ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

അവിടെയുള്ളവർ ഭയഭീതരായി, സഭാമന്ദപത്തിൽ പാശാന കളിയിൽ ലീനനായ ഭഗവാനെ സമീപിച്ചു, "മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെ രക്ഷകനേ, നഗരിയെ ദഹിപ്പിക്കുന്ന ഈ അഗ്നിയിൽ നിന്ന് ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണമേ!" എന്ന് നിലവിളിച്ചു. അവരുടെ ആശങ്കയും ഭയവും കണ്ടു, എല്ലാവർക്കും ആശ്രയമായ ഭഗവാൻ സ്നേഹപൂർവ്വം പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു: "ഭയപ്പെടേണ്ട, ഞാൻ നിങ്ങളുടെ രക്ഷകനാണ്." അകത്തും പുറത്തുമുള്ള എല്ലാറ്റിന്റെയും സാക്ഷിയായ സർവ്വവ്യാപിയായ ആ ഭഗവാൻ, മഹേശ്വരന്റെ മായാമന്ത്രത്തിന്റെ സങ്കേതം മനസ്സിലാക്കി, അതിനെ തടയാൻ തന്റെ പക്കൽ നില്ക്കുന്ന ചക്രത്തോട് നിർദ്ദേശം നൽകി. അപ്പോൾ, ദശലക്ഷം സൂര്യന്മാരെപ്പോലെയുള്ള പ്രകാശം ഉളവാക്കുന്ന, പ്രളയാഗ്നിയെപ്പോലെയുള്ള തേജസ്സോടെ ദഹിപ്പിക്കുന്ന, മുകുന്ദന്റെ ആയുധമായ സുദർശനചക്രം ആകാശവും ദിക്കുകളും ഭൂമിയും പ്രകാശിപ്പിച്ചു, അഗ്നിരൂപിയെ കീഴടക്കി. രാജാവേ, യാഗത്തിൽ സൃഷ്ടിച്ച ആ അഗ്നിരൂപി, ചക്രധാരിയുടെ ആയുധത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ കീറപ്പെട്ടു, പരാജയപ്പെട്ട മുഖത്തോടെ തിരികെ പോയി. പിന്നെ, അവൻ കാശിയിൽ പ്രവേശിച്ച്, സുദക്ഷിണനെയും അവന്റെ പുരോഹിതന്മാരെയും ദഹിപ്പിച്ചു—അവർ തന്നെ നിർവഹിച്ച അഭിചാരയാഗം അവരിൽ തന്നെ തിരിച്ചുവന്നു. അതിനുശേഷം, വിഷ്ണുവിന്റെ ചക്രം കാശിയിൽ കടന്നു, അവിടത്തെ മഹലുകൾ, സഭാമന്ദപങ്ങൾ, വിപണികൾ, ഗോപുരങ്ങൾ, ധാന്യശാലകൾ, ധനസഞ്ചയങ്ങൾ, ആനകൾ, കുതിരകൾ, രഥങ്ങൾ, ധാന്യശേഖരങ്ങൾ—എല്ലാം നിറഞ്ഞ നഗരത്തിലൂടെ കടന്ന് പോയി. കാശിയെ മുഴുവനും ദഹിപ്പിച്ച ശേഷം, വിഷ്ണുവിന്റെ സുദർശനചക്രം വീണ്ടും കൃഷ്ണന്റെ പക്കൽ, പുണ്യകൃത്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവന്റെ അടുത്ത്, നില്ക്കാൻ എത്തി. ആ മഹാപുരുഷന്റെ ഈ വിചിത്രകൃത്യങ്ങൾ മനസ്സോടെ കേൾക്കുന്നവനോ പാരായണം ചെയ്യുന്നവനോ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നുമൊഴുകുന്നു. അപ്പോൾ, രാജാവ് ചോദിച്ചു: "അപരിമിതനായ രാമന്റെ അത്ഭുതകരമായ മറ്റേതെങ്കിലും കൃത്യങ്ങൾ ഞാനറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു—അവൻ പിന്നെ എന്തൊക്കെയാണു ചെയ്തതെന്ന് പറയണമേ?" ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: നരകാസുരന്റെ സുഹൃത്ത്, സുഗ്രീവന്റെ മന്ത്രിയും, വൈര്യശാലിയായ മൈന്ദന്റെ സഹോദരനും ആയിരുന്ന ദ്വിവിദ എന്ന കുരങ്ങൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ സുഹൃത്തിനായുള്ള പ്രതികാരം നേടാൻ ആ കുരങ്ങൻ ദേശദഹനം ആരംഭിച്ചു—നഗരങ്ങൾ, ഗ്രാമങ്ങൾ, പള്ളി, ഗോകുലങ്ങൾ എന്നിവയെ അഗ്നിയിട്ടു നശിപ്പിച്ചു. ഒരിക്കൽ, പർവതങ്ങൾ പിഴുതി എടുത്ത് അവിടം അവിടം തകർത്തു; പ്രത്യേകിച്ച് അനർതദേശത്ത്, അവന്റെ ശത്രുവായ ഹരിയ് വസിച്ചിരുന്ന സ്ഥലത്ത്. ചിലപ്പോൾ സമുദ്രത്തിന്റെ നടുവിൽ നില്ക്കെ, തന്റെ കരങ്ങൾ ഉയർത്തി ജലരാശി കരയിലേക്ക് ഒഴുക്കി, കരയിലുള്ള ദേശങ്ങൾ മുങ്ങിച്ചു; പതിനായിരം ആനകളുടെ ബലം അവനുണ്ടായിരുന്നു. മഹർഷിമാരുടെ ആശ്രമങ്ങൾ തകർത്തു, അവിടത്തെ വൃക്ഷങ്ങൾ പൊളിച്ചു, ദുഷ്ടതയോടെ അവരുടേത് യാഗാഗ്നികൾ മൂത്രവും മലവും കൊണ്ട് മലിനമാക്കി. അഹങ്കാരത്തോടെ പുരുഷന്മാരെയും സ്ത്രീകളെയും പിടിച്ചു പർവതഗുഹകളിലേക്കും താഴ്വരകളിലേക്കും എറിഞ്ഞ്, പിന്നീട് പാറകൊണ്ടു ചതച്ചു കൊല്ലുകയും ചെയ്തു. ഇങ്ങനെ ദേശങ്ങൾ നശിപ്പിച്ചു, മഹിളമാർക്ക് അപമാനം വരുത്തി നടക്കുമ്പോൾ, മധുരഗാനശബ്ദം കേട്ട്, രൈവതകപർവതത്തിലേക്ക് അവൻ പോയി. അവിടെ, യദുക്കളുടെ പ്രഭുവായ രാമനെ, കമലമാലയാലങ്കൃതനായി, അവയവങ്ങളിൽ സൗന്ദര്യവാനായി, സ്ത്രീകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടവനായി, അവൻ കണ്ടു. രാമൻ, വരുണീ മദ്യം കഴിച്ച അതിമനോഹരമായ കണ്ണുകളോടെ, ഗാനത്തിൽ ലീനനായിരുന്നതും, കാളഭംപോലെയുള്ള പ്രകാശം പുറപ്പെടുന്നതും ദ്വിവിദ കണ്ടു. അപ്പോൾ ആ കുരങ്ങൻ ഒരു വൃക്ഷത്തിൽ കയറി, ശാഖകൾ കുലുക്കി, വലിയ ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കി എല്ലാവരുടെയും ശ്രദ്ധ ആകർഷിച്ചു. കുരങ്ങന്റെ ഈ അഹങ്കാരവും വിഡ്ഢിത്തവും കണ്ട യുവതികൾ, സ്വാഭാവികമായി കളിയിലും ചിരിയിലും ആസ്വാദകരായ രാമന്റെ സഖികൾ, ഉല്ലാസത്തോടെ ചിരിച്ചു. കുരങ്ങൻ, അവരെ പരിഹസിച്ച്, മുന്നിൽ നിന്ന് മണ്ണ് കഷ്ണങ്ങളും മറ്റ് വസ്തുക്കളും എറിഞ്ഞു, പിന്നെ തന്റെ പിന്നെ കാണിച്ചു—all Rama was watching. അപ്പോൾ, കോപത്തോടെ ബാലരാമൻ, പ്രഹാരത്തിൽ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നവരിൽ പ്രഥമനായവൻ, ഒരു വലിയ പാറ എറിഞ്ഞു; പക്ഷേ കുരങ്ങൻ അതിനെ ചതുരതയോടെ ഒഴിവാക്കി, അതുപോലെ തന്നെ മദ്യം നിറഞ്ഞ കുപ്പിയും പിടിച്ചു. കുപ്പി പിടിച്ചു, ദുഷ്ടതയോടെ ചിരിച്ചു പരിഹസിച്ച്, കുപ്പി പൊട്ടിച്ചു, ബാലരാമന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ ചിതറിച്ചു. ബലത്തിൽ അഹങ്കരിച്ച ദ്വിവിദ, ബാലരാമനെ അപമാനിച്ചു; അവന്റെ അവജ്ഞയും ദേശങ്ങളിൽ അവൻ വിതച്ച കലഹവും കണ്ടു, ബാലരാമൻ ക്രുദ്ധനായി, ഗദയും ഹലയും എടുത്തു, ശത്രുവിനെ സംഹരിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ചു. എന്നാൽ ദ്വിവിദ, അതിപ്രഭാവശാലിയായവൻ, വലിയ ഒരു വൃക്ഷം കൈയിൽ പിടിച്ചു. വേഗത്തിൽ ഓടിയെത്തി, ആ വൃക്ഷം ബാലരാമന്റെ തലയിൽ അടിച്ചു; എന്നാൽ ശങ്കർഷണൻ പർവതം മീതെ വീണതുപോലെയും അചഞ്ചലനായി നില്ക്കുന്നു. ശക്തിയുള്ള ബാലരാമൻ ആ വൃക്ഷം പിടിച്ചു, തന്റെ ഗദകൊണ്ട് ദ്വിവിദയെ അടിച്ചു; അടി മൂലം അവന്റെ തലയ് പൊട്ടുകയും രക്തം ഒഴുകുകയും ചെയ്തു. പഴുപ്പു ചായം പുരണ്ട പർവതംപോലെയായി, ദ്വിവിദ അതിനെ കണക്കാക്കിയില്ല; വീണ്ടും മറ്റൊരു വൃക്ഷം പിടിച്ചു, അതിന്റെ ശാഖകൾ പിഴുത് ശക്തിയോടെ വീണ്ടും പ്രഹരിച്ചു. അതിനെയും ബാലരാമൻ നൂറു തവണ തകർത്തു; പിന്നെ മറ്റൊന്ന് എടുത്ത് വീണ്ടും ആക്രമിച്ചു, അതിനെയും നൂറു തവണ തകർത്തു. ഇങ്ങനെ, ഓരോ വൃക്ഷവും തകർക്കപെട്ടപ്പോൾ, ചുറ്റുമുള്ള എല്ലാ വൃക്ഷങ്ങളും പിഴുത്, ആ കുരങ്ങൻ ആ വനം വൃക്ഷരഹിതമാക്കി. അതിനുശേഷം, ബാലരാമനോടുള്ള കോപത്തിൽ, കല്ലുകളുടെ മഴ അവന്റെ മേൽ വീഴ്ത്തി; പക്ഷേ ബാലരാമൻ ഗദകൊണ്ട് അവയെ എളുപ്പത്തിൽ粉碎ിച്ചു. ആ കുരങ്ങൻ, തന്റെ കൈകൾ പനത്തണ്ടുകളെപ്പോലെ ആക്കി, ഇരുകൈകളും മുട്ടിച്ചുരുട്ടി, രോഹിണീപുത്രന്റെ നെഞ്ചിൽ ഇരുകൈകളാൽ അടിച്ചു. എന്നാൽ യദുക്കളുടെ നേതാവ്, ഗദയും ഹലയും വിട്ട്, ഇരുകൈകളാൽ ദ്വിവിദയെ പിടിച്ചു, അതികോപത്തിൽ അവന്റെ കഴുത്തിൽ അമർത്തി—അവൻ വീണു, രക്തം ഊതിച്ചൊഴുകി. അവൻ വീഴുമ്പോൾ, ഭൂമി ഭയത്തോടെ വിറച്ചു, വൃക്ഷങ്ങളോടൊപ്പം; കുരുക്കളുടെ സിംഹമേ, കാറ്റിൽ കുലുങ്ങുന്ന പർവതം പോലെയോ, ജലത്തിൽ കുലുങ്ങുന്ന കപ്പൽ പോലെയോ. ആകാശത്ത് "ജയം! നമഃ!" എന്ന വിളികളും, "ശഭാശ്! ശഭാശ്!" എന്ന പ്രസംസകളും ദേവതകളും സിദ്ധന്മാരും മഹർഷിമാരും ഉച്ചരിച്ച്, പൂക്കൾ മഴപോലെ വീണു. ഇങ്ങനെ ലോകത്തിന് ദു:ഖം വിതച്ച ദ്വിവിദയെ സംഹരിച്ച ഭഗവാൻ, ജനങ്ങൾ പ്രശംസിച്ചു, തന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. ഇങ്ങനെ, ദ്വിവിദവധം എന്ന ഈ അദ്ധ്യായം, ശ്രീമദ് ഭാഗവത മഹാപുരാണത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിന്റെ രണ്ടാം ഭാഗത്തിൽ സമാപിക്കുന്നു. അതിനു ശേഷം, സംഭന്റെ വിവാഹവും ബാലരാമന്റെ ഹസ്തിനാപുരം വലിച്ചിഴയ്ക്കലും സംഭവിച്ചു. കൗരവന്മാർ, ക്രോധത്തോടെ പറഞ്ഞു: "ഈ ബാലൻ ദുഷ്ടനായവനാണ്; ഞങ്ങളെ അവഗണിച്ച്, ഞങ്ങളുടെ അനുമതിയില്ലാതെ നമ്മുടെ മകളെ ബലാൽക്കാരം ചെയ്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ടുപോയിരിക്കുന്നു. ഈ അഹങ്കാരിയെ ബന്ധിക്കണം; വൃഷ്ണികൾ എന്ത് ചെയ്യും? അവർ നമ്മുടെ അനുകമ്പയാൽ ലഭിച്ച ദേശം ആസ്വദിക്കുന്നവരാണ്.