ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

പുണ്യഭൂമിയായ ഭാരതത്തിൽ, ജ്ഞാനികൾക്കും ദേവസഭയിലും, ശ്രവണമെന്ന ദിവ്യകഥകളുടെ ആസ്വാദനം ഇല്ലാതെ ജനിക്കുന്നവരുടെ ജന്മം നിർഫലമാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടുന്നു. ഈ ശ്രവണം, വാക്കിലും മനസ്സിലും കര്‍മ്മത്തിലും, ഈർപ്പം ഉണങ്ങലോ, ഭാരം കുറവോ കൂടുതലോ എന്നിങ്ങനെ എന്തായാലും, പാപങ്ങളെ അഗ്നി ഇന്ധനം ദഹിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ ദഹിപ്പിക്കുന്നു. ശുകദേവരുടെ ഉപദേശങ്ങൾ കേൾക്കാതെ, പോഷിപ്പിച്ചും ശക്തിയുള്ളതുമായ ശരീരത്തെ സംരക്ഷിക്കുന്നതെന്തിനാണ്? ഈ ശരീരം അസ്ഥികളാൽ നിർമ്മിതം, സന്ധികൾ കൊണ്ട് ബന്ധിപ്പിച്ചിട്ടുള്ളത്, മാംസവും രക്തവും പുരട്ടിയതും, ചർമ്മം കൊണ്ട് മൂടിയതും, ദുർഗന്ധവും മൂത്രമലാദികളും നിറഞ്ഞ ഒരു പാത്രം മാത്രമാണ്. വയസ്സും ദുഃഖവും കർമ്മഫലങ്ങളും കൊണ്ട് പീഡിക്കപ്പെടുന്ന, രോഗങ്ങളുടെ ആലംബമായ, ദുർഭരവും ദുർലഭവുമായ, ക്ഷയിച്ചുപോകുന്ന, ദോഷഭരിതമായ, ക്ഷണത്തിൽ നശിച്ചുപോകുന്ന ഈ ശരീരത്തിൽ നിന്നുള്ള പ്രവർത്തികൾ എത്രത്തോളം സ്ഥിരതയാർജ്ജിക്കുമെന്നത് സംശയമാണ്. ഉച്ചയ്ക്ക് തയ്യാറാക്കിയ അന്നം വൈകുന്നേരത്തോടെ തന്നെ നശിക്കുന്നു; അത്തരം അഹാരത്തിൽ പോഷിപ്പിക്കപ്പെട്ട ശരീരത്തിൽ എന്ത് സ്ഥിരത പ്രതീക്ഷിക്കാം? എന്നാൽ, ഈ ലോകത്തിൽ ഏഴു ദിവസം ശ്രവണം നടത്തിയാൽ ഹരിയെ പ്രാപിക്കാം; അതുകൊണ്ട്, ദോഷങ്ങൾ നീക്കാൻ ഇതാണു ഏകോപായം. ജലത്തിലെ ബുധ്ബുധങ്ങൾ പോലെ, ജീവികളിൽ കീടങ്ങൾ പോലെ, ഈ ശ്രവണമില്ലാതെ ജനിക്കുന്നവർ ജനിക്കേണ്ടത് മരിക്കാനാണ്. ഉണങ്ങിയ മുളയുടെ കുരു പിളർത്തുന്നത് അത്ഭുതകരമാണെങ്കിൽ, ഹരികഥയുടെ ശ്രവണത്തിലൂടെ ഹൃദയത്തിലെ കുരു പിളരുന്നത് അതിലും അത്ഭുതകരമാണ്. ഏഴു ദിവസം ശ്രവണം ചെയ്താൽ ഹൃദയത്തിലെ കുരു പിളരുന്നു, സംശയങ്ങൾ ഒടുങ്ങുന്നു, കർമ്മങ്ങൾ ക്ഷയിക്കുന്നു. ഹരികഥയുടെ തിരുവാലത്താണ് മനസ്സു സ്ഥിരമായി നിക്ഷേപിക്കേണ്ടത്; അതാണ് ലോകമയക്കിന്റെ മലിനതയെ കഴുകിക്കളയാൻ ഏറ്റവും ശേഷിയുള്ളത്. അപ്പോൾ മോക്ഷം മാത്രമാണ് ജ്ഞാനികൾ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നത്. അങ്ങനെ സംസാരിക്കുമ്പോൾ, അപ്പോൾ തന്നെ വൈകുണ്ഠവാസികളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട ദിവ്യരഥം പ്രകാശം പരത്തിക്കൊണ്ട് അവിടെ എത്തി. എല്ലാവരും നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ, ധുന്ധുലിയുടെ മകൻ ആ രഥത്തിൽ കയറി. രഥത്തിലെ വൈഷ്ണവരെ കണ്ട ഗോകർണ്ണൻ ചോദിച്ചു: “ഇവിടുത്തെ എന്റെ അനേകം ശുദ്ധശ്രോതാക്കൾക്കായി ഒരേ സമയം ദിവ്യരഥങ്ങൾ വന്നില്ലേ?” “എല്ലാവരും ഒരുപോലെ ശ്രവണം ചെയ്തിട്ടുണ്ടല്ലോ; എങ്കിൽ ഫലത്തിൽ വ്യത്യാസം വന്നതെന്തിന്? ഹരിഭക്തന്മാർ ഇതിന് ഉത്തരം പറയട്ടെ,” എന്ന് ഗോകർണ്ണൻ ചോദിച്ചു. ഹരിദാസന്മാർ പറഞ്ഞു: “ഫലത്തിൽ വ്യത്യാസം ശ്രവണത്തിൽ വ്യത്യാസം കൊണ്ടാണ്. എല്ലാവരും കേട്ടുവെങ്കിലും, എല്ലാവരും അത്രയും ആലോചനയും മനസ്സിലാക്കലും ചെയ്തില്ല. അതിനാൽ, പൂജയിലും വ്യത്യാസം വരാം.” ആ യാത്ര ചെയ്ത ആത്മാവ് ഏഴു രാത്രികൾ ഉപവാസത്തോടെ ശ്രവണം നടത്തി, ആഴമായ ചിന്തയിലും ഏകാഗ്രതയിലും ഏർപ്പെട്ടു. ഉറപ്പില്ലാത്ത ജ്ഞാനം നശിക്കുന്നു, അശ്രദ്ധയാൽ ശ്രവണം നശിക്കുന്നു, സംശയത്തോടെ മന്ത്രം നശിക്കുന്നു, ചിതറുന്ന മനസ്സോടെ ജപം നശിക്കുന്നു. വിഷ്ണുവിൽ ഭക്തിയില്ലാത്ത സ്ഥലം നശിക്കുന്നു, അയോഗ്യർക്കുള്ള ശ്രാദ്ധം നശിക്കുന്നു, ശാസ്ത്രജ്ഞാനമില്ലാത്തവർക്കുള്ള ദാനം നശിക്കുന്നു, ദുർവൃത്തിയാൽ കുടുംബം നശിക്കുന്നു. ഗുരുവിന്റെ വാക്യത്തിൽ വിശ്വാസം, ആത്മവിശ്വാസം, മനസ്സിലെ ദോഷങ്ങളെ ജയിക്കൽ, കഥയിൽ അവിഭക്തമായ ശ്രദ്ധ—ഇവയും ഇതുപോലുള്ളവയും പൂർത്തിയാക്കിയാൽ, ശ്രവണഫലം നിർവചിക്കപ്പെടുന്നു; കഥയുടെ അവസാനത്തിൽ വൈകുണ്ഠവാസം ഉറപ്പാണ്. “ഗോകർണ്ണാ, ഗോവിന്ദൻ സ്വയം നിന്നെ ഗോലോകത്തിലേക്ക് നയിക്കും,” എന്നു പറഞ്ഞു ഹരിദാസന്മാർ വൈകുണ്ഠത്തിലേക്ക് യാത്രയായി. അതിനുശേഷം, അടുത്ത മാസത്തിൽ ഗോകർണ്ണൻ വീണ്ടും കഥാ ശ്രവണം നടത്തി; വീണ്ടും ഏഴു രാത്രി അവർ ശ്രവിച്ചു. “നാരദാ, കഥയുടെ അവസാനം സംഭവിച്ച അത്ഭുതം കേൾക്കൂ.” ഹരിയും ഭക്തജനങ്ങളും ദിവ്യരഥങ്ങളുമായി അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു; അപ്പോൾ ജയഘോഷവും നമസ്കാരങ്ങളും മുഴങ്ങി. ഹരി സ്വയം ആനന്ദത്തോടെ പാഞ്ചജന്യശംഖം മുഴക്കി, ഗോകർണ്ണനെ അങ്കലാപ്പിച്ച് തനിക്കു തുല്യനാക്കി. ഹരി മറ്റുള്ള ശ്രോതാക്കളെയും ഉടനെ മഴമേഘംപോലെയുള്ള കറുത്തവരാക്കുകയും, പീതാംബരം ധരിച്ചവരാക്കുകയും, കിരീടവും കുണ്ഡലവും അണിയിച്ചവരാക്കുകയും ചെയ്തു. ആ ഗ്രാമത്തിൽ കുതിരക്കാർക്കും ചണ്ഡാലന്മാർക്കും ജനിച്ചവരെയും ഗോകർണ്ണന്റെ കൃപയാൽ ദിവ്യരഥങ്ങളിൽ ഇരുത്തി. ഹരിയുടെ ലോകത്തേക്ക്, യോഗികൾ പോകുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക്, ആ കന്നുകാലിക്കാരൻ ഗോകർണ്ണനോടൊപ്പം ഗോലോകത്തെത്തുകയും, കഥാശ്രവണത്തിൽ സന്തോഷം പ്രാപിച്ച ഭഗവാൻ ഭക്തജനങ്ങളെ പ്രീതിപ്പെടുത്തി യാത്രയായി. അയോധ്യാവാസികൾ രാമനോടൊപ്പം ചേർന്നതുപോലെ, കൃഷ്ണൻ അവരെ യോഗികൾക്കു പോലും പ്രാപ്യമല്ലാത്ത ഗോലോകത്തിലേക്ക് നയിച്ചു. സൂര്യനും ചന്ദ്രനും സിദ്ധരും പോലും എത്താത്ത ലോകത്താണ് അവർ കഥാശ്രവണഫലമായി എത്തിയത്. ഏഴു ദിവസത്തെ കഥാശ്രവണയാഗങ്ങളിൽ ലഭിക്കുന്ന ദിവ്യഫലങ്ങൾ എന്താണെന്ന് ഇവിടെ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു: ഗോകർണ്ണന്റെ കഥയുടെ അക്ഷരങ്ങൾ ചെവിയിൽ കുടിച്ചവർക്കു, ഗർഭസ്ഥരായാലും വീണ്ടും ജനനം ഉണ്ടാകില്ല. വായു, ജലം, ഇലകൾ മാത്രം കഴിച്ച് ദേഹത്തെ ഉണങ്ങുന്ന വ്രതങ്ങൾ ചെയ്താലും, ദീർഘകാലം കഠിനതപസ്സും യോഗവും ചെയ്താലും, ഏഴു ദിവസത്തെ ശ്രവണംകൊണ്ടു ലഭിക്കുന്ന അവസ്ഥയിലേക്കു എത്താൻ കഴിയില്ല. മഹർഷികളിൽ അഗ്രഗണ്യനായ ശാണ്ടില്യനും, ചിത്രകൂട്ടത്തിൽ വസിച്ചുകൊണ്ട്, ഈ പവിത്രചരിതം ബ്രഹ്മാനന്ദത്തിൽ ലീനനായി പാരായണം ചെയ്യുന്നു. ഈ കഥ അത്യന്തം ശുദ്ധമാണ്; ഒരിക്കൽ കേട്ടാൽ പോലും പാപസമൂഹം നശിക്കുന്നു. ശ്രാദ്ധത്തിൽ ഉപയോഗിച്ചാൽ പിതൃകൾ തൃപ്തരാകും; പ്രതിദിനം പാരായണം ചെയ്താൽ മോക്ഷം ലഭിക്കും, വീണ്ടും ജനനം ഉണ്ടാകില്ല. ഇപ്പോൾ, ശ്രീമദ് ഭാഗവതത്തിന്റെ മഹത്വം— ആറാം അധ്യായം: ഭാഗവത സപ്താഹ ശ്രവണവിധി. കുമാരന്മാർ പറയുന്നു: ഏഴു ദിവസം ശ്രവണമെന്ന വ്രതത്തിന്റെ വിധി ഞങ്ങൾ വിശദീകരിക്കുന്നു; സാധാരണയായി സുഹൃത്തുക്കളെയും ധനസമ്പത്തെയും ഉൾപ്പെടുത്തി ഈ വ്രതം നടത്തേണ്ടതാണ്. ജ്യോതിഷിയെ വിളിച്ച്, ശുഭസമയത്തെ സൂക്ഷ്മമായി അന്വേഷണവും, വിവാഹം നടത്തുന്നതുപോലെ എല്ലാ വിഭവങ്ങളും ഒരുക്കുകയും വേണം. നഭസ്, ആശ്വിനം, ഊർജ, മാർഗശീർഷം എന്നീ മാസങ്ങൾ ശ്രവണം ആരംഭിക്കാൻ ശുദ്ധവും ശുഭവുമാണ്; ഈ മാസങ്ങൾ ശ്രോതാക്കൾക്ക് മോക്ഷം നൽകുന്നതാണ്. മറ്റ് മാസങ്ങൾ ബ്രാഹ്മണർ ഒഴിവാക്കണം; അവ മുഴുവൻ ഉപേക്ഷിക്കണം. അവിടുത്തെ മറ്റ് സുഹൃത്തുക്കളെയും നിയോഗിക്കണം; അവർ ശ്രദ്ധയോടെ പ്രവർത്തിക്കണം.