ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ബലരാമൻ തേനീച്ചകൾ കൊണ്ടുവന്ന തേൻവരികൾക്കു കാറ്റിൽ പരന്ന സുഗന്ധം മൂളിയപ്പോൾ, ആ മധുരസാനുഭവം ആസ്വദിക്കാൻ സ്ത്രീകളോടൊപ്പം അവിടേക്ക് ബലരാമൻ എത്തി. അവൻ തന്റെ നാവുപയോഗിച്ച് അവളോടൊപ്പം തേൻ കുടിച്ചു. ഗന്ധർവന്മാർ ഗാനമാലകൾ പാടി, മനോഹരികളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട ഒരു വൃത്തത്തിൽ ആനകളുടെ കൂട്ടത്തിലെ രാജാവായ ബലരാമൻ, ആനകളിൽ ഇന്ദ്രൻ ആകുന്നതുപോലെ, ആനന്ദത്തിൽ മുഴുകി കുളിർന്നു. ആകാശത്ത് മൃദംഗങ്ങൾ മുഴങ്ങി, സന്തോഷത്തിൽ പുഷ്പവൃഷ്ടി നടന്നു, ഗന്ധർവന്മാരും സന്യാസിമാരും ബലരാമന്റെ മഹത്വം പാടിപ്പരഞ്ഞു. സ്ത്രീകൾ ബലരാമന്റെ വീര്യഗാഥകൾ പാടുമ്പോൾ, ഹലായുധൻ (ബലരാമൻ) കാടുകളിൽ സന്തോഷഭരിതനായി, ലഹരിയിൽ കണ്ണുകൾ കുലുങ്ങി സഞ്ചരിച്ചു. അവൻ ഒരു മാലയും ഒറ്റ കാതിലൊരൊറ്റ കുണ്ദലവും ധരിച്ച്, വൈജയന്തി മാലയിൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട്, ലഹരിയിൽ മുങ്ങി, പുഷ്പംപോലുള്ള ചിരിയോടെ, തണുത്ത വിയർപ്പിന്റെ തുള്ളികളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട മുഖം കൊണ്ട് പ്രകാശിച്ചു. അവിടെ ജലക്രീഡയ്ക്കായി യമുനയെ വിളിക്കാൻ ബലരാമൻ തീരുമാനിച്ചു. എന്നാൽ ലഹരിയിൽ മുങ്ങിയിരുന്ന അവൻ, താൻ മുമ്പ് പറഞ്ഞതെല്ലാം മറന്നുവെച്ചു, യമുനയെ വിളിച്ചു. യമുന അവിടേക്കു വന്നില്ല. അതിനാൽ കോപഭരിതനായ ബലരാമൻ തന്റെ ഹലയുടെ അറ്റം ഉപയോഗിച്ച് അവളെ വലിച്ചിഴച്ചു: “പാപിനി, ഞാൻ വിളിച്ചിട്ടും നീ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. നീ സ്വേച്ഛയാൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവളെ, ഞാൻ എന്റെ ഹലയുടെ അറ്റംകൊണ്ട് നയിക്കും!” ഇങ്ങനെ ശാസനം കേട്ട യമുന ഭയത്താൽ വിറച്ച്, യദുകുലപുത്രന്റെ പാദങ്ങളിൽ വീണു, വിറയുന്ന വാക്കുകളിൽ പ്രാർത്ഥിച്ചു: “രാമാ, രാമാ, മഹാബാഹുവേ, ലോകത്തിന്റെ രക്ഷകനേ, നിന്റെ മഹത്വം എനിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു. ഭൂമി നിന്റെ ഒരു അംശത്താൽ നിലനിൽക്കുന്നു. നിന്റെ പരമാത്മത്വം അറിയാതെ ഞാൻ തെറ്റിച്ചു. ഭക്തജനങ്ങളുടെ സുഹൃത്തേ, വിശ്വാത്മാവേ, ഞാൻ നിന്നിൽ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നു. ദയവായി എനിക്ക് ക്ഷമിക്കണം.” അവളുടെ അപേക്ഷയനുസരിച്ച്, അനുഗ്രഹീതനായ ബലരാമൻ യമുനയെ വിട്ടുവിട്ടു. പിന്നെ സ്ത്രീകളോടൊപ്പം യമുനയിൽ കുളിച്ചു, ആനകളിൽ രാജാവ് നായികകളോടൊപ്പം ആനന്ദിക്കുന്നത് പോലെ. ആനന്ദം അനുഭവിച്ച് വെള്ളത്തിൽനിന്ന് പുറത്തുവന്നശേഷം, അവൻ സ്ത്രീകൾക്ക് മനോഹരമായ അലങ്കാരങ്ങളും പുഷ്പമാലയും സമ്മാനിച്ചു. നീലവസ്ത്രവും പൊൻമാലയും ധരിച്ച്, നന്നായി അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട് സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങൾ പുരട്ടിയുള്ള അവസ്ഥയിൽ, ആനകളിൽ ഇന്ദ്രൻപോലെ വിശ്രമിച്ചു. ഇന്നുമാണ്, രാജാവേ, ബലരാമൻ ഹലയുടെ അറ്റംകൊണ്ട് യമുനയെ വലിച്ചിഴച്ച പാതയുണ്ടെന്നു കാണാം; അതാണ് ബലരാമന്റെ അതുല്യശക്തിയുടെ അടയാളം. അങ്ങനെ ആ രാത്രി മുഴുവൻ വ്രജയിൽ ബലരാമൻ സ്ത്രീകളുടെ മധുരതയിൽ ആകൃഷ്ടനായി ആനന്ദിച്ചു. അടുത്ത അധ്യായം തുടങ്ങുന്നു. ശുകമുനി പറഞ്ഞു: ബലരാമൻ നന്ദവ്രജത്തിൽ പോയിരുന്നപ്പോൾ, കരുഷരാജാവ് തന്റെ ദൂതനെ കൃഷ്ണന്റെ അടുക്കൽ അയച്ചു. അവൻ കൃഷ്ണൻ വാസുദേവൻ ആണെന്നു അറിഞ്ഞില്ല; “ഞാൻ തന്നെയാണ് വാസുദേവൻ” എന്നു പറഞ്ഞ് ദൂതനെ അയച്ചു. കുട്ടികൾ കൃഷ്ണനോട് പറഞ്ഞു: “നീ വാസുദേവൻ, ലോകത്തിൽ അവതരിച്ചിരിക്കുന്ന ഭഗവാൻ തന്നെയാണ്.” കൃഷ്ണൻ തന്റെ അദ്ഭുതാത്മത്വം മനസ്സിലാക്കി. എന്നാൽ അവിടുത്തെ രാജാവ്, ബാലിശനും അജ്ഞാനിയും ആയിരുന്നതിനാൽ, ദ്വാരകയിൽ മറ്റൊരു ബാലൻ മറ്റൊരാളോടു ദൂതനെ അയയ്ക്കുന്നതു പോലെ, കൃഷ്ണനോട് ദൂതനെ അയച്ചു. ദൂതൻ ദ്വാരകയിൽ എത്തിയപ്പോൾ സഭയിൽ കൃഷ്ണനെ കണ്ടു. കമലനയനനായ കൃഷ്ണനോട് രാജാവിന്റെ സന്ദേശം പറഞ്ഞു: “ഞാനാണ് വാസുദേവൻ; വേറൊരാളുമില്ല. ജീവികൾക്ക് കാരുണ്യവശാൽ ഞാൻ അവതരിച്ചിരിക്കുന്നു. നീ നിന്റെ വ്യാജ അവകാശം ഉപേക്ഷിക്കണം.” “നീയുള്ള ചിഹ്നങ്ങൾ എന്റെതായവയാണ്; അജ്ഞാനത്താൽ നീ അവ ധരിക്കുന്നു, സാത്വതാ. അവ ഉപേക്ഷിച്ച് എന്നിൽ ശരണം പ്രാപിക്ക, അല്ലെങ്കിൽ യുദ്ധം സമ്മതിക്ക.” ശുകമുനി പറഞ്ഞു: പൗണ്ഡ്രകന്റെ ഈ അഹങ്കാരപൂർണ്ണവും അജ്ഞാനപൂർണ്ണവുമായ വാക്കുകൾ കേട്ട ഉഗ്രസേനനും മറ്റു സഭാംഗങ്ങളും ഉച്ചത്തിൽ ചിരിക്കയായിരുന്നു. കൃഷ്ണൻ, ഹാസ്യത്തോടെ, ദൂതനോട് പറഞ്ഞു: “മൂഢാ, നീ ഈ വിപരീതമായ അവകാശങ്ങൾ ഉന്നയിച്ചിരിക്കുന്ന ഈ ചിഹ്നങ്ങൾ ഞാൻ ഉപേക്ഷിക്കും.” “നീ കിടക്കുന്നതു വാൾച്ചിറകിൽ, മുഖം മറഞ്ഞ്, കഴുകന്മാരും കാക്കകളും നായകളും ചുറ്റി നിൽക്കുമ്പോൾ, നിന്റെ ശരണം നായകളുടെ ഇടയിൽ ആയിരിക്കും.” ദൂതൻ ഈ വാക്കുകൾ എല്ലാം തന്റെ രാജാവിനോട് അറിയിച്ചു. അതിനുശേഷം കൃഷ്ണൻ തന്റെ രഥത്തിൽ കയറി കാശിയിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. ബലവാൻ ആയ പൗണ്ഡ്രകൻ കൃഷ്ണൻ വരുന്നു എന്നറിഞ്ഞ്, രണ്ട് അക്ഷൗഹിണി സേനയുമായി നഗരത്തിൽനിന്ന് പുറപ്പെട്ടു. പൗണ്ഡ്രകന്റെ സഖ്യനായ കാശിരാജാവ് മൂന്ന് അക്ഷൗഹിണി സേനയുമായി അവനെ പിന്തുടർന്നു. പൗണ്ഡ്രകൻ ശംഖം, ചക്രം, ഗദ, ധനുസ്, ശ്രീവത്സചിഹ്നം, കൗസ്തുഭമണിയും വനമാലയും ധരിച്ചു; പി‍താംബരം ധരിച്ച്, ഗരുഡധ്വജം ഉയർത്തി, വിലയേറിയ കിരീടവും ആഭരണങ്ങളും മകരകുണ്ദലങ്ങളും ധരിച്ച് പ്രകാശിച്ചു. കൃഷ്ണന്റെ രൂപം അനുകരിച്ച്, ഒരു നടൻപോലെ വേഷം ധരിച്ച അവനെ കണ്ട ഹരി ഉച്ചത്തിൽ ചിരിച്ചു. ശത്രുരാജാക്കന്മാർ കൃഷ്ണനെ ശൂലങ്ങൾ, ഗദകൾ, മുഷ്ടികൾ, അശനികൾ, കുന്തങ്ങൾ, വാളുകൾ, ശബരങ്ങൾ, അമ്പുകൾ എന്നിവയാൽ ആക്രമിച്ചു. കൃഷ്ണൻ തന്റെ ഗദ, വാൾ, ചക്രം, അമ്പുകൾ എന്നിവ ഉപയോഗിച്ച് പൗണ്ഡ്രകന്റെയും കാശിരാജാവിന്റെയും സേനകളെ, ആനകൾ, രഥങ്ങൾ, കുതിരകൾ, പടയാളികൾ എന്നിവയാൽ കൂടിയവയെ, പ്രളയകാലത്തിലെ അഗ്നിപോലെ നശിപ്പിച്ചു. യുദ്ധഭൂമി ആനകളുടെ, കുതിരകളുടെ, ഒട്ടകങ്ങളുടെയും കഴുതകളുടെയും മനുഷ്യരുടെയും ശവങ്ങൾകൊണ്ട് നിറഞ്ഞു; വീരന്മാർ തകർത്തതുകൊണ്ട് ശ്മശാനപോലെയായി, ധീരന്മാർക്കു ആനന്ദഭൂമിയായി, ഭവഭവേശ്വരന്റെ കളിസ്ഥലത്തെപ്പോലെയായി ഭയാനകമായി. ശൗരി (കൃഷ്ണൻ) പൗണ്ഡ്രകനോട് പറഞ്ഞു: “പൗണ്ഡ്രകാ! നീ ദൂതന്റെ മുഖാന്തിരം എന്നോട് പറഞ്ഞതുപോലെ, ഞാൻ ഈ ആയുധങ്ങൾ ഇപ്പോൾ നിന്നിൽ ഉപേക്ഷിക്കും.” “നീ എന്റെ പേരിൽ വ്യാജാവകാശം ഉന്നയിച്ചതിനാൽ, ഞാൻ അതും ഉപേക്ഷിക്കും. ഞാൻ യുദ്ധം ആഗ്രഹിക്കാതെ നിന്നിൽ ശരണം പ്രാപിക്കുമെന്നു കരുതുക.” ഇങ്ങനെ锋മുളള അമ്പുകൾ കൊണ്ട് പൗണ്ഡ്രകനെ രഥരഹിതനാക്കി, രഥചക്രം കൊണ്ട് അവന്റെ തല വേർപെടുത്തി, ഇന്ദ്രൻ വൈജ്രംകൊണ്ട് പർവ്വതം തകർക്കുന്നതുപോലെ. അതുപോലെ കാശിരാജാവിന്റെ തലയും അമ്പുകൾകൊണ്ട് വേർപെടുത്തി, കാശി നഗരത്തിൽ ഒരു കാട്ടുകാറ്റ് തളിർകൊണ്ടു താഴെ ഇടുന്നതുപോലെ ഇട്ടുവിട്ടു. ഇങ്ങനെ ദ്വേഷമുള്ള പൗണ്ഡ്രകനെയും അവന്റെ സഖ്യനായ കാശിരാജാവിനെയും സംഹരിച്ച്, ഹരി ദ്വാരകയിലേക്ക് മടങ്ങി. സിദ്ധപുരുഷന്മാർ അമൃതസമാനമായ കഥകൾ പാടി. പൗണ്ഡ്രകൻ നിരന്തരം ഭഗവാനെ ധ്യാനിച്ച്, എല്ലാ ബന്ധനങ്ങളിൽനിന്നും മോചിതനായി, ഹരിയുടെ രൂപം പ്രാപിച്ച് അവനിലേയ്ക്ക് ലയിച്ചു. രാജധാനിദ്വാരത്ത് കാതിൽ കുണ്ദലങ്ങൾ ധരിച്ച തല വീണുകിടക്കുന്നത് കണ്ട ജനങ്ങൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടു: “ഇത് ആരുടെ തലമാണ്? ഈ മുഖം ആരുടേതാണാവോളം?