ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു: “രാജാവേ, നിങ്ങൾക്ക് യുദ്ധം അനുയോജ്യമാണെന്ന് തോന്നുന്നുവെങ്കിൽ, ഞങ്ങൾക്കു യുദ്ധം അനുവദിക്കൂ. ഞങ്ങൾ ഇവിടെ വന്നത് രാജകുലത്തോടു യുദ്ധം ചെയ്യാനാണ്, മറ്റൊന്നും ആഗ്രഹമില്ല.” പിന്നെ കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: “ഇവൻ ഭീമസേനനാണ്, പാർഥാ; അവന്റെ സഹോദരൻ അർജുനൻ. ഞാനാണ് ഇവരുടെ അമ്മാവനും, നിങ്ങളുടെ ശത്രുവുമാണ്.” ഇതറിഞ്ഞ് മഗധാധിപതി വലിയ ശബ്ദത്തിൽ ചിരിച്ചു, കോപത്തോടെ പറഞ്ഞു: “പക്ഷേ, ഞാൻ നിങ്ങളെ യുദ്ധത്തിന് അനുവദിക്കും, മണ്ടന്മാരേ.” പിന്നെ അവൻ കൃഷ്ണനോട് പറഞ്ഞു: “നിന്റെ വീര്യം സംശയാസ്പദമായതിനാൽ, നിന്റെ കൂടെ ഞാൻ യുദ്ധം ചെയ്യില്ല; നീ തന്നെ നിന്റെ സ്വന്തം മഥുര നഗരം ഉപേക്ഷിച്ച് കടലരികിൽ അഭയം തേടിയവനല്ലേ?” ഭീമനോടു കാണിച്ച് പറഞ്ഞു: “ഇവൻ എനിക്ക് തുല്യപ്രായനായാലും ശക്തിയിൽ തുല്യമല്ല; അർജുനൻ യുദ്ധത്തിന് യോഗ്യനല്ല, ഭീമൻ മാത്രമാണ് എനിക്ക് തുല്യശക്തിയുള്ളത്.” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, അവൻ ഭീമനു വലിയ ഒരു ഗദ നൽകുകയും, മറ്റൊന്ന് താനു എടുത്തു നഗരത്തിൽ നിന്ന് പുറത്ത് പോകുകയും ചെയ്തു. ശേഷം ആ രണ്ട് വീരന്മാർ, ശക്തിയിൽ തുല്യർ, യുദ്ധഭൂമിയിൽ ഏറ്റുമുട്ടി. യുദ്ധം കൊണ്ടു പകച്ചതുപോലെ അവർ പരസ്പരം വജ്രത്തോട് തുല്യമായ ഗദകൾകൊണ്ട് പ്രഹരിച്ചു. അവർ ഇടതും വലതും വട്ടംവച്ച് നടന്മാരെപ്പോലെ ചലിച്ചപ്പോൾ ആ യുദ്ധം അതിമനോഹരമായി തെളിഞ്ഞു. അവരുടെ ഗദകളുടെ അടിയൊച്ച ഇടിമിന്നലിനെപ്പോലെ മുഴങ്ങി; ആ ഗദകൾ പരസ്പരം ആനകളുടെ ദന്തങ്ങൾ കൂട്ടിയിടുന്നതുപോലെ ഏറ്റുമുട്ടി. അവരുടെ ശക്തിയോടെ ആ ഗദകൾ ഭീമന്റെയും ജരാസന്ധന്റെയും ഭുജങ്ങൾ, വയറ്, കാലുകൾ, കാൽമുട്ടുകൾ, തല എന്നിവയിൽ പ്രഹരിച്ച്, രണ്ടു ഉഗ്രമായ ആനകൾ പോരാടുമ്പോൾ സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങൾ ഒടിയുന്നതുപോലെ, അവയുടെ ഗദകൾ ഒടിഞ്ഞു. അങ്ങനെ, ആ വീരന്മാർ ഗദകളാൽ പരസ്പരം അടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, കോപത്താൽ അവർ ഇരുവരും ഇരുമ്പുപോലുള്ള മുഷ്ടികൾകൊണ്ടും പരസ്പരം മർദ്ദിച്ചു; അവരുടെ കൈകളുടെ അടിയൊച്ച ഇടിമിന്നലിനേക്കാൾ ഭയാനകമായി മുഴങ്ങി. ഇരുവരും സമനിലയിൽ, ശക്തിയിലും വേഗത്തിലും സമം, യുദ്ധം ഒരുപോലെയായിരുന്നു; ആരുടെയും വേഗം കുറഞ്ഞില്ല. ഇങ്ങനെ, മഹാരാജാവേ, അവർ യുദ്ധം ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കെ ഇരുപത്തേഴു ദിവസം അവിടെയായി; അവരുടെ സുഹൃത്തുക്കൾ രാത്രിയിൽ അവരെ കൂടെ നിന്നു. ഒരിക്കൽ, വൃകോദരനായ ഭീമൻ തന്റെ അമ്മാവനായ കൃഷ്ണനോട് പറഞ്ഞു: “മാധവാ, ഞാൻ ജരാസന്ധനെ യുദ്ധത്തിൽ പരാജയപ്പെടുത്താൻ കഴിയുന്നില്ല.” ശത്രുവിന്റെ ജനനവും മരണവും അറിയുന്ന ഹരി, ജരയുടെ അനുഗ്രഹം കൊണ്ടാണ് അവന്റെ ജീവൻ നിലനിൽക്കുന്നതെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, പാർഥായെ തന്റെ ശക്തിയാൽ ഉണർത്തി എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് ആലോചിച്ചു. പിന്നീട്, ശത്രുവിനെ കൊല്ലാൻ മാർഗം വിചാരിച്ച കൃഷ്ണൻ, തന്റെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞതുപോലെ, ഒരു കൊമ്പ് പൊട്ടിച്ച് ഭീമനോട് സൂചനയായി കാണിച്ചു. അതു മനസ്സിലാക്കിയ ഭീമൻ, യുദ്ധശൂരന്മാരിൽ പ്രഥമനായവൻ, തന്റെ ശത്രുവിനെ കാലിൽ പിടിച്ച് നിലത്തേക്ക് തള്ളിയിട്ടു. പിന്നെ, ഒരു കാൽ ശത്രുവിന്റെ കാലിൽ വച്ച്, മറ്റേ കാൽ കൈകൊണ്ട് പിടിച്ച്, വലിയ ആനയൊരു കൊമ്പ് പിളർക്കുന്നതുപോലെ, അവനെ അനുസ് മുതൽ പിളർത്തി. ജനങ്ങൾ കണ്ടത്: ജരാസന്ധന്റെ ശരീരം രണ്ടു ഭാഗങ്ങളായി പിളർന്നു—ഒന്നിൽ ഒരു കാൽ, ഒരുതൊണ്ട, ഒരു വൃക്ക, ഒരു തുണ്ടു, ഒരു പുറം, ഒരു വക്ഷസ്, ഒരു ഭുജം; മറ്റൊന്നിൽ ഒരു കൈ, ഒരു കണ്ണ്, ഒരു വൻകൂർത്തു, ഒരു ചെവി. മഗധരാജാവ് കൊല്ലപ്പെട്ടപ്പോൾ വലിയ ആഹ്ലാദം മുഴങ്ങി; ഭീമനെയും വിജയികളായ കൃഷ്ണനെയും അർജുനനെയും എല്ലാവരും അണചേർത്ത് ആദരിച്ചു. ഭഗവാൻ, സർവ്വജനങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവും ആത്മനിയന്ത്രകനുമായ കൃഷ്ണൻ, ജരാസന്ധന്റെ മകനായ സഹദേവനെ മഗധരാജാവായി അഭിഷേകം ചെയ്തു, ജരാസന്ധൻ തടവിലാക്കിയിരുന്ന രാജാക്കന്മാരെ മോചിപ്പിച്ചു. ഇങ്ങനെ, ശ്രീമദ് ഭാഗവത മഹാപുരാണത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിന്റെ രണ്ടാം പാദത്തിൽ “ജരാസന്ധവധം” എന്ന അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ശുകമുനി തുടര്‍ന്നു: പതിനാറായിരത്തി എൺപതു രാജാക്കന്മാർ, യുദ്ധത്തിൽ തോറ്റു തടവിലായവർ, മലക്കൊട്ടാരത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നു; അവർ മലിനവസ്ത്രം ധരിച്ചും, ദുർബലരായും, ക്ഷീണിച്ച മുഖത്തോടെയും, വിശപ്പിൽ ക്ഷയിച്ചവരായും ഉണ്ടായിരുന്നു. തടവിൽ പീഡിതരായി, അവരെ മുന്നിൽ കൃഷ്ണൻ പ്രത്യക്ഷനായി; കൃഷ്ണൻ കറുത്ത നിറത്തിൽ, പീതാംബരം ധരിച്ചവൻ, ശ്രീവത്സചിഹ്നം, നാലു ഭുജങ്ങൾ, താമരപോലെയുള്ള ചുവന്ന കണ്ണുകൾ, മനോഹരമായ മുഖം, മകരകുന്ദലങ്ങൾ എന്നിവയോടെ. അവന്റെ കൈയിൽ താമര, ഗദ, ശംഖം, ചക്രം; മുടിയിലൊരു കിരീടം, കഴുത്തിൽ മാല, കൈകളിൽ വല, കട്ടിയും കങ്കണവും. കഴുത്തിൽ മനോഹരമായ രത്നം, കാട്ടുപൂക്കൾ കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച പുഷ്പമാല; രാജാക്കന്മാർ കണ്ണുകൾകൊണ്ട് കൃഷ്ണനിൽ നോക്കി, നാവുകൊണ്ട് രുചികാണുന്നതുപോലെ ആനന്ദിച്ചു. മൂക്കുകൊണ്ട് സുഗന്ധം അനുഭവിക്കുന്നതുപോലെയും, കൈകളാൽ അണചേർക്കുന്നതുപോലെയും തോന്നി; പാപം വിട്ട്, അവർ തലകുനിയിച്ച് ഹരിയുടെ പാദങ്ങളിൽ നമസ്കരിച്ചു. കൃഷ്ണനെ കണ്ട് ആഹ്ലാദിച്ച രാജാക്കന്മാർ, തടവിലെ കഷ്ടം മറന്നുപോയി; അവർ കയ്യുകൂടി ഹൃശ്യികേശനെ വാഴ്ത്തി: “ദേവാദിദേവനായോനാഥാ, ശരണാഗതരുടെ ദു:ഖനാശക, നശ്വരത്വമില്ലാത്തവാ, ഞങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ ശരണം തേടിയിരിക്കുന്നു; ഈ ഭയാനകമായ ജനനമരണചക്രത്തിൽ നിന്നും രക്ഷിക്കണമേ.” “മധുസൂദനാ, ഞങ്ങളുടെ രാജ്യം മഗധരാജാവിന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് നഷ്ടപ്പെട്ടതിനു ഞങ്ങൾ നിങ്ങളെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നില്ല; രാജാക്കന്മാരായ ഞങ്ങൾക്കു നിങ്ങളുടെ കൃപയാണു അതിന്റെ കാരണം.” “രാജസമൃദ്ധിയിലും ഐശ്വര്യത്തിലും മദംകൊണ്ടു വീർപ്പിച്ച രാജാവിന് സത്യമാർഗ്ഗം ലഭ്യമാകാറില്ല; നിങ്ങളുടെ മായയിൽ ആകൃഷ്ടരായി, നശ്വരമായ സമ്പത്ത് നിത്യമായതെന്നു കരുതുന്നു.” “പെൺകുട്ടികൾ മരുഭൂമിയിൽ വെള്ളം കാണുന്നുവെന്നു ഭ്രമിക്കുന്നതുപോലെ, വിവേകമില്ലാത്തവർ മായാവസ്തുക്കളെ സത്യമെന്നു കരുതുന്നു.” “മുമ്പ് ഐശ്വര്യമദം കൊണ്ടു കുഴഞ്ഞ ഞങ്ങൾ, ജയാഗ്രഹത്തിൽ അകപ്പെട്ടു, പരസ്പരം ശത്രുതയോടെ യുദ്ധം ചെയ്തു, ക്രൂരമായി സ്വന്തം ജനങ്ങളെ നശിപ്പിച്ചു, മരണത്തെ അവഗണിച്ചു.” “അവിടെത്തന്നെ, കൃഷ്ണാ, ആ സമ്പത്തുകൾ നിങ്ങളുടെ അതിഗംഭീരമായ ശക്തിയാൽ, കാലചക്രത്താൽ, നിങ്ങളുടെ രൂപത്താൽ, കൃപയാൽ ഇല്ലാതായി; ഞങ്ങളുടെ അഹങ്കാരം നശിച്ചു, നിങ്ങളുടെ പാദങ്ങൾ ഞങ്ങൾ സ്മരിക്കുന്നു.” “അതുകൊണ്ട്, കൃഷ്ണാ, ഈ മായാവിഷയമായ രാജ്യം ഞങ്ങൾക്കു ഇനി ആഗ്രഹമില്ല; ഈ ദേഹവും നിത്യതയില്ലാത്തതും ദു:ഖപൂർണ്ണവുമാണ്; നാഥാ, ഞങ്ങൾക്കു നിങ്ങളെ ആരാധിക്കണമെന്നു മാത്രമാണ് ആഗ്രഹം, അതിന്റെ ഫലം ഈ ലോകത്തും പരലോകത്തും ശ്രവ്യമായതും ആനന്ദപ്രദവുമാണ്.” “ഈ ലോകത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുമ്പോഴും, നിങ്ങളുടെ പാദസ്മരണ എപ്പോഴും നിലനിൽക്കാൻ എന്ത് മാർഗ്ഗം എന്നെ പഠിപ്പിക്കണം.” “വസുദേവപുത്രനായ കൃഷ്ണാ, ഹരിയായ പരമാത്മാവേ, ഗോവിന്ദാ, ശരണാഗതരുടെ ദു:ഖനാശക, വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കാരം.” ശുകമുനി പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ, ബന്ധനത്തിൽ നിന്ന് മോചിതരായ രാജാക്കന്മാർ കൃഷ്ണനെ വാഴ്ത്തിയപ്പോൾ, ദയാലുവായ, സർവ്വശരണ്യനായ ഭഗവാൻ സ്നേഹപൂർവ്വം അവരോട് പറഞ്ഞു: “ഇന്ന് മുതൽ, രാജാക്കന്മാരേ, നിങ്ങൾക്കു എന്നിൽ, സ്വയം, സർവ്വാധിപതിയായ ഭഗവാനിൽ, ഉറപ്പുള്ള ഭക്തി ഉണരുന്നതായിരിക്കും; നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിച്ചു പോലെയാണ്.