ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

പൗണ്ഡ്രകനും കാശിരാജാവും അടങ്ങുന്ന ശത്രുക്കളെ നേരിടാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ സമരഭൂമിയിൽ എത്തി. ആ 황പിടി ധരിച്ചും, ഗരുഡധ്വജം ഉയർത്തിയും, വിലയേറിയ കിരീടവും ആഭരണങ്ങളും ധരിച്ചും, മകരാകൃതിയിലുള്ള കുന്തലക്കൊണ്ടുമാണ് പൗണ്ഡ്രകൻ കൃഷ്ണന്റെ രൂപം അനുകരിച്ചെത്തിയത്. തന്റെ രൂപം അനുകരിച്ച് വേഷം ധരിച്ച പൗണ്ഡ്രകനെ കൃഷ്ണൻ ഒരു നാടകകൃത്തിനെപ്പോലെ പരിഹസിച്ച് ഹൃദയം നിറഞ്ഞു ചിരിച്ചു. ശത്രുക്കൾ കൃഷ്ണനെ കുന്തം, ഗദ, മുഷ്ടി, ശൂലം, ശുലം, അശനി, കത്തികൾ, വാളുകൾ, അമ്പുകൾ മുതലായ ആയുധങ്ങളാൽ ആക്രമിച്ചു. എന്നാൽ കൃഷ്ണൻ തന്റെ ഗദ, വാൾ, ചക്രം, അമ്പുകൾ ഉപയോഗിച്ച് പൗണ്ഡ്രകന്റെയും കാശിരാജാവിന്റെയും സൈന്യങ്ങളെ, ആനകൾ, രഥങ്ങൾ, കുതിരകൾ, പടയാളികൾ എന്നിവയോടെ, യഥാക്രമം കാലാന്തരാഗ്നി സകല ജീവരാശികളെയും ദഹിപ്പുന്നതുപോലെ, തകർത്ത് വീഴ്ത്തി. ആ സമരഭൂമി, ആനകളുടെയും കുതിരകളുടെയും ഒട്ടകങ്ങളുടെയും കഴുതകളുടെയും മനുഷ്യരുടെയും ശരീരങ്ങൾ ചിതറിപ്പിടിച്ച നിലയിൽ, വീരന്മാർ തകർത്തതുകൊണ്ട്, ശ്മശാനപോലെയും ധീരന്മാർക്കു പ്രിയമായ കളിസ്ഥലപോലെയും ഭയാനകമായിരുന്ന ദേവാധിദേവന്റെ കളിസ്ഥലപോലെയും തിളങ്ങി. അപ്പോൾ ശൗരി പൗണ്ഡ്രകനെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: “ഹേ പൗണ്ഡ്രക! നീ ദൂതന്റെ മുഖേന എന്നോട് പറഞ്ഞതുപോലെ, ഈ ആയുധങ്ങൾ ഞാൻ നിന്നിലേക്കു വിടുന്നു.” കപടമായി എന്റെ പേരെടുത്തിരിക്കുന്ന നീയോടു, “ഇന്ന് ഞാൻ യുദ്ധം ആഗ്രഹിക്കാതെ നിന്നിൽ അഭയം തേടുമോ എന്നു നോക്കാം,” എന്നും കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു. ശരപ്രഹാരങ്ങളാൽ പൗണ്ഡ്രകന്റെ രഥം തകർത്തശേഷം, കൃഷ്ണൻ രഥചക്രം ഉപയോഗിച്ച് അവന്റെ തല വെട്ടി, ഇന്ദ്രൻ അജയശിലയെ വജ്രയുധം കൊണ്ട് തകർക്കുന്നതുപോലെ, വേർപ്പെടുത്തി. അതുപോലെ തന്നെ കാശിരാജാവിന്റെ തലയും അമ്പുകളാൽ വേർതിരിച്ച് കാശി നഗരത്തിലേക്ക് വീഴ്ത്തി, കാറ്റ് താമരക്കൊമ്പ് താഴെ ഇടുന്നതുപോലെ. ഈ വിധം ഈർഷ്യയുള്ള പൗണ്ഡ്രകയെയും അവന്റെ കൂട്ടുകാരനായ കാശിരാജാവിനെയും വധിച്ചശേഷം, ഹരി ദ്വാരകയിലേക്കു മടങ്ങി. അതിനിടെ സിദ്ധപുരുഷന്മാർ അമൃതസമമായ കഥകൾ പാടി ഗായനം ചെയ്തു. പൗണ്ഡ്രകൻ നിരന്തരം ഭഗവാനെ ധ്യാനിച്ചിരുന്നതുകൊണ്ട്, എല്ലാ ബന്ധനങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനായി, ഹരിയുടെ രൂപം പ്രാപിച്ചു, അവനിൽ ലയിച്ചു. രാജധാനിയിലെ വാതിലിൽ കാശിരാജാവിന്റെ കുന്തലങ്ങൾ അണിഞ്ഞ തല വീണുകിടക്കുന്നത് കണ്ട ജനങ്ങൾ അതെന്താണെന്നു, ആരുടെ മുഖമാണെന്നു അത്ഭുതപ്പെട്ടു. അതു കാശിരാജാവിന്റെ തലമാനെന്നു തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ, അവന്റെ ഭാര്യമാർ, പുത്രന്മാർ, ബന്ധുക്കൾ, നഗരവാസികൾ—allാം വിലാപിച്ചു: “അയ്യോ, രാജാവ് കൊല്ലപ്പെട്ടു! നമ്മുടെ രക്ഷകൻ ഇല്ലാതായി!” അവന്റെ മകൻ സുദക്ഷിണൻ പിതാവിന്റെ അന്ത്യകർമ്മങ്ങൾ നിർവഹിച്ചു. “എന്റെ പിതാവിനെ കൊല്ലുന്നവനെ നശിപ്പിച്ച് പിതാവിന് ആദരമർപ്പിക്കണം” എന്ന ദൃഢനിശ്ചയത്തോടെ, പുരോഹിതനോടൊപ്പം മഹേശ്വരനെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ചു. അവിമുക്തത്തിൽ സന്തുഷ്ടനായ മഹേശ്വരൻ അവനു വരം അനുവദിച്ചു. സുദക്ഷിണൻ തന്റെ ആഗ്രഹം—പിതാവിനെ കൊല്ലുന്നവനെ സംഹരിക്കാനുള്ള മാർഗ്ഗം—വരമായി അഭ്യർത്ഥിച്ചു. മഹേശ്വരൻ ഉപദേശിച്ചു: “ബ്രാഹ്മണന്മാരോടും പുരോഹിതനോടും കൂടെ ദക്ഷിണാഗ്നിയെ പൂജിച്ച്, അഭിചാരയാഗം നിർവ്വഹിക്കൂ. ഈ യജ്ഞത്തിൽ ഉത്ഭവിക്കുന്ന അഗ്നിദേവൻ, അധർമിയായവനോടു ഉപയോഗിച്ചാൽ, നിന്റെ ലക്ഷ്യം സാധിക്കും.” ഇങ്ങനെ ഉപദേശിച്ചപ്പോൾ, സുദക്ഷിണൻ ആ യാഗവിധി കർശനമായി അനുഷ്ഠിച്ചു. അപ്പോൾ യാഗകുണ്ടത്തിൽ നിന്ന് ഭയാനകമായ ദേഹധാരിയായ അഗ്നി ഉദിച്ചുവന്നു—താമ്രവർണ്ണമായ ദീർഘമായ മുടിയും ദാഡിയും, അഗ്നിനിരകൾ പുറന്തള്ളുന്ന കണ്ണുകളും, ഉഗ്രമായ പല്ലുകളും, ഭയാനകമായ കണ്പീലുകളും, രൂക്ഷമായ വായും, നാവുകൊണ്ട് ചുണ്ടുകൾ ചുട്ടു, നഗ്നവേഷം, പ്രഭയോടെ ത്രിശൂലം ആലയിച്ചു, ഉരുണ്ട ശബ്ദം പുറപ്പെടുവിച്ചു. വടവൃക്ഷത്തോളം വലിയ കാലുകൾ കൊണ്ട് ഭൂമി നടുക്കി, ഭൂതഗണങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടും, ദിക്കുകൾ മുഴുവൻ കത്തിച്ചും, ദ്വാരകയിലേക്കു നീങ്ങി. ആ അഭിചാരാഗ്നിയെ അടുത്തുവരുന്നത് കണ്ട ദ്വാരകവാസികൾ ഭയത്തോടെ deerകൾ കാട്ടുതീയിൽ പെട്ടതുപോലെ വിറച്ചു. അവർ ഭഗവാനെ സമീപിച്ച്, അങ്ങു സഭാമണ്ഡപത്തിൽ പാശക്രീഡയിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്ന കൃഷ്ണനോടു, “ഭഗവാനേ, മൂന്ന് ലോകങ്ങളുടെയും രക്ഷിതാവേ, നഗരത്തെ കത്തിക്കുന്ന ഈ തീയിൽ നിന്ന് ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണമേ!” എന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ചു. ജനങ്ങളുടെ ഭയം കണ്ട്, അവരുടെ കഷ്ടം കേട്ട കൃഷ്ണൻ, എല്ലാർക്കും ആശ്വാസം നൽകി, “ഭയപ്പെടരുത്, ഞാൻ നിങ്ങളുടെ രക്ഷകനാണ്,” എന്ന് പറഞ്ഞു. അകത്തും പുറത്തും സാക്ഷിയായ സർവ്വവ്യാപിയായ ഭഗവാൻ, ഈ അഭിചാരയാഗം മഹേശ്വരന്റെ കൃത്യമാണെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞു, അതിനെ തടയാൻ തന്റെ ചക്രത്തോട് നിർദ്ദേശിച്ചു. മുകുന്ദന്റെ ആയുധമായ സുദർശനചക്രം, കോടികൾ സൂര്യന്മാരുടെ പ്രകാശംപോലെയും പ്രളയകാലത്തെ അഗ്നിപോലെയും ദീപ്തിയോടെ, ആകാശം, ദിക്കുകൾ, ഭൂമി എന്നിവയെ പ്രകാശിപ്പിച്ചു; പിന്നെ ആ ചക്രം ആ ഭയാനകമായ അഗ്നിയെ കീഴടക്കി. രാജാവേ, യാഗത്തിൽ നിന്നു പിറന്ന അഗ്നിദേഹി, സുദർശനചക്രത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ തകർന്നു, മുഖം താഴ്ത്തി, തിരിച്ചുപോയി; പിന്നെ കാശി നഗരത്തിൽ പ്രവേശിച്ച്, സുദക്ഷിണനെയും അവന്റെ പുരോഹിതന്മാരെയും ദഹിപ്പിച്ചു—അവർ തന്നെ നിർവ്വഹിച്ച അഭിചാരയാഗം അവരിൽ തിരിച്ചുവന്നു. അതിനുശേഷം, വിഷ്ണുവിന്റെ ചക്രം കാശി നഗരത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു; അതിലെ മഹാമന്ദിരങ്ങൾ, സഭാമണ്ഡപങ്ങൾ, വിപണികൾ, ഗോപുരങ്ങൾ, ഗോദാമുകൾ, ധാന്യശാലകൾ, ആനകൾ, കുതിരകൾ, രഥങ്ങൾ, ധാന്യസഞ്ചയങ്ങൾ എന്നിവയൊക്കെയും നിറഞ്ഞ ആ നഗരത്തെ കത്തിച്ചു. അങ്ങനെ കാശി മുഴുവൻ ദഹിപ്പിച്ചശേഷം, സുദർശനചക്രം വീണ്ടും കൃഷ്ണന്റെ പക്കലെത്തി, നിർമലകൃത്യങ്ങളുള്ള കൃഷ്ണന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നു നിന്നു. ആ ഭഗവാന്റെ മഹത്വം പൂർണ്ണമായ മനസ്സോടെ ആരെങ്കിലും കേട്ടോ പാരായണം ചെയ്തോ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനാകും. അപ്പോൾ രാജാവ് വീണ്ടും ചോദിച്ചു: “രാമന്റെ അത്ഭുതകരമായ കൃത്യങ്ങൾ, അതുലമായ, അതിനിശ്ചലമായ ഭഗവാന്റെ മറ്റെന്തൊക്കെയാണു സംഭവിച്ചത് എന്ന് വീണ്ടും കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.” ശുകമുനി പറഞ്ഞു: നരകാസുരന്റെ സുഹൃത്തും, സുഗ്രീവന്റെ മന്ത്രിയും, വൈരനായ മൈന്ദയുടെ സഹോദരനുമായ ദ്വിവിദ എന്ന കുരങ്ങൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ സുഹൃത്ത് നരകന്റെ മരണത്തിന് പകവെച്ച്, ദ്വിവിദ ഭൂമിയെ നാശപ്പെടുത്തി. നഗരങ്ങൾ, ഗ്രാമങ്ങൾ, കുടിയിരിപ്പുകൾ, കാവൽക്കാർ താമസിച്ച പ്രദേശങ്ങൾ—ഇവയെല്ലാം തീകൊളുത്തി. കുറെപ്പൊഴ്, പർവതങ്ങൾ പറിച്ചു എടുത്ത്, അവയാൽ പ്രദേശങ്ങൾ തകർത്തു—പ്രത്യേകിച്ച് അനർത്തദേശത്ത്, അവന്റെ ശത്രുവായ ഹരി താമസിച്ചിരുന്ന സ്ഥലത്ത്. ചിലപ്പോൾ സമുദ്രത്തിനുള്ളിൽ നിലകൊണ്ട്, അവന്റെ ഭുജങ്ങൾ കൊണ്ട് വെള്ളം ഉയർത്തി തീരപ്രദേശങ്ങൾ മുങ്ങിച്ചു; പതിനായിരം ആനകളുടെ ശക്തിയായിരുന്നു അവനു. മഹർഷിമാരുടെ ആശ്രമങ്ങൾ തകർത്തു, അവരുടെ വിശുദ്ധവൃക്ഷങ്ങൾ ഉഴിച്ചു, ദുഷ്ടനായ അവൻ യാഗാഗ്നികളിൽ മൂത്രവും മലവും കലർത്തി. അഹങ്കാരത്തോടെ, പുരുഷന്മാരെയും സ്ത്രീകളെയും പിടിച്ചു പർവ്വതഗുഹകളിലേക്കും താഴ്വരകളിലേക്കും എറിഞ്ഞ്, പിന്നെ പാറകളാൽ അവരെ ചിതറിച്ചു, ഒരു ശില്പി കീടങ്ങളെ ചിതറിക്കുന്നതുപോലെ. ഇങ്ങനെ ദേശങ്ങൾ നശിപ്പിച്ചു, മഹിളമാരെ അപമാനിച്ചു നടക്കുമ്പോൾ, ദ്വിവിദൻ മനോഹരമായ പാട്ടുകൾ കേട്ടു, രൈവതകപർവതത്തിലേക്കു പോയി. അവിടെ യദുകുലാധിപനായ രാമനെ കണ്ട്—താമരപൂക്കളാൽ അലങ്കൃതനായ, ശരീരഭാഗങ്ങൾ എല്ലാം സുന്ദരമായ, സ്ത്രീകളുടെ കൂട്ടത്തിൽ ഇരിക്കുന്ന, വാരുണീമദത്തിൽ കണ്ണുകൾ കുലുങ്ങി, മഹാമത്തനായ ആനയെപ്പോലെ തിളങ്ങുന്ന രാമനെ ദ്വിവിദൻ അവിടെ കണ്ടു.