ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: അപ്പോൾ, പുലരിക്കാലത്ത് പാമ്പുകൾ കൂവാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, വിരഹവേദനയാൽ തളർന്നിരുന്ന ഭാര്യമാർ വീണ്ടും ഭർത്താക്കന്മാരുടെ ആലിംഗനത്തിൽ ആശ്വാസം കണ്ടെത്തി. ആ നേരം, മന്ദാരവനത്തിൽ നിന്നുള്ള സുഖപ്രവാഹം ഉണർത്തിയ പക്ഷികൾ ഉറക്കം മറന്ന് ഗാനങ്ങൾ പാടി കൃഷ്ണനെ സ്തുതിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. അത്രയേറെ സുന്ദരമായ ആലിംഗനത്തിൽ നിന്ന് ഒരു നിമിഷം പോലും വേർപിരിയാൻ വൈദർഭിക്ക് കഴിയാതെ പോയി; അവൾ തന്റെ പ്രിയതമന്റെ ഭുജങ്ങൾക്കിടയിൽ അഭയം കണ്ടെത്തിയിരുന്നു. ബ്രഹ്മമുഹൂർത്തത്തിൽ, മാധവൻ ഉണർന്നു, ജലത്തിൽ സ്പർശനം നടത്തി, മനസ്സിൽ തെളിച്ചോടെ, അന്ധകാരത്തിന് അതീതനായ സ്വയം തന്നെ ധ്യാനിച്ചു. അവൻ സ്വയം പ്രകാശിക്കുന്നതും, ഏകത്വവും, അക്ഷയവും, സ്വഭാവത്തിൽ ശുദ്ധവും, ബ്രഹ്മം എന്നറിയപ്പെടുന്നതുമായവനാണ്. അവന്റെ ശക്തികൾ കൊണ്ടാണ് സൃഷ്ടിയും ലയവും നടക്കുന്നത്; ആ ശക്തികളിൽ നിന്നാണ് ആനന്ദം പ്രകടമാകുന്നത്. ശുദ്ധജലത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്തു, ശുദ്ധവസ്ത്രം ധരിച്ചു, ഏറ്റവും പുണ്യവാനായ അവൻ ആചാരാനുഷ്ഠാനങ്ങൾ അനുസരിച്ചു. അഗ്നിക്ക് ഹോമം നടത്തി, ബ്രഹ്മം ഉച്ചരിച്ച് വാക്ക് നിയന്ത്രിച്ചു. ഉദയസൂര്യനോട് അഭിമുഖമായി, സ്വയം എന്ന അംശങ്ങളെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തി, ദേവന്മാരെയും, ഋഷിമാരെയും, പിതാക്കന്മാരെയും, മൂപ്പന്മാരെയും, ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും ആദരപൂർവ്വം പൂജിച്ചു. ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് സ്വർണ്ണക്കൊമ്പുള്ള, പാൽകൊടുക്കുന്ന, മുത്തുമാലകൾ അണിഞ്ഞ, നല്ല വസ്ത്രം ധരിച്ച, ആരോഗ്യവാനായ പശുക്കളെ അവൻ ദാനമായി നൽകി. അലങ്കരിച്ച ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക്, പ്രതിദിനം, വെള്ളിക്കൊമ്പുള്ള പശുക്കളും, വസ്ത്രങ്ങളും, മയില്പട്ടകളും, എള്ളും ദാനം ചെയ്തു. പശുക്കൾക്കും, ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും, ദേവന്മാർക്കും, മൂപ്പന്മാർക്കും, ഗുരുക്കന്മാർക്കും, എല്ലാ ജീവജാലങ്ങൾക്കുംവേണ്ടി വിനയപൂർവ്വം നമസ്കരിച്ചു. സ്വയം ജനിപ്പിച്ച മംഗളവസ്തുക്കളെ സ്പർശിച്ച്, അനുഗ്രഹം പ്രാപിച്ചു. മനുഷ്യരാശിയുടെ ഭൂഷണമായ കൃഷ്ണൻ, സ്വന്തം വസ്ത്രങ്ങൾ, ആഭരണങ്ങൾ, ദൈവികപുഷ്പമാലകൾ, സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങൾ എന്നിവ അണിഞ്ഞു. ഹോമകുണ്ഡത്തെയും കണ്മാടിയെയും ദർശിച്ചു, പശുക്കൾക്കും കാളകൾക്കും ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും ദേവന്മാർക്കും ദാനം നൽകി, നഗരവാസികൾക്കും അന്തഃപുരസ്ത്രീകൾക്കും ഇഷ്ടങ്ങൾ നിറവേറ്റി, അവരുടെ അനുഗ്രഹം നേടി. ആദ്യം ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് പുഷ്പമാല, പാനസുപാകം, ചന്ദനം എന്നിവ നൽകി; പിന്നെ സുഹൃത്തുക്കൾക്കും സേവകരും ഭാര്യമാർക്കും നൽകി; അവസാനം താനുമവയെ അനുഭവിച്ചു. അതേസമയം, സൂതൻ അത്ഭുതകരമായ ഒരു രഥം, സുഗ്രീവാദി കുതിരകൾ കെട്ടി, നമസ്കരിച്ചു കൊണ്ട് മുന്നിൽ കൊണ്ടുവന്നു. രഥിയുടെ കൈ പിടിച്ച് കൃഷ്ണൻ രഥത്തിൽ കയറി, സത്യകിയും ഉദ്ധവനും കൂടെ, കിഴക്കൻ പർവ്വതത്തിൽ ഉദിക്കുന്ന സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ചു. അന്തഃപുരസ്ത്രീകൾ ലജ്ജയും പ്രണയവും നിറഞ്ഞ കണ്മുനകളോടെ കൃഷ്ണനെ നോക്കി; അവരെ വിട്ടുപോകാൻ കഷ്ടപ്പെട്ട്, ഹൃദയം കവർന്ന ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ അവൻ പുറപ്പെട്ടു. എല്ലാ വൃഷ്ണിമാരാലും ചുറ്റപ്പെട്ട്, അവൻ സുദർമ്മ എന്ന സഭാമന്ദപത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു; അവിടെ ഇരിക്കുന്നവർക്ക് ആറു തരത്തിലുള്ള ദുഃഖങ്ങളും ഇല്ല. ഉയർന്ന സിംഹാസനത്തിൽ ഇരുന്ന കൃഷ്ണൻ സ്വപ്രഭയാൽ ദിക്കുകൾ പ്രകാശിപ്പിച്ചു; വീര്യശാലികളായ യദുക്കളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, ആകാശത്തിലെ നക്ഷത്രങ്ങളിൽ ചന്ദ്രനെപ്പോലെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അവിടെ, രാജാവേ, ചടങ്ങുകളുടെ മേൽനോട്ടക്കാരനും നൃത്താധ്യാപകരും വിവിധ ഹാസ്യങ്ങളുമായി കൃഷ്ണനെ സമീപിച്ചു; നർത്തകികൾ താണ്ടവനൃത്തങ്ങൾ അവതരിപ്പിച്ചു. മൃദംഗം, വീണ, മുരജ, കുഴൽ, താളം എന്നിവയുടെ സംഗീതത്തിൽ അവർ പാടിയും നൃത്തം ചെയ്തു; സൂതന്മാർ, മഗധന്മാർ, ഭണ്ഡന്മാർ സ്തുതികൾ അർപ്പിച്ചു. അവിടെ, ചില ബ്രാഹ്മണന്മാർ, ബ്രഹ്മജ്ഞാനികൾ, മുൻകാല ധർമ്മശീലനായ രാജാക്കന്മാരുടെ കഥകൾ പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ, രാജാവേ, അത്യപൂർവ രൂപധാരിയായ ഒരാൾ അപ്രത്യക്ഷമായി വന്നു; വാതിൽക്കാവൽക്കാരുടെ അറിയിപ്പോടെ ഭഗവാന്റെ സന്നിധിയിൽ പ്രവേശിച്ചു. കൃഷ്ണനോട് അഞ്ജലിഭാവത്തോടെ നമസ്കരിച്ചു, ജരാസന്ധന്റെ തടവിൽ അനുഭവിക്കുന്ന ദുരിതം രാജാക്കന്മാർക്കായി അറിയിച്ചു. ജരാസന്ധന്റെ ആജ്ഞയ്ക്ക് കീഴടങ്ങാത്ത രാജാക്കന്മാരെ അവൻ ബലാൽക്കാരം തടവിൽ ഇട്ടിരിക്കുന്നു; ഇരുപത് ആയിരം കൂട്ടങ്ങൾ ഗിരിവ്രജയിൽ തടവിലുണ്ട്. രാജാക്കന്മാർ പറഞ്ഞു: "കൃഷ്ണാ, കൃഷ്ണാ, അപ്പരിമിതാത്മാവേ, അഭയം തേടുന്നവരുടെ ഭയങ്ങൾ നീക്കുന്നവനേ, ഞങ്ങൾ ഭയത്താൽ വലയുന്നവരും മനസ്സിൽ ഭേദം ഉള്ളവരും ആശ്രയം തേടി എത്തുന്നു." "ലോകം അധർമ്മത്തിൽ ലീനമായിരിക്കുന്നു; ധർമ്മം അവഗണിക്കപ്പെടുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, ഈ പ്രവർത്തി നിന്നിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്—നിന്നെ ആരാധിക്കാൻ. ഇവിടെ ശക്തനായവൻ പോലും, ഉറക്കം കെടുന്നവന്റെ ജീവൻ അപ്രത്യക്ഷമാക്കുമ്പോൾ—അവനിൽ നമസ്കാരം." "നീ, ഭഗവാൻ, സജ്ജനസംരക്ഷണത്തിനും ദുഷ്ടനിഗ്രഹത്തിനും ലോകത്തു അവതരിച്ചവനാണ്. നിന്റെ ആജ്ഞ മറികടക്കാൻ ആരാണ്? അല്ലെങ്കിൽ, ആരാണ് സ്വന്തം കർമ്മഫലം നേടുന്നത്? ഞങ്ങൾക്കറിയില്ല." "രാജാക്കന്മാരുടെ സുഖം സ്വപ്നം പോലെയാണ്, മറ്റുള്ളവരിൽ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു; എപ്പോഴും ഭയത്തിൽ, ജീവഹീനരുപമമായ ജീവിതം ഞങ്ങൾ നയിക്കുന്നു. നിന്നിൽ ആശ്രയിച്ച്, കഷ്ടം കൂടാതെ ലഭിക്കാവുന്ന ആന്തരികാനന്ദം ഉപേക്ഷിച്ച്, ഭയത്തിൽ കഴിയുന്നു—നിന്റെ മായയിൽ വഞ്ചിതരായി, ഞങ്ങൾ ദയനീയരാണ്." "അതുകൊണ്ട്, അഭയം തേടുന്നവരുടെ ദു:ഖം നീക്കുന്നവനേ, മഗധന്റെ കർമ്മത്തിൽ അടിമപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഞങ്ങളെ മോചിപ്പിക്കണമേ. പത്തു ആയിരം ആനകളുടെ ശക്തിയുള്ള നീ, സിംഹം പോലെ ഞങ്ങളെ തടവിലാക്കിയ രാജാവിനെ അടക്കി; ഇപ്പൊഴും അവൻ നിന്റെ ജനങ്ങളെ പീഡിപ്പിക്കുന്നു. ജയിക്കാനാവാത്തവനേ, യുക്തമായി പ്രവർത്തിക്കണമേ." "ആ രാജാവ് ലോകവിജയത്തിൽ ആഹ്ലാദിച്ചു, അഭിമാനത്തോടെ നിലകൊണ്ടു; എന്നാൽ നീ, അനന്തശക്തിയുള്ളവനേ, ഇരുപത്തിരണ്ട് തവണ യുദ്ധത്തിൽ അവന്റെ ചക്രം തകർത്തു. ഇപ്പോൾ അവൻ വീണ്ടും നിന്റെ ജനങ്ങളെ പീഡിപ്പിക്കുന്നു." അപ്പോൾ ദൂതൻ പറഞ്ഞു: "ഇങ്ങനെ, മഗധന്റെ തടവിൽ കഴിയുന്ന രാജാക്കന്മാർ, നിന്നെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, നിന്റെ പാദങ്ങളിൽ അഭയം തേടുന്നു. ദയവായി ഇവരെ രക്ഷിക്കണമേ." ശുകൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ രാജദൂതൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ദിവ്യപ്രഭയോടെ, കവിളിൽ കവിള് നിറഞ്ഞ, കപിലജടയുള്ള മഹർഷി നാരദൻ അപ്രത്യക്ഷമായി, സൂര്യനെപ്പോലെ, അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അവനെ കണ്ടപ്പോൾ, ലോകങ്ങളുടെ അധിപതിയായ കൃഷ്ണൻ, സഭാപാർഷദ്മാരോടൊപ്പം എഴുന്നേറ്റ്, സന്തോഷത്തോടെ തലവാങ്ങി നമസ്കരിച്ചു. യഥാവിധി ആദരവും, സത്കാരവും, ഇരിപ്പിടവും നൽകി, വിശ്വാസപൂർവ്വം, വിനയപൂർവ്വം സത്കരിച്ചു. "ഇന്ന് മൂലോകങ്ങളിലും ഭയം ഇല്ലാതെ സുഖമാണോ?" എന്ന് കൃഷ്ണൻ ചോദിച്ചു. "ഭഗവാന്റെ ധർമ്മം അവൻ ലോകങ്ങളിൽ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ വർദ്ധിക്കുന്നു." "സർവ്വലോകങ്ങളിലും നിനക്ക് അജ്ഞാതമായൊന്നുമില്ല, സൃഷ്ടാക്കന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ; അങ്ങനെ, പാണ്ഡവന്മാർ എന്താണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് എന്ന് ഞങ്ങൾ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു." ശ്രീനാരദൻ പറഞ്ഞു: "പ്രഭോ, ഞാൻ നിന്റെ മായയെ പലതവണ കണ്ടിട്ടുണ്ട്—അതിനെ അതിക്രമിക്കാൻ കഴിയില്ല. ഭവാൻ ജഗതിന്റെ സ്രഷ്ടാവും, മായയുടെ അധിപനും ആണ്. സ്വശക്തിയിൽ ഭവാൻ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ, നിന്റെ മഹിമ മരംകൊള്ളുന്ന അഗ്നിപോലെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; അതിനാൽ, ഒന്നും എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നില്ല." "ഭവാൻ ഇവിടെ ചെയ്യുന്ന ക്രിയകൾ ആരാണ് നന്നായി അറിയുക? ഭവാൻ തന്നെ മായാവശം ഈ ലോകം സൃഷ്ടിക്കുകയും ലയിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ദൃശ്യമായത് ബുദ്ധിയുടെ പ്രതിബിംബം മാത്രമാണ്. ഭേദാതീതനായ ഭഗവാനെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു." "സംസാരത്തിൽ ചുറ്റുന്ന ആത്മാവിന് മോക്ഷം നൽകുന്നവൻ, ശരീരം കൊണ്ടുള്ള ദു:ഖം അറിയാത്തവൻ, ലീലാവതാരങ്ങൾകൊണ്ട് സ്വന്തം കീർത്തി വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നവൻ—അവനിൽ ഞാൻ അഭയം തേടുന്നു; അവൻ അന്ധകാരത്തെ നീക്കുന്നു." "എന്നിരുന്നാലും, ബ്രാഹ്മണനേ, ഞാൻ രാജാവായ നിന്റെ ഭക്തനും, നിന്റെ പിതൃസഹോദരിയുടെ പുത്രനുമായവൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് പറയാം—അവൻ മനുഷ്യലോകം അത്ഭുതപ്പെടുന്ന ഒരു പ്രവർത്തി ആരംഭിക്കുന്നു.