ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ജരാസന്ധൻ തന്റെ ശക്തിയോടെ അജേയനായി നിലകൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് കേട്ടപ്പോൾ, രാജാവ് ആ വിഷയം ആലോചിച്ചു. അപ്പോൾ ഹരി, ഉദ്ദവൻ മുമ്പ് പറഞ്ഞ മാർഗ്ഗം തന്നെ, അതിന്റെ ഉപായം രാജാവിനോട് വിശദീകരിച്ചു. ഭീമസേനൻ, അർജുനൻ, കൃഷ്ണൻ—ബ്രാഹ്മണരുടെ ലക്ഷണങ്ങൾ ധരിച്ച മൂന്ന് മഹാന്മാർ—ഗിരിവ്രജയിലേക്കു പുറപ്പെട്ടു, ബ്രഹദ്രഥന്റെ മകനായ ജരാസന്ധൻ അവിടെ താമസിച്ചിരിക്കുന്നു. അവരൊക്കെ അതിഥികൾക്കായി ഉചിതമായ സമയത്ത് ജരാസന്ധന്റെ വീട്ടിൽ പ്രവേശിച്ചു. ബ്രാഹ്മണരായി വേഷം ധരിച്ച രാജകുമാരന്മാർ, അതിഥികൾക്കുള്ള ആചാരങ്ങൾ പാലിച്ചു. “രാജാവേ, ദൂരത്തുനിന്ന് വന്ന അതിഥികൾ എത്തിയിരിക്കുന്നു; ഞങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നതിനെ ദയവായി നൽകണമേ,” എന്നിങ്ങനെ അവർ ജരാസന്ധനോട് അഭ്യർത്ഥിച്ചു. “ക്ഷമയുള്ളവർക്കു എന്താണ് സഹിക്കാനാവാത്തത്? അധർമ്മികള്ക്ക് എന്താണ് അനുചിതം? ദാനശീലന്മാർക്ക് എന്താണ് നൽകാൻ കഴിയാത്തത്? സർവ്വരെയും സമദർശികളായവരെക്കാൾ ആരാണ് ഉത്തമൻ?” “ശരീരം നശ്വരമായിട്ടും, ധർമ്മജ്ഞന്മാരുടെ ഇടയിൽ ശാശ്വതമായ പ്രശസ്തി നേടാൻ കഴിയുന്നവൻ അതിന് ശ്രമിക്കാത്തവൻ നിശ്ചയമായും ദയനീയനാണ്.” “ഹരിശ്ചന്ദ്രൻ, രന്തിദേവൻ, ശിബി, ബലി, വേട്ടക്കാരൻ, കപോതം—നശ്വരമായ ശരീരത്തിലൂടെ ശാശ്വതം നേടിയവരാണ്.” ശുകൻ പറഞ്ഞു: “അവരുടെ ശബ്ദം, രൂപം, വില്ലിന്റെ ദാരങ്ങൾ കൊണ്ടുള്ള കൈകളിലെ അടയാളങ്ങൾ—all അവയെല്ലാം കണ്ട ജരാസന്ധൻ, അതിഥികൾ രാജകുമാരന്മാരാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു, ആലോചിച്ചു.” “ഇവരുടെ ബ്രാഹ്മണവേഷവും രാജകുടുംബത്തിലെ ബന്ധവും കാണുമ്പോൾ, ഞാൻ എന്റെ ശരീരം പോലും, അതിനാൽ വേറെയൊന്നും relinquish ചെയ്യാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളതാണെങ്കിലും, അവർക്കു ദാനം ചെയ്യും.” “ബലി രാജാവിന്റെ പ്രശസ്തി, വിശുദ്ധവും ദിശകളിലൊടുവും വ്യാപിച്ചിരുന്നതാണ്; വിഷ്ണു ബ്രാഹ്മണവേഷത്തിൽ വന്നപ്പോൾ, തന്റെ സമ്പത്ത് നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടും, പ്രശസ്തി നിലനിന്നു.” “ഇന്ദ്രന്റെ സമ്പത്ത് ആഗ്രഹിച്ച വിഷ്ണു, ബ്രാഹ്മണവേഷത്തിൽ വന്നപ്പോൾ, ദൈത്യരാജാവായ ബലി, എല്ലാം അറിയുകയും, ആത്മസംയമനം പുലർത്തുകയും ചെയ്തിട്ടും, ഭൂമിയെ അവനു ദാനം ചെയ്തു.” “ക്ഷത്രിയബന്ധുവിന്റെ ശരീരം ബ്രാഹ്മണർക്കായി മാത്രം ജീവിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അതിന്റെ ഉദ്ദേശം എന്താണ്? ഈ ഭൂമിയിൽ ശരീരം വീഴുമ്പോൾ, മഹാപ്രശസ്തി ലഭിക്കും.” അങ്ങനെ ജരാസന്ധൻ ഉദ്ദേശപൂർവ്വം കൃഷ്ണനോടും അർജുനനോടും ഭീമസേനനോടും പറഞ്ഞു: “ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്തും ഞാൻ നൽകാം—even എന്റെ തല പോലും.” അപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: “രാജാവേ, നിങ്ങൾക്ക് യുദ്ധം ഉചിതമെന്ന് തോന്നുന്നുവെങ്കിൽ, ഞങ്ങൾക്ക് യുദ്ധം നൽകൂ. ഞങ്ങൾ രാജകുടുംബത്തോടുള്ള യുദ്ധം മാത്രമാണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്.” “ഇവൻ ഭീമസേനൻ ആണ്, പാർഥാ; അവന്റെ സഹോദരൻ അർജുനൻ. ഞാൻ, കൃഷ്ണൻ, അവരുടെ മാതൃപക്ഷത്തിൽ നിന്നുള്ള ബന്ധുവും, നിങ്ങളുടെ ശത്രുവുമാണ്.” ഇതു കേട്ട മഗധരാജാവ് വലിയ ചിരിയോടെ, കോപംകൊണ്ടു പറഞ്ഞു: “അപ്പോൾ, ഞാൻ നിങ്ങളെ യുദ്ധം നൽകും, മണ്ടന്മാരേ.” “കൃഷ്ണാ, ഞാൻ നിന്നോടു യുദ്ധം ചെയ്യില്ല; നീ Mathura വിട്ടു കടലരികിൽ അഭയം തേടിയ coward ആണ്. ഈയാൾ (അർജുനൻ) എന്റെ പ്രായത്തിൽ സമമാണ്, പക്ഷേ ശക്തിയിൽ അല്ല; അർജുനൻ യുദ്ധത്തിന് അർഹനല്ല, ഭീമൻ മാത്രം എന്റെ ശക്തിയിൽ സമമാണ്.” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ജരാസന്ധൻ ഭീമസേനനു വലിയ ഗദ ഒരു നൽകി, മറ്റൊരു ഗദതന്നെ എടുത്തു, നഗരത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തു വന്നു. അതിനുശേഷം, രണ്ട് വീരന്മാർ, ശക്തിയിൽ സമമായവർ, യുദ്ധഭൂമിയിൽ ഏറ്റുമുട്ടി. ഗദകൾ ഇടിച്ചുകൊണ്ട്, ഇരുവരും വിജയവജ്രംപോലുള്ള ശക്തിയിൽ പരസ്പരം പ്രഹരിച്ചു. അവരുടെ ചലനം വലത്തിലും ഇടത്തിലും, നൃത്തക്കാരുടെ അരങ്ങിൽനടക്കുന്നപോലെ, യുദ്ധം ഭംഗിയായി തെളിഞ്ഞു. ഗദകൾ ഇടിച്ച ശബ്ദം വജ്രംപോലുള്ള ഇടിയായിരുന്നു; ആനകളുടെ ദന്തങ്ങൾ തമ്മിൽ ഇടിച്ചപോലെ, അവരുടെയിടികൾ. ഇരുവരും കൈകളുടെ വേഗത്തിൽ, ഗദകൾ പരസ്പരം ചുമലിൽ, അരയിൽ, കാലിൽ, മുട്ടയിൽ, തലയിൽ ഇടിച്ചു, അവ ശിഖരങ്ങൾ പൊട്ടിപ്പോയി, blazing elephants തമ്മിൽ പോരാടുമ്പോൾ സൂര്യശാഖകൾ പൊട്ടുന്നതുപോലേ. അങ്ങനെ, ഗദകൾ കൊണ്ട് പരസ്പരം പ്രഹരിച്ച ശേഷം, ഇരുവരും തങ്ങളുടെ ഇരുമ്പുപോലുള്ള കയ്യുകൾ കൊണ്ട് പരസ്പരം ഇടിച്ചു; അവരുടെ കയ്യടികൾ ഇടിയപോലെ ഭയാനകമായ ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കി. ഇരുവരും സമാനമായ കഴിവിലും ശക്തിയിലും ഉണരിലും, യുദ്ധം ഒരുപോലെയാണ്; ആരുടെയും വേഗം കുറഞ്ഞില്ല. ഇങ്ങനെ, മഹാരാജാവേ, ഇരുവരും യുദ്ധം ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കെ, ഇരുപത്തിയേഴു ദിവസം അവിടെ കടന്നു പോയി; അവരുടെ സുഹൃത്തുക്കൾ രാത്രിയിൽ സമീപം നിന്നു. ഒരിക്കൽ, വൃക്കോദരൻ തന്റെ മാതൃബന്ധുവായ കൃഷ്ണനോട് പറഞ്ഞു: “മാധവാ, ഞാൻ ജരാസന്ധനെ യുദ്ധത്തിൽ ജയിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.” കൃഷ്ണൻ, ജരാസന്ധന്റെ ജനനവും മരണവും അറിയുകയും, അവന്റെ ജീവൻ ജരയുടെ (Jara) കാരണമായിരിക്കുന്നു എന്ന് മനസ്സിലാക്കുകയും, പാർത്ഥയെ തന്റെ ശക്തിയിൽ ഉജ്ജ്വലമാക്കുകയും, എന്ത് ചെയ്യാമെന്ന് ആലോചിച്ചു. ശത്രുവിനെ കൊല്ലാനുള്ള മാർഗം കണ്ടു, കൃഷ്ണൻ ഭീമനോട് ഒരു ശാഖ പൊട്ടിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു സൂചന നൽകി. ഇത് മനസ്സിലാക്കിയ ഭീമൻ, ശക്തിയിൽ ഏറ്റവും മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നവൻ, ജരാസന്ധനെ കാലിൽ പിടിച്ചു നിലത്ത് താഴെ വീഴ്ത്തി. ഒരു കാലിൽ കാൽ വെച്ച്, മറ്റേ കാലിൽ കൈകൾ കൊണ്ട് പിടിച്ച്, വലിയ ആന ഒരു ശാഖ പൊട്ടിക്കുന്നപോലെ, അനുസംഭവത്തിൽ അവനെ പൊട്ടിച്ചു. ജനങ്ങൾ ജരാസന്ധന്റെ ശരീരം രണ്ടു ഭാഗങ്ങളായി പൊട്ടിയതും കണ്ടു—ഒരുവശം ഒരു കാലും, ഒരു തൂക്കവും, അരയും, പുറവും, മുലയും, ചുമലും; മറ്റുവശം ഒരു കൈ, കണ്ണ്, ക眉, ചെവി. മഗധരാജാവ് കൊല്ലപ്പെട്ടപ്പോൾ വലിയ ആക്രന്ദം ഉയർന്നു; ഭീമനെയും വിജയികളായ കൃഷ്ണനെയും അർജുനനെയും ജനങ്ങൾ ആലിംഗനം ചെയ്തു, ആദരിച്ചു. ഭഗവാൻ, സൃഷ്ടികർതാവും സ്വയം നിയന്ത്രണമുള്ളവനും, ജരാസന്ധന്റെ മകനായ സഹദേവനെ മഗധരാജാവായി അഭിഷേകം ചെയ്തു; ജരാസന്ധൻ തടവിൽ വെച്ചിരുന്ന രാജാക്കന്മാരെ മോചിപ്പിച്ചു. ഇതോടു കൂടി, ദശമ സ്കന്ധത്തിലെ രണ്ടാം പാദത്തിൽ, “ജരാസന്ധന്റെ വധം” എന്ന അദ്ധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ജരാസന്ധൻ യുദ്ധത്തിൽ തോറ്റു തടവിൽ വെച്ചിരുന്ന പതിനാറായിരത്തിയെട്ടു രാജാക്കന്മാർ, മലക洞ത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തു വന്നു, അഴുക്കുള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ചു, ദുർബലരായി. വിശപ്പിൽ ക്ഷീണിച്ചു, മുഖം ഉണങ്ങിയവരും, തടവിൽ കഷ്ടപ്പെട്ടവരും, അവർ മുന്നിൽ കറുത്ത വർണ്ണമുള്ളവനെ, പീതാംബരധാരിയായ കൃഷ്ണനെ കണ്ടു. അവൻ ശ്രീവത്സലക്ഷണത്തോടെ, നാല് കൈകളോടും, താമരപോലുള്ള reddish കണ്ണുകളോടും, മനോഹരമായ, ദയാപൂർണ്ണമായ മുഖത്തോടും, മകരാകൃതിയിലുള്ള കുമ്പള earrings ഉം, രാജാക്കന്മാർ കണ്ടു. കൃഷ്ണൻ താമര, ഗദ, ശംഖ്, ചക്രം കൈവശം വഹിച്ചിരിക്കുന്നു; കിരീടം, മാല, കങ്കണം, മേഘമാല, കരകല, അരമണ, എന്നിവകൊണ്ടും അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു. അവന്റെ കഴുത്തിൽ ഉത്തമരത്നം പ്രകാശിച്ചു, വനപുഷ്പമാലയും അലങ്കരിച്ചിരുന്നു; രാജാക്കന്മാർ കണ്ണുകളാൽ കൃഷ്ണനെ ആസ്വദിച്ചു, നാവുകൊണ്ട് രുചി ചെയ്യുന്നതുപോലെയാണ്.