ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

രാജാവ് വീണ്ടും ചോദിച്ചു: “രാമന്റെ അത്ഭുതകരമായ കൃത്യങ്ങൾ ഞാൻ വീണ്ടും കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അതിമാനവനും അശേഷനും ആയ ആ പ്രഭുവിന്റെ മറ്റേതെങ്കിലും വിസ്മയകരമായ പ്രവർത്തികൾ എന്തൊക്കെയാണു?” ശുകൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: “നരകന്റെ സുഹൃത്ത്, സുഗ്രീവന്റെ ഉപദേശകൻ, മൈന്ദയുടെ ധീരനായ സഹോദരൻ എന്നുള്ള ദ്വിവിദ എന്നൊരു കുരങ്ങൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ തന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ മരണത്തിന് പ്രതികാരം ചെയ്യാനായി ദേശം മുഴുവനും നശിപ്പിച്ചു. നഗരങ്ങൾ, ഗ്രാമങ്ങൾ, കുടിയിരിപ്പ്, പശുപാലകരുടെ പള്ളികൾ എന്നിവയിൽ തീ വെച്ചു. ഒരിക്കൽ, ദ്വിവിദ പർവതങ്ങൾ പിഴുതെടുത്തു, അവ കൊണ്ട് പ്രദേശങ്ങൾ തകർത്തു; പ്രത്യേകിച്ച് അനർതയിൽ, അവന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ വധം നടത്തിയ ഹരി താമസിച്ചിരുന്ന സ്ഥലത്ത്. ചിലപ്പോൾ, സമുദ്രത്തിന്റെ നടുവിൽ നിൽക്കുകയും, തന്റെ കൈകളാൽ സമുദ്രജലം ഉയർത്തി തീരപ്രദേശങ്ങൾ മുങ്ങിക്കുകയും ചെയ്തു; അവന്റെ ശക്തി പതിനായിരം ആനകളുടെ തുല്യമായിരുന്നു. ദ്വിവിദ മഹർഷിമാരുടെ ആശ്രമങ്ങൾ തകർത്തു, അവരുടെ വൃക്ഷങ്ങൾ പൊട്ടിച്ചു, ദുഷ്ടനായ അവൻ അവരുടെ യാഗങ്ങൾ മലിനമാക്കി. അഹങ്കാരത്തോടെ, പുരുഷന്മാരെയും സ്ത്രീകളെയും പിടിച്ചു പർവതഗുഹകളിലേക്കും താഴ്‌വരകളിലേക്കും എറിഞ്ഞു, പിന്നെ പാറകൊണ്ട് അവരെ ചതച്ചു കൊല്ലുകയും ചെയ്തു. ഇങ്ങനെ, ദേശം മുഴുവനും നശിപ്പിക്കുകയും, സദാചാര സ്ത്രീകളെ അപമാനിക്കുകയും ചെയ്തപ്പോൾ, ദ്വിവിദ ഒരു മനോഹരമായ സംഗീതം കേട്ടു. അതിന്റെ ശബ്ദം പിന്തുടർന്ന്, അവൻ റൈവതക പർവതത്തിലേക്ക് പോയി. അവിടെ, യദു വംശത്തിന്റെ പ്രഭു രാമയെ, കമലമാലയിൽ അലങ്കരിച്ച, ശരീരത്തിന്റെ എല്ലാ ഭാഗങ്ങളും മനോഹരമായ, സ്ത്രീകളുടെ സംഘത്തിൽ ചുറ്റപ്പെട്ടവനെ ദ്വിവിദ കണ്ടു. രാമൻ, വരുണി പാനത്തിൽ കണ്ണുകൾ കുലുങ്ങിയ, ഉന്മാദം നിറഞ്ഞ ആനയെപ്പോലുള്ള ദീപ്തമായ രൂപത്തിൽ, ഗാനമാലയിൽ മുഴുകിയിരുന്നു. ദുഷ്ടനായ ദ്വിവിദ ഒരു വൃക്ഷത്തിൽ കയറി, അതിന്റെ ശാഖകൾ കുലുക്കി, വലിയ ശബ്ദങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി, എല്ലാവരുടെയും ശ്രദ്ധ പിടിച്ചെടുത്തു. കുരങ്ങന്റെ അഹങ്കാരവും ദുഷ്ടതയും കണ്ടു, രാമന്റെ കൂട്ടുകാരിയായ യുവതികൾ, സ്വഭാവത്തിൽ രസികകളും, ചിരിയിലുമുള്ളവരും, അതിനെ കണ്ടു ചിരിച്ചു. ദ്വിവിദ അവരെ പരിഹസിച്ചു; മണ്ണ് കഷണങ്ങളും മറ്റു വസ്തുക്കളും എറിഞ്ഞു, പിന്നെ തന്റെ പിൻഭാഗം കാണിച്ചു, രാമൻ അവനെ നോക്കി നിന്നു. അപ്പോൾ, കോപത്തിൽ നിറഞ്ഞ ബാലരാമൻ, ഏറ്റവും ശക്തനായ പ്രഹരകൻ, ഒരു പാറ ദ്വിവിദയിലേക്ക് എറിഞ്ഞു; പക്ഷേ, കുരങ്ങൻ അതിനെ വഞ്ചിച്ച്, വരുണി പാനപാത്രം പിടിച്ചു. ദ്വിവിദ അതുപിടിച്ചു, ബാലരാമനെ പരിഹസിച്ചു, ചിരിച്ചു, പാനപാത്രം ചിതറിച്ചു, ബാലരാമന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ പിരിച്ചുവിടുകയും ചെയ്തു. അഹങ്കാരത്തിൽ മയങ്ങുന്ന ദ്വിവിദ, ബാലരാമനെ അധികമാക്കി, insolently പെരുമാറി; അവന്റെ അഹങ്കാരവും, ദേശങ്ങളിൽ ഉണ്ടാക്കിയ കലഹവും കണ്ടു, ബാലരാമൻ അതീവ കോപത്തോടെ തന്റെ ഗദയും ഹലയും എടുത്തു, ശത്രുവിനെ കൊല്ലാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. എന്നാൽ, ശക്തനായ ദ്വിവിദ ഒരു വലിയ വൃക്ഷം പിഴുതെടുത്തു. ദ്വിവിദ അതിനാൽ ബാലരാമന്റെ തലയിൽ പ്രഹരിച്ചു; എന്നാൽ, ശങ്കർഷണൻ, മുകളിൽ നിന്ന് അടിച്ച പർവതത്തെപ്പോലെ, അചഞ്ചലനായി നിന്നു. അതിനുശേഷം, ബാലരാമൻ വൃക്ഷം പിടിച്ചു, തന്റെ ഗദയാൽ ദ്വിവിദയെ അടിച്ചു; അവന്റെ തലപാളി തകർന്നു, രക്തം ഒഴുകി. പർവതം ചുവന്ന മഞ്ഞുപൊടി കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ, ദ്വിവിദ ആ പ്രഹരത്തെ അവഗണിച്ചു; വീണ്ടും മറ്റൊരു വൃക്ഷം പിടിച്ചു, അതിന്റെ ശാഖകൾ പിഴുതെടുത്തു, അതുകൊണ്ടും ബാലരാമനെ അടിച്ചു. എന്നാൽ ബാലരാമൻ അതിനെ നൂറുതവണ തകർത്തു; വീണ്ടും മറ്റൊരു വൃക്ഷം കൊണ്ട് ദ്വിവിദ ആക്രമിച്ചു, അതും ബാലരാമൻ നൂറുതവണ തകർത്തു. ഇങ്ങനെ, പ്രഭുവുമായുള്ള യുദ്ധത്തിൽ, ഓരോ വൃക്ഷവും തകർത്തു, ദ്വിവിദ ചുറ്റുമുള്ള എല്ലാ വൃക്ഷങ്ങളും പിഴുതെടുത്തു, കാടിനെ വൃക്ഷരഹിതമാക്കി. അതിനുശേഷം, ബാലരാമനോട് കോപം കൊണ്ടു, ദ്വിവിദ പാറകൾ മഴ പോലെ എറിഞ്ഞു; പക്ഷേ, ബാലരാമൻ തന്റെ ഗദയാൽ അവയെ എളുപ്പത്തിൽ തകർത്തു. കുരങ്ങൻ, തന്റെ കൈകൾതന്നെ താളവൃക്ഷങ്ങൾ പോലെ ആക്കി, ഭടത്വം കൊണ്ടു, രോഹിണിയുടെ പുത്രനോട് അടുത്തു, ഇരുചെവികളിൽ അതിക്രമം കൊണ്ട് അടിച്ചു. എന്നാൽ, യദു വംശത്തിലെ നേതാവ്, തന്റെ ഗദയും ഹലയും ഉപേക്ഷിച്ചു, ഇരുകൈകൾകൊണ്ട് ദ്വിവിദയെ പിടിച്ചു, അവന്റെ കഴുത്തിൽ അമർത്തി; ദ്വിവിദ രക്തം ഛർദിച്ച് വീണു. അവൻ വീണപ്പോൾ, ഭൂമി, വൃക്ഷങ്ങൾ എന്നിവ ഭയത്തോടെ വിറച്ചു; കുരുവംശത്തിലെ സിംഹം, കാറ്റിൽ കുലുങ്ങുന്ന പർവതം പോലെയും, വെള്ളത്തിൽ കുലുങ്ങുന്ന വഞ്ചം പോലെയും. ആകാശത്തിൽ “ജയ!” “വന്ദനം!” “നല്ലത്! നല്ലത്!” എന്ന വിളികൾ ദേവതകളും സിദ്ധന്മാരും മഹർഷിമാരും വിളിച്ചു, പൂക്കൾ മഴ പോലെ വീണു. ഈ വിധത്തിൽ, ലോകത്തെ കഷ്ടത്തിൽ ആക്കിയ ദ്വിവിദയെ കൊല്ലുകയും, ജനങ്ങൾക്കു പ്രശംസിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്ത പ്രഭു, തന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. ഇതോടെ, ദ്വിവിദ വധം എന്ന അദ്ധ്യായം, ഭാഗവത പുരാണത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ രണ്ടാം ഭാഗത്തിൽ, പാരമഹംസരുടെ ശാസ്ത്രത്തിൽ, അത്തിയത്തായിരിക്കുന്നു. അടുത്ത അദ്ധ്യായത്തിൽ, സാമ്ബന്റെ വിവാഹവും, ബാലരാമന്റെ ഹസ്തിനാപുരം വലിച്ചുനീക്കലും പറയപ്പെടുന്നു. കൗരവന്മാർ കോപത്തോടെ പറഞ്ഞു: “ഈ ബാലൻ ഭദ്രമായ പെരുമാറ്റമില്ല; ഞങ്ങളെ അവഗണിച്ച്, നമ്മുടെ അനുമതിയില്ലാതെ, നമ്മുടെ മകളെ ബലമായി പിടിച്ചു.” “ഈ അഹങ്കാരിയെ ബന്ധിക്കാം; വൃഷ്ണികൾ എന്ത് ചെയ്യും? അവർ നമ്മുടെ അനുകൂല്യത്തിൽ സമ്പാദിച്ച ഭൂമി ആസ്വദിക്കുന്നു.” “വൃഷ്ണികൾ, അവരുടെ പുത്രനെ ബന്ധിച്ചെന്നു കേട്ടാൽ, അവരുടെ അഹങ്കാരം തകരും, അവർ ശാന്തരാകും, നിയന്ത്രിത ശ്വാസങ്ങൾ പോലെ.” അങ്ങനെ, കർണൻ, ശാല, ഭൂരി, യജ്ഞകേതു, സുയോധനൻ, കൂടാതെ കൗരവരുടെ മുതിർന്നവർ, സാമ്ബയെ ബന്ധിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ധൃതരാഷ്ട്രന്മാർ അവനെ പിന്തുടരുന്നത് കണ്ടു, സാമ്ബൻ, മഹാരഥി, തന്റെ മനോഹരമായ വില്ലെടുത്ത്, ഒറ്റയ്ക്ക് സിംഹം പോലെ നിന്നു. അവനെ പിടിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ച കൗരവന്മാർ, “നില്ക്കൂ! നില്ക്കൂ!” എന്ന വിളികളോടെ, വില്ലുകളുമായി അടുത്തു, കർണനും മറ്റു ധീരന്മാരും അംശം കൊണ്ടു അംശം കൊണ്ടു, സാമ്ബയെ അമ്പുകൾകൊണ്ട് മഴ പോലെ ആക്രമിച്ചു. യദു വംശത്തിലെ ബാലൻ, കൗരവന്മാർ അമ്പുകൾകൊണ്ട് ആക്രമിച്ചിട്ടും, ചെറുതായി കാണുന്ന മൃഗങ്ങളെ അപമാനിക്കുന്ന സിംഹം പോലെ, സഹിക്കാതെ പ്രതിരോധിച്ചു. തന്റെ മനോഹരമായ വില്ലിൽ ദാര്യം കൊണ്ട്, കർണനും മറ്റ് ആറു മഹാരഥികളും, അമ്പുകൾകൊണ്ട് ഒരേ സമയം, വേറേ വേറേ അമ്പുകൾ കൊണ്ടും, പരിക്ക് വരുത്തി. നാലു അമ്പുകൾ കൊണ്ട് നാലു കുതിരകളെയും, ഓരോന്നിൽ ചാരികളെയും, മഹാരഥികളെ അവരുടെ രഥങ്ങളിൽ അമ്പുകൾകൊണ്ടും, സാമ്ബൻ അമ്പുകൾ കൊണ്ടു പരിക്ക് വരുത്തി; ഇതിന് അവർ അവനെ ആദരിച്ചു. എന്നാൽ, കൗരവന്മാർ സാമ്ബനെ രഥരഹിതനാക്കി; നാലു അമ്പുകൾ കൊണ്ട് നാലു കുതിരകളെയും, ഒരു അമ്പ് കൊണ്ട് ചാരിയെയും, മറ്റൊരു അമ്പ് കൊണ്ട് വില്ലും തകർത്തു.