ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ബലരാമൻ വരുണി മദ്യം കഴിച്ചിരുന്നപ്പോൾ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ മദത്തിലെ അലയോടു കൂടി അസ്ഥിരമായിരുന്നു. ആ സമയത്ത് അദ്ദേഹം ഒരു ഉഗ്രശക്തിയുള്ള കാളയെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ചു നിന്നു. അപ്പോൾ, ഒരു ദുഷ്ടകുരങ്ങൻ ഒരു വൃക്ഷത്തിലേക്ക് കയറി, അതിന്റെ ശാഖകൾ കുലുക്കി, വലിയ ശബ്ദങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി, എല്ലാവരുടെയും ശ്രദ്ധ ആകർഷിച്ചു. ബലരാമന്റെ സഖികളായ യുവതികൾ, സ്വഭാവത്തിൽ കുശലരും ചിരിയിലും രസിക്കുമായവരും, കുരങ്ങന്റെ ഈ അഹങ്കാരപരമായ പ്രവൃത്തികൾ കണ്ടു ചിരിക്കയായിരുന്നു. കുരങ്ങൻ അവരെ പരിഹസിച്ച് മുന്നിൽ നിന്ന് മണ്ണ് മുതലായവ എറിഞ്ഞു, പിന്നെ തന്റെ പിൻഭാഗം കാണിച്ചു—all ഈ പ്രവർത്തികൾ ബലരാമൻ നോക്കി നിൽക്കവേ. അപ്പോൾ, കോപം കൊണ്ട ബലരാമൻ ഒരു വലിയ കല്ല് എറിഞ്ഞു; എന്നാൽ കുരങ്ങൻ അതിനെ വഞ്ചിച്ച്, വരുണി മദ്യപാത്രം പിടിച്ചു. അതിനെ പിടിച്ച കുരങ്ങൻ ബലരാമനെ പരിഹസിച്ച് ചിരിച്ചു; പിന്നീട് കപടതയോടെ ആ മദ്യപാത്രം തകർക്കുകയും, ബലരാമന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ ചിതറിക്കുകയും ചെയ്തു. അഹങ്കാരത്തിൽ മുഴുകിയ കുരങ്ങൻ ബലരാമനെ കീഴടക്കി, വളരെ അഹങ്കാരത്തോടെ പെരുമാറി; അവൻ കാണിച്ച അപമാനം കൊണ്ടും, അവൻ സൃഷ്ടിച്ച കലഹം കൊണ്ടും, ബലരാമൻ അത്യന്തം ക്രുദ്ധനായി. ശത്രുവിനെ സംഹരിക്കാനായി ബലരാമൻ തന്റെ ഗദയും ഹലവും എടുത്തു; എന്നാൽ ദ്വിവിദ എന്ന ശക്തശാലിയായ കുരങ്ങൻ ഒരു മഹാവൃക്ഷം കൈകൊണ്ട് പിഴുതെടുത്തു. അതെന്താണെന്നോർത്തില്ല, ദ്വിവിദ വേഗത്തിൽ ഓടിയെത്തി ആ വൃക്ഷം ബലരാമന്റെ തലയിൽ അടിച്ചു; എന്നാൽ സങ്കർഷണൻ ഒരു പർവ്വതം മുകളിൽ നിന്ന് അടിയ്ക്കപ്പെട്ടതുപോലെ അചഞ്ചലനായി നിന്നു. ശക്തനായ ബലരാമൻ ആ വൃക്ഷം പിടിച്ചു, തന്റെ ഗദയാൽ ദ്വിവിദയെ അടിച്ചു; ആ പ്രഹരത്തിൽ ദ്വിവിദയുടെ തലയോട്ടി തകർന്നു, രക്തം ഒഴുകി. ഒരു ചുവന്ന മണൽപർവ്വതംപോലെ രക്തത്തിൽ മുങ്ങിയ ദ്വിവിദ, ആ പ്രഹരം അവഗണിച്ച്, വീണ്ടും മറ്റൊരു വൃക്ഷം പിടിച്ചു, അതിന്റെ ശാഖകൾ വേരോടെ പറിച്ചെടുത്തു. അതുകൊണ്ട് വീണ്ടും ബലരാമനെ അടിച്ചു; എന്നാൽ ബലരാമൻ അതിനെ നൂറു തവണ കഷ്ണങ്ങളാക്കി തകർത്തു. ദ്വിവിദ വീണ്ടും മറ്റൊരു വൃക്ഷം എടുത്ത് അതോടെ ആക്രമിച്ചു; അതും ബലരാമൻ നൂറു തവണ തകർത്തു. ഇങ്ങനെ, ഓരോ വൃക്ഷവും തകർത്തുപോയപ്പോൾ, ദ്വിവിദ ചുറ്റുമുള്ള എല്ലാ വൃക്ഷങ്ങളും പറിച്ചു, ആ വനത്തെ വൃക്ഷരഹിതമാക്കി മാറ്റി. അതിനുശേഷം, ദ്വിവിദ ബലരാമനോടു ക്രുദ്ധനായി, കല്ലുകളുടെ ഒരു മഴ അവന്റെ മേൽ വീഴ്ത്തി; എന്നാൽ ബലരാമൻ തന്റെ ഗദയാൽ അവയെ എളുപ്പത്തിൽ തകർത്തു. കുരങ്ങന്മാരുടെ അധിപൻ, തന്റെ കൈകൾ ഇലന്തപ്പന പനത്തണ്ടുകളെപ്പോലെ വലുതാക്കി, ഇരുവശത്തുമുള്ള മുഷ്ടികൾ കൊണ്ടു രോഹിണിയുടെ പുത്രനെ ബലമായി നെഞ്ചിൽ അടിച്ചു. എന്നാൽ യാദവരിൽ ഏറ്റവും വലിയവൻ ആയ ബലരാമൻ, തന്റെ ഗദയും ഹലവും ഉപേക്ഷിച്ചു, ഇരുകൈകളും കൊണ്ട് ദ്വിവിദയെ പിടിച്ചു, അത്യന്തം ക്രുദ്ധനായി അവന്റെ ഭുജസന്ധിയിൽ അമർത്തി; ദ്വിവിദ വായിൽ നിന്ന് രക്തം ഊറ്റി നിലത്ത് വീണു. അവൻ വീണപ്പോൾ ഭൂമിയും വൃക്ഷങ്ങളും ഭയപ്പെട്ടു നടുങ്ങി; ഒരു കാറ്റിൽ പർവ്വതം ചലിക്കുന്നതുപോലോ, ജലത്തിൽ തള്ളുന്ന ഒരു കപ്പലുപോലോ. ആകാശത്ത് ദേവതകളും സിദ്ധന്മാരും മഹർഷികളും "ജയം!", "നമസ്കാരം!", "ശഭാശ്! ശഭാശ്!" എന്ന് ഉല്ലാസത്തോടെ വിളിച്ചു; പുഷ്പവർഷം പെയ്തു. ഇങ്ങനെ, ലോകത്തിന് കഷ്ടം നൽകുന്ന ദ്വിവിദയെ സംഹരിച്ച ബലരാമൻ, ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ വാഴ്ത്തപ്പെടുമ്പോൾ, തന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. ഇതോടെ, ശ്രീമദ് ഭാഗവത മഹാപുരാണത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ രണ്ടാം പാദത്തിലെ അറുപത്തിയേഴാം അധ്യായമായ "ദ്വിവിദ വധം" എന്ന കഥ സമാപിക്കുന്നു. അടുത്ത്, സംഭയുടെ വിവാഹവും ബലരാമന്റെ ഹസ്തിനാപുരം വലിച്ചിഴച്ചതുമായ കഥയിലേയ്ക്ക് കടക്കുന്നു. കൌരവന്മാർ അത്യന്തം കോപത്തോടെ പറഞ്ഞു: "ഈ ബാലൻ ശിഷ്ടം ഇല്ലാത്തവനാണ്; ഞങ്ങളെ അവഗണിച്ച്, ഞങ്ങളുടെ സമ്മതമില്ലാതെ നമ്മുടെ മകളെ ബലമായി പിടിച്ചുകൊണ്ടു." അവർ തമ്മിൽ ആലോചിച്ചു: "ഈ അഹങ്കാരിയെ ബന്ധിപ്പിക്കാം; വൃഷ്ണികൾ എന്ത് ചെയ്യും? അവർ നമ്മുടെ അനുഗ്രഹത്തിൽ ലഭിച്ച ഭൂമിയിൽ ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നവരാണ്." "വൃഷ്ണികൾ അവരുടെ മകനിനെ നാം തടഞ്ഞുവെന്ന് കേട്ടാൽ ഇവരുടെ അഹങ്കാരം തകരും; അവർ ശാന്തരാകും, നിയന്ത്രിതമായ ശ്വാസങ്ങളെപ്പോലെ." അങ്ങനെ കർണനും ശാലനും ഭൂരിയും യജ്ഞകേതുവും സുയോധനനും, കൌരവവൃദ്ധന്മാരുടെ പിന്തുണയോടെ സംഭയെ ബന്ധിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ധൃതരാഷ്ട്രരുടെ പടയോടെ സംഭയെ പിന്തുടരുന്നത് കണ്ടു, മഹാരഥിയായ സംഭ തന്റെ ഉജ്ജ്വലമായ വില്ലെടുത്ത്, സിംഹംപോലെ ഒറ്റക്ക് അവർക്കെതിരെ നിന്നു. കോപത്തിൽ കത്തിയിരുന്ന കൌരവർ, "നിൽക്കൂ! നിൽക്കൂ!" എന്ന് വിളിച്ചു, വില്ലുകൾ എടുത്ത്, കർണനും മറ്റു വീരന്മാരും സംഭയുടെ മേൽ അമ്പുകൾ മഴപോലെ പൊഴിച്ചു. യദുക്കുളത്തിന്റെ ആ ബാലൻ, കൌരവർ അമ്പുകൊണ്ട് ആക്രമിച്ചിട്ടും, ചെറിയ മൃഗങ്ങളെ അവഗണിക്കുന്ന സിംഹംപോലെ സഹിച്ചില്ല. തന്റെ വില്ലിൽ ദാരുണമായ അമ്പുകൾ പതിപ്പിച്ച്, കർണൻ ഉൾപ്പെടെ ആറു മഹാരഥന്മാരെ ഒരേസമയം, വേറേ വേറെയും വെട്ടി പരിക്കേൽപ്പിച്ചു. നാലു അമ്പുകൾ കൊണ്ടു നാലു കുതിരകളെയും, ഓരോ അമ്പുകൊണ്ട് സാരഥിമാരെയും, മഹാവീരന്മാരെയും വെട്ടി വീഴ്ത്തി; അതിനാൽ അവർ സംഭയെ ആദരിച്ചു. എന്നാൽ അവർ സംഭയെ രഥരഹിതനാക്കി: നാലു അമ്പുകൾ കൊണ്ട് നാലു കുതിരകളെ, മറ്റൊരു അമ്പുകൊണ്ട് സാരഥിയെ, മറ്റൊന്നുകൊണ്ട് വില്ല് തകർത്തു. ഒടുവിൽ, വലിയ ശ്രമത്തോടെ സംഭയെ ബന്ധിച്ച്, രഥരഹിതനാക്കി, വിജയിച്ച കൌരവർ രാജകുമാരനെയും അവരുടെ മകളെയും നഗരത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. രാജാവേ, നാരദൻ ഇതു വൃഷ്ണികൾക്ക് അറിയിച്ചു; അതു കേട്ടു അവർ കോപിച്ചു, ഉഗ്രസേനന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം കൌരവന്മാരെ നേരിടാൻ തയ്യാറായി. എന്നാൽ, കലഹം ഇഷ്ടപ്പെടാത്തവനായി, ഭഗവാൻ ബലരാമൻ ആയുധധാരികളായ വൃഷ്ണിപ്രഭുക്കളെ ശമിപ്പിച്ചു, യുദ്ധം ഒഴിവാക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. ബലരാമൻ, ബ്രാഹ്മണന്മാരും കുടുംബവൃദ്ധന്മാരും ചുറ്റുമുണ്ടായ, പ്രകാശമാനമായ രഥത്തിൽ ചന്ദ്രനെപ്പോലെ, ഹസ്തിനാപുരത്തിലേക്ക് യാത്രയായി. ഗജഹ്വയയിലേയ്ക്ക് എത്തിയപ്പോൾ, നഗരത്തിന് പുറത്തുള്ള തോട്ടത്തിൽ താമസിച്ചു, ഉദ്ധവനെ ധൃതരാഷ്ട്രനോടു സന്ദേശം അറിയിക്കാൻ അയച്ചു. ഉദ്ധവൻ, അംബികയുടെ പുത്രനെയും ഭീഷ്മനെയും ദ്രോണമാരെയും ബാഹ്ലികനെയും ദുര്യോധനനെയും യഥാക്രമം അഭിവാദ്യം ചെയ്തു, ബലരാമന്റെ വരവറിയിച്ചു. ബലരാമൻ, തങ്ങളുടെ ഏറ്റവും പ്രിയ സുഹൃത്ത് എത്തിയെന്നു കേട്ടു, അവർ അത്യന്തം സന്തോഷിച്ചു; ആദരപൂർവ്വം അദ്ദേഹത്തെ വരവേൽക്കാനും, മംഗളദ്രവ്യങ്ങൾ സമർപ്പിക്കാനും എല്ലാവരും ഒരുമിച്ചു. അദ്ദേഹത്തെ യഥാക്രമം സ്വീകരിച്ചു, പശുവും പാനീയജലവും സമർപ്പിച്ചു; ബലരാമന്റെ മഹത്വം അറിയുന്നവർ അദ്ദേഹത്തിന് ശിരസു വീഴ്ത്തി നമസ്കരിച്ചു. ബന്ധുക്കളുടെ ക്ഷേമം അറിയുകയും, അവരുടേതു ചോദിക്കുകയും ചെയ്തശേഷം, ബലരാമൻ നിർഭയമായി അവരോടു സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.