ഉത്തരം പറയും? സഹോദരന്മാരുടെ ഭാര്യമാർ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറയും: 'നിന്റെ ഭീതി യുദ്ധഭൂമിയിൽ എങ്ങനെ വെളിപ്പെട്ടു, വീരാ?'" അപ്പോൾ സാരഥി പറഞ്ഞു: "സ്വാമീ, ധർമ്മം അറിഞ്ഞിട്ടാണ് ഞാൻ ഇങ്ങനെ ചെയ്തത്. കഷ്ടതയിൽ ആയുധധാരിയെ സംരക്ഷിക്കേണ്ടത് സാരഥിയുടെ കടമയും, സാരഥിയെ സംരക്ഷിക്കേണ്ടത് ആയുധധാരിയുടെ കടമയുമാണ്. അതിനാൽ, ശത്രുവിൻ്റെ പ്രഹരത്തിൽ നീ ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ നിന്നെ പിൻവലിച്ചു.” ഇങ്ങനെ, 'ശാല്വനോടുള്ള യുദ്ധം' എന്ന അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. പിന്നീട്, പ്രദ്യുമ്നൻ ജലസ്പർശനം നടത്തി, വില്ലുചുമന്ന് സാരഥിയോട് പറഞ്ഞു: “ദ്യുമാൻ എന്ന വീരന്റെ അടുത്തേക്ക് എന്നെ കൊണ്ടുപോവാൻ.” രുക്മിണിയുടെ പുത്രൻ, പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട്, തന്റെ സൈന്യത്തെ ആക്രമിച്ച ദ്യുമാനെ എട്ട് ഇരുമ്പ് അമ്പുകൾ കൊണ്ട് വീഴ്ത്തി. നാലു അമ്പുകൾ കൊണ്ട് അവന്റെ കുതിരകളെയും, ഒരു അമ്പുകൊണ്ട് സാരഥിയെയും, രണ്ട് അമ്പുകൾ കൊണ്ട് വില്ലിനെയും പതാകയെയും, മറ്റൊരു അമ്പുകൊണ്ട് തലയും തുളച്ചു. ഗദ, സാത്യകി, സാംബ എന്നിവർ ചേർന്ന് സൌഭപതി ശാല്വന്റെ സൈന്യത്തെ സംഹരിച്ചു. സൌഭസൈന്യം മുഴുവനും കഴുത്ത് മുറിഞ്ഞ് കടലിൽ വീണു. യദുക്കളും ശാല്വരും പരസ്പരം കൂട്ടകൊല ചെയ്തു, അപ്രമാദമായ ആ യുദ്ധം ഇരുപത്തേഴു ദിവസം രാവും പകലും നീണ്ടു. അപ്പോൾ, ധർമ്മപുത്രൻ ക്ഷണിച്ചിരുന്നതുകൊണ്ട് കൃഷ്ണൻ ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥയിലേക്കു പോയി. രാജസൂയയാഗം പൂർത്തിയാക്കി ശിശുപാലനെ സംഹരിച്ചതിനുശേഷം, കുരുവംശത്തിലെ മൂപ്പന്മാരെയും, മുനിമാരെയും, പൃഥയെയും, പാണ്ഡവരെയും അനുഗ്രഹിച്ച്, അത്യന്തം ഭയാനകമായ അശുഭസൂചനകൾ കണ്ടു ദ്വാരകയിലേക്കു മടങ്ങി. കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: “ഞാൻ നല്ല സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നു; ചേദിരാജാവുമായി ചേർന്ന രാജാക്കന്മാർ എന്റെ നഗരത്തിൽ ആക്രമണം നടത്താൻ ഒരുങ്ങുകയാണ്.” തന്റെ ജനങ്ങളുടെ വധം കണ്ടു, നഗരരക്ഷയ്ക്കായി ക്രമീകരണം നടത്തിക്കൊണ്ട്, കേശവൻ ധാർക്കയോട് സൌഭപുരിയെയും ശാല്വനെയും കുറിച്ച് പറഞ്ഞു: “സാരഥേ, എന്റെ രഥം വേഗത്തിൽ ശാല്വൻ്റെ സന്നിധിയിൽ കൊണ്ടുപോ. ഭയപ്പെടേണ്ട, ഈ ശാല്വൻ മായാവിദ്യയിൽ പ്രാവീണ്യം നേടിയവനാണ്.” ഇങ്ങനെ കണക്കാക്കി ധാർക്ക രഥത്തിൽ കയറി പുറപ്പെട്ടു. സഖാക്കളും ശത്രുക്കളും അർജുനന്റെ സഹോദരനായ കൃഷ്ണൻ യുദ്ധത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നത് കണ്ടു. ശാല്വൻ്റെ സൈന്യം തകർന്നുപോയപ്പോൾ, കൃഷ്ണനെ കണ്ടു, ശാല്വൻ ഭയങ്കരമായ ഒരു കുന്തം കൃഷ്ണന്റെ സാരഥിയിലേക്കു എറിഞ്ഞു. ആ ആയുധം ആകാശത്ത് വലിയ ഒരു ഉല്കപോലെ ദീപ്തിയായി, ദിക്കുകൾ പ്രകാശിപ്പിച്ചു; എന്നാൽ ശൗരിയുടെ അമ്പുകൾ അതിനെ നൂറ് കഷണങ്ങളായി തകർത്തു. പിന്നീട് കൃഷ്ണൻ പതിനാറ് അമ്പുകൾ കൊണ്ട് ശാല്വനെ, അനേകം അമ്പുകൾ കൊണ്ട് ആകാശത്ത് സഞ്ചരിച്ച സൌഭപുരിയെ തുളച്ചു. സൂര്യൻ തന്റെ കിരണങ്ങൾ കൊണ്ട് പ്രകൃതിയെ ആഴ്ച്ചപോലെ, അമ്പുകളുടെ മഴകൊണ്ട് ആ സൌഭപുരിയെ തുളച്ചു. അപ്പോൾ, ശാല്വൻ ശൗരിയുടെ ഇടതുകൈയിൽ പ്രഹരിച്ചു, ശാരംഗവില്ല് കയ്യിൽ നിന്ന് തകർത്തു. അതൊരു അത്ഭുതദൃശ്യമായിരുന്നു. ഇത് കണ്ട സകലഭൂതങ്ങളിലും വലിയ ആഹ്ലാദം ഉയർന്നു. ശാല്വൻ ഗർജിച്ച് ജനാർദ്ദനനോടു പറഞ്ഞു: “മൂഢാ, നിന്റെ കാരണത്താൽ എന്റെ സഹോദരൻ സഭയിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടു, അവന്റെ ഭാര്യയെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി, നീ നിർഭയമായി പെരുമാറി. ഇന്നാണ് ഞാൻ കഠിനമായ അമ്പുകൾകൊണ്ട് നിന്നെ, അജയനെന്നു കരുതുന്ന നിന്നെ, മടങ്ങാൻ വഴിയില്ലാത്ത വഴിയിലേക്ക് അയക്കുക, നീ ധൈര്യമായി എനിക്കു മുന്നിൽ നില്ക്കുമെങ്കിൽ.” ഭഗവാൻ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: “നീ വെറുതെ പുകഴ്ത്തുന്നു, മൂഢാ; മരണൻ നേരിൽ നിൽക്കുന്നു എന്നതു നിനക്ക് കാണുന്നില്ല. യഥാർത്ഥ വീരന്മാർ വാക്കുകളിൽ അല്ല, പ്രവർത്തിയിൽ ആണ് വീര്യം കാണിക്കുന്നത്.” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, ഭഗവാൻ ശാല്വനെ ഭയാനകമായ ഗദകൊണ്ട് നെഞ്ചിൽ അടിച്ചു; ശാല്വൻ വിറച്ച് രക്തം ച്ചൊരിഞ്ഞു. ആ ഗദപ്രഹരം തിരിച്ചടിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, ശാല്വൻ അപ്രത്യക്ഷനായി. ഒരു നിമിഷം കഴിഞ്ഞ്, ഒരു മനുഷ്യൻ അച്യുതന്റെ അടുത്ത് വന്നു, വന്ദിച്ചു, കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “ദേവകിയുടെ ദൂതനായി ഞാൻ വന്നിരിക്കുന്നു. കൃഷ്ണ, കൃഷ്ണ, മഹാബാഹുവേ, നിന്നെ അത്യന്തം സ്നേഹിക്കുന്ന നിന്റെ പിതാവിനെ ശാല്വനും അവന്റെ ആളുകളും പിടിച്ചു കെട്ടി, ഒരു മൃഗത്തെപ്പോലെ കൊണ്ടുപോയിരിക്കുന്നു.” ഇങ്ങനെ, ശാല്വനോടുള്ള മഹാ യുദ്ധത്തിന്റെ വിസ്മയകരമായ സംഭവങ്ങൾ മഹാഭാഗവതം വിശുദ്ധമായി വിവരിക്കുന്നു.