ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

രണ്ടാം ദിവസത്തെ സന്ധ്യയിൽ രണ്ടാമത്തെ കെട്ട് തകർന്നു. മൂന്നാം ദിവസവും അതേപോലെ സന്ധ്യയിൽ മൂന്നാമത്തെ കെട്ടും തകർന്നു. ഇങ്ങനെ ഏഴു ദിവസത്തിനുള്ളിൽ, ഓരോ ദിവസവും, ഏഴു കെട്ടുകളും തകർന്നു പോയി. അങ്ങനെ, പതിനൊന്ന് സ്കന്ധങ്ങൾ കേട്ട് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ആ പ്രേതാവസ്ഥയെ വിട്ട് അവൻ മോചിതനായി. അവൻ ദിവ്യരൂപം ധരിച്ചു; തുളസിമാല ധരിച്ച്, മഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ചും, മേഘംപോലെ കറുത്ത വർണ്ണത്തോടും, കിരീടവും കുന്ദലവും അണിഞ്ഞും അവൻ പ്രത്യക്ഷനായി. ഉടനെ തന്നെ തന്റെ സഹോദരനായ ഗോകർണനെ വന്ദിച്ച്‌ പറഞ്ഞു: “നിന്റെ കരുണയാൽ ഞാൻ ഈ ബന്ധനത്തിൽ നിന്നും, പ്രേതാവസ്ഥയിലും നിന്നുമാണ് മോചിതനായത്.” “ഭാഗവതത്തിന്റെ ഈ കഥ എത്ര മഹത്വമുള്ളതാണോ, പ്രേതപീഡയെ നശിപ്പിക്കുന്നു. ഏഴു ദിവസത്തെ ഈ ഭാഗവതശ്രവണം, കൃഷ്ണലോകം പ്രാപിക്കുന്ന ഫലമാണ് നൽകുന്നത്. ഏഴു ദിവസത്തെ ശ്രവണം നടത്തുമ്പോൾ എല്ലാ പാപങ്ങളും വിറയുന്നു; ഈ കഥനത്തിൽ ഞങ്ങൾക്കും ഉടൻ മോക്ഷം ലഭിക്കും. ഈ ലോകത്ത്, വാക്കുകൊണ്ടും മനസ്സുകൊണ്ടും പ്രവൃത്തിയാലും, എങ്ങനെ ചെയ്താലും, സ്നിഗ്ദമോ ഉണങ്ങിയോ, ഭാരം കുറഞ്ഞതോ കൂടുതലോ ആയാലും, ശ്രവണം പാപം ദഹിപ്പിക്കുന്നു; അതുപോലെ തീ ഇന്ധനം ദഹിപ്പിക്കുന്നതുപോലെയാണ്.” “ഭാരതഭൂമിയിൽ, ജ്ഞാനികൾക്കിടയിലും ദേവസഭയിലുമാണ്, ഈ കഥ കേൾക്കാത്തവരുടെ ജനനം നിർഫലമായതായി പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടുന്നത്. ശരീരം എത്ര പോഷിച്ചാലും, ശക്തിയുള്ളതായാലും, അസ്ഥിരമായ ശരീരമാണിത്; ശുകമുനിയുടെ ഉപദേശങ്ങൾ കേൾക്കാതിരിക്കുമ്പോൾ അതിനെ സംരക്ഷിച്ച് എന്ത് പ്രയോജനം? ഈ ശരീരം അസ്ഥികളെ ചുരുട്ടി, നരമ്പുകൾ കൊണ്ട് കെട്ടിയ, മാംസരക്തം പൂശിയ, ചർമ്മം മൂടിയ, ദുർഗന്ധമുള്ള, മൂത്രവിസർജ്ജനത്തിനും മലത്തിനും പാത്രമായ ഒന്നാണ്. വയസ്സും ദുഃഖവും കർമ്മഫലങ്ങളും ബാധിക്കുന്ന, രോഗങ്ങളുടെ ആലയമായ, നിറയ്ക്കാൻ പ്രയാസമുള്ള, സഹിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള, ദോഷഭരിതമായ, ക്ഷണമാത്രത്തിൽ നശിക്കുന്ന ശരീരമാണിത്. ഈ ശരീരം അവസാനിക്കുന്നത് കീടങ്ങളിലും മലത്തിലും ചാമരങ്ങളിലും ആണ്; അത്തരം ശരീരത്തിൽ ചെയ്ത അസ്ഥിരമായ പ്രവൃത്തികൾക്ക് സ്ഥിരത എവിടെയാണ്?” “രാവിലെ തയ്യാറാക്കുന്ന ഭക്ഷണം വൈകുന്നേരം തന്നെ നശിക്കുന്നു; അത്തരം ആഹാരത്തിൽ പോഷിപ്പിച്ച ശരീരത്തിൽ സ്ഥിരത എവിടെയാണ്? ഏഴു ദിവസത്തെ ശ്രവണത്തിലൂടെ ഹരിയെ ഈ ലോകത്തുതന്നെ പ്രാപിക്കാം; അതിനാൽ ദോഷനിവാരണത്തിന് ഇതാണ് ഏക മാർഗം. വെള്ളത്തിൽ കവിളുന്ന ബുധ്ബുദങ്ങൾപോലെയും, ജീവികളിൽ കീടങ്ങൾപോലെയും, ഈ കഥയുടെ ശ്രവണം ഇല്ലാത്തവർ ജനിക്കുന്നത് മരിക്കാനാണ് മാത്രം. ഉണങ്ങിയ മുളയുടെ കെട്ട് പിളർന്നാൽ അത്ഭുതം; എന്നാൽ, ഈ കഥ ശ്രവിച്ചുകൊണ്ട് ഹൃദയകെട്ട് പിളരുന്നത് അതിലും അത്ഭുതം.” “ഹൃദയകെട്ട് തകർന്നു, സംശയങ്ങൾ മുഴുവൻ മുറിഞ്ഞു, കർമങ്ങൾ നശിച്ചു; ഏഴു ദിവസത്തെ ശ്രവണം നടന്നാൽ ഇതൊക്കെ സംഭവിക്കും. ലോകമലിനതയെ കഴുകി കളയാൻ ഏറ്റവും പ്രാപ്തമായ ഈ കഥാനദിയിൽ മനസ്സ് സ്ഥാപിക്കുമ്പോൾ, മോക്ഷം മാത്രമാണ് ജ്ഞാനികൾ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നത്.” ഇങ്ങനെ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, അക്ഷരത്തിൽ തന്നെ, ദിവ്യപ്രഭയോടെ, വൈകുണ്ഠവാസികൾ ചുറ്റിയുള്ള ഒരു ദിവ്യരഥം അവിടെ എത്തി. എല്ലാവരും നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ, ധുന്ധുലിയുടെ മകൻ ആ ദിവ്യരഥത്തിൽ കയറിപ്പോയി. അതിൽ വൈഷ്ണവരെ കണ്ട ഗോകർണൻ ചോദിച്ചു: “ഇവിടെ എന്റെ അനേകം വിശുദ്ധ ശ്രോതാക്കൾ ഉണ്ട്; എല്ലാവർക്കും ഒരേ സമയം ദിവ്യരഥങ്ങൾ വന്നില്ലേ? എല്ലാവരും ഒരുപോലെ ശ്രവണമാണു ചെയ്തതെങ്കിൽ, ഫലത്തിൽ വ്യത്യാസം എങ്ങനെ? ഹരിഭക്തന്മാർ ഇതിന് വിശദീകരണം നൽകട്ടെ.” ഹരിദാസന്മാർ പറഞ്ഞു: “ഇവിടെ ഫലത്തിൽ വ്യത്യാസം ശ്രവണത്തിലെ വ്യത്യാസം കൊണ്ടാണ്. എല്ലാവരും ശ്രവിച്ചെങ്കിലും, ആഴത്തിൽ മനസ്സിലാക്കി ധ്യാനിച്ചില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് ആരാധനയിലും വ്യത്യാസം ഉണ്ടാകുന്നത്, മഹാഭാഗ. ഈ പ്രേതാത്മാവ് ഏഴു രാത്രി ഉപവാസത്തോടെ ശ്രവണം നടത്തി, ആഴത്തിൽ ധ്യാനിക്കുകയും മനസ്സു കേന്ദ്രീകരിക്കുകയും ചെയ്തു. ദൃഢമല്ലാത്ത ജ്ഞാനം നശിക്കും, അശ്രദ്ധയാൽ ശ്രവണം നശിക്കും, സംശയമുള്ള മന്ത്രം നശിക്കും, ചിതറിയ മനസ്സിൽ ജപം നശിക്കും. വിഷ്ണുവിൽ ഭക്തിയില്ലാത്ത സ്ഥലം നശിക്കും, അയോഗ്യനായി നടത്തിയ ശ്രാദ്ധം നശിക്കും, ശാസ്ത്രജ്ഞാനമില്ലാത്തവനു നൽകിയ ദാനം നശിക്കും, ദുഷ്പ്രവൃത്തിയാൽ കുടുംബം നശിക്കും.” “ഗുരുവിന്റെ വാക്കുകളിൽ വിശ്വാസവും, ആത്മാവിൽ വിനയവും, മനസ്സിന്റെ ദോഷങ്ങളെ ജയിക്കുകയും, കഥയിൽ അചഞ്ചലമായ ശ്രദ്ധയും— ഇവയും ഇതുപോലെയുള്ളവയും നേടിയാൽ, ശ്രവണഫലം ലഭിക്കും; കഥയുടെ അവസാനം, വൈകുണ്ഠത്തിൽ വാസം എല്ലാവർക്കും ഉറപ്പാണ്. ഗോകർണാ, ഗോവിന്ദൻ തന്നെ നിന്നെ ഗോളോകത്തിലേക്ക് എത്തിക്കും.” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ഹരിദാസന്മാർ വൈകുണ്ഠത്തിലേക്ക് യാത്രയായി. അടുത്ത മാസം, ഗോകർണൻ വീണ്ടും ഭാഗവതകഥാ ശ്രവണം നടത്തി; വീണ്ടും ഏഴു രാത്രി ശ്രവണം അവർ നടത്തുകയും ചെയ്തു. നാരദാ, അതിന്റെ അവസാനം സംഭവിച്ചത് ഇപ്പോൾ കേൾക്കുക. ഹരിഃ സ്വയം ഭക്തന്മാരോടും ദിവ്യരഥങ്ങളോടും കൂടി അവിടെ പ്രത്യക്ഷനായി; അപ്പോൾ ജയഘോഷവും നമസ്കാരങ്ങളും മുഴങ്ങികൊണ്ടിരുന്നു. സന്തോഷത്തോടെ ഹരി തൻ്റെ പാഞ്ചജന്യശംഖം മുഴക്കി; ഗോകർണനെ അങ്കലാപ്പിച്ച്, തനിക്കു തുല്യനാക്കി. ഹരി ഉടൻ തന്നെ മറ്റു ശ്രോതാക്കളെയും മേഘംപോലെയുള്ള കറുത്ത വർണ്ണവും, മഞ്ഞപിടിയും, കിരീടവും കുന്ദലവുമൊക്കെയും നൽകി ദിവ്യരൂപികളാക്കി. ആ ഗ്രാമത്തിൽ കുതിരക്കാരായവരിലും ചണ്ഡാലരിലും ജനിച്ചവരെയും ഗോകർണന്റെ കൃപയാൽ ദിവ്യരഥങ്ങളിൽ കയറ്റി. ഹരിലോകത്തേക്ക്, യോഗികൾ പോകുന്ന ലോകത്തിലേക്ക്, ആ കാവൽക്കാരൻ ഗോകർണനോടൊപ്പം ഗോളോകത്തിൽ എത്തി; കഥാശ്രവണത്തിൽ സന്തോഷം പ്രാപിച്ച ഭക്തവത്സലനായ ഭഗവാൻ അവിടെ നിന്ന് യാത്രയായി. പണ്ടത് പോലെ, അയോധ്യാവാസികൾ രാമനോടൊപ്പം ഐക്യമായതുപോലെ, അവരെയും കൃഷ്ണൻ ഗോളോകത്തിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി; അത് യോഗികൾക്കും പ്രാപ്യമല്ലാത്ത ലോകമാണ്. ആ ലോകം സൂര്യനും ചന്ദ്രനും സിദ്ധരും പോലും എത്താത്തതാണ്; അവിടെത്താൻ ഈ ഭാഗവതകഥയുടെ ശ്രവണത്തിലൂടെ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞു. ഇവിടെ ഞങ്ങൾ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു: ഏഴു ദിവസം കഥാശ്രവണം നടത്തുന്നതിൽ ലഭിക്കുന്ന പ്രകാശമുള്ള ഫലമെത്ര? ഗോകർണന്റെ കഥയുടെ അക്ഷരങ്ങൾ കേൾവിയിലൂടെ ആസ്വദിച്ചവർക്ക്, ഗർഭത്തിൽ പോലും ഉള്ളവർക്ക് പുനർജന്മം ഇല്ല. വായു, ജലം, ഇല എന്നിവ മാത്രം ഭക്ഷിച്ച്, ദേഹത്തെ ഉണക്കുന്ന തപസ്സുകളും, ദീർഘകാലം കഠിനതപസ്സുകളും, യോഗാഭ്യാസവും ചെയ്താലും, ഏഴു ദിവസം കഥാശ്രവണംകൊണ്ട് ലഭിക്കുന്ന ആ നിലയിലേക്ക് എത്താൻ കഴിയില്ല.