ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കഥ എങ്ങനെ തുടങ്ങുന്നു രാജസൂയ യാഗത്തിൽ, ദുര്യോധനൻ തന്റെ സഹോദരന്മാരുടെ ഇടയിൽ അഭിമാനത്തോടെ, കിരീടവും പുഷ്പമാലയും ധരിച്ച്, കൈയിൽ വാളുമായി ഇരുന്നു. ക്രോധത്തിൽ വാളിനെ നിലത്തേക്ക് തള്ളിയതായിരുന്നു അവന്റെ ഭാവം. അവൻ നിലത്ത് വെള്ളം എന്ന് കരുതി വസ്ത്രത്തിന്റെ അറ്റം പിടിച്ചു, എന്നാൽ അതു വരണ്ടതായിരുന്നു; വെള്ളത്തിൽ നിലം എന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ചു. ദുര്യോധനൻ അജ്ഞാനത്തിന്റെ മായയിൽ വിസ്മയപ്പെട്ട്, അവന്റെ മനസ്സ് തളർന്നുപോയി. ഭീമൻ ഈ ദൃശ്യങ്ങൾ കണ്ടപ്പോൾ ഉച്ചത്തിൽ ചിരിച്ചു, സ്ത്രീകളും മറ്റു രാജാക്കളും കൂടി ചിരിച്ചു. രാജാവ് അവരെ നിയന്ത്രിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, കൃഷ്ണൻ അവരുമായി ചിരിയ്ക്കാൻ അനുമതി നൽകി. ദുര്യോധനൻ ലജ്ജിതനായി മുഖം താഴ്ത്തി, ക്രോധത്തിൽ കത്തിയവൻ നിശ്ശബ്ദമായി ഗജഹയിലേക്കു പോകുന്നു. ഈ ദൃശ്യം കണ്ട സദ്ജനങ്ങൾ "അയ്യോ!" എന്ന് വേദനയോടെ വിളിച്ചു, അജാതശത്രുവിന്റെ മനസ്സിൽ വിഷമം നിറഞ്ഞു. ശ്രീകൃഷ്ണൻ, ഭൂഭാരമൊഴിയാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന ദൈവം, ഈ സംഭവങ്ങൾ മൗനത്തിൽ നിരീക്ഷിച്ചു. ഹേ രാജൻ, നിങ്ങൾ ചോദിച്ച ദുര്യോധനന്റെ ദുഷ്ടതയെ Rajasuya യാഗത്തിൽ എങ്ങനെ humbled ചെയ്യപ്പെട്ടുവെന്ന് ഞാൻ വിശദമായി വിവരിച്ചു. ഇതോടെ മഹാഭാഗവതപുരാണത്തിൽ, ദശമ സ്കന്ധത്തിലെ രണ്ടാം പാദത്തിലെ "ദുര്യോധനന്റെ അഭിമാനത്തിന്റെ humbled" എന്ന അദ്ധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ശാല്വയുടെയും യദു വംശത്തിന്റെയും യുദ്ധം ഇനി, കൃഷ്ണന്റെ മറ്റൊരു അത്ഭുതകരമായ കൃത്യം ഞാൻ പറയാം. ശാല്വ എന്ന ശിശുപാലന്റെ സുഹൃത്ത്, രുക്മിണിയുടെ കല്യാണത്തിൽ പങ്കെടുത്തിരുന്നു. യദു വംശത്തോടും ജരാസന്ധാദികളോടും യുദ്ധത്തിൽ തോറ്റു. ശാല്വ, എല്ലാ രാജാക്കന്മാരുടെ സാനിധിയിൽ, "ഞാൻ ഭൂമിയെ യദുക്കളിൽ നിന്ന് ശുദ്ധമാക്കും, എന്റെ വീരത്വം കാണൂ," എന്ന വാഗ്ദാനം ചെയ്തു. ഈ ഭ്രാന്തമായ വാഗ്ദാനം നൽകിയ ശേഷം, ശാല്വ ഒരു പിടി മണ്ണ് വിഴുങ്ങി, സർവഭൂതങ്ങളുടെ അധിപനായ ദൈവത്തെ പൂജിച്ചു. ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ദയാലുവായ ഉമയുടെ ഭർത്താവ്, അതിയായ ദൈവം, ശാല്വയ്ക്ക് ഒരു വരം നൽകാൻ തയാറായി. ശാല്വ, യദുക്കളിൽ ഭയമുണ്ടാക്കുന്ന, ദേവതകൾ, അസുരർ, മനുഷ്യർ, ഗന്ധർവർ, പാമ്പുകൾ, രാക്ഷസർ എന്നിവർക്കും തകർപ്പിക്കാൻ കഴിയാത്ത, എവിടെയും പോകാൻ കഴിയുന്ന ഒരു വാഹനത്തെ വേണമെന്നു ചോദിച്ചു. "അങ്ങിനെ തന്നെ," എന്ന് ശിവൻ സമ്മതിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം, മായാസുരൻ ഒരു ഇരുമ്പ് നഗരമായ സൗഭയെ നിർമ്മിച്ചു, ശാല്വയ്ക്ക് സമ്മാനിച്ചു. അത്രയും ശക്തവും ദുർജ്ജയവുമായ ആ സിദ്ധവാഹനം നേടിയ ശാല്വ, യദു വംശത്തോടുള്ള വൈരാഗ്യത്തെ ഓർത്ത്, ദ്വാരവതിയിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. ഭാരതश्रेष्ठനായ രാജാവേ, ശാല്വ തന്റെ വലിയ സേനയുമായി ദ്വാരവതിയെ വളഞ്ഞു, നഗരത്തിന്റെ ഉപനഗരങ്ങളും തോട്ടങ്ങളും നശിപ്പിച്ചു. കതകകളും ഗോപുരങ്ങളും, പ്രാസാദങ്ങളും, അങ്കണങ്ങളും, ഉന്നത ഭവനങ്ങളും ആയുധങ്ങളുടെ മഴയിൽ തകർന്നു. കല്ലുകൾ, മരങ്ങൾ, വജ്രങ്ങൾ, പാമ്പുകൾ, കല്ലുകളുടെ മഴ, ശക്തമായ കാറ്റ് — എല്ലാം ദിശകളിൽ പൊടിപടലങ്ങൾ പടർത്തി. കൃഷ്ണന്റെ നഗരം സൗഭയാൽ കഠിനമായി ഉപദ്രവിക്കപ്പെട്ടു; ഭൂമിയെ ത്രിപുരയാൽ ആക്രമിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ പോലെയായിരുന്നു അവസ്ഥ. തന്റെ ജനങ്ങൾ ദുരിതം അനുഭവിക്കുന്നതിനെ കണ്ട പ്രദ്യുമ്നൻ, മഹോന്നത, വീരനായ, തന്റെ രഥത്തിൽ കയറി, "ഭയപ്പെടേണ്ട!" എന്ന് ഉറപ്പു നൽകി. സത്യകി, ചാരുദേശ്ന, സാംബ, അക്രൂരൻ സഹോദരൻ, ഹാർദിക്യൻ, ഭാനുവിന്ദൻ, ഗദ, ശുക, ശരണ — ഇവരും, മറ്റു മഹാവീരരും, രഥങ്ങളുടെയും ആനകളുടെയും കുതിരകളുടെയും പടയാളികളുടെയും കൂട്ടത്തോടെ ആയുധം ധരിച്ച് പുറപ്പെട്ടു. ശാല്വയും യദുക്കളും തമ്മിൽ, ദേവതകളും അസുരരും തമ്മിലുള്ള യുദ്ധം പോലെ, ഭയങ്കരമായ ഒരു യുദ്ധം ആരംഭിച്ചു. രുക്മിണിയുടെ പുത്രൻ, ദൈവായുധങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച്, സൗഭയുടെ അധിപന്റെ മായാജാലങ്ങൾ ഒരു കണത്തിൽ നശിപ്പിച്ചു; രാത്രിയിലെ അന്ധകാരത്തെ സൂര്യൻ അകറ്റുന്നതുപോലെയായിരുന്നു. ശാല്വയുടെ സേനാനായകനെ ഇരുപത്തിയഞ്ച് സ്വർണ്ണ shafts ഉം ഇരുമ്പ് അറ്റങ്ങളുള്ള അമ്പുകൾ ഉം കൊണ്ട് വെട്ടി, ശാല്വയെ നൂറ് അമ്പുകൾ കൊണ്ട്, സൈനികരെ ഓരോന്നായി, നേതാക്കളെ പത്ത് അമ്പുകൾ വീതം, വാഹനങ്ങളെ മൂന്നെണ്ണം വീതം അമ്പുകൾ കൊണ്ട് വെട്ടി. പ്രദ്യുമ്നന്റെ അത്ഭുതകരമായ വീരത്വം കണ്ടു, എല്ലാ സൈനികരും — സഖ്യവും വൈരവും — അവനെ ആദരിച്ചു. മായയുടെ സൃഷ്ടി, സൗഭ നഗരം, അനേകം രൂപങ്ങളിൽ, ഒരൊറ്റ രൂപത്തിൽ, കാണപ്പെടുകയും കാണപ്പെടാതിരിക്കുകയും, ശത്രുക്കൾക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാത്തതായിരുന്നു. ചിലപ്പോൾ നിലത്തും, ചിലപ്പോൾ ആകാശത്തും, പർവതശിഖരങ്ങളിൽ, വെള്ളത്തിൽ, സൗഭ നഗരം തീപ്പന്തം പോലെ ചുറ്റി ചുറ്റി കറങ്ങി. ശാല്വയും സൗഭയും സേനയും എവിടെയോ കണ്ടാൽ, സാത്വതരുടെ നേതാക്കൾ അമ്പുകൾ അകറ്റി. അഗ്നിയും സൂര്യനും പോലെ ജ്വലിക്കുന്ന, വിഷപാമ്പുകൾ പോലുള്ള അമ്പുകൾ കൊണ്ട് ശാല്വയുടെ സേന ഭയപ്പെട്ട്, അമ്പുകളുടെ ആക്രമണത്തിൽ കുഴഞ്ഞു. ശാല്വയുടെ സേനയുടെ ആയുധമഴയിൽ യദു വീരന്മാർ കഠിനമായി ഉപദ്രവിക്കപ്പെട്ടെങ്കിലും, അവർ യുദ്ധം ഉപേക്ഷിച്ചില്ല; ഇരുവിശ്വം ജയിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചവരായിരുന്നു. ശാല്വയുടെ മന്ത്രിയായ ദ്യുമാൻ, മുമ്പ് പ്രദ്യുമ്നനെ കീഴടക്കിയവൻ, ഭീമമായ ഗദയുമായി സമീപിച്ചു, പ്രദ്യുമ്നനെ അടിച്ചു, ഉച്ചത്തിൽ ഘോഷം മുഴക്കിയു. ശത്രുക്കളെ കീഴടക്കുന്ന പ്രദ്യുമ്നൻ, തന്റെ നെഞ്ച് തകർന്നതോടെ, ദാരുക്കയുടെ പുത്രനായ ധർമ്മപരനായ ചാരിയോടൊപ്പം യുദ്ധഭൂമിയിൽ നിന്ന് മാറ്റിയെടുത്തു. ഒരു നിമിഷം കഴിഞ്ഞ്, പ്രദ്യുമ്നൻ ബോധം തിരിച്ചപ്പോൾ, "ഹേ ചാരിയേ, നീ എന്നെ യുദ്ധഭൂമിയിൽ നിന്ന് പിൻവലിച്ചത് ശരിയല്ല," എന്ന് പറഞ്ഞു. "യദു വംശത്തിൽ ജനിച്ചവർ യുദ്ധഭൂമിയിൽ നിന്ന് പിന്മാറിയതായി ഒരിക്കലും കേട്ടിട്ടില്ല; പിന്മാറുന്നവൻ ധൈര്യമില്ലാത്തവനും പാപം ചെയ്തവനും മാത്രമാണ്." "രാമനും കേശവനും എന്നെ ചോദിച്ചാൽ, ഞാൻ എന്താണ് മറുപടി പറയേണ്ടത്? എന്റെ സഹോദരന്മാരുടെ ഭാര്യമാർ, 'ഹേ വീരനായ, യുദ്ധത്തിൽ നിന്നു ഭയക്കുന്നതെങ്ങനെ?' എന്ന് പരിഹസിക്കും." ചാരിയൻ മറുപടി നൽകി: "ഹേ പ്രഭോ, നീ ധർമ്മം അറിയുന്നവനാണ്, അതിനാൽ ഞാൻ അങ്ങനെ ചെയ്തു; യുദ്ധത്തിൽ കഷ്ടതയിലായിരുന്ന വീരനെ ചാരിയൻ സംരക്ഷിക്കണം, വീരൻ ചാരിയനെ സംരക്ഷിക്കണം." "ഇത് അറിഞ്ഞ്, ശത്രുവിന്റെ ആക്രമണത്തിൽ നീ ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടതുകൊണ്ട്, ഞാൻ നിന്നെ യുദ്ധഭൂമിയിൽ നിന്ന് പിൻവലിച്ചു." ഇതോടെ, ശ്രീമദ്‌ഭാഗവതപുരാണത്തിൽ, ദശമ സ്കന്ധത്തിലെ രണ്ടാം പാദത്തിലെ "ശാല്വയുമായുള്ള യുദ്ധം" എന്ന അദ്ധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.