ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

രാമനും ബലരാമനും കാണുന്ന മുമ്പിൽ, അത്യന്തം ചതിയുള്ള ദ്വിവിദനാമക വാനരൻ അവരെ പരിഹസിച്ചു. അവൻ മുന്നിൽ നിന്ന് മണ്ണ് കഷ്ണങ്ങളും മറ്റും എറിഞ്ഞു, പിന്നെ തന്റെ പുറകും കാണിച്ചുകൊണ്ട് അവരെ വെല്ലുവിളിച്ചു. ഇതു കണ്ടു കോപംകൊണ്ട ബലരാമൻ, വെടിയന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവൻ, ഒരു വലിയ കല്ല് അവന്റെ നേരെ എറിഞ്ഞു. എന്നാൽ ദ്വിവിദൻ അതിനെ വഞ്ചിച്ച് ഒഴിവാക്കി, ബലരാമന്റെ മദ്യപാത്രം പിടിച്ചു. അത് പിടിച്ച ദ്വിവിദൻ ബലരാമനെ പരിഹസിച്ചു, ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവനെ ഉല്ലാസിപ്പിച്ചു. ദുഷ്ടനായി ആ പാത്രം പൊട്ടിച്ച്, ബലരാമന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ ചിതറി എറിഞ്ഞു. അവൻ അഹങ്കാരത്തിൽ മദിച്ചുകൊണ്ട് ബലരാമനെ അതിക്രമിച്ചു, വളരെ അവമാനം കാണിച്ചു. ദ്വിവിദന്റെ ഈ അഹങ്കാരവും അവന്റെ അക്രമം കൊണ്ടു പ്രദേശങ്ങൾ അലയുന്നു എന്നത് കണ്ടു, ബലരാമൻ അത്യന്തം കോപിതനായി തന്റെ ഗദയും ഹലവും എടുത്തു, ശത്രുവിനെ സംഹരിക്കാൻ തയാറായി. അപ്പോൾ ശക്തനായ ദ്വിവിദൻ ഒരു വലിയ മരമെടുത്ത് ബലരാമന്റെ തലയിൽ പായിച്ചു. പക്ഷേ, ശങ്കർഷണൻ അപ്രഭാവിതനായി, മുകളിലൂടെ പാറ ചാടിയ പർവതംപോലെ, അകമ്പടിയില്ലാതെ നിന്നു. ബലരാമൻ ആ മരം പിടിച്ചു, തന്റെ ഗദ കൊണ്ടു ദ്വിവിദനെ അടിച്ചു. ആ അടിയിൽ ദ്വിവിദന്റെ തല പൊട്ടിപ്പൊളിഞ്ഞു, രക്തം ഒഴുകി. പർവതം ചുവപ്പുകലർന്നു കിടക്കുന്നതുപോലെ, ദ്വിവിദൻ ഈ പ്രഹാരവും അവഗണിച്ചു. വീണ്ടും മറ്റൊരു മരമെടുത്ത് അതിന്റെ ശാഖകൾ പിഴുതു, അതുകൊണ്ട് ഉഗ്രതയോടെ ബലരാമനെ അടിച്ചു. എന്നാൽ ബലരാമൻ അതും നൂറു തവണ തകർത്ത് കളഞ്ഞു. ദ്വിവിദൻ വീണ്ടും മറ്റൊരു മരമെടുത്ത് ആക്രമിച്ചു, അതും ബലരാമൻ നൂറു തവണ തകർത്ത് കളഞ്ഞു. ഇങ്ങനെ, ഓരോ മരവും തകർന്നു പോയപ്പോൾ, ദ്വിവിദൻ ചുറ്റുമുള്ള എല്ലാ മരങ്ങളും പിഴുതെടുത്തു, അതുവഴി ആ കാടു മരങ്ങളില്ലാത്തതാക്കിച്ചു. പിന്നെ, ബലരാമനോടു അത്യന്തം കോപംകൊണ്ട ദ്വിവിദൻ പാറക്കല്ലുകളുടെ ഒരു മഴയോലമൊഴിച്ചു. എന്നാൽ ബലരാമൻ തന്റെ ഗദ കൊണ്ടു അതെല്ലാം എളുപ്പത്തിൽ തകർത്തു. വാനരാധിപൻ തന്റെ കൈകൾ താളവൃക്ഷശാഖപോലെ വലുതാക്കി, മുഷ്ടികൾ രൂപപ്പെടുത്തി, രോഹിണിയുടെ മകനോടു സമീപിച്ചു. അവൻ ഇരുകൈകളും ഉപയോഗിച്ച് ബലരാമന്റെ വക്ഷസിൽ ശക്തിയായി അടിച്ചു. എന്നാൽ യദുക്കുലാധിപൻ തന്റെ ഗദയും ഹലവും വലിച്ചെറിഞ്ഞ്, ഇരുകൈകളാൽ ദ്വിവിദനെ പിടിച്ചു, കോപത്തോടെ അവന്റെ കണ്മൂലത്തിൽ അമർത്തി. ദ്വിവിദൻ രക്തം തുപ്പി വീണു. അവൻ വീഴുമ്പോൾ ഭൂമി ഭയന്നു നടുങ്ങി, മരങ്ങളും ഒപ്പം നടുങ്ങി. കാറ്റിൽ ചലിക്കുന്ന പർവതംപോലെയോ, വെള്ളത്തിൽ അലയുന്ന കപ്പലുപോലെയോ ഭൂമി അലയുന്നു. ആകാശത്ത് ദേവതകളും സിദ്ധന്മാരും മഹർഷിമാരും "ജയം!", "നമസ്കാരം!", "ശബാശ്!" എന്നിങ്ങനെ ഉല്ലാസത്തോടെ വിളിച്ചു, പുഷ്പങ്ങൾ മഴയായി പെയ്തു. ഇങ്ങനെ ലോകത്തിനു കഷ്ടം വരുത്തിയ ദ്വിവിദനെ സംഹരിച്ച ബലരാമൻ, ജനങ്ങളുടെ സ്തുതികൾ ഏറ്റുവാങ്ങി, തന്റെ നഗരത്തിലേക്കു പ്രവേശിച്ചു. ഇതോടെ ശ്രീമദ് ഭാഗവത മഹാപുരാണത്തിന്റെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ രണ്ടാംഭാഗത്തിലുള്ള "ദ്വിവിദ വധം" എന്ന അറുപത്തിയേഴാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. അടുത്തതായി, സാംഭന്റെ വിവാഹവും, ബലരാമൻ ഹസ്തിനാപുരം വലിച്ചുനീക്കുന്നതും നടക്കുന്ന സംഭവങ്ങൾ വരുന്നു. കൗരവർ അത്യന്തം കോപത്തിൽ പറഞ്ഞു: "ഈ ബാലൻ ദുർമ്മാർഗ്ഗിയാണു; നമ്മെ അവഗണിച്ച്, നമ്മുടെ സമ്മതം ഇല്ലാതെ നമ്മുടെ മകളെ ബലാൽക്കാരം ചെയ്തു കൊണ്ടുപോയി." അവർ തമ്മിൽ ആലോചിച്ചു: "ഈ അഹങ്കാരിയെ ബന്ധിക്കാം; വൃഷ്ണികൾ എന്ത് ചെയ്യും? അവർ നമ്മുടെ അനുഗ്രഹത്തിൽ ലഭിച്ച ഭൂമി ആസ്വദിക്കുന്നവരാണ്." "വൃഷ്ണികൾ ഈ വിവരം കേട്ട് ഇവിടെ വരുമെങ്കിൽ, അവരുടെ അഹങ്കാരം തകർന്ന്, അവർ ശാന്തരാകും, നിയന്ത്രിതമായ ശ്വാസംപോലെയാകും." ഇങ്ങനെ കർണനും ശലനും ഭൂരിയും യജ്ഞകേതുവും സുയോധനനും, കൗരവർ മൂപ്പന്മാരുടെ പിന്തുണയോടെ, സാംഭനെ ബന്ധിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ധൃതരാഷ്ട്രന്മാർ പിന്തുടരുന്നതു കണ്ടു, മഹാരഥിയായ സാംഭൻ തന്റെ ഉജ്വലമായ വില്ലെടുത്തു, സിംഹംപോലെ ഒറ്റക്കായി അവരോട് നേരിട്ടു. അക്രമികൾ അവനെ പിടിക്കാനായി "നിൽക്കൂ! നിൽക്കൂ!" എന്ന് വിളിച്ചു, വില്ലുകൾക്ക് അമ്പുകൾ ചാർത്തി കർണനും മറ്റുള്ളവരും അമ്പുകളുടെ മഴയൊഴിച്ചു. കുരുകുലത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠനായ ഈ യദുകുമാരൻ, കുരുക്കളുടെ അമ്പുകൾക്ക് വിധേയനായിട്ടും, അതു സഹിച്ചില്ല; സിംഹം ചെറു മൃഗങ്ങളെ അവഗണിക്കുന്നതുപോലെ അവരെ അവമതിച്ചു. തന്റെ ഉജ്വലവില്ല് വലിച്ചപ്പുറത്തു, വീരൻ ആറ് മഹാരഥന്മാരെ, കർണനെയും ഉൾപ്പെടെ, ഒരുമിച്ച് വേറേ വേറേ അമ്പുകൾ കൊണ്ട് വ്രണപ്പെടുത്തി. നാലു അമ്പുകൾ കൊണ്ട് നാലു കുതിരകളെയും, ഓരോ അമ്പുകൊണ്ട് സർഥികളെയും, മഹാരഥന്മാരെയും അമ്പുകൊണ്ട് വ്രണപ്പെടുത്തി. ഇതു കണ്ട അവർ സാംഭനെ ആദരിച്ചു. എന്നാൽ അവർ ചേർന്ന് സാംഭനെ രഥരഹിതനാക്കി; നാലു അമ്പുകൾ കൊണ്ട് നാലു കുതിരകളെയും, മറ്റൊരു അമ്പുകൊണ്ട് സർഥിയെയും വധിച്ചു, മറ്റൊരു അമ്പുകൊണ്ട് അവന്റെ വില്ല് മുറിച്ചു. അങ്ങനെ, ബലമായി ബന്ധിച്ച് രഥരഹിതനാക്കിയ ശേഷം, വിജയം നേടിയ കൗരവർ രാജകുമാരനെയും സ്വന്തം മകളെയും കൂട്ടി നഗരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. ഇതൊക്കെ നാരദൻ വിവരിച്ചപ്പോൾ, രാജാവേ, വൃഷ്ണികൾ കോപിതരായി, ഉഗ്രസേനന്റെ പ്രേരണയോടെ കൗരവർക്ക് നേരെ പോരാടാൻ തയാറായി. എന്നാൽ ബലരാമൻ, ആയുധധാരികളായ വൃഷ്ണി നേതാക്കളെ ശമിപ്പിച്ച്, കൗരവരും വൃഷ്ണികളും തമ്മിൽ യുദ്ധം ആവരുതെന്നു ആഗ്രഹിച്ചു, കാരണം അദ്ദേഹം കലഹനാശകനാണ്. ബലരാമൻ ദീപ്തമായ രഥത്തിൽ, ബ്രാഹ്മണന്മാരും കുടുംബമൂപ്പന്മാരും ചുറ്റിപ്പറ്റി, നക്ഷത്രങ്ങൾക്കിടയിൽ ചന്ദ്രനെപ്പോലെ ഹസ്തിനാപുരത്തേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. ഗജാഹ്വയത്തിലെത്തിയ ശേഷം, നഗരത്തിനു പുറത്തുള്ള തോട്ടത്തിൽ താമസിച്ചു, ഉദ്ധവനെ അയച്ചു ധൃതരാഷ്ട്രനോടു സന്ദേശം ചോദിച്ചു. ഉദ്ധവൻ, അംബികയുടെ മകനെയും ഭീഷ്മനെയും ദ്രോണനെയും ബാഹ്ലികനെയും ദുര്യോധനനെയും ആചാരപ്രകാരം വന്ദിച്ചു, ബലരാമന്റെ വരവറിയിച്ചു. ബലരാമൻ, തങ്ങളുടെ പ്രിയസുഹൃത്ത് എത്തിയെന്നു കേട്ടപ്പോൾ, അവർ അത്യന്തം സന്തോഷിച്ചു; ബലരാമനെ ആദരിച്ചു, ശുഭപ്രദമായ ഉപഹാരങ്ങൾ നൽകി. അവനെ യഥായുക്തമായി സ്വീകരിച്ച്, പൂജയ്ക്കായി പശുവിനെയും വെള്ളവും സമർപ്പിച്ചു; അദ്ദേഹത്തിന്റെ മഹത്വം അറിയുന്നവർ തലകുനിഞ്ഞു ബലരാമനെ വണങ്ങി. ബന്ധുക്കളുടെ ക്ഷേമം കേട്ടും അവരുടെ കാര്യങ്ങൾ അന്വേഷിച്ചും കഴിഞ്ഞ്, ബലരാമൻ നിർഭയമായി അവരോട് പറഞ്ഞു: "ഭൂമിയുടെ അധിപനായ ഉഗ്രസേനൻ എന്ത് കല്പന നൽകുന്നുവോ, അതു നിങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുകയും വൈകാതെ നിർവ്വഹിക്കുകയും വേണം. നിങ്ങൾ അനേകർ ആയിട്ടും, നീതിമാനായവനെ അനീതിയോടെ തോൽപ്പിച്ച് ബന്ധിച്ചു; ബന്ധുക്കളിൽ ഐക്യം നിലനിർത്താൻ ഞാൻ ഇതു സഹിക്കുന്നു." കൗരവർ, ബലരാമന്റെ ഈ ശക്തിയും വീര്യവും ധൈര്യവും നിറഞ്ഞ വാക്കുകൾ കേട്ടു, അതിനെ അവന്റെ ശക്തിക്കു തുല്യമായതായി അനുഭവപ്പെട്ടു.