ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഒരു ദിവസം, രാജാവേ, വൃക്കോദരനായ ഭീമസേനൻ തന്റെ അമ്മാവന്റെ മകനായ ശ്രീകൃഷ്ണനോടു പറഞ്ഞു: “മാധവാ, ഞാൻ യുദ്ധത്തിൽ ജരാസന്ധനെ ജയിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.” ശത്രുവിന്റെ ജനനവും മരണവും അറിയുന്ന ഹരിചന്ദ്രൻ, ജരയുടെ സഹായത്താൽ ജരാസന്ധന്റെ ജീവൻ നിലനിൽക്കുന്നതും മനസ്സിലാക്കി, പാർഥനിൽ തന്റെ ശക്തി പകർന്നു, എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് ആലോചിച്ചു. ശത്രുവിനെ വധിക്കാൻ മാർഗം കണ്ടെത്തിയ കൃഷ്ണൻ, പരാജയമില്ലാത്ത ദൃഷ്ടിയുള്ളവൻ, ഒരു ശാഖ പിളർത്തി കാണിച്ച് ഭീമനോട് സൂചന നൽകി. അതു മനസ്സിലാക്കിയ ഭീമൻ, ധീരനായ യോദ്ധാക്കളിൽ മുൻപന്തിയിലുണ്ടായവൻ, തന്റെ ശത്രുവിനെ കാലിൽ പിടിച്ച് നിലത്ത് വീഴ്ത്തി. ഒരു കാലിൽ കാൽ വച്ചും മറ്റേ കാൽ കൈകളാൽ പിടിച്ചും, ആന ഒരു ശാഖ പിളർത്തുന്നതുപോലെ, ഭീമൻ ജരാസന്ധനെ അവന്റെ അനുസ് ഭാഗത്ത് നിന്ന് പിളർത്തി. അപ്പോൾ ജനങ്ങൾ കണ്ടത്: ജരാസന്ധന്റെ ശരീരം രണ്ടായി പിരിഞ്ഞു—ഒരു ഭാഗത്ത് ഒരു കാലും, തണ്ടും, വൃക്കയും, അരയും, പുറവും, മുലയും,ഭുജവും; മറുവശത്ത് ഒരു കൈയും, കണ്ണും, കണവും, ചെവിയും മാത്രം. മഗധരാജാവ് ജരാസന്ധൻ കൊല്ലപ്പെട്ടപ്പോൾ വലിയ ഒരു ആഹ്ലാദഘോഷം ഉയർന്നു; വിജയികളായ പാണ്ഡവന്മാരെയും കൃഷ്ണനെയും ജനങ്ങൾ ആലിംഗനം ചെയ്ത് ആദരിച്ചു. സകലഭൂതങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവും സ്വയം നിയന്ത്രകനുമായ കൃഷ്ണൻ, ജരാസന്ധന്റെ മകനായ സഹദേവനെ മഗധരാജാവായി അഭിഷേകം നടത്തി, ജരാസന്ധൻ തടവിൽ പൂട്ടിയിരുന്ന രാജാക്കളെ മോചിപ്പിച്ചു. ഇതോടെയാണ് ശ്രീമദ്‌ഭാഗവതം മഹാപുരാണത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിന്റെ രണ്ടാം ഭാഗത്തുള്ള “ജരാസന്ധവധം” എന്ന എഴുപത്തിരണ്ടാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ശുകമുനി തുടർന്നു പറഞ്ഞു: പതിനാറായിരത്തിയെട്ട് രാജാക്കന്മാർ, യുദ്ധത്തിൽ പരാജയപ്പെട്ട് തടവിൽ അടയ്ക്കപ്പെട്ടവർ, മലനിരകളിലെ കുഹരങ്ങളിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങി. അവർ മലിനവും പഴയതുമായ വസ്ത്രം ധരിച്ചിരുന്നതും, വിശപ്പും ദുർബലതയും മൂലം ക്ഷയിച്ച മുഖങ്ങളുമായിരുന്നതും, തടവിന്റെ പീഡയിൽ ദുരിതമനുഭവിച്ചിരുന്നതും കണ്ടു. അവരുടെ മുന്നിൽ കറുത്ത വർണനായ, പീതാംബരം ധരിച്ച കൃഷ്ണൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അവർ കണ്ടത്: ശ്രീവത്സ ചിഹ്നം, നാലു കൈകൾ, താമരപൂവ് പോലെയുള്ള ചുവപ്പുനിറമുള്ള കണ്ണുകൾ, മനോഹരമായ മുഖം, മകരാകൃതിയിലുള്ള കുണ്ഡലങ്ങൾ, കയ്യിൽ താമര, ഗദ, ശംഖം, ചക്രം; മുടിയിൽ കിരീടം, കഴുത്തിൽ ഹാരവും ബ്രസ്ലറ്റും, അരയിൽ കെട്ടും, ഭുജങ്ങളിൽ വലയും; കഴുത്തിൽ ഉത്തമ രത്നവും, കാട്ടുപൂക്കളാൽ നിർമ്മിതമായ മാലയും. അവരവരുടെ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് കൃഷ്ണനെ ആസ്വദിച്ചു; നാവുകൊണ്ട് രുചികാണുന്നതുപോലെ. മൂക്കുകൊണ്ട് സുഗന്ധം ഉൾക്കൊണ്ടു, കൈകളാൽ ആലിംഗനം ചെയ്തതുപോലെ. പാപം വിട്ട്, ഹരിയുടെ പാദങ്ങളിൽ തലകൂപ്പി നമസ്കരിച്ചു. കൃഷ്ണനെ കണ്ട് ആ രാജാക്കന്മാരുടെ തടവിലായിരുന്ന കഷ്ടം അകന്നു; അവർ കയ്യുകൂപ്പി ഹൃശ്യകേശനെ വണങ്ങി സ്തുതിച്ചു: “ദേവന്മാരുടെ പ്രഭുവേ, നശിക്കാത്തവനേ, അഭയം തേടിയവരുടെ ദുഃഖം നീക്കുന്നവനേ, നമസ്കാരം. കൃഷ്ണാ, ഞങ്ങൾ ഭയാനകമായ ജനനമരണചക്രത്തിൽ ക്ഷീണിച്ചവരാണ്; ഞങ്ങൾ അഭയം തേടിയിരിക്കുന്നു, ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണമേ. മധുസൂദനാ, മഗധരാജാവിന്റെ കൈവശം ഞങ്ങളുടെ രാജ്യങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെട്ടതിൽ ഞങ്ങൾ നിന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നില്ല; ദൈവമേ, ഞങ്ങൾക്കു വേണ്ടി നിന്റെ അനുഗ്രഹം അതിന്റെ കാരണമാണ്. ഒരു രാജാവിന് അധികാരവും സമ്പത്തും നിമിത്തം അഭിമാനം വരുമ്പോൾ അവൻ യഥാർത്ഥമനോഹിതമായ ഗതിയെ പ്രാപിക്കാറില്ല; നിന്റെ മായയാൽ അവൻ നശ്വരമായ സമ്പത്തിനെ ശാശ്വതം എന്ന് കണക്കാക്കുന്നു. കുട്ടികൾ മരുഭൂമിയിലെ മായാജലത്തിൽ വെള്ളമുണ്ടെന്ന് കരുതുന്നതുപോലെ, വിവേകമില്ലാത്തവർ മായാവസ്തുക്കളെ യാഥാർത്ഥ്യമെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്നു. മുൻകാലത്ത്, സമ്പത്തിന്റെ മദത്തിൽ ഞങ്ങൾ, ജയിച്ചെടുക്കാനുള്ള ആഗ്രഹത്തിൽ, പരസ്പരം മത്സരിച്ചു, അനുകമ്പയില്ലാതെ നമ്മുടെ സ്വന്തം ജനങ്ങളെ നശിപ്പിച്ചു, മരണത്തെ അവഗണിച്ച്. ആ സമ്പത്തൊക്കെയും കൃഷ്ണാ, നിന്റെ അതിഗംഭീരമായ ശക്തിയാൽ, കാലചക്രത്താൽ, നിന്റെ ദയയാൽ, ഞങ്ങളുടെ അഭിമാനം തകർന്ന്, നിന്റെ പാദങ്ങൾ ഓർക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട്, ഈ ദേഹവും ദു:ഖവും നശ്വരമായ രാജ്യം ഞങ്ങൾ ഇനി ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല; ഭഗവൻ, നിന്നെ ആരാധിക്കാനാണ് ഞങ്ങളുടെ ആഗ്രഹം, അതിന്റെ ഫലം ഈ ലോകത്തും പരലോകത്തും ശ്രവണാനന്ദം നൽകുന്നു. ഈ ലോകത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുമ്പോഴും നിന്റെ പാദസ്മരണ ഒരിക്കലും മറക്കാതിരിക്കാനുള്ള മാർഗ്ഗം ഞങ്ങളെ ഉപദേശിക്കണമേ. വസുദേവപുതനായ കൃഷ്ണാ, ഹരിയേ, പരമാത്മാവേ, അഭയം തേടിയവരുടെ ദുരിതം നീക്കുന്ന ഗോവിന്ദാ, വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കാരം.” ഇങ്ങനെ രാജാക്കന്മാർ സ്തുതിച്ചപ്പോൾ, അവരെ ബദ്ധതയിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിച്ച കൃപാസാഗരനായ കൃഷ്ണൻ, എല്ലാവർക്കും അഭയം നൽകുന്നവൻ, സ്നേഹപൂർവ്വം അവരോട് പറഞ്ഞു: “ഇന്ന് മുതൽ, രാജാക്കന്മാരേ, നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിച്ചതുപോലെ, എന്റെ മേൽ, അഥവാ സ്വയം, ലോകനാഥനായ എന്നിൽ, ദൃഢമായ ഭക്തി ഉണരും. ഭാഗ്യവശാൽ നിങ്ങൾ ശരിയായ തീരുമാനം എടുത്തു, സത്യം പ്രസ്താവിച്ചു; സമ്പത്തും അധികാരവും മനുഷ്യരെ എങ്ങനെ ഭ്രമിപ്പിക്കുന്നുവെന്ന് കാണൂ. ഹൈഹയ, നഹുഷ, വേന, രാവണ, നരക തുടങ്ങിയവരും—ദേവന്മാരുടെയും അസുരന്മാരുടെയും മനുഷ്യരുടെയും നേതാക്കളായിരുന്നവർ—സമ്പത്തിന്റെ അഭിമാനത്തിൽ വീണുപോയവരാണ്. അതുകൊണ്ട്, ദേഹാദികളിൽ നിന്നുള്ള എല്ലാം നശ്വരമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, യാഗങ്ങളിലൂടെ എന്നെ ആരാധിച്ച്, ന്യായപാലനത്തോടെ നിങ്ങളുടെ ജനങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കൂ. ജനതയുടെ ബന്ധം നിലനിർത്തി, സന്തോഷവും ദു:ഖവും, ജനനവും മരണവും അനുഭവിച്ച്, വരുന്നതെല്ലാം സ്വീകരിച്ച്, മനസ്സിനെ എന്നിൽ കേന്ദ്രീകരിച്ച് സഞ്ചരിക്കൂ. ദേഹാദികളിൽ നിന്ന് അസക്തരായി, ആത്മാവിൽ ആനന്ദിച്ച്, പ്രതിജ്ഞയിൽ ഉറപ്പോടെ, മനസ്സിനെ പൂർണ്ണമായി എന്നിൽ ഏകാഗ്രമാക്കി, അവസാനം ബ്രഹ്മനുമായി ഏക്യപ്പെടും.” ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണൻ രാജാക്കന്മാരെ ഉപദേശിച്ചു. പിന്നീട്, ലോകനാഥനായ കൃഷ്ണൻ, അവരുടെ ഭാര്യമാരുടെ സ്നാനത്തിനായി സേവകരെ നിയോഗിച്ചു. സഹദേവനാൽ രാജാക്കന്മാർക്കായി വസ്ത്രം, അലങ്കാരങ്ങൾ, പൂക്കൾ, സുഗന്ധം എന്നിവയാൽ അഭിഷേകം നടത്തിച്ചു. സ്നാനവും അലങ്കാരവും കഴിഞ്ഞ്, ഉത്തമഭോജനവും, വിവിധ ആനന്ദസാധനങ്ങളും, പാനീയം, ബീറ്റൽ തുടങ്ങിയവയും നൽകി, രാജാക്കന്മാരെ ആദരിച്ചു. മുകുന്ദനാൽ ആദരിക്കപ്പെട്ട രാജാക്കന്മാർ, മണികൾകൊണ്ടുള്ള കുണ്ഡലങ്ങളാൽ ഭാസ്വരമായവർ, ദു:ഖം വിട്ട്, മഴക്കാലം കഴിഞ്ഞു പ്രകാശമുള്ള ഗ്രഹങ്ങൾപോലെ തിളങ്ങി. കൃഷ്‌ണൻ രത്നങ്ങളും പൊന്നും കൊണ്ടുള്ള ചാരിയോട്ടങ്ങൾ, നല്ല കുതിരകളാൽ കെട്ടിയതും ഒരുക്കി, സ്നേഹപൂർവ്വം സംസാരിച്ചു, അവരെ അവരുടെ രാജ്യങ്ങളിലേക്ക് അയച്ചു. കൃഷ്ണൻ, മഹാത്മാവായവൻ, ദുരിതത്തിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിച്ച രാജാക്കന്മാർ കൃഷ്ണനെയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദിവ്യകൃത്യങ്ങളെയും ധ്യാനിച്ച് പുറപ്പെട്ടു. ജനങ്ങൾ പരമപുരുഷന്റെ ഈ പ്രവർത്തികൾ കണ്ടു അത്ഭുതപ്പെട്ടു; കൃഷ്ണന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം അവർ തങ്ങളുടെ കര്‍ത്തവ്യങ്ങൾ നിർവഹിച്ചു. ജരാസന്ധൻ ഭീമസേനനാൽ വധിക്കപ്പെട്ടതിനു ശേഷം, സഹദേവന്റെ ആദരവോടെ, പൃഥാപുത്രന്മാരോടൊപ്പം കൃഷ്ണൻ അവിടെ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു.