ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: രാജാവ് തന്റെ മുമ്പിൽ എത്തിയ അതിഥികളെ അവരുടെ ശബ്ദം, രൂപം, വില്ലിന്റെ തന്തിയിൽ നിന്നുണ്ടായ കയറ്റങ്ങൾ കൈകളിൽ കാണിച്ച് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഇവരെ മുൻപ് കണ്ടതുമാണ്, അതിനാൽ അദ്ദേഹം ആലോചിച്ചു: “രാജകുലത്തിലെ ബന്ധുക്കളാണ് ഇവർ, പക്ഷേ ബ്രാഹ്മണരുടെ ചിഹ്നങ്ങൾ ഇവരിൽ കാണുന്നു. എനിക്ക് തന്നെ നൽകാൻ പ്രയാസമുള്ള ഈ ശരീരവും ഞാൻ ദാനമായി നൽകും.” ബലി രാജാവിന്റെ മഹത്വം, വിശുദ്ധവും ദിശകളിലാകെ വ്യാപിച്ചുമുള്ളതും, വിഷ്ണു ബ്രാഹ്മണരൂപം എടുത്ത് അവന്റെ സമ്പത്ത് നഷ്ടപ്പെടുത്തിക്കഴിഞ്ഞിട്ടും നിലനിൽക്കുന്നുവെന്നത് അദ്ദേഹം കേട്ടിരുന്നു. ഇന്ദ്രന്റെ സമ്പത്ത് ആഗ്രഹിച്ച വിഷ്ണു, ബ്രാഹ്മണവേഷത്തിൽ ദൈത്യരായ രാജാവിൽ നിന്ന് ഭൂമിയെ സ്വീകരിച്ചു; ബലി രാജാവ്, എല്ലാം അറിയുകയും, ആത്മസംയമനം പുലർത്തുകയും ചെയ്തിട്ടും ഭൂമി നൽകി. “ക്ഷത്രിയരായ ബന്ധുക്കളുടെ ദേഹത്തിന് എന്ത് പ്രയോജനം, ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കായി മാത്രം ജീവിക്കുന്നതാണെങ്കിൽ? ഈ ദേഹം ഇവിടെ വീഴുമ്പോൾ മഹത്വം ലഭിക്കും,” രാജാവ് ആലോചിച്ചു. ഇതോടെ, അദ്ദേഹം മഹത്വമുള്ള മനസ്സോടെ കൃഷ്ണൻ, അർജുനൻ, ഭീമസേനൻ എന്നിവരോട് പറഞ്ഞു: “ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, നിങ്ങൾക്ക് ആവശ്യമുള്ളത് തിരഞ്ഞെടുക്കൂ; എന്റെ തലവരെയും ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് നൽകും.” തുടർന്ന്, കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: “രാജാവേ, നിങ്ങൾക്ക് അനുയോജ്യമെന്ന് തോന്നുന്നുവെങ്കിൽ, ഞങ്ങൾക്കു ജോടിയായി യുദ്ധം നൽകൂ. ഞങ്ങൾ യുദ്ധം ആഗ്രഹിച്ചാണ് വന്നത്; രാജകുലത്തോടു യുദ്ധം ചെയ്യാനാണ് ഞങ്ങൾക്കു താൽപര്യം.” “ഇവൻ ഭീമസേനനാണ്, പാർഥാ; അവന്റെ സഹോദരൻ അർജുനൻ. ഞാൻ, കൃഷ്ണൻ, ഇവരുടെ മാതൃപക്ഷം മാമയും, നിന്റെ ശത്രുവുമാണ്,” അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. ഇങ്ങനെ അറിയിച്ചപ്പോൾ, മഗധരാജാവ് വലിയ ശബ്ദത്തിൽ ചിരിച്ചു, കോപത്തോടും പറഞ്ഞു: “അപ്പോൾ, ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് യുദ്ധം നൽകും, മണ്ടന്മാരേ.” “ഞാൻ Mathura വിട്ട് കടലരികിൽ അഭയം തേടിയ കൃഷ്ണനോടു യുദ്ധം ചെയ്യില്ല; അവന്റെ വീരത്വം സംശയാസ്പദമാണ്. ഈ ഭീമൻ എനിക്കു തുല്യമായ പ്രായമുള്ളവനാണ്, പക്ഷേ ശക്തിയിൽ തുല്യമല്ല; അർജുനൻ യുദ്ധത്തിന് അനുയോജ്യനല്ല; ഭീമൻ മാത്രമാണ് എനിക്കു തുല്യശക്തിയുള്ളത്.” അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, മഗധരാജാവ് ഭീമസേനനു വലിയ ഒരു ഗദയും, താനൊരു ഗദയും എടുത്തു നഗരത്തിൽ നിന്ന് പുറത്ത് പോയി. ഇരുവരും, ശക്തിയിൽ തുല്യരായ വീരന്മാർ, യുദ്ധഭൂമിയിൽ ഏറ്റുമുട്ടി; യുദ്ധം കാഴ്ചാനുഭവം പോലെ, അവർ പരസ്പരം ഗദകളാൽ ഇടിച്ചു, അതിന്റെ ശക്തി വജ്രം പോലെ. അവർ വലത്തോട്ടും ഇടത്തോട്ടും ചക്രവാളങ്ങളിലായി നീങ്ങുമ്പോൾ, നൃത്തം ചെയ്യുന്നവരെപ്പോലെ യുദ്ധം തിളങ്ങി. ഗദകളുടെ ഇടിവിന്റെ ശബ്ദം ഇടിയുടെ ശബ്ദംപോലെയും, ആനകളുടെ ക tusk യുടെ കൂട്ടിടിപ്പുപോലെയും ഉണ്ടായി. അവരുടെ കൈകളുടെ വേഗത്തിൽ, ഗദകൾ തമ്മിൽ ഏറ്റുമുട്ടി, ഭുജം, അര, കാലുകൾ, മുട്ട, തല എന്നിവയിൽ ഇടിച്ചപ്പോൾ, അവ തകർന്നു; അതുപോലെ, ജ്വലിക്കുന്ന ആനകൾ തമ്മിൽ പോരാടുമ്പോൾ, സൂര്യന്റെ ശാഖകൾ തകർന്നുപോകുന്നതുപോലും. അതിനുശേഷം, ഇരുവരും ഗദകൾ ഉപയോഗിച്ച് പരസ്പരം ആക്രമിച്ചു; കോപത്തോടെ ഇരുമ്പുപോലുള്ള കയ്യിൽ ഇടിച്ചപ്പോൾ, തങ്ങളുടെ കൈകളുടെ ചപ്പി ഇടിയുടെ ശബ്ദം പോലെ മുഴങ്ങി. ഇരുവരും, കഴിവിലും ശക്തിയിലും തുല്യരായി, യുദ്ധം ചെയ്യുമ്പോൾ, യുദ്ധം ആരാണ് ജയിക്കുന്നതെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ സാധിച്ചില്ല; ഇരുവരുടെയും വേഗം കുറയുന്നില്ലായിരുന്നു. അങ്ങനെ, മഹാരാജാവേ, ഇരുവരും യുദ്ധം ചെയ്യുമ്പോൾ, 27 ദിവസം കടന്നു, അവരുടെ സുഹൃത്തുക്കൾ രാത്രിയിൽ സമീപം നിന്നു. ഒരു ദിവസം, വൃക്കോദരൻ തന്റെ മാതൃപക്ഷം മാമ കൃഷ്ണനോട് പറഞ്ഞു: “മാധവാ, ഞാൻ ജരാസന്ധനെ യുദ്ധത്തിൽ തോൽപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.” കൃഷ്ണൻ, ശത്രുവിന്റെ ജനനവും മരണവും അറിയുകയും, അവന്റെ ജീവൻ ജരയാൽ നിലനിൽക്കുന്നുവെന്നതും മനസ്സിലാക്കി, പാർത്ഥനെ തന്റെ ശക്തിയാൽ ഉജ്ജ്വലമാക്കി, എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് ആലോചിച്ചു. ശത്രുവിനെ കൊല്ലാനുള്ള മാർഗ്ഗം കണ്ടെത്തി, ദർശനം അപ്പൂർവമായ കൃഷ്ണൻ ഒരു ശാഖ പൊട്ടിച്ചുകൊണ്ട് ഭീമനു സൂചന നൽകി. ഇത് മനസ്സിലാക്കിയ ഭീമസേനൻ, യുദ്ധത്തിൽ ഏറ്റവും ശക്തനായവൻ, ശത്രുവിനെ കാലിൽ പിടിച്ചു, നിലത്ത് വീഴ്ത്തി. ഒരു കാലിൽ കാൽ വച്ച്, മറ്റേ കാൽ കയ്യിൽ പിടിച്ച്, അന്നുസ് മുതൽ വേരെപ്പോലെ, വലിയ ആന ഒരു ശാഖ പൊട്ടിക്കുന്നതുപോലെ, ജരാസന്ധനെ രണ്ടായി പൊട്ടിച്ചു. ജനങ്ങൾ, ജരാസന്ധന്റെ ശരീരം രണ്ടായി പിരിഞ്ഞത് കണ്ടു: ഒരു ഭാഗം—ഒരു കാലും, തുണ്ടും, വൃക്കയും, അരയും, പീഠവും, ഭുജവും; മറ്റേ ഭാഗം—ഒരു കൈ, കണ്ണ്, ക眉, കാത്. മഗധരാജാവ് കൊല്ലപ്പെട്ടപ്പോൾ വലിയ ചർച്ച ഉയർന്നു; ഭീമനെ, വിജയിച്ചവരെയും, അപ്പൂർവശക്തിയുള്ളവരെയും അവർ ആലിംഗനം ചെയ്തു, ആദരിക്കുകയും ചെയ്തു. സൃഷ്ടിയുടെ കർത്താവായ, സ്വയം നിയന്ത്രിക്കുന്ന കൃഷ്ണൻ, ജരാസന്ധന്റെ മകനായ സഹദേവനെ മഗധരാജാക്കായി അഭിഷേകം ചെയ്തു; ജരാസന്ധൻ തടവിലിട്ടിരുന്ന രാജാക്കളെ മോചിപ്പിച്ചു. ഇതോടെ, ദശമ സ്കന്ധത്തിലെ രണ്ടാം പാദത്തിൽ 'ജരാസന്ധന്റെ വധം' എന്ന അദ്ധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ജരാസന്ധൻ യുദ്ധത്തിൽ തോറ്റതോടെ, പതിനാറായിരത്തി എട്ടുനൂറ് രാജാക്കന്മാർ, തടവിൽ അടയ്ക്കപ്പെട്ടവരും, മലനിരകളിൽ ഉള്ള ഗുഹയിൽ നിന്ന് പുറത്തു വന്നു; അവർ മലിന വസ്ത്രം ധരിച്ചും, അഴുക്കായും, ക്ഷുഭിതരായി. വിശ്വാസം കുറഞ്ഞ, ദേഹവും ക്ഷാമവും, മുഖം ഉണങ്ങിയ, തടവിൽ തളർന്ന, അവർ കൃഷ്ണനെ—കറുത്ത നിറം, പീതവസ്ത്രം ധരിച്ചവൻ—മുമ്പിൽ കണ്ടു. കൃഷ്ണനെ അവർ കണ്ടു: ശ്രീവത്സ ചിഹ്നം, നാലു കൈകൾ, താമരപോലുള്ള ചുവന്ന കണ്ണുകൾ, മനോഹരമായ മുഖം, മകരക earrings, കിരീടം, മാല, കങ്കണങ്ങൾ, ഉരസ്സ്, വാല. കൃഷ്ണൻ താമര, ഗദ, ശംഖ്, ചക്രം കൈവശം വച്ചു; കിരീടവും, മാലയും, കങ്കണങ്ങളും, വാലയും, ഭുജകങ്കണങ്ങളും അണിഞ്ഞു. കഴുത്തിൽ ഉത്തമ രത്നം, കാടിലെ പൂക്കൾ കൊണ്ട് മാല; അവരുടെ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് കൃഷ്ണനെ കുടിച്ചു, നാവു കൊണ്ട് രുചി കണ്ടതുപോലെ. അവർ കൃഷ്ണനെ നാസികയിലൂടെ വാസനയിലായി, ഭുജങ്ങളാൽ ആലിംഗനം ചെയ്തു; പാപത്തിൽ നിന്ന് മോചിതരായി, ഹരി പാദത്തിൽ തലവഴിച്ചു. കൃഷ്ണനെ കണ്ടതിൽ സന്തോഷം നിറഞ്ഞു, തടവിൽ നിന്നുള്ള ക്ഷീണം അകന്നു; രാജാക്കന്മാർ, കൈകൾ ചുമർന്നു, ഹൃഷീകേശനെ വാഴ്ത്തി. അവർ പറഞ്ഞു: “ദേവന്മാരുടെ നാഥനേ, അനശ്വരനേ, അഭയം തേടിയവരുടെ കഷ്ടത നീക്കുന്നവനേ, നമസ്കാരം. ഞങ്ങൾ നിന്റെ അഭയം തേടിയവരാണ്, കൃഷ്ണാ—ഈ ഭയാനകമായ ജനനമരണചക്രത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കൂ.” “മധുസൂദനാ, മഗധരാജാവിന്റെ കയ്യിൽ ഞങ്ങളുടെ രാജ്യം നഷ്ടമായതിൽ നിന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നില്ല; ഭഗവാനേ, രാജാക്കന്മാർക്ക് നിന്റെ കൃപയാണു കാരണം.” “രാജാവിന്, ഭൗതിക സമ്പത്ത് കൊണ്ടുള്ള അഹങ്കാരം മൂലം, യഥാർത്ഥ ഉത്തമം ലഭ്യമല്ല; നിന്റെ മായയാൽ മോഹിതനായ രാജാവ്, നാശം വരാനിരിക്കുന്ന സമ്പത്തിനെ സ്ഥിരം എന്ന് കരുതുന്നു.” “കുട്ടികൾ മരുഭൂമിയിൽ വെള്ളം കാണുന്നുവെന്ന് കരുതുന്നത് പോലെ, വിവേകമില്ലാത്തവർ മായയെ യാഥാർത്ഥ്യം എന്ന് തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്നു.” “മുന്പ്, സമൃദ്ധിയുടെ മദത്തിൽ blinded, ജയിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു, നമ്മൾ പരസ്പരം മത്സരിച്ചു, ക്രൂരമായി സ്വന്തം പ്രജകളെ നശിപ്പിച്ചു, ഭഗവാനേ, മരണത്തെ മുൻപിൽ കാണാതെ, ബോധമില്ലാതെ.