ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ലോകത്തിൽ ആരും എന്നെ ശക്തിയിൽ, പ്രശസ്തിയിൽ, സമ്പത്തിൽ, ഐശ്വര്യത്തിൽ മറികടക്കുന്നില്ല; ദേവതകളും, ഭൂമിയിലെ രാജാക്കന്മാരും പോലും. ഈ യഥാർത്ഥതയുള്ള വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, മുഖം സന്തോഷത്തിൽ വിരിഞ്ഞ്, യുദ്ധം വിജയിക്കാൻ വിഷ്ണുവിന്റെ ശക്തിയാൽ ശക്തിപ്പെടുത്തിയ സഹോദരന്മാരെ ദിശകളിൽ അയച്ചു. സഹദേവനെ ശ്രീഞ്ജയരോടൊപ്പം ദക്ഷിണ ദിശയിലേക്ക്, നകുലനെ പടിഞ്ഞാറോട്ട്, അർജുനനെ വടക്കോട്ട്, ഭീമനെ മത്സ്യ, കേക്കയ, മദ്ര രാജാക്കന്മാരോടൊപ്പം കിഴക്കോട്ട് അയച്ചു. ഈ വീരന്മാർ, എല്ലാ ദിശകളിലെയും രാജാക്കന്മാരെ ശക്തിയാൽ കീഴടക്കി, യജ്ഞം നടത്താനൊരുങ്ങിയ അജാതശത്രുവിന് ധാരാളം സമ്പത്ത് കൊണ്ടുവന്നു. എന്നാൽ ജരാസന്ധൻ കീഴടക്കപ്പെടാതെ ഇരിക്കുന്നതായി കേട്ടപ്പോൾ, രാജാവ് ആലോചിച്ചപ്പോൾ, ഹരി ഉദ്ഭവൻ മുമ്പ് പറഞ്ഞ മാർഗം ഉപദേശിച്ചു. ഭീമസേനൻ, അർജുനൻ, കൃഷ്ണൻ—ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെ ചിഹ്നങ്ങൾ ധരിച്ച മൂന്ന് പേർ—ബൃഹദ്രഥന്റെ പുത്രൻ താമസിക്കുന്ന ഗിരിവ്രജയിലേക്ക് പോയി. സമയാനുസരണം, അതിഥികൾ എത്തുന്ന സമയത്ത്, അവർ ഗൃഹസ്ഥന്റെ വീട്ടിൽ പ്രവേശിച്ചു; ബ്രാഹ്മണന്മാരായി വേഷം ധരിച്ച്, രാജകുമാരന്മാർ ആചാരപ്രകാരം പെരുമാറി. “രാജാവേ, അതിഥികൾ എത്തി; ദൂരെ നിന്നെത്തിയ അഭ്യർത്ഥകർ. ഭാഗ്യവതിയേ, ഞങ്ങൾക്ക് ആഗ്രഹിക്കുന്നതിനെ നൽകുക,” എന്ന് അവർ അഭ്യർത്ഥിച്ചു. ധൈര്യശാലികൾക്ക് എത് സഹിക്കാനാവില്ല? അധർമ്മികൾക്ക് എന്ത് അയോഗ്യമാണ്? ദാനശീലികൾക്ക് എന്ത് നൽകാൻ കഴിയില്ല? സകലരെയും സമദർശികൾക്കു മേൽ ആരുണ്ട്? ഈ നാശവാന്തമായ ശരീരത്തിൽ, കഴിവുണ്ടായിട്ടും, ധർമ്മശീലികളിൽ ശാശ്വതമായ പ്രശസ്തി നേടാൻ ശ്രമിക്കാത്തവൻ, യഥാർത്ഥത്തിൽ ദയനീയനാണ്. ഹരിശ്ചന്ദ്രൻ, രന്തിദേവൻ, ശിബി, ബലി, വേട്ടക്കാരൻ, പigeon—ഈ impermanent ശരീരത്തിലൂടെ അനശ്വരത നേടിയത് അനേകം പേർ. അവരുടെ ശബ്ദം, രൂപം, വില്ലിന്റെ തന്തി കൊണ്ടുള്ള അടയാളങ്ങൾ—ഇവയെല്ലാം കണ്ട ജരാസന്ധൻ, അതിഥികൾ രാജകുലത്തിൽ നിന്നുള്ളവരാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. “ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെ ചിഹ്നങ്ങൾ ധരിച്ച ഈ ബന്ധുക്കൾക്ക്, ഞാൻ തന്നെയും, വിട്ടുകൊടുക്കാൻ പ്രയാസമുള്ളതും, ദാനം ചെയ്യും,” എന്ന് ആലോചിച്ചു. വിഷ്ണു ബ്രാഹ്മണനായി വേഷം ധരിച്ച്, ദൈത്യരാജാവായ ബലിയിൽ നിന്ന് സമ്പത്ത് നഷ്ടപ്പെടുത്തുകയും, എന്നാൽ ബലിയുടെ വിശുദ്ധമായ പ്രശസ്തി എല്ലാ ദിശകളിലെയും നിലനിൽക്കുകയും ചെയ്തതിന്റെ കഥ അവൻ ഓർത്തു. ഇന്ദ്രന്റെ സമ്പത്ത് ആഗ്രഹിച്ച വിഷ്ണു, ബ്രാഹ്മണനായി വേഷം ധരിച്ച്, ദൈത്യരാജാവായ ബലിയിൽ നിന്ന് ഭൂമിയെ സ്വീകരിച്ചു; ബലി, അറിയുകയും, നിയന്ത്രിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടും, ഭൂമിയെ ദാനം ചെയ്തു. ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കായി മാത്രമാണ് ജീവിക്കുന്ന ക്ഷത്രിയബന്ധുവിന്റെ ശരീരത്തിന് അർത്ഥം; ഇവിടെ ശരീരം വീഴുമ്പോൾ വലിയ പ്രശസ്തി ലഭിക്കും. ഇങ്ങനെ ഉന്നത മനസ്സോടെ, കൃഷ്ണനോടും അർജുനനോടും ഭീമസേനനോടും പറഞ്ഞു: “ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളത് തിരഞ്ഞെടുക്കൂ; ഞാൻ എന്റെ തല പോലും നിങ്ങൾക്ക് നൽകാം.” കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: “രാജാവേ, നിങ്ങൾക്ക് യുദ്ധം അനുയോജ്യമായി തോന്നുന്നെങ്കിൽ, ഞങ്ങൾക്ക് ദ്വന്ദ്വയുദ്ധം നൽകൂ. ഞങ്ങൾ രാജകുലത്തോടൊപ്പം യുദ്ധം ചെയ്യാൻ മാത്രമാണ് വന്നത്, മറ്റൊന്നും ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.” “ഈ ഭീമസേനൻ, പാർത്ഥാ; അവന്റെ സഹോദരൻ അർജുനൻ. ഞാൻ, കൃഷ്ണൻ, അവരുടെ മാമാവും, നിങ്ങളുടെ ശത്രുവുമാണ്,” എന്ന് കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു. ഇതു കേട്ട മഗധരാജാവ് ഉച്ചത്തിൽ ചിരിച്ചു, കോപത്തോടെ പറഞ്ഞു: “അപ്പോൾ, ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് യുദ്ധം നൽകാം, മൂഢന്മാരേ.” “നിന്റെ ധൈര്യം സംശയാസ്പദമാണ്; നീ മഥുര നഗരത്തിൽ നിന്ന് ഓടി, കടലരികിൽ അഭയം തേടിയവനാണ്; ഞാൻ നിന്നോടു യുദ്ധം ചെയ്യില്ല. ഈ അർജുനൻ എന്റെ പ്രായത്തിൽ സമമാണ്, പക്ഷേ ശക്തിയിൽ തുല്യമല്ല; അർജുനൻ യുദ്ധത്തിന് യോഗ്യനല്ല, ഭീമൻ മാത്രമാണ് എന്റെ ശക്തിയിൽ തുല്യൻ.” അങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, ഭീമസേനനോട് ഒരു വലിയ ഗദയും, സ്വയം മറ്റൊന്നും എടുത്തു, നഗരത്തിൽ നിന്ന് പുറത്ത് പോയി. രണ്ടു വീരന്മാർ, ശക്തിയിൽ തുല്യരായവർ, യുദ്ധഭൂമിയിൽ വന്ന്, ഉഗ്രമായ യുദ്ധത്തിൽ, ഇടിമുഴക്കത്തോളം ശക്തിയുള്ള ഗദകളാൽ പരസ്പരം അടിച്ചു. അവർ വലതും ഇടതും ചുറ്റി ചുറ്റി, നൃത്തക്കാരെ പോലെ, യുദ്ധം തെളിയിച്ചു. ഗദകളുടെ തല്ല് ഇടിമുഴക്കത്തെപ്പോലെ ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കി; ആനയുടെ ദന്തങ്ങൾ കൂട്ടിച്ചേരുന്ന പോലെ, അവർ പരസ്പരം ഗദകൾ ഇടിച്ചു. കൈകളുടെ വേഗത്തിൽ, ഗദകൾ തമ്മിൽ ചുമർ, തൊണ്ട, കാലുകൾ, മുട്ട, തല എന്നിവയിൽ അടിച്ചു, തകർന്നു; ജ്വലിക്കുന്ന ആനകൾ തമ്മിൽ പോരാടുമ്പോൾ സൂര്യന്റെ ശാഖകൾ തകർന്നുപോകുന്നതുപോലെ. ഇങ്ങനെ, ഇരുവരും ഗദകളാൽ പരസ്പരം അടിച്ചു, കോപത്തോടെ, ഇരുമ്പുപോലുള്ള കയ്യാൽ പരസ്പരം അടിച്ചു; അവരുടെ തല്ല് ഇടിമുഴക്കത്തെപ്പോലെ ഉഗ്രമായ ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കി. ഇരുവരും തുല്യമായ ദക്ഷത, ശക്തി, ഉത്സാഹം കൊണ്ട് യുദ്ധം നടത്തി; യുദ്ധം അർത്ഥംകൂടിയതായിരുന്നു, ആരുടെയും വേഗം കുറയില്ല. ഇങ്ങനെ, മഹാരാജാവേ, ഇരുവരും യുദ്ധം നടത്തുമ്പോൾ, 27 ദിവസം അവിടെ കടന്നു, അവരുടെ സുഹൃത്തുക്കൾ രാത്രിയിൽ കാത്തുനിന്നു. ഒരു ദിവസം, വൃകോദരൻ തന്റെ മാമാവായ മാധവനോട് പറഞ്ഞു: “മാധവാ, ഞാൻ ജരാസന്ധനെ യുദ്ധത്തിൽ കീഴടക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.” ശത്രുവിന്റെ ജനനവും മരണവും, ജരയാൽ ജീവൻ നിലനിൽക്കുന്നുവെന്നും അറിയുന്ന ഹരി, പാർത്തനെ തന്റെ ശക്തിയാൽ ശക്തിപ്പെടുത്തി, എന്ത് ചെയ്യാമെന്ന് ആലോചിച്ചു. ശത്രുവിനെ കൊല്ലാനുള്ള മാർഗം ചിന്തിച്ച ശേഷം, കൃഷ്ണൻ ഭീമയ്ക്ക് ഒരു ശാഖ വെട്ടി, അതുപോലെ കാണിച്ചു, അടയാളം നൽകി. ഇത് മനസ്സിലാക്കിയ ഭീമൻ, യുദ്ധത്തിൽ ഏറ്റവും മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന വീരൻ, ശത്രുവിനെ കാലിൽ പിടിച്ചു, നിലത്ത് വീഴ്ത്തി. ഒരു കാലിൽ കാൽ വെച്ചുകൊണ്ട്, മറുകാൽ കൈകളിൽ പിടിച്ച്, അനുസ് മുതൽ പിളർന്നു, വലിയ ആന ഒരു ശാഖ പിളർത്തുന്നതുപോലെ. ജനങ്ങൾ ജരാസന്ധന്റെ ശരീരം രണ്ടു ഭാഗങ്ങളായി പിളർന്നത് കണ്ടു—ഒരുവശം ഒരു കാൽ, തൊണ്ട, വൃക്ക, കാൽ, പുറ, മുഷ്ടി, ഭുജം; മറുവശം ഒരു കൈ, കണ്ണ്, ക眉, കാത്. മഗധരാജാവ് കൊല്ലപ്പെട്ടപ്പോൾ വലിയ ആഹ്ലാദം ഉയർന്നു; ഭീമനെ, ജയിച്ചവരെയും, അജയരായവരെയും, embraced ചെയ്തു, ആദരിച്ചു. ഭഗവാൻ, സൃഷ്ടിക്കാരനും, സ്വയം നിയന്ത്രകനുമായ കൃഷ്ണൻ, സഹദേവനെ ജരാസന്ധന്റെ പുത്രനായി മഗധരാജാക്കനായി അഭിഷേകിച്ചു; ജരാസന്ധൻ തടവിലിട്ടിരുന്ന രാജാക്കന്മാരെ മോചിപ്പിച്ചു. ഇങ്ങനെ, ജരാസന്ധൻ കൊല്ലപ്പെട്ടതിനെക്കുറിച്ചുള്ള എഴുപത്തിരണ്ടാമത്തെ അധ്യായം, ശ്രീമദ് ഭാഗവത മഹാപുരാണത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിന്റെ രണ്ടാംഭാഗത്തിൽ, പരമഹംസന്മാർക്കുള്ള ശാസ്ത്രത്തിൽ സമാപിക്കുന്നു. ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: യുദ്ധത്തിൽ തോറ്റു, തടവിലായിരുന്ന പതിനാറായിരത്തി എട്ട് നൂറ് രാജാക്കന്മാർ, മലകുരിശിൽ നിന്നു പുറത്തുവന്നു; അവർ മലിനമായ വസ്ത്രം ധരിച്ച്, അഴുക്കായിത്തന്നെ.