ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞത് ഇങ്ങനെയായിരുന്നു: ഭഗവാന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, മുഖം സന്തോഷത്തിൽ വിരിയിച്ച യുധിഷ്ഠിരൻ, വിശ്ണുവിന്റെ ശക്തി പ്രാപിച്ച സഹോദരന്മാരെ ദിക്കുകൾ കീഴടക്കാൻ അയച്ചു. സഹദേവനെ സൃഞ്ജയന്മാരോടൊപ്പം തെക്കോട്ടു, നകുലനെ പടിഞ്ഞാറോട്ടു, അർജുനനെ വടക്കോട്ടു, ഭീമനെ മാത്സ്യന്മാർ, കേകയന്മാർ, മദ്രന്മാർ എന്നിവരോടൊപ്പം കിഴക്കോട്ടു അയച്ചു. ഈ വീരന്മാർ എല്ലാ ദിക്കുകളിലെയും രാജാക്കന്മാരെ തങ്ങളുടെ ശക്തിയാൽ കീഴടക്കി, യജ്ഞം നടത്താൻ ഉദ്ദേശിച്ച അജാതശത്രുവിന് സമൃദ്ധമായ ധനം കൊണ്ടുവന്നു. ജരാസന്ധൻ കീഴടക്കപ്പെടാതെ ശേഷിച്ചുവെന്ന വിവരം കേട്ട്, രാജാവ് ആലോചിച്ചപ്പോൾ, ഹരി (കൃഷ്ണൻ) ഉദ്ധവൻ മുമ്പ് പറഞ്ഞ മാർഗ്ഗം ഉപദേശിച്ചു. അതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ, ഭീമസേനൻ, അർജുനൻ, കൃഷ്ണൻ—ബ്രാഹ്മണരുടെ ലക്ഷണങ്ങളുള്ള മൂവരും—ബൃഹദ്രഥയുടെ പുത്രൻ വസിക്കുന്ന ഗിരിവ്രജയിലേക്കു പോയി. അതിന് അനുയോജ്യമായ സമയത്ത്, അതിഥികൾക്കുള്ള ആചാരപ്രകാരം, ബ്രാഹ്മണരായി വേഷം ധരിച്ചു, ആ ഗൃഹസ്ഥന്റെ വീട്ടിൽ പ്രവേശിച്ചു. “രാജാവേ, ദൂരത്തിൽ നിന്നെത്തിയ അതിഥികൾ വന്നിരിക്കുന്നു; ഞങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നതു നൽകുമോ?” എന്നാണവർ അഭ്യർത്ഥിച്ചത്. “ധൈര്യശാലികൾക്ക് എന്താണ് സഹിക്കാനാവാത്തത്? ധർമ്മഭ്രഷ്ടന്മാർക്ക് എന്താണ് അനുചിതം? ദാനശീലികൾക്ക് എന്താണ് നൽകാൻ കഴിയാത്തത്? സമദർശികൾക്ക് ആരാണ് മേല്പ്പെട്ടത്?” എന്നതും അവർ ചോദിച്ചു. “തനിക്കു കഴിവുണ്ടായിട്ടും, ഈ ശരീരത്തിൽ നിത്യകീർത്തി നേടാതെ ജീവിക്കുന്നവർ, സത്പുരുഷന്മാരുടെ ഇടയിൽ, യഥാർത്ഥത്തിൽ ദയനീയരാണ്. ഹരിശ്ചന്ദ്രൻ, രന്തിദേവൻ, ശിബി, ബലി, വേട്ടക്കാരൻ, പigeon—അനിത്യം ഉപയോഗിച്ചു നിത്യമായത് നേടിയത് അനേകം പേരാണ്.” ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: അവരുടെ ശബ്ദം, രൂപം, ബാണം വലിച്ചുണ്ടായ കൈയിലെ അടയാളങ്ങൾ എന്നിവയിലൂടെ, ജരാസന്ധൻ ഇവരെ രാജകുലത്തിലെ ബന്ധുക്കളെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞു, ആലോചിച്ചു: “ബ്രാഹ്മണരുടെ ലക്ഷണങ്ങളുള്ള രാജകുലബന്ധുക്കളാണ് ഇവർ; ഞാൻ എന്റെ ശരീരവും, നൽകാൻ ഏറ്റവും കഷ്ടമാണ്, ഇവർക്കു ദാനമായി നൽകും.” വിശ്ണു ബ്രാഹ്മണരായി വേഷം ധരിച്ചു ബലിയുടെ സമ്പത്ത് എടുത്തിട്ടും, ബലിയുടെ ശുദ്ധമായ, ദിക്കുകളിലെയും കീർത്തി നിലനിന്നതായും, ദൈത്യരാജാവ് ബലി, ഇന്ദ്രന്റെ സമ്പത്ത് ആഗ്രഹിച്ചപ്പോൾ, ഭൂമിയെ വിശ്ണുവിന് നൽകിയതായും, ബലി അറിയുകയും, നിയന്ത്രിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടും, അങ്ങിനെ ദാനം ചെയ്തതായും അദ്ദേഹം ഓർമ്മിച്ചു. “ക്ഷത്രിയ ബന്ധുവിന്റെ ശരീരത്തിന് എന്താണ് ഉപയോഗം, ബ്രാഹ്മണർക്ക് വേണ്ടി ജീവിക്കുന്നതല്ലെങ്കിൽ? ഈ ശരീരം ഇവിടെ വീഴുമ്പോൾ വലിയ കീർത്തി ലഭിക്കും.” എന്നതും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. അതിനുശേഷം, കൃഷ്ണൻ, അർജുനൻ, ഭീമസേനൻ എന്നിവരോടു: “ബ്രാഹ്മണരേ, നിങ്ങൾക്ക് ആഗ്രഹമുള്ളത് തിരഞ്ഞെടുക്കൂ; ഞാൻ എന്റെ തലപോലും നൽകും.” എന്നാണു പറഞ്ഞു. ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: “രാജാവേ, നിങ്ങൾക്ക് യുദ്ധം അനുയോജ്യമായതാണെന്നു തോന്നിയാൽ, ഞങ്ങൾക്കു യുദ്ധം നൽകൂ. ഞങ്ങൾ രാജകുലത്തോടു യുദ്ധം ചെയ്യാൻ മാത്രമാണ് വന്നത്.” “ഇവൻ ഭീമസേനനാണ്, പാർത്ഥ; അവന്റെ സഹോദരൻ അർജുനൻ; ഞാനാണ് കൃഷ്ണൻ, ഇവരുടെ മാതൃപക്ഷം ബന്ധു, നിങ്ങളുടെ ശത്രു.” എന്നാണു കൃഷ്ണൻ അറിയിച്ചു. ഇത് കേട്ട മഗധരാജാവ്, ഉഗ്രമായി ചിരിക്കുന്നതോടും, കോപത്തോടെ, “അപ്പൊ, ഞാൻ നിങ്ങളെ യുദ്ധം നൽകും, മൂഢന്മാരേ.” എന്നാണു പറഞ്ഞു. “കൃഷ്ണാ, നിന്റെ വീരത്വം സംശയാസ്പദമാണ്; നീ മഥുര നഗരം ഉപേക്ഷിച്ചു കടൽക്കരയിൽ അഭയം തേടി. അർജുനൻ എന്നെപ്പോലെ പ്രായമുള്ളവനാണ്, പക്ഷേ ശക്തിയിൽ തുല്യനല്ല; അർജുനൻ യുദ്ധത്തിന് അനുയോജ്യനല്ല, ഭീമൻ എന്നെപ്പോലെ ശക്തിയുള്ളവനാണ്.” എന്നാണു അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ, ഭീമസേനനു വലിയ ഗദയും, ജരാസന്ധൻ തനിക്കു മറ്റൊരു ഗദയും നൽകി, നഗരത്തിൽ നിന്നു പുറത്ത് പോയി. ഇരുവരും തുല്യശക്തിയുള്ള വീരന്മാർ, യുദ്ധഭൂമിയിൽ ഏറ്റുമുട്ടി; ഗദകൾ ഇടിച്ചുകൊണ്ട്, അതിശക്തമായ ഇടിമുഴക്കത്തോടു സമാനമായ ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കി. ഇരുവരും വലത്തേയും ഇടത്തേയും ചുറ്റി, നൃത്തക്കാരുടെ പോലെ ചലിച്ചു, യുദ്ധം പ്രകാശിച്ചു. ഗദകളുടെ ഇടിയടികൾ തണ്ടുകൾ ഇടിച്ചിടുന്ന ആനകളുടെ ദന്തങ്ങൾപോലും, ഇടിമുഴക്കത്തോടു സമാനമായ ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കി. അവരുടെ കൈകളുടെ വേഗത്തിൽ, ഗദകൾ തമ്മിൽ തമ്മിൽ, ചുണ്ടുകൾ, കാൽ, മുട്ട്, തല എന്നിവയിൽ ഇടിച്ചപ്പോൾ, അവ പൊട്ടി, ജ്വലിക്കുന്ന ആനകൾ തമ്മിൽ പോരാടുമ്പോൾ സൂര്യന്റെ ശാഖകൾ പൊട്ടുന്നതുപോലെ. അങ്ങനെ, ഇരുവരും ഗദകളാൽ പരസ്പരം അടിച്ചപ്പോൾ, കോപത്തോടെ ഇരുവരും ഇരുമ്പുപോലുള്ള കൈകളാൽ പരസ്പരം അടിച്ചു; കൈകളുടെ തട്ടി, ഇടിമുഴക്കത്തോടു സമാനമായ ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കി. ഇരുവരും തുല്യമായ കഴിവും, ശക്തിയും, വേഗവും കൊണ്ട് പരസ്പരം അടിച്ചു; യുദ്ധം വ്യത്യാസം കാണാൻ കഴിയാത്തതായിരുന്നു, ഒരാളുടെയും വേഗം കുറഞ്ഞില്ല. അങ്ങനെ, മഹാരാജാവേ, ഇരുവരും യുദ്ധം ചെയ്ത്, 27 ദിവസങ്ങൾ അതിൽ കഴിച്ചു; അവരുടെ സുഹൃത്തുക്കൾ രാത്രിയിൽ സമീപം നിന്നു. ഒരു ദിവസം, വൃകോദരൻ തന്റെ മാതൃപക്ഷം ബന്ധുവായ കൃഷ്ണനോട് പറഞ്ഞു: “മാധവാ, ഞാൻ ജരാസന്ധനെ യുദ്ധത്തിൽ ജയിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.” ശത്രുവിന്റെ ജനനം, മരണം, ജീവൻ ജരയാൽ നിലനിൽക്കുന്നുവെന്നു അറിഞ്ഞ ഹരി, അർജുനനെ തന്റെ ശക്തി നൽകി, എന്തു ചെയ്യണമെന്ന് ആലോചിച്ചു. ശത്രുവിനെ കൊല്ലാനുള്ള മാർഗ്ഗം ചിന്തിച്ച കൃഷ്ണൻ, ഒര branch പൊട്ടിച്ചുകൊണ്ട്, ഭീമനു അടയാളം നൽകി. ഇത് മനസിലാക്കിയ ഭീമൻ, ശക്തശാലിയായ യുദ്ധശ്രേഷ്ഠൻ, ശത്രുവിനെ കാലിൽ പിടിച്ചു നിലത്ത് വീഴ്‌ത്തി. ഒരു കാലിൽ കാലിട്ട്, മറ്റേ കാലിൽ കൈകൊണ്ട് പിടിച്ചു, അന്നുസ് മുതൽ കീറിപൊട്ടിച്ചു, വലിയ ആന ഒരു ശാഖ പൊട്ടിക്കുന്നതുപോലെ. ജനങ്ങൾ കണ്ടത്: ജരാസന്ധന്റെ ശരീരം രണ്ടു ഭാഗങ്ങളായി; ഒന്നിൽ ഒരു കാലും, ഉരുവും, അണ്ഡവും, കുത്തും, പുറവും, നെഞ്ചും, ചുമലും; മറ്റേ ഭാഗത്ത് ഒരു കൈ, കണ്ണ്, ക眉, ചെവി. മഗധരാജാവ് കൊല്ലപ്പെട്ടപ്പോൾ വലിയ ആഹ്ലാദം ഉയർന്നു; ഭീമനെ, വിജയിച്ച കൃഷ്ണനും അർജുനനും ആദരിച്ചു. സൃഷ്ടിക്കാരനും, സ്വയം നിയന്ത്രിക്കുന്നതുമായ ഭഗവാൻ, ജരാസന്ധന്റെ പുത്രൻ സഹദേവനെ മഗധരാജാവായി അഭിഷേകം ചെയ്തു, ജരാസന്ധന്റെ തടവിൽ കഴിയുന്ന രാജാക്കന്മാരെ മോചിപ്പിച്ചു. ഇങ്ങനെ, 'ജരാസന്ധന്റെ വധം' എന്ന 72-ആം അധ്യായം, ശ്രീമദ്‌ ഭാഗവത മഹാപുരാണത്തിലെ പന്ത്രണ്ടാം സ്കന്ധത്തിന്റെ രണ്ടാം പകുതിയിൽ സമാപിക്കുന്നു. ശുകദേവൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു: പതിനാറ് ആയിരത്തി എട്ടു നൂറ് രാജാക്കന്മാർ, യുദ്ധത്തിൽ തോറ്റു തടവിലായവർ, മലക്കൊട്ടാരത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നു, മലിന വസ്ത്രം ധരിച്ചു, കിടിലംകൊണ്ടു, ക്ഷീണിച്ച മുഖം, വിശപ്പിൽ ദുർബലമായ അവസ്ഥയിൽ. തടവിൽ കഷ്ടപ്പെട്ട ഇവർ, മുന്നിൽ കറുത്ത നിറമുള്ള, പീതാംബരം ധരിച്ച കൃഷ്ണനെ കണ്ടു.