ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ദ്വിവിദ എന്ന കുരങ്ങൻ മഹർഷിമാരുടെ ആശ്രമങ്ങൾ തകർത്തു, അവരുടെ വൃക്ഷങ്ങൾ ഒടിച്ചു, ദുഷ്ടനായ അവൻ അവരുടെ യജ്ഞവേദികളിൽ മൂത്രവും മലവും ഇടുകയും ചെയ്തു. അവൻ അതിക്രമിയായിത്തീർന്നു, പുരുഷന്മാരെയും സ്ത്രീകളെയും പിടിച്ചു മലനിരകളിലും താഴ്വരകളിലും എറിഞ്ഞു, പിന്നീട് കലകളാൽ തല്ലി കീടങ്ങളെ തകർക്കുന്ന ശില്പിയെപ്പോലെ അവരെ കൊല്ലുകയും ചെയ്തു. ഇങ്ങനെ രാജ്യങ്ങൾ കവർന്നും മഹാനായ സ്ത്രീകളെ അപമാനിച്ചും നടക്കുമ്പോൾ, ദ്വിവിദ മധുരമായ ഗാനങ്ങൾക്കു ശബ്ദം കേട്ടു, രൈവതക പർവതത്തിലേക്ക് എത്തി. അവിടെ യദുകുലാധിപനായ രാമനെ അവൻ കണ്ടു. രാമൻ കമലമാല ധരിച്ച്, ശരീരത്തിൽ സൗന്ദര്യം നിറഞ്ഞ്, സ്ത്രീകളുടെ കൂട്ടത്തിൽ വിരാജിച്ചു നിന്നു. രാമൻ വരുണിമദം കുടിച്ചതുകൊണ്ട് കണ്ണുകൾ അലസമായിരുന്നു; ആനയുടെ മദവാനപോലെ അവൻ പ്രകാശിച്ചു. അപ്പോൾ ദുഷ്ടനായ ആ കുരങ്ങൻ ഒരു വൃക്ഷത്തിലേയ്ക്ക് കയറി, ശാഖകൾ കുലുക്കി, വലിയ ശബ്ദം നടത്തി, എല്ലാവരുടെയും ശ്രദ്ധ ആകർഷിച്ചു. കുരങ്ങന്റെ ഈ അഹങ്കാരം കണ്ടു രാമന്റെ സഖികളായ യുവതികൾ, സ്വഭാവത്തിൽ കളിയുള്ളവരും ചിരിയിലും ആസ്വാദമുള്ളവരും, ചേർന്ന് ചിരിച്ചു. കുരങ്ങൻ അവരെ പരിഹസിച്ച് മുന്നിൽ നിന്ന് മണ്ണ് മുതലായവ എറിഞ്ഞു, പിന്നെ പിൻഭാഗം കാണിച്ചു കളിയാക്കി—all ഈ ദുഷ്പ്രവൃത്തികൾ രാമൻ കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. അവസാനം രോഷം കൊണ്ടു ബാലരാമൻ, പ്രഹാരത്തിൽ അതിപ്രധാനനായവൻ, ഒരു വലിയ പാറ എറിഞ്ഞു; എന്നാൽ കുരങ്ങൻ അതിനെ വഞ്ചിച്ചു, മദപാത്രം പിടിച്ചു. അതിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ട്, കുരങ്ങൻ രാമനെ പരിഹസിച്ച് ചിരിച്ചു; ദുഷ്ടതയോടെ പാത്രം തകർത്തു, ബാലരാമന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ ചിതറിച്ചു. ബാലരാമനെ അവൻ അവമാനിച്ചു, അഹങ്കാരത്തിൽ മദിച്ചുകൊണ്ട് അവനോട് അഹങ്കാരത്തോടെ പെരുമാറി; അവന്റെ ഈ ദുശ്ശീലവും, ലോകമാകെ കലഹം സൃഷ്ടിക്കുന്നതും കണ്ടു ബാലരാമൻ കോപിച്ചു. ബലഭദ്രൻ തന്റെ ഗദയും ഹലവും എടുത്തു ശത്രുവിനെ സംഹരിക്കാൻ തയ്യാറായി. എന്നാൽ ശക്തനായ ദ്വിവിദ ഒരു വലിയ വൃക്ഷം കൈയിൽ എടുത്തു, അതുകൊണ്ട് ബാലരാമന്റെ തലയിൽ അടിച്ചു. പക്ഷേ, ശങ്കർഷണൻ ഒരു പർവതം മുകളിൽ നിന്ന് അടിക്കപ്പെട്ടതുപോലും അചഞ്ചലനായി നിന്നു. ശക്തനായ ബാലരാമൻ ആ വൃക്ഷം പിടിച്ചു, ഗദയാൽ ദ്വിവിദയെ അടിച്ചു; അതിന്റെ പ്രഹാരത്തിൽ ദ്വിവിദയുടെ തലയേലം തകർന്നു, രക്തം ഒഴുകി. പർവതത്തിൽ ചുവന്ന മണൽപൊടി വീണതുപോലെ അവൻ രക്തത്തിൽ മങ്ങിയെങ്കിലും, പ്രഹാരത്തെ അവൻ അവഗണിച്ചു. വീണ്ടും മറ്റൊരു വൃക്ഷം പിടിച്ചു, അതിന്റെ ശാഖകൾ വേരോടെ പറിച്ചു, അതുകൊണ്ടും ശക്തിയായി പ്രഹരിച്ചു. എന്നാൽ ബാലരാമൻ അതും നൂറു തവണയായി തകർത്തു. പിന്നെയും മറ്റൊരു വൃക്ഷം കൊണ്ടു ദ്വിവിദ ആക്രമിച്ചു, അതും ബാലരാമൻ നൂറു തവണയായി തകർത്തു. ഇങ്ങനെ ദൈവവുമായുള്ള ഈ യുദ്ധത്തിൽ, ഓരോ വൃക്ഷവും തകർക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, ദ്വിവിദ ചുറ്റുമുളള എല്ലാ വൃക്ഷങ്ങളും പറിച്ചെടുത്തു, കാട് വൃക്ഷരഹിതമായി. പിന്നീട്, ബാലരാമനോടു കോപം കൊണ്ടു, ദ്വിവിദ പാറകൾ മഴപോലെ പ്രക്ഷിപ്തമാക്കി. എന്നാൽ ബാലരാമൻ തന്റെ ഗദയാൽ അവയെല്ലാം എളുപ്പത്തിൽ തകർത്തു. കുരങ്ങൻ തന്റെ കൈകൾ പനത്തണ്ടുകളെപ്പോലെ വലുതാക്കി, മുഷ്ടികൾ രൂപപ്പെടുത്തി, രോഹിണിയുടെ പുത്രനോടു സമീപിച്ചു, ഇരുചെയ്യാലും അവന്റെ നെഞ്ചിൽ അടിച്ചു. എന്നാൽ യദുക്കുലാധിപൻ തന്റെ ഗദയും ഹലവും ഉപേക്ഷിച്ചു, ഇരുചെയ്യാലും ദ്വിവിദയെ പിടിച്ചു, കഴുത്തിൽ അമർത്തി; ദ്വിവിദ വായിൽ നിന്ന് രക്തം ഊറ്റി നിലംപതിച്ചു. അവൻ വീണപ്പോൾ ഭൂമി ഭയത്താൽ വിറച്ചു, വൃക്ഷങ്ങളും കൂടെ വിറച്ചു; കാറ്റിൽ പർവതം കുലുങ്ങുന്നതുപോലോ, ജലത്തിൽ കപ്പൽ പതറുന്നതുപോലോ. ആകാശത്തിൽ ദേവൻമാരും സിദ്ധന്മാരും മഹർഷിമാരും 'ജയം! ജയഹോ!', 'നമഃ!', 'ശുഭം! ശുഭം!' എന്ന് വിളിച്ചു, പുഷ്പങ്ങൾ മഴപോലെ പെയ്തു. ഇങ്ങനെ ലോകത്തെ ദുരിതത്തിലാക്കിയ ദ്വിവിദയെ സംഹരിച്ചശേഷം, മഹാപുരുഷനായ ബാലരാമൻ, ജനങ്ങൾ പുകഴ്ത്തുമ്പോൾ, തന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. ഇതോടെ, ശ്രീമദ്‌ഭാഗവത മഹാപുരാണത്തിലെ രണ്ടാം അർദ്ധത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ അറുപത്തിയേഴാമത്തെ അധ്യായമായ 'ദ്വിവിദ വധം' സമാപിക്കുന്നു. അതിനുശേഷം, സാംഭന്റെ വിവാഹവും, ബാലരാമൻ ഹസ്തിനാപുരത്തെ വലിച്ചു കൊണ്ടുപോയ സംഭവവും നടന്നുവന്നു. കൗരവന്മാർ കോപത്തോടെ പറഞ്ഞു: 'ഈ ബാലൻ ദുഷ്പ്രവർത്തിയാണ്; ഞങ്ങളെ അവഗണിച്ച്, ഞങ്ങളുടെ അനുമതിയില്ലാതെ നമ്മുടെ മകളെ പിടിച്ചു കൊണ്ടുപോയി.' അവർ തമ്മിൽ ആലോചിച്ച് പറഞ്ഞു: 'ഈ അഹങ്കാരിയെ ഞങ്ങൾ ബന്ധിക്കാം; വൃഷ്ണികൾ എന്ത് ചെയ്യും? അവർ നമ്മുടെ അനുഗ്രഹത്തിൽ ലഭിച്ച ദേശത്തിൽ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുന്നവരാണ്.' 'വൃഷ്ണികൾ അവരുടെ മകൻ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടെന്നു കേട്ടാൽ അവർ ഇവിടെ വരും; അപ്പോൾ അവരുടെ അഹങ്കാരം തകർന്ന്, അവർ ശാന്തരാകും, നിയന്ത്രിതമായ ശ്വാസങ്ങളെപ്പോലെ.' ഇങ്ങനെ കർണനും ശാലനും ഭൂരിയും യജ്ഞകേതുവും സുയോധനനും, കൗരവമൂപ്പന്മാരുടെ പിന്തുണയോടെ, സാംഭനെ ബന്ധിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ധൃതരാഷ്ട്രന്മാർ തന്റെ പിന്നാലെ വരുന്നതു കണ്ടു, മഹാരഥിയായ സാംഭൻ തന്റെ ഭംഗിയുള്ള വില്ലെടുത്ത്, സിംഹംപോലെ ഏകാന്തമായി നിലകൊണ്ടു. അവനെ പിടിക്കാനാഗ്രഹിച്ച ആ ക്രുദ്ധരായവർ 'നിർത്തൂ! നിർത്തൂ!' എന്നു വിളിച്ചു, വില്ലുമായി സമീപിച്ചു, കർണനും മറ്റുള്ളവരും അമ്പുകൾ മഴപോലെ അയച്ചു. ആ യദുപുത്രൻ, കൗരവന്മാർ അമ്പുകൊണ്ട് ആക്രമിച്ചിട്ടും, ചെറു മൃഗങ്ങളെ കാണുന്ന സിംഹംപോലെ സഹിച്ചില്ല. തന്റെ ഭംഗിയുള്ള വില്ലെടുത്ത്, ആ വീരൻ ആറ് മഹാരഥന്മാരെയും (കർണനും ഉൾപ്പെടെ) ഒരുമിച്ചും വേറിട്ടും അമ്പുകൊണ്ട് പരിക്കേൽപ്പിച്ചു. നാലു അമ്പുകൾ കൊണ്ട് നാലു കുതിരകളെയും, ഓരോ അമ്പുകൊണ്ട് സർഥികളെ, മഹാബാണങ്ങൾ കൊണ്ടു രഥങ്ങളിലിരുന്ന ധീരന്മാരെയും അമ്പുകൊണ്ട് വെട്ടി; അതിനാൽ അവർ സാംഭനെ ആദരിച്ചു. എന്നാൽ അവർ സാംഭനെ രഥരഹിതനാക്കി: നാലു അമ്പുകൾ കൊണ്ട് കുതിരകളെ വീഴ്ത്തി, മറ്റൊന്ന് സർഥിയെ കൊന്നു, മറ്റൊന്ന് വില്ല് വെട്ടി. സങ്കടപ്പെട്ടും, യുദ്ധത്തിൽ ബലമായി പിടിച്ചും, അവനെ രഥരഹിതനാക്കി, ജയം നേടിയ കൗരവർ രാജകുമാരനെയും സ്വന്തം മകളെയും കൂട്ടി നഗരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. ഇത് നാരദൻ അറിയിച്ചപ്പോൾ, രാജാവേ, വൃഷ്ണികൾ കോപിച്ചു. ഉഗ്രസേനന്റെ പ്രേരണയിൽ അവർ കൗരവന്മാരെ നേരിടാൻ തയ്യാറായി. എന്നാൽ രാമൻ, ആയുധധാരികളായ വൃഷ്ണിനേതാക്കളെ ശമിപ്പിച്ച്, കൗരവരും വൃഷ്ണികളും തമ്മിൽ സംഘർഷം ഉണ്ടാകരുതെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചു, കലഹനാശകനായതുകൊണ്ട്. ബലരാമൻ, ബ്രാഹ്മണന്മാരും കുടുംബമൂപ്പന്മാരുമൊത്ത്, നക്ഷത്രങ്ങളിൽ ചന്ദ്രനെപ്പോലെ, പ്രകാശിക്കുന്ന രഥത്തിൽ ഹസ്തിനാപുരത്തിലേക്ക് പോയി. ഗജഹ്വയ എന്ന സ്ഥലത്ത് എത്തിയപ്പോൾ, രാമൻ നഗരത്തിന്റെ പുറംതോട്ടത്തിൽ പാർക്കി, ഉദ്ധവനെ ധൃതരാഷ്ട്രനോട് സന്ദേശം അറിയിക്കാൻ അയച്ചു.