ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ബലരാമൻ, തങ്ങളുടെ പ്രിയ സുഹൃത്ത് എത്തിയതായി കേട്ടപ്പോൾ അവിടെയുള്ളവർ അതിയായ സന്തോഷത്തോടെ അദ്ദേഹത്തെ ആദരിച്ചു. എല്ലാ നല്ല ചിഹ്നങ്ങളും കൊണ്ടു അദ്ദേഹത്തെ സ്വീകരിച്ചു. ബലരാമനെ യഥാക്രമം സ്വീകരിച്ച ശേഷം, അവർ അദ്ദേഹത്തിന് ഒരു പശുവും പാനീയജലവും സമർപ്പിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മഹത്വം അറിയുന്നവർ ബലരാമന്റെ മുമ്പിൽ തലകുനിഞ്ഞു. ബന്ധുക്കളുടെ കാര്യം അറിയാൻ അദ്ദേഹം അന്വേഷിച്ചു; അവരുടെ ക്ഷേമം കേട്ടറിഞ്ഞ ശേഷം, ബലരാമൻ നിർഭയമായി അവരോടു这样 പറഞ്ഞു: “ഭൂമിയുടെ അധിപൻ ഉഗ്രസേനൻ എന്ത് കല്പന നൽകുന്നു, നിങ്ങൾ അതു മനസ്സിലാക്കി വൈകാതെ അനുസരിക്കണം. നിങ്ങൾ പലരും ചേർന്നിട്ടും, നീതിമാനായവനെ അനീതിയിലൂടെ അടിച്ചമർത്തി ബന്ധിച്ചു; ബന്ധുക്കളുടെ ഐക്യത്തിനായി ഞാൻ ഇത് സഹിക്കുന്നു.” ബലരാമന്റെ ശക്തിയും ധൈര്യവും നിറഞ്ഞ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, കുരുക്കൾ ഉത്തേജിതരായി. അവർ പറഞ്ഞു: “ഇതു അത്ഭുതകരമാണ്! കാലചക്രത്തിന്റെ അതിരൂക്ഷതകൊണ്ട്, ആരെങ്കിലും കിരീടം ധരിച്ച് കാൽക്കു ചെരിപ്പ് ഇടുന്നു, ഉയരാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. യുവാക്കളായ ഈ വൃഷ്ണികൾ ഞങ്ങളോടൊപ്പം കിടക്കയും ഇരിപ്പിടവും ഭക്ഷണവും പങ്കിടുന്നു; ഞങ്ങൾ അവർക്കു രാജാസനങ്ങൾ നൽകിയിട്ടുണ്ട്. അവർ രാജകീയ ഉപകരണങ്ങൾ, ചാമരം, ശംഖം, വെള്ള കുട, കിരീടം, സിംഹാസനം, കിടക്ക എന്നിവ എല്ലാം നമ്മുടെ അശ്രദ്ധ മൂലമാണ് അനുഭവിക്കുന്നത്. യാദവന്മാരെ രാജകീയ ബഹുമതികൾകൊണ്ട് അലങ്കരിക്കുന്നത് മതിയാകട്ടെ; ഞങ്ങളുടെ അനുഗ്രഹത്തിൽ വലിയവർ ആകിയ അവർ ഇന്ന് ഞങ്ങളെ തന്നെ ആജ്ഞാപിക്കുന്നു, ലജ്ജയില്ലാതെ. കുരുക്കളായ ഭീഷ്മ, ദ്രോൺ, അർജുനൻ എന്നിവർ കൂടിയിട്ടും, ഇന്ദ്രനും മറ്റും, അവർക്കു നൽകിയിട്ടില്ലാത്തതു എങ്ങനെ പിടിച്ചെടുക്കും? വനത്തിൽ സിംഹം ഇര പിടിക്കുന്നതുപോലെ!” ശ്രീ ബാദരായണൻ പറഞ്ഞു: ജന്മം, ബന്ധം, സമ്പത്ത് എന്നിവയിൽ അഹങ്കാരം നിറഞ്ഞിരുന്ന കുരുക്കൾ, ബലരാമനോടു കടുപ്പത്തോടെ സംസാരിച്ച് നഗരം പ്രവേശിച്ചു. കുരുക്കളുടെ ദുഷ്ടതയും അവരുടെ അപമാനകരമായ വാക്കുകളും കണ്ടപ്പോൾ, അച്യുതൻ ക്രുദ്ധനായി, കാണാൻ ഭയങ്കരമായി, ചിരിച്ചുകൊണ്ട് വീണ്ടും വീണ്ടും ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “ഇവരുടെ വിവിധതരം അഹങ്കാരങ്ങളിൽ മുങ്ങിയിരിക്കുന്ന ദുഷ്ടന്മാർ സമാധാനം ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല; അവർക്കു ശമം ശിക്ഷയാണ്, മൃഗങ്ങൾക്കു തടി പോലെ. ഞാൻ ഇവിടെ സമാധാനം ആഗ്രഹിച്ചാണ് വന്നത്; കോപിച്ച യാദുക്കളെയും കൃഷ്ണനെയും ശമിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. ഈ ബുദ്ധിശൂന്യരും കലഹപ്രിയരും ദുഷ്ടന്മാരും എന്നെ നിരന്തരം അവഗണിച്ചു, അഭിമാനത്തോടെ അപമാനകരമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു. ഉഗ്രസേനൻ മഹാബലശാലിയാണ്, ഭോജർ, വൃഷ്ണികൾ, അന്ധകർ എന്നിവരുടെ ഭരണാധികാരി; ഇന്ദ്രനും ലോകപാലന്മാരും പോലും അദ്ദേഹത്തെ അനുസരിക്കുന്നു. സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്നു സുധർമാ സഭയിലേക്കു കടന്നവനും, അമരലോകത്തിൽ നിന്നു പാർിജാതം കൊണ്ടുവന്നവനും, ആ സിംഹാസനത്തിന് അർഹനല്ലേ? ശ്രീദേവി നേരിട്ട് സേവിക്കുന്നവൻ, സർവ്വാധിപൻ, അദ്ദേഹത്തിന് രാജകീയ ബഹുമതികൾ അർഹനല്ലേ? ലോകപാലന്മാരുടെ കിരീടങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പാദധൂളിയിൽ അണിയുന്നു; ബ്രഹ്മാവും ശിവനും ഞാനും അദ്ദേഹത്തിന്റെ അംശത്തിന്റെ അംശങ്ങളാണ്; ശ്രീദേവി ദീർഘകാലം അദ്ദേഹത്തെ സേവിക്കുന്നു—അദ്ദേഹത്തിന് സിംഹാസനമോ? വൃഷ്ണികൾ കുരുക്കൾ നൽകിയ ഭൂമി അനുഭവിക്കുന്നു; ഞങ്ങൾ ചെരിപ്പ് പോലെയും കുരുക്കൾ തലക്കിരീടം പോലെയും!” “സമ്പത്തു കൊണ്ട് മദിച്ചവരുടെ വാക്കുകൾ കേൾക്കാൻ ആരാണ് സഹിക്കുകയോ ഉപദേശിക്കുകയോ ചെയ്യുക? അവർ മദ്യപാനികളുടേതുപോലെ അസംബന്ധവും കടുപ്പവുമാണ് സംസാരിക്കുന്നത്.” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ബലരാമൻ ക്രോധത്തോടെ, “ഇന്ന് ഞാൻ ഭൂമിയെ കുരുക്കളിൽ നിന്ന് ശൂന്യമാക്കും!” എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചു. തന്റെ ഹല (കാളപ്പുല്ലി) എടുത്തു, മൂന്നു ലോകങ്ങളെയും ചുട്ടുകളയാൻ പോവുന്നവനെപ്പോലെ എഴുന്നേറ്റു. ഹലയുടെ അഗ്രഭാഗം കൊണ്ട് ഹസ്തിനാപുരം കീറി, അതിനെ ഗംഗയിലേക്കു വലിച്ചു കൊണ്ടുപോയി. നഗരം ഗംഗയിൽ വലിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, ഒരു വടവാളത്തിൽ കപ്പൽ ചുറ്റുന്നതുപോലെ അത് ചുറ്റിത്തിരിഞ്ഞു. കുരുക്കൾ, നഗരം വലിക്കപ്പെടുന്നത് കണ്ട് ഭയത്താൽ വിറച്ചു. ജീവിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച അവർ കുടുംബങ്ങളോടുകൂടെ ശരണം തേടി, ലക്ഷ്മണനും സാംബനും മുന്നിൽ നിർത്തി, കയ്യു ചേർത്ത് പ്രഭുവിന് നമസ്കരിച്ചു: “രാമാ, സർവ്വാധാരനായവനേ, നിന്റെ ശക്തി ഞങ്ങൾക്ക് അറിയില്ല. ഞങ്ങൾ അജ്ഞാനികളും ഭ്രാന്തന്മാരുമാണ്; ഞങ്ങളുടെ കുറ്റം ക്ഷമിക്കണമേ. സൃഷ്ടി, നിലനിൽപ്പ്, ലയം എന്നിവയ്ക്ക് ഏകകാരണമാവുന്നവനേ, ലോകങ്ങൾ നിന്റെ കളിക്കൊത്തതാണെന്ന് ജ്ഞാനികൾ പറയുന്നു. അനന്തനായവനേ, നിന്റെ ആയിരം തലകളിൽ ഈ ഭൂമി കളിയോടെ ചുമന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നവനേ; സൃഷ്ടി അവസാനിക്കുമ്പോൾ എല്ലാം നിനക്കുള്ളിലേയ്ക്ക് ലയിക്കുമ്പോൾ, നീ മാത്രമാണ് അവശേഷിക്കുന്നത്. പ്രഭുവേ, നിന്റെ കോപം ലോകോപദേശത്തിനായാണ്, വൈരാഗ്യത്താലോ ദ്വേഷത്താലോ അല്ല; സത്ത്വഗുണം നിലനിർത്തുന്നവനായി, സദാ സൃഷ്ടിയുടെ സംരക്ഷണത്തിനായി നീ ഉത്സുകനാണ്. സർവ്വഭൂതാത്മാവേ, സർവ്വശക്തിനിധേയ, നശ്വരനല്ലാത്തവനേ, സൃഷ്ടികർത്താവേ, ഞങ്ങൾ നിനക്കു ശരണം ചേർന്നു നമസ്കരിക്കുന്നു.” ശുകൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ ഭയപ്പെട്ട് വിറച്ച് ശരണം വന്നവരെ കണ്ടപ്പോൾ, ബലരാമൻ സന്തോഷത്തോടെ അവർക്കു അഭയം നൽകി: “ഭയപ്പെടേണ്ട,” എന്ന് പറഞ്ഞു. ദുര്യോധനൻ അറുപത് വയസ്സുള്ള ആനകളും പന്ത്രണ്ടായിരം കുതിരകളും ബലരാമന് സമ്മാനമായി നൽകി. ആറായിരം പൊന്നിന്റെ രഥങ്ങളും ആയിരം ആഭരണരഹിതയായ ദാസിമാരെയും സമർപ്പിച്ചു. ഈ സമ്മാനങ്ങൾ സ്വീകരിച്ച ശേഷം, സാത്വതന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ പ്രഭു, തന്റെ മകനെയും മരുമകനെയും കൂട്ടി, സുഹൃത്തുക്കളുടെ ആദരവോടെ തിരിച്ചു പോയി. പിന്നീട് ഹലായുധൻ തന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. ബന്ധുക്കളോടുള്ള സ്നേഹപൂർവ്വം ഹൃദയത്തോടെ, യാദുക്കളുടെ സഭയിൽ കുരുക്കളുടെ ഇടയിൽ നടന്നതൊക്കെയും അദ്ദേഹം വിവരിച്ചു. ഇന്നും രാമന്റെ വീര്യത്തിന്റെ അടയാളമായി, ഗംഗയുടെ തെക്കേ ഭാഗത്ത് ഉയർന്നുനിൽക്കുന്ന ആ നഗരം എല്ലാവർക്കും കാണാവുന്നതായി നിലകൊള്ളുന്നു. ഇങ്ങനെ, മഹാഭാഗവതം പുരാണത്തിലെ ഉത്തരഭാഗത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ‘ഹസ്തിനാപുരത്തെ വലിച്ചുനീക്കിയ ശങ്കർഷണന്റെ വിജയം’ എന്ന അദ്ധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. അടുത്തതായി: ഭഗവാന്റെ ഗൃഹസ്ഥജീവിതം, നാരദമുനി നടത്തിയതുപോലെ— ശുകൻ പറഞ്ഞു: നരകാസുരൻ കൊല്ലപ്പെട്ടതും, അനേകം സ്ത്രീകളെ കൃഷ്ണൻ വിവാഹം ചെയ്തതും കേട്ട നാരദൻ, അതു കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. അത്ഭുതം! ഒരേ ശരീരത്തോടെ, കൃഷ്ണൻ എട്ടായിരത്തി ഇരുനൂറ് സ്ത്രീകളെ അവരുടെ വീടുകളിൽ ഓരോരുത്തരെയും വിവാഹം ചെയ്‌തു.