ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

മഹർഷിമാരേ, ഞാൻ കണ്ട അത്ഭുതം നിങ്ങൾ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ. അങ്ങോട്ട് ഞാൻ ഒരു യുവതിയെ കണ്ടു—അവൾ മനസ്സിൽ അതീവ ക്ഷീണവും ദുഃഖവും അനുഭവിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അവളുടെ അടുക്കിൽ രണ്ട് വൃദ്ധന്മാർ കിടക്കുകയായിരുന്നു; അവർ ശ്വാസം മന്ദമായും ബോധംകേടായും കിടന്നു. ആ യുവതി അവരെ സേവിച്ചും ഉണർത്താൻ ശ്രമിച്ചും അവരുടെ മുന്നിൽ കരയുകയും ചെയ്തു. അവൾ തന്റെ രക്ഷിതാവിനെ തേടി പത്ത് ദിക്കുകളിലേക്കും നോക്കി. അവളുടെ സ്വരൂപം ശതകണക്കിന് സ്ത്രീകൾക്ക് ചുറ്റിപ്പറ്റിയിരുന്നതായിരുന്നു; അവർ അവളെ വീണ്ടും വീണ്ടും ഉണർത്താൻ ശ്രമിച്ചു. ദൂരത്ത് നിന്ന് ഇതെല്ലാം കണ്ട ഞാൻ ആസക്തിയോടെ സമീപിച്ചു. എന്നെ കണ്ടപ്പോൾ ആ യുവതി ഉണർന്ന് ഉല്കണ്ഠയോടെ എന്നോട് സംസാരിച്ചു: “ഭഗവൻ, ഒരു നിമിഷം ദയവായി ഇവിടെ നില്ക്കൂ. എന്റെ മനസ്സിലുള്ള ഈ ആശങ്ക നീക്കി തരിക. ഭഗവാനെ, നിങ്ങളുടെ ദർശനം ലോകത്തിലെ പാപങ്ങൾ മുഴുവനും നശിപ്പിക്കുന്നു. നിങ്ങളുടെ വചനങ്ങൾ കൊണ്ട് എനിക്ക് ആശ്വാസം ലഭിക്കും; മഹാഭാഗ്യം ഉണ്ടാകുമ്പോൾ മാത്രമേ നിങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യം ലഭിക്കാവൂ.” ഞാൻ അവളോട് ചോദിച്ചു: “ദേവി, നീ ആരാണ്? ഇവർ ആരാണ്? ഈ കമലനയനിയായ സ്ത്രീകൾ ആരാണ്? ദയവായി, നിന്റെ ദുഃഖത്തിന് കാരണമെന്തെന്ന് വിശദമായി പറയൂ.” അവൾ പറഞ്ഞു: “എനിക്ക് ഭക്തി എന്നാണ് പേരു. ഇവർ എന്റെ പുത്രന്മാർ, ജ്ഞാനവും വൈരാഗ്യവും. കാലത്തിന്റെ സ്വാധീനത്തിൽ ഇവർ വൃദ്ധരായി ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇവരിൽ പ്രധാനിയായ ഗംഗാദി ഇവർ എനിക്കായി ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നു. ദേവന്മാർ പോലും എനിക്ക് സേവനം ചെയ്തിട്ടും എനിക്ക് യഥാർത്ഥമായ ക്ഷേമം ലഭിച്ചിട്ടില്ല. ഇനി, മഹർഷേ, എന്റെ കഥ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ. ഇത് പൊതുവെ അറിയപ്പെടുന്ന കഥയാണെങ്കിലും കേൾക്കുന്നത് സന്തോഷം നൽകും. ഞാൻ ദ്രാവിഡദേശത്ത് ജനിച്ചു, കര്‍ണാടകത്തിൽ വളർന്നു. മഹാരാഷ്ട്ര, ഗുര്ജര ദേശങ്ങളിൽ ചിലിടങ്ങളിൽ ഞാൻ വൃദ്ധയായി. അവിടെ കാളിയുഗത്തിന്റെ ഭയങ്കര സ്വാധീനത്തിൽ നാസ്തികന്മാർ എന്നെ ആക്രമിച്ചു; ഞാൻ ദീനം ആയി, പുത്രന്മാരോടൊപ്പം ദീർഘകാലം ക്ഷീണിച്ചവളായി കഴിയേണ്ടി വന്നു. പിന്നീട് വൃന്ദാവനത്തിൽ എത്തി ഞാൻ വീണ്ടും യുവതിയായി, സൗന്ദര്യവും യൗവനവും ഉള്ളവളായി മാറി. എന്നാൽ ഇവിടെ എന്റെ രണ്ടു പുത്രന്മാർ തീവ്രമായ ക്ഷീണത്തിൽ വീണു കിടക്കുന്നു. ഇനി ഞാൻ ഇവിടം വിട്ട് മറ്റൊരു ദേശത്തേക്ക് പോകാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നു. അവർ വൃദ്ധരായി, അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ദു:ഖിതയാകുന്നു. ഞാൻ യുവതിയായിരിക്കുമ്പോഴും എന്റെ പുത്രന്മാർ എങ്ങനെ വൃദ്ധരായി മാറി? അമ്മക്ക് വൃദ്ധത വരികയും മക്കൾ യുവാക്കളായിരിക്കുകയുമാണ് സ്വാഭാവികം. എന്നാൽ ഞങ്ങൾ മൂന്നുപേരും എന്നും ഒരുമിച്ചാണ് കഴിഞ്ഞത്; എങ്ങനെ ഈ വിപരീതം സംഭവിച്ചു? ഇതുകൊണ്ട് എന്റെ മനസ്സിൽ അത്ഭുതവും ദു:ഖവും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. യോഗസമ്പത്തുള്ള ജ്ഞാനിയായ ഭഗവാനെ, ഇതിന് കാരണമെന്തെന്ന് ദയവായി പറയൂ.” നാരായണൻ പറഞ്ഞു: “നിഷ്പാപളേ, ജ്ഞാനത്താൽ ഞാൻ ഇതെല്ലാം അകത്തുനിന്നും ഗ്രഹിക്കുന്നു. നീ വിഷണ്ണയാകേണ്ട; ഹരി നിനക്കു ശുഭം വരുത്തും.” സൂതൻ പറഞ്ഞു: നാരദൻ അതു കേട്ടയുടൻ മഹർഷി സംസാരിച്ചു: “മകളേ, ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ. ഈ യോഗവും കാളിയുഗത്തിന്റെ ഭയങ്കരത്വവും മൂലം നല്ല ആചാരവും യോഗമാർഗ്ഗവും തപസ്സും ഇല്ലാതായി. ജനങ്ങൾ അഘാസുരനെപ്പോലെ ദുഷ്ടതയിലും കപടതയിലും ലിപ്തരായി. ധാർമ്മികർ ദുരിതം അനുഭവിക്കുമ്പോൾ അധാർമ്മികർ ആനന്ദിക്കുന്നു. എന്നാൽ ധൈര്യത്തോടെ നിലനിൽക്കുന്ന ജ്ഞാനികൾ മാത്രമാണ് സത്യത്തിൽ സ്ഥിരരും ജ്ഞാനികളും. ഇവരൊക്കെ ഭൂമിയെ ഭാരം നിറച്ചവരായി മാറിയിരിക്കുന്നു. വർഷം കഴിഞ്ഞു വർഷം, നല്ലതൊന്നും കാണാനില്ല. ഇപ്പോൾ ആരും നിന്നെയും നിന്റെ പുത്രന്മാരെയും ഒരുമിച്ചുള്ളവരായി കാണുന്നില്ല; മോഹത്തിൽ ആകണ്ഠിതരായവർ നിന്നെ അവഗണിക്കുന്നു. വൃന്ദാവനത്തിൽ എത്തി നീ വീണ്ടും യുവതിയായി; ഭക്തിയും അവിടെ നൃത്തം ചെയ്യുന്നു. വൃന്ദാവനം ഭാഗ്യശാലിയാണ്. എന്നാൽ ഇവർക്കു (ജ്ഞാന, വൈരാഗ്യ) സ്വീകരിക്കാൻ ആരുമില്ലാത്തതിനാൽ വൃദ്ധത പോലും ഇവരെ വിട്ടുപോകുന്നില്ല; അല്പം ആത്മസന്തോഷം കൊണ്ടു സ്വയം വിശ്രമിക്കുന്നവരായിരിക്കുന്നു.” ഭക്തി ചോദിച്ചു: “പാരിക്ഷിത് രാജാവ് എങ്ങനെ കാളിയെ സ്ഥാപിച്ചു? കാളി ആരംഭിച്ചപ്പോൾ എല്ലാ ധർമ്മത്തിന്റെ സാരം എവിടെ പോയി? ദയാനിധിയായ ഹരിയുണ്ടായിട്ടും എങ്ങനെ അധർമ്മം ദൃശ്യമാണ്? ദയവായി എന്റെ സംശയം നീക്കി പറയും; ഞാൻ സന്തോഷം പ്രാപിക്കും.” നാരദൻ പറഞ്ഞു: “നീ ചോദിച്ചതിനാൽ, മകളേ, സ്നേഹത്തോടെ കേൾക്കൂ; ഞാൻ എല്ലാം പറയാം, നിന്റെ സംശയം അകറ്റാം. മുകുന്ദൻ ഭൂമിയെ വിട്ട് തന്റെ സ്വലോകത്തേക്ക് പോയ ദിവസം മുതൽ കാളി വന്നു, എല്ലാ ധർമ്മമാർഗ്ഗങ്ങളും തടഞ്ഞു. രാജാവ് ദിക്കുജയത്തിനിടയിൽ കാളിയെ കണ്ടു; അപ്പോൾ കാളി ദുരിതത്തിൽ, അഭയം തേടി. ഞാൻ അവനെ കൊന്നില്ല—തേനെയെടുക്കുന്നവൻ തേൻചിതൽ വിടുന്നതുപോലെ. തപസ്സും യോഗവും ധ്യാനവും കൊണ്ട് ലഭിക്കാത്ത ഫലം കാളിയുഗത്തിൽ കേശവനെ സ്തുതിച്ചാൽ പൂർണ്ണമായി ലഭിക്കും. കാളിയെ ഏകരൂപമായി, സാരരഹിതനായി കണ്ട വിഷ്ണുരാതൻ, കാളിയുഗജന്മക്കാർക്ക് സന്തോഷത്തിനായി അവനെ ഇവിടെ സ്ഥാപിച്ചു. ദുഷ്കൃത്യങ്ങൾ കാരണം എല്ലാ സ്ഥലങ്ങളിലും സാരം ഇപ്പോൾ ഇല്ലാതായി; വസ്തുക്കൾ ഭൂമിയിൽ വിത്തില്ലാത്ത തവളകളെപ്പോലെ. ബ്രാഹ്മണന്മാർ ഭാഗവതധർമ്മം എല്ലാവർക്കും ഉപദേശിച്ചെങ്കിലും, പ്രതിഫലലോഭത്തിൽ കഥകളുടെ സാരം നഷ്ടപ്പെട്ടു. അത്യന്തം ഭയാനകമായ ദുഷ്കൃത്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന നാസ്തികരും നരകവാസികളും തീർത്ഥസ്ഥാനങ്ങളിൽ പോലും വസിക്കുന്നു; പക്ഷേ, തീർത്ഥങ്ങളുടെ സാരവും ഇല്ലാതായി. മഹാദ്വേഷം, കോപം, ലോഭം, തൃഷ്ണ എന്നിവയാൽ മനസ്സു കലങ്ങിയവരും തപസ്സിൽ ലിപ്തരായിരിക്കുന്നു; എന്നാൽ തപസ്സിന്റെ യഥാർത്ഥ സാരവും അപ്രാപ്തമാണ്. മനസ്സിന്റെ പരാജയം, ലോഭം, കപടത, നാസ്തികത, വെറും ഗ്രന്ഥപഠനം—ഇവയാൽ ധ്യാനയോഗഫലവും നഷ്ടപ്പെട്ടു. പണ്ഡിതന്മാർ ഭാര്യകളോടൊപ്പം പശുക്കളെപ്പോലെ സന്തോഷിക്കുന്നു; പുത്രോത്പാദനത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവർ മുക്തിയിൽ അജ്ഞന്മാർ. ഇപ്പോൾ സത്യമായ വൈഷ്ണവത്വം ആചാര്യന്മാരിലും ഇല്ല; അതിനാൽ സത്യം എല്ലായിടത്തും നഷ്ടപ്പെട്ടു. എന്നാൽ ഇതാണ് കാലത്തിന്റെ സ്വഭാവം; ആരെയാണ് കുറ്റം പറയാൻ കഴിയുക? അതിനാൽ കമലനയനനായ ഭഗവാൻ സഹിച്ചുകൊണ്ട് സമീപം നില്ക്കുന്നു.