ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ദ്വാരകയുടെ സമീപത്ത്, വലിയ താളവൃക്ഷങ്ങൾ പോലെയുള്ള കാലുകളുമായി ഭൂമിയെ നടുങ്ങിച്ചുകൊണ്ട്, അതികായൻ ഒരു അഗ്നിശലഭംപോലെ എല്ലാ ദിക്കുകളും കത്തിച്ചുകൊണ്ട് മുന്നേറി. അദ്ദേഹത്തെ ചുറ്റിപ്പറ്റി ഭൂതഗണങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഈ ഭയാനകമായ മായാജാല അഗ്നി ദ്വാരകയിലേക്കു അടുത്തു വരുന്നത് കണ്ട നഗരവാസികൾ കാട്ടുതീയിൽ കുടുങ്ങിയ മൃഗങ്ങളെപ്പോലെ ഭയഭീതരായി. ഭയത്താൽ വിറച്ചു അവർ ദ്വാരകയുടെ സഭാമന്ദപത്തിൽ പാശുരം കളിക്കുകയായിരുന്ന ഭഗവാനെ സമീപിച്ചു, "ഭഗവൻ, ത്രിലോകനാഥാ, നഗരത്തെ ദഹിപ്പിക്കുന്ന ഈ തീയിൽ നിന്ന് ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണമേ!" എന്ന് നിലവിളിച്ചു. ജനങ്ങളുടെ ഈ കഷ്ടതയും ഭയവും കണ്ട ശരണം നൽകുന്ന ദൈവം സ്നേഹപൂർവ്വം പുഞ്ചിരിച്ച് പറഞ്ഞു: "ഭയപ്പെടേണ്ട, ഞാൻ നിങ്ങളുടെ രക്ഷകനാണ്." അകത്തും പുറത്തും എല്ലാം കാണുന്ന സർവവ്യാപിയായ ഭഗവാൻ മഹേശ്വരന്റെ ഈ മായാജാലം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അതിനെ തടയാൻ തന്റെ അടുത്ത് നിലകൊണ്ടിരുന്ന ചക്രത്തിന് ആജ്ഞ നൽകി. മുകുന്ദന്റെ ആയുധമായ സുദർശന ചക്രം, പതിനായിരം സൂര്യന്മാരെപ്പോലെയുള്ള ദാഹത്തോടെ, പ്രളയകാലത്തെ അഗ്നിപോലെയുള്ള പ്രകാശത്തിൽ ആകാശവും ഭൂമിയും ദിക്കുകളും പ്രകാശിപ്പിച്ചു. അതിന്റെ തേജസ്സിൽ ആ അഗ്നിരൂപിയെ കീഴടക്കി. രാജാവേ, യാഗവശാൽ സൃഷ്ടിച്ച ആ അഗ്നിരൂപി ചക്രായുധത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ പരാജയപ്പെട്ട് തലകുനിഞ്ഞ് പിന്മാറി, പിന്നീട് അവൻ വാരാണസിയിൽ പ്രവേശിച്ചു. അവിടെ, യാഗം നടത്തിയ സുദക്ഷിണനും യാഗികന്മാരെയും ദഹിച്ചു; അവർ ചെയ്ത അഭിചാരമോ അവർക്കേതിരായി തിരിഞ്ഞു. ശേഷം, വിഷ്ണുവിന്റെ ചക്രം വാരാണസിയുടെ അകത്തേക്ക് കടന്നു—അവിടത്തെ കൊട്ടാരങ്ങൾ, സഭാമന്ദപങ്ങൾ, മാർക്കറ്റുകൾ, ഗോപുരങ്ങൾ, ധാന്യശാലകൾ, ആനകൾ, കുതിരകൾ, രഥങ്ങൾ, ധാന്യക്കൂട്ടങ്ങൾ എല്ലാം നിറഞ്ഞ നഗരത്തിലേക്ക്. അവിടത്തെ എല്ലാം ദഹിപ്പിച്ച ശേഷം, സുദർശന ചക്രം വീണ്ടും കൃഷ്ണന്റെ പക്കൽ എത്തി നിന്നു. ഈ മഹാപ്രഭുവിന്റെ മഹത്വകരമായ കൃത്യങ്ങൾ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കുകയോ പാരായണം ചെയ്യുകയോ ചെയ്യുന്നവർ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നുമുള്ള മോചനത്തെ പ്രാപിക്കും. അപ്പോൾ രാജാവ് വീണ്ടും ചോദിച്ചു: "അപരിമിതനും അദ്ഭുതകരമായ രാമന്റെ (ബലരാമൻ) മറ്റേതെങ്കിലും വിചിത്രകൃത്യങ്ങൾ ഞാനറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അദ്ദേഹം മറ്റെന്താണ് ചെയ്തതെന്ന് പറയാമോ?" ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: "നരകന്റെ സുഹൃത്തും, സുഗ്രീവന്റെ മന്ത്രിയും, മൈണ്ടയുടെ വീര്യശാലിയായ സഹോദരനും ആയ ദ്വിവിദ എന്ന കുരങ്ങൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. സുഹൃത്തിന്റെ വധത്തിന് പ്രതികാരം ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിച്ച ദ്വിവിദ ദേശം ദഹിപ്പിച്ചു; നഗരങ്ങൾ, ഗ്രാമങ്ങൾ, കുടിയിരിപ്പുകൾ, ഗോവൃന്ദവാസങ്ങൾ—എല്ലാം കത്തിച്ചു. ചിലപ്പോൾ മലകൾ പിഴുതെടുത്ത് വിവിധ പ്രദേശങ്ങളിൽ ഇടിച്ചു, പ്രത്യേകിച്ച് ഹരി വസിക്കുന്ന അനർത പ്രദേശത്ത്. ഒരിക്കൽ സമുദ്രത്തിന്റെ നടുവിൽ നിന്ന് വെള്ളം കൈകൊണ്ട് ഉയർത്തി തീരപ്രദേശങ്ങൾ മുങ്ങിച്ചു; അയാളുടെ ശക്തി പത്തു ആയിരം ആനകളുടേതിനേക്കാൾ കൂടുതലായിരുന്നു. മഹർഷിമാരുടെ ആശ്രമങ്ങൾ തകർത്തു, അവിടത്തെ മരങ്ങൾ ഒടിച്ചു, ദുഷ്ടൻ ആകയാൽ അവിടത്തെ ഹോമകുണ്ഡങ്ങളിൽ മൂത്രവും മലവും ഒഴിച്ചു. മനുഷ്യരെയും സ്ത്രീകളെയും പിടിച്ച് മലകുഴികളിലേക്കും താഴ്‌വരകളിലേക്കും എറിഞ്ഞു, പാറകൊണ്ട് അവരെ ചതച്ചു. വിശിഷ്ട സ്ത്രീകളെ അപമാനിച്ചു, ദേശങ്ങൾ കെടുത്തി, ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതിനിടയിൽ അവൻ രസകരമായ സംഗീതം കേട്ടു; അതിനെ പിന്തുടർന്ന്, അവൻ രൈവതകപർവതത്തിൽ എത്തി. അവിടെ, യദുക്കളുടെ പ്രഭുവായ രാമനെ, കമലമാല ധരിച്ചും, സുന്ദരവദനനായും, സ്ത്രീകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടും, ഓരോ അവയവവും മനോഹരമായും കണ്ടു. രാമൻ ഗായനത്തിൽ ആനന്ദിച്ചു, വാരുണീ പാനം ചെയ്തതുകൊണ്ട് കണ്ണുകൾ കുലുക്കിയിരുന്നു; ആനയെന്നപോലെ ഉജ്ജ്വലമായ കായം. ആ കുരങ്ങൻ ഒരു വൃക്ഷത്തിൽ കയറി, ശാഖകൾ കുലുക്കി, കത്തിയൊക്കെ വിളിച്ചുചൊല്ലി ശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു. കുരങ്ങന്റെ ഈ അഹങ്കാരവും അശ്ലീലതയും കണ്ട ബാലരാമന്റെ സഹചാരികളായ യുവതികൾ ചിരിച്ചു. കുരങ്ങൻ മണ്ണ്, കല്ല് മുതലായവ എറിയുകയും, പിന്നിൽ നിന്ന് അശ്ലീലമായി കാണിക്കുകയും ചെയ്തു. രാമൻ ഇത് കണ്ടു. അതിനാൽ കോപംകൊണ്ട ബാലരാമൻ വലിയൊരു പാറ എറിഞ്ഞു; പക്ഷേ, ദ്വിവിദ അതിനെ ഒഴിവാക്കി, പാനപാത്രം പിടിച്ചു. അത് പിടിച്ച് കുരങ്ങൻ രാമനെ പരിഹസിച്ചു, ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പാനപാത്രം തകർത്തു, ബാലരാമന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ ചിതറിച്ചു. അഹങ്കാരത്തിൽ മദം കയറിയ ദ്വിവിദ ബാലരാമനെ അപമാനിച്ചു; ഇങ്ങനെ അവൻ ദേശങ്ങളെ കലഹത്തിലാക്കിയതും കണ്ടു. അപ്പോൾ ബാലരാമൻ അതികോപത്തോടെ തന്റെ ഗദയും ഹലയും എടുത്തു, ശത്രുവിനെ സംഹരിക്കാൻ തയ്യാറായി. ദ്വിവിദ വലിയൊരു വൃക്ഷം പിഴുതെടുത്തു. അതുപയോഗിച്ച് ബാലരാമന്റെ തലയിൽ അടിച്ചു; എന്നാൽ സങ്കർഷണൻ അകമ്പടിയായി ഒരു പർവതം മുകളിൽ നിന്ന് അടിയ്ക്കുന്നതുപോലെ അചഞ്ചലനായി നിന്നു. ബലമുള്ള ബാലരാമൻ ആ വൃക്ഷം പിടിച്ച് ഗദയാൽ ദ്വിവിദയെ അടിച്ചു; അതിന്റെ പ്രഹരത്തിൽ ദ്വിവിദയുടെ തലയോട്ടി പൊട്ടി, രക്തം ഒഴുകി. എന്നാൽ ദ്വിവിദ അതെ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല; വീണ്ടും മറ്റൊരു വൃക്ഷം പിടിച്ച് അതിന്റെ ശാഖകൾ ഒടിച്ചു. അതുപയോഗിച്ച് വീണ്ടും ആക്രമിച്ചു; ബാലരാമൻ അതും നൂറുപോലും തകർത്തു. ഇങ്ങനെ ഓരോ വൃക്ഷവും തകർക്കപ്പെടുമ്പോൾ ദ്വിവിദ ചുറ്റുമുള്ള എല്ലാ വൃക്ഷങ്ങളും പിഴുതെടുത്തു, അങ്ങനെ ആ വനഭൂമി മരമറ്റതായി. ശേഷം ദ്വിവിദ വലിയൊരു പാറക്കല്ല് മഴപോലെ ബാലരാമന്റെ മേൽ എറിഞ്ഞു; എന്നാൽ ബാലരാമൻ തന്റെ ഗദയാൽ അവയെല്ലാം എളുപ്പത്തിൽ തകർത്തു. കുരങ്ങൻ തന്റെ കൈകൾ താളവൃക്ഷക്കുരുക്കുപോലെ വലുതാക്കി, മുഷ്ടി രൂപത്തിൽ രോഹിണീപുത്രന്റെ നെഞ്ചിൽ ഇരുകൈയുംകൊണ്ട് അടിച്ചു. എന്നാൽ യദുക്കളുടെ തലവൻ തന്റെ ആയുധങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച്, ഇരുകൈകളും കൊണ്ട് ദ്വിവിദയെ പിടിച്ചു, അകമ്പടിയായി കഴുത്ത് ചുരുട്ടി; ദ്വിവിദ വായിൽ നിന്ന് രക്തം ഊറ്റി താഴെ വീണു. ദ്വിവിദ വീഴുമ്പോൾ ഭൂമിയും മരങ്ങളും പേടിയിൽ നടുങ്ങി; കാറ്റ് കൊണ്ടു പർവതം കുലുങ്ങുന്നതുപോലെയോ, വെള്ളത്തിൽ തേരടിക്കുന്നതുപോലെയോ. ആകാശത്ത് ദേവതകളും സിദ്ധന്മാരും മഹർഷികളും "ജയഹോ!", "നമോ!", "ശഭാഷ്!" എന്നു വിളിച്ചു, പുഷ്പവൃഷ്ടി നടത്തി. ഇങ്ങനെ ലോകത്തെ ദുരിതത്തിലാക്കിയ ദ്വിവിദയെ സംഹരിച്ച ദൈവം ജനങ്ങളാൽ പ്രശംസിക്കപ്പെട്ട് തന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. ഇതോടെയാണ് ഭാഗവതത്തിന്റെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ രണ്ടാം ഭാഗം, "ദ്വിവിദവധം" എന്ന അദ്ധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ശേഷം, സംഭന്റെ വിവാഹവും ബാലരാമന്റെ ഹസ്തിനാപുരം വലിച്ചുനീക്കലും തുടങ്ങിയ കഥകൾ ആരംഭിക്കുന്നു.