ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

അന്നേ ദിവസം, രാജാവ് യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ മനോഹരമായ പുത്തൻ പഞ്ഞി ധരിച്ച്, ഭംഗിയോടെ അലങ്കരിച്ചവനായി, യാഗ officiants, മഹർഷിമാർ, ബ്രാഹ്മണർ എന്നിവരെ ആഭരണങ്ങളും വസ്ത്രങ്ങളും നൽകി ആദരിച്ചു. നാരായണഭക്തനായ രാജാവ്, തന്റെ ബന്ധുക്കളെയും, പരിചയക്കാരെയും, മറ്റു രാജാക്കന്മാരെയും, സുഹൃത്തുകളെയും, എല്ലാവരെയും ആവർത്തിച്ചു ആദരിച്ചു. ആ മഹാ യാഗത്തിൽ പങ്കെടുത്ത എല്ലാവരും ദിവ്യപ്രഭയോടെ തിളങ്ങി; എല്ലാവരും രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച കാതുപൂച്ച, മാലകൾ, തുര്‍ബാൻ, ജാക്കറ്റ്, മനോഹരമായ വസ്ത്രങ്ങൾ, വിലയേറിയ മണിമാലകൾ ധരിച്ചു. സ്ത്രീകൾ ഇരട്ട earrings, കങ്കണങ്ങൾ, മനോഹരമായ മുഖം, പൊൻ കെട്ടുകൾ എന്നിവയാൽ ശോഭിച്ചു. അനന്തരം, മഹാപുണ്യശാലികൾ ആയ officiants, മഹർഷിമാർ, ബ്രാഹ്മണ പണ്ഡിതന്മാർ, ബ്രാഹ്മണ, ക്ഷത്രിയ, വൈശ്യ, ശൂദ്ര വർഗ്ഗത്തിലെ രാജാക്കന്മാർ ഒരുമിച്ചു കൂടിയിരുന്നു. ദേവതകൾ, മഹർഷിമാർ, പിതൃങ്ങൾ, ഭൂതങ്ങൾ, ലോകരക്ഷകർ, അവരുടെ അനുയായികൾ, രാജാവിന്റെ ആദരവ് സ്വീകരിച്ച്, അനുമതി നൽകി, തങ്ങളുടെ ലോകങ്ങളിലേക്ക് മടങ്ങി. ഹരിദാസന്റെ മഹാ രാജസൂയയെ രാജസീർന്മാർ അനന്തമായി പുകഴ്ത്തി; ഒരു മനുഷ്യൻ അമൃതം പാനമാക്കുന്നതുപോലെ അവർക്ക് അതിൽ തളർച്ചയില്ലായിരുന്നു. പിന്നെ, രാജാവ് യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ സ്നേഹത്തോടെ സുഹൃത്തുക്കളെയും ബന്ധുക്കളെയും യാത്രയാക്കി, കൃഷ്ണനോടും വിടപറയാൻ മടിച്ചു. ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ, തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവരെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നവൻ, കുറേ നാളുകൾ അവിടെ തങ്ങി. യദു വീരന്മാരെ, സമ്ബയെയും മറ്റുള്ളവരെയും, കുസസ്ഥാലിയിലേക്ക് അയച്ചു. അങ്ങനെ, ധർമ്മപുത്രനായ രാജാവ്, തന്റെ മനസ്സിലെ വലിയ ആഗ്രഹങ്ങളുടെ സമുദ്രം—കഷ്ടമായി കടക്കാവുന്നതിനെ—കൃഷ്ണന്റെ സഹായത്തോടെ അതിജീവിച്ചു, ദുഃഖത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനായി. ഒരു ദിവസം, രാജാവിന്റെ അട്ടിമുറിയിൽ, ദുര്യോധനൻ ആ മഹാ രാജസൂയയുടെയും അച്യുതഭഗവാന്റെ മഹത്വത്തിന്റെയും പ്രഭയെ കണ്ടു, മനസ്സിൽ വേദനിച്ചു. അപ്പോൾ, ബ്രഹ്മ, അസുര, ദേവതകളുടെ ധനം, സ്രഷ്ടാവിന്റെ ക്രമത്തിൽ, അത്യന്തം തിളങ്ങി; അച്യുതൻ, ദ്രുപദപുത്രിയുടെ പക്കൽ നിലകൊണ്ടിരുന്നു; കുരുരാജന്റെ ഹൃദയം ആകർഷിതവും വേദനയുമായിരുന്നു. അവിടെ, അന്നേ സമയം, മധുപതിയുടെ ആയിരം റാണികൾ, ഭാരമായ അര, മൃദുലമായ മണിമണികളാൽ, ചുവന്ന മാലകളും മനോഹര earrings-ഉം, നീണ്ട കേശങ്ങളുമായി, ഭഗവാന്റെ മുഖം ചുറ്റി നിന്നു. മായയുടെ നിർമ്മിതമായ സഭാമന്ദപത്തിൽ, ധർമ്മപുത്രനായ ചക്രവർത്തി, അനുയായികളും ബന്ധുക്കളും കൃഷ്ണനും ചുറ്റി, സ്വർണസിംഹാസനത്തിൽ ഇരുന്നു, ഇന്ദ്രനെപ്പോലും ഭാവിച്ചു, ബാർഡുകൾ പുകഴ്ത്തി. അവിടെ, ദുര്യോധനൻ, അഭിമാനത്തോടെ സഹോദരന്മാരും ചുറ്റി, കിരീടവും മാലയും ധരിച്ച്, കൈയിൽ വാളും പിടിച്ച്, അതിനെ ക്രുദ്ധിയിൽ തറയിലേക്കെറിഞ്ഞു. തറയിൽ, വസ്ത്രത്തിന്റെ അറ്റം നീരാണെന്ന് കരുതി പിടിച്ചു, പക്ഷേ അതു വരണ്ടതായിരുന്നു; വെള്ളത്തിൽ, വേദനയോടെ, പാറയാണെന്ന് കരുതി, മായയുടെ മായാജാലത്തിൽ കുഴഞ്ഞു. ഭീമൻ ഇതു കണ്ടു ചിരിച്ചു; സ്ത്രീകളും മറ്റു രാജാക്കന്മാരും ചിരിച്ചു; രാജാവ് അവരെ തടയാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, കൃഷ്ണൻ അതിനെ അംഗീകരിച്ചു. ദുര്യോധനൻ ലജ്ജയോടും ക്രോധത്തോടും മുഖം താഴ്ത്തി, ശാന്തമായി ഗജഹയിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു; "അയ്യോ!" എന്ന വലിയ വിളി ധർമ്മശീലികളിൽ നിന്നു, അജാതശത്രു മനസ്സിൽ വിഷമിച്ചു; ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ, ഭൂഭാരമൊഴിയാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, നിശബ്ദമായി, ചുറ്റും നോക്കി. രാജാവേ, ഇതാണ് മഹാ രാജസൂയയിലുണ്ടായ സുവോധനന്റെ ദുഷ്ടതയെക്കുറിച്ച് നിങ്ങൾ ചോദിച്ചതിന് ഞാൻ പറയുന്നത്. ഈ അദ്ധ്യായം, "ദുര്യോധനന്റെ അഭിമാനഭംഗം" എന്ന പേരിൽ, ഭഗവതപുരാണത്തിന്റെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ രണ്ടാം ഭാഗത്തിൽ എഴുപത്തിയഞ്ചാം അദ്ധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ഇനി, ശാൽവയുടെയും യദുക്കളുടെയും യുദ്ധം: ശ്രീ ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: രാജാവേ, കൃഷ്ണന്റെ മറ്റൊരു അത്ഭുതകരമായ കൃത്യം ഞാൻ പറയുന്നു—ക്രീഡാനിരതനും ശരീരരഹിതനും ആയ ഭഗവാൻ, സൗഭയുടെ അധിപനെ എങ്ങനെ സംഹരിച്ചു എന്നത്. ശാല്വൻ, ശിശുപാലന്റെ സുഹൃത്ത്, രുക്മിണിയുടെ വിവാഹത്തിൽ വന്നിരുന്നു; യദുക്കളിൽ യുദ്ധത്തിൽ തോറ്റു, ജരാസന്ധനും മറ്റുള്ളവരും പോലെ. ശാല്വൻ എല്ലാ രാജാക്കന്മാരുടെ മുന്നിൽ വാഗ്ദാനം ചെയ്തു: "നിന്റെ വീര്യം കാണുക—ഞാൻ ഭൂമിയെ യദവരിൽ നിന്ന് ശൂന്യമാക്കും." അങ്ങനെ, ആ അജ്ഞാനതയോടെ വാഗ്ദാനം ചെയ്ത രാജാവ്, സൃഷ്ടികളുടെ അധിപനായ ഭഗവാനെ, ഒരു പിടി മണ്ണ് കഴിച്ച്, ആരാധിച്ചു. ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ഉമയുടെ ഭർത്താവായ ദയാനിധി, ശാല്വൻ അഭയം തേടിയതിനാൽ, ഒരു വരം നൽകാൻ തയാറായി. ശാല്വൻ, വൃഷ്ണികൾക്ക് ഭയപ്പെടുത്തുന്ന, എവിടെയും പോകാൻ കഴിയുന്ന, ദേവതകൾ, അസുരർ, മനുഷ്യർ, ഗന്ധർവർ, സർപ്പങ്ങൾ, രാക്ഷസർ എന്നിവർക്കും തകർക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു വാഹനം വേണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ടു. "അങ്ങിനെയാകട്ടെ," എന്ന് ഗിരീശൻ സമ്മതിച്ചു; അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം, മായാ, ശത്രുനഗരങ്ങൾ കീഴടക്കുന്നവൻ, ഇരുമ്പ് കൊണ്ട് "സൗഭ" എന്ന നഗരം നിർമ്മിച്ചു, ശാല്വനു നൽകി. ആ ആഗ്രഹപൂർണ്ണമായ, ഭയാനകമായ, ദുർഭേദ്യമായ വാഹനമെടുത്ത്, ശാല്വൻ, വൃഷ്ണികൾക്ക് കാരണം വൈരാഗ്യം ഓർത്ത്, ദ്വാരവതിയിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. ഭാരതശ്രേഷ്ഠനായ രാജാവേ, ശാല്വൻ, വലിയ സൈന്യത്തോടെ നഗരത്തെ വളഞ്ഞു, നഗരത്തിന്റെ ഉപനഗരങ്ങളും തോട്ടങ്ങളും നശിപ്പിച്ചു. ഗേറ്റുകളും, ഗോപുരങ്ങളും, രാജമഹലുകളും, ബാൽക്കണികളും, വിനോദതലങ്ങളും, ഉയർന്ന മന്ദിരങ്ങളും ആയിരം ആയുധവർഷങ്ങൾ കൊണ്ട് ആക്രമിച്ചു. കല്ലുകൾ, മരങ്ങൾ, വജ്രങ്ങൾ, സർപ്പങ്ങൾ, ഗ്രാവൽവർഷങ്ങൾ പെയ്തു; കനത്ത കാറ്റ് ഉയർന്നു, ദിശകൾ മുഴുവൻ പൊടിയിൽ മറച്ചു. അങ്ങനെ, കൃഷ്ണന്റെ നഗരം സൗഭയുടെ ആക്രമണത്തിൽ കഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ, ഭൂമിയ്ക്ക് ത്രിപുരയുടെ ആക്രമണത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന പോലെ, സമാധാനം ഇല്ലായിരുന്നു. തന്റെ ജനങ്ങൾ കഷ്ടപ്പെടുന്നത് കണ്ട മഹാവീരനായ പ്രദ്യുമ്നൻ, തൻ്റെ രഥത്തിൽ കയറി, "ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല," എന്ന് പറഞ്ഞു. സത്യകി, ചാരുദേഷ്ണ, സമ്ബ, അക്രൂരൻ സഹോദരൻ, ഹർദിക്യ, ഭാനുവിന്ദ, ഗദ, ശുക, ശരണ—ഇതര വില്ലാളികളും, ചാരിയറ്റ് വിഭാഗം തലവന്മാരും, ചാരിയറ്റ്, ആന, കുതിര, പടയാളികൾ എന്നിവയുമായി, ആയുധധാരികളും സംരക്ഷിതരും, പുറപ്പെട്ടു. അനന്തരം, ശാല്വയുടെയും യദുക്കളുടെയും യുദ്ധം, ദേവതകളുടെയും അസുരങ്ങളുടെയും യുദ്ധം പോലെയായിരുന്നു—ഭയാനകവും ഉണർന്നതും. രുക്മിണിയുടെ മകൻ, ദിവ്യായുധങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച്, സൗഭാധിപന്റെ എല്ലാ മായാജാലങ്ങളും ഒരു നിമിഷത്തിൽ നശിപ്പിച്ചു; സൂര്യൻ രാത്രിയുടെ ഇരുണ്ടതിനെ അകറ്റുന്നതുപോലെ. ശാല്വന്റെ സൈന്യാധിപനെ, ഇരുപത്തിയഞ്ച് സ്വർണ്ണം കൊണ്ടുള്ള shafts, ഇരുമ്പ് അഗ്രങ്ങൾ, നല്ല joints ഉള്ള അമ്പുകൾ കൊണ്ട് വെടിവെച്ചു. ശാല്വനെ നൂറ് അമ്പുകൾ കൊണ്ട്, സൈന്യത്തെ ഓരോന്നെ, നേതാക്കളെ ഓരോന്നിൽ പത്ത്, വാഹനങ്ങളെ ഓരോന്നിൽ മൂന്ന് അമ്പുകൾ കൊണ്ട് സംഹരിച്ചു. പ്രദ്യുമ്നന്റെ അത്ഭുതകരമായ, മഹാവീര്യമായ ഈ കൃത്യം കണ്ടു, സൈന്യത്തിലെ എല്ലാ സൈനികരും—സഹായികളും ശത്രുക്കളും—അവനെ ആദരിച്ചു.