ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ദ്വിവിദ എന്ന കുരങ്ങൻ, തന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ മരണത്തിന് പ്രതികാരം ചെയ്യാൻ തൊടിയെടുത്ത്, ദേശം മുഴുവൻ നശിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി. നഗരങ്ങളും ഗ്രാമങ്ങളും, കൃഷിയിടങ്ങളും, പശുവളർത്തുന്ന കുടികളുമെല്ലാം അവൻ തീകൊളുത്തി നശിപ്പിച്ചു. ചിലപ്പോഴാവട്ടെ, ദ്വിവിദ പർവതങ്ങൾ വേരോടെ പറിച്ചെടുത്തു, അവ ഉപയോഗിച്ച് പ്രദേശങ്ങൾ തകർത്തു; പ്രത്യേകിച്ച് അനർതയിൽ, അവന്റെ സുഹൃത്തെ കൊല്ലുന്ന ഹരിയ്‌ താമസിച്ചിരുന്ന സ്ഥലങ്ങളിൽ. ഇതിൽ തൃപ്തിയില്ലാതെ, ദ്വിവിദ് സമുദ്രത്തിന്റെ നടുവിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ, തന്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് സമുദ്രജലം ഉയർത്തി തീരദേശങ്ങൾ വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങിച്ചു; അവന്റെ ശക്തി പത്ത് ആയിരം ആനകളുടെ ശക്തിയേക്കാൾ കൂടുതലായിരുന്നു. മഹർഷിമാരുടെ ആശ്രമങ്ങൾ തകർത്തു, അവരുടെ വൃക്ഷങ്ങൾ പൊട്ടിച്ചു, ദുഷ്ടൻ ആകയാൽ, യാഗശാലകളിലെ അഗ്നികളെ മൂത്രവും മലവും കൊണ്ട് അശുദ്ധമാക്കി. അവൻ അഹങ്കാരത്തോടെ പുരുഷന്മാരെയും സ്ത്രീകളെയും പിടിച്ച് പർവതകുഹകളും താഴ്വരകളും വരെ എറിഞ്ഞു, പിന്നീട് അവരെ കല്ലുകൾ കൊണ്ട് ചിതറിച്ചു, ഒരു ശില്പി കീടങ്ങളെ ചിതറിക്കുന്നതുപോലെ. ദ്വിവിദ് ദേശം മുഴുവൻ ദുരിതത്തിലാക്കിയപ്പോൾ, മഹിളകളെ അപമാനിക്കുകയും ചെയ്തു; അപ്പോൾ അവൻ മധുരമായ ഗാനം കേട്ടു, പിന്നെ രൈവതക പർവതത്തിലേക്ക് പോയി. അവിടെ അവൻ യദുവുകളുടെ പ്രഭു രാമനെ കണ്ടു; രാമൻ കമലമാലയിൽ അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു, ശരീരത്തിലെ എല്ലാ ഭാഗങ്ങളും മനോഹരമാണ്, സ്ത്രീകളുടെ കൂട്ടത്തിൽ പരിപൂർണ്ണമായും ശോഭയോടെ. രാമൻ, വരുണീ മദ്യം കുടിച്ചിരിക്കുന്നു, കണ്ണുകൾ അലസമായി, രൂപം ഉണങ്ങിയ ആനയെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കുന്നു. ദ്വിവിദ് ഒരു വൃക്ഷത്തിൽ കയറി, അതിന്റെ ശാഖകൾ കുലുക്കി, വലിയ ശബ്ദങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി, എല്ലാവരുടെയും ശ്രദ്ധ ആകർഷിച്ചു. കുരങ്ങന്റെ ഈ ദുഷ്ടത കാണുമ്പോൾ, ബാലരാമന്റെ കൂട്ടത്തിൽ ഉള്ള യുവതികൾ, സ്വഭാവത്തിൽ കളിയുള്ളവരും ചിരിക്കാൻ ഇഷ്ടമുള്ളവരും, ഉല്ലാസത്തോടെ ചിരിച്ചു. ദ്വിവിദ് അവരെ പരിഹസിച്ചു; മണ്ണും മറ്റു വസ്തുക്കളും മുന്നിൽ നിന്ന് എറിഞ്ഞു, പിന്നിൽ വച്ച് അവർക്കു കാണിച്ചു, ഈ എല്ലാം രാമൻ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അതിനുശേഷം, കോപത്തോടെ, ബാലരാമൻ ഒരു കല്ല് എറിഞ്ഞു; എന്നാൽ ദ്വിവിദ് കല്ലിനെ കബളിപ്പിച്ച്, മദ്യം നിറയുള്ള കുപ്പി പിടിച്ചു. കുറുകിയ മനസ്സോടെ, ദ്വിവിദ് അവനെ പരിഹസിച്ചു, ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ദുഷ്ടമായി കുപ്പി പൊട്ടിച്ചു, ബാലരാമന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ ചിതറിച്ചു. അഹങ്കാരത്തിൽ മയങ്ങിക്കൊണ്ട്, ദ്വിവിദ് ബാലരാമനെ കീഴടക്കി, അവന്റെ അശ്രദ്ധയും ദേശങ്ങളിൽ ഉണ്ടാക്കിയ കലഹവും കണ്ടു. അവന്റെ ദുഷ്ടതയോടെ, ബാലരാമൻ തന്റെ ഗദയും ഹലയും എടുത്തു, ശത്രുവിനെ കൊല്ലാൻ ഉദ്ദേശിച്ചു; എന്നാൽ ദ്വിവിദ്, വലിയ ശക്തിയുള്ളവൻ, ഒരു വലിയ വൃക്ഷം കൈകൊണ്ട് ഉയർത്തി. അതേ വേഗത്തിൽ, ദ്വിവിദ് ബാലരാമന്റെ തലയിൽ വൃക്ഷം കൊണ്ട് അടിച്ചു; എന്നാൽ സങ്കർഷണൻ, ഒരു പർവതം മുകളിലേയ്ക്ക് അടിച്ച പോലെ, അശ്രദ്ധയോടെ നിലകൊണ്ടു. ബാലരാമൻ വൃക്ഷം പിടിച്ചു, ഗദ കൊണ്ട് ദ്വിവിദിനെ അടിച്ചു; അതിന്റെ ആഘാതത്തിൽ ദ്വിവിദിന്റെ തല പൊട്ടിപ്പോയി, രക്തം ഒഴുകി. പർവതം ചുവന്ന മഞ്ഞൾ കൊണ്ടു അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ, ദ്വിവിദ് ഈ ആഘാതം ഗണിക്കാതെ, വീണ്ടും മറ്റൊരു വൃക്ഷം പിടിച്ചു, അതിന്റെ ശാഖകൾ വേരോടെ പറിച്ചു. അവൻ അതുമായി ശക്തിയായി അടിച്ചു; എന്നാൽ ബാലരാമൻ അതിനെ നൂറ്റിയിരട്ടിയായി ചിതറിച്ചു. വീണ്ടും മറ്റൊരു വൃക്ഷം കൊണ്ട് ദ്വിവിദ് കോപത്തോടെ ആക്രമിച്ചു, അതും ബാലരാമൻ നൂറ്റിയിരട്ടിയായി തകർത്തു. ഇങ്ങനെ, ദ്വിവിദ് പ്രഭുവുമായി യുദ്ധം ചെയ്യുമ്പോൾ, ഓരോ വൃക്ഷവും തകർക്കപ്പെട്ടു, അവൻ ചുറ്റുമുള്ള എല്ലാ വൃക്ഷങ്ങളും പറിച്ചു, കാട് വൃക്ഷരഹിതമായി. അവൻ ബാലരാമനോടു കോപത്തോടെ, കല്ലുകളുടെ മഴയുണ്ടാക്കി; എന്നാൽ ബാലരാമൻ, തന്റെ ഗദ കൊണ്ട്, അവയെ സുലഭമായി തകർത്തു. കുരങ്ങൻ, തന്റെ കൈകൾ താളവൃക്ഷത്തിന്റെ തണ്ടുകൾ പോലെ ആക്കി, മുഷ്ടികങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി, രോഹിണിയുടെ പുത്രനോട് അടുത്ത് ചെന്നു, അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ഇരുകൈകൾ കൊണ്ട് അടിച്ചു. എന്നാൽ യദുക്കളുടെ നേതാവ്, ഗദയും ഹലയും ഉപേക്ഷിച്ച്, ദ്വിവിദിനെ ഇരുകൈകൾ കൊണ്ട് പിടിച്ചു, കോപത്തിൽ അവന്റെ കഴുത്തിൽ അമർത്തി; ദ്വിവിദ് രക്തം തുപ്പി വീണു. അവൻ വീഴുമ്പോൾ, ഭൂമിയും വൃക്ഷങ്ങളും ഭയത്തിൽ വിറച്ചു; കാറ്റിൽ പർവതം കുലുങ്ങുന്നതുപോലും, വെള്ളത്തിൽ ബോട്ട് കുലുങ്ങുന്നതുപോലും. ആകാശത്ത് 'ജയോ', 'നമോ', 'ശുഭം, ശുഭം' എന്ന വിളികൾ ദേവന്മാരിൽ നിന്ന്, സിദ്ധന്മാരിൽ നിന്ന്, മഹർഷിമാരിൽ നിന്ന് ഉയർന്നു, പൂക്കൾ മഴ പോലെ പെയ്തു. ഇങ്ങനെ, ലോകത്തെ ദുഃഖത്തിൽ ആഴ്ത്തിയ ദ്വിവിദിനെ കൊല്ലുകയും, ജനങ്ങൾ വാഴ്ത്തിയ പ്രഭു തന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇതോടെ, ദ്വിവിദന്റെ വധം എന്ന അദ്ധ്യായം, ശ്രീമദ് ഭാഗവത മഹാപുരാണത്തിന്റെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ രണ്ടാം ഭാഗത്തിലെ അമ്പത്തിയേഴാം അദ്ധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. അടുത്ത അദ്ധ്യായത്തിൽ, സംഭയുടെ വിവാഹവും, ബാലരാമൻ ഹസ്തിനാപുരം വലിച്ചിടുന്നതുമാണ് വിവരിക്കുന്നത്. കൗരവന്മാർ, സംഭയെപ്പറ്റി കോപത്തിൽ, പറഞ്ഞു: "ഈ ബാലൻ ദുഷ്ടൻ; ഞങ്ങളെ അവഗണിച്ച്, ഞങ്ങൾ സമ്മതിക്കാതെ, ഞങ്ങളുടെ മകളെ ബലമായി പിടിച്ചു." "ഈ അഹങ്കാരിയെ ബന്ധിപ്പിക്കാം; വൃഷ്ണികൾ എന്ത് ചെയ്യും? അവർ നമ്മുടെ അനുകുലതയിൽ കിട്ടിയ ദേശം ആസ്വദിക്കുന്നു." "വൃഷ്ണികൾ അവരുടെ പുത്രൻ ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെട്ടതായി കേട്ട് ഇവിടേക്ക് വരുമെങ്കിൽ, അവരുടെ അഹങ്കാരം തകർന്ന്, അവർ ശാന്തരാകും, നിയന്ത്രിതമായ ശ്വാസങ്ങൾപോലെ." ഇങ്ങനെ, കർണൻ, ശാല, ഭൂരി, യജ്നകേതു, സുയോധനൻ, കൗരവ മുതിർന്നവരുടെ പിന്തുണയോടെ സംഭയെ ബന്ധിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ധൃതരാഷ്ട്രർ അവനെ പിന്തുടരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, സംഭ, മഹാരഥി, തന്റെ മനോഹരമായ ധനുസ് എടുത്തു, ഒറ്റയ്ക്ക് സിംഹത്തെപ്പോലെ നിലകൊണ്ടു. കൗരവന്മാർ, കോപത്തോടെ, "നിർത്തൂ! നിർത്തൂ!" എന്ന് വിളിച്ചു, ധനുസ് എടുത്ത് അവനെ അമ്പുകൾ കൊണ്ട് ആക്രമിച്ചു. യദുക്കളുടെ ബാലൻ, കൗരവന്മാർ അമ്പുകൾ കൊണ്ട് ആക്രമിച്ചിട്ടും, സിംഹം ചെറുതായ ജീവികളെ ഗണിക്കാത്തപോലെ, സഹിക്കാതെ പ്രതികരിച്ചു. അവൻ തന്റെ മനോഹരമായ ധനുസ് ചാർത്തി, ഹീറോയിൽ, കർണനും മറ്റു ആറു മഹാരഥിമാരെയും അമ്പുകൾ കൊണ്ട് ഒരുമിച്ച്, വ്യത്യസ്തമായി, വേദനിപ്പിച്ചു. നാലു അമ്പുകൾ കൊണ്ട് നാലു കുതിരകളെ, ഓരോന്നിൽ റഥചാരികളെ, മഹാരഥിമാരെ അവരുടെ റഥത്തിൽ വെടിവച്ചു; ഇതിന് അവർ അവനെ ആദരിച്ചു. പക്ഷേ, അവൻ റഥരഹിതനായി; നാലു അമ്പുകൾ കൊണ്ട് നാലു കുതിരകളെ, ഒരൊന്നിൽ റഥചാരിയെ കൊന്നു, മറ്റൊരു അമ്പ് കൊണ്ട് അവന്റെ ധനുസ് വെട്ടി. അവനെ ബദ്ധനും റഥരഹിതനുമാക്കി, യുദ്ധത്തിൽ ബുദ്ധിമുട്ടോടെ, വിജയിച്ച കൗരവന്മാർ, രാജകുമാരനും അവരുടെ മകളും കൂട്ടത്തിൽ, നഗരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. ഇതെല്ലാം നാരദൻ വഴി കേട്ടു, വൃഷ്ണികൾ കോപത്തോടെ, ഉഗ്രസേനന്റെ പ്രേരണയിൽ, കൗരവന്മാരോട് നേരിടാൻ തയ്യാറായി.