ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

മധുരയിൽ വസിക്കുന്ന സ്ത്രീകൾ, തന്റെ വാക്കുകളിൽ സ്ഥിരതയില്ലാതെയും കൃതജ്ഞതയില്ലാതെയും കാണുന്ന ഒരാളുടെ വാക്കുകൾ എങ്ങനെ വിശ്വസിക്കാമെന്ന ചോദ്യമുയർത്തി, അവൻ പറയുന്ന മധുരമായ കഥകളും, ചിരികളും, കണ്മണികളും, ആഹ്ലാദഭരിതമായ ശ്വാസങ്ങളും കേട്ട് ആകർഷിതരായി, പ്രണയത്തിൽ മുങ്ങിപ്പോകുന്നു. "അവനെ കുറിച്ച് സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കേണ്ടതില്ല, കാലം കടന്നുപോകട്ടെ," എന്നത് അവർ പരസ്പരം പറയുന്നു; "അവൻ ഇല്ലാത്തപ്പോൾ നമ്മിൽ നേരം കടക്കുന്ന പോലെ അവനിലും കടക്കുമോ?" എന്നതും. ശൗരിയുടെ കളിയുള്ള വാക്കുകളും, മനോഹരമായ കണ്മണികളും, ചലനങ്ങളും, സ്നേഹഭരിതമായ അങ്കലാപങ്ങളും ഓർക്കുമ്പോൾ ആ സ്ത്രീകൾ കണ്ണീരൊഴുക്കുന്നു. അപ്പോൾ, അനേകം പ്രഭാവങ്ങളിലുമുള്ള സങ്കർഷണൻ, കൃഷ്ണന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്നുള്ള ആശ്വസനവാക്കുകൾ പറഞ്ഞ് അവരെ ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നു. രാമൻ, മധു മാസവും മാധവ മാസവും—രണ്ടുമാസങ്ങൾ—വ്രജയിൽ താമസിച്ച്, രാത്രികളിൽ ഗോപികളിൽ ആനന്ദം പകർന്നു. പൂർത്തിയുള്ള ചന്ദ്രന്റെ പ്രകാശത്തിൽ, രാത്രിയിൽ പൂക്കുന്ന താമരയുടെ സുഗന്ധം കാറ്റിൽ പടർന്ന്, യമുനാ തീരത്തെ കാടുകളിൽ സ്ത്രീകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് രാമൻ ആനന്ദം അനുഭവിക്കുന്നു. വരുണന്റെ നിർദേശത്തിൽ, വരുൺദേവി ഒരു മരത്തിന്റെ കൊക്കിൽ നിന്ന് പുറത്തു വരുന്നു; അവൾ ഇറങ്ങുമ്പോൾ അവളുടെ സുഗന്ധം മുഴുവൻ കാടിലേക്ക് പടരുന്നു. ബലരാമൻ, കാറ്റിൽ പടർന്ന മധുരമായ തേനിന്റെ ഗന്ധം ശ്വസിച്ച്, അവിടേക്ക് എത്തി, സ്ത്രീകളോടൊപ്പം നാവുപയോഗിച്ച് തേനു പാനമാക്കുന്നു. ഗന്ധർവന്മാർ ഗാനങ്ങൾ പാടുന്നു; മനോഹരമായ സ്ത്രീകളുടെ വലയത്തിൽ, ആനകളുടെ കൂട്ടത്തിലെ നായകനായി, ഇന്ദ്രൻ ആനകളിൽ ആനന്ദം അനുഭവിക്കുന്നതുപോലെ, ബലരാമൻ ആനന്ദം അനുഭവിക്കുന്നു. ആകാശത്തിൽ മൃദംഗങ്ങൾ മുഴങ്ങുന്നു, പൂക്കൾ മഴയായി വീഴുന്നു, ഗന്ധർവരും സപ്തർഷികളും രാമനെ പ്രശംസിക്കുന്നു. സ്ത്രീകൾ രാമന്റെ പ്രഭാവങ്ങൾ പാടുന്നു; ഹലായുധൻ കാടുകളിൽ ലഹരിയിൽ ആകാംക്ഷയോടെ, കണ്ണുകൾ ആനന്ദത്തിൽ അശാന്തമായി, സഞ്ചരിക്കുന്നു. പൂമാലയും, ഒറ്റ കാതിലൊരു കുമ്പളം, ലഹരിയിൽ, വൈജയന്തി മാലയും, ചിരിച്ചുള്ള താമര മുഖവും, വിയർപ്പ് തുള്ളികൾ കൊണ്ടുള്ള മഞ്ഞ് പോലെയും അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു. ജലക്രീഡയ്ക്ക് യമുനയെ വിളിക്കാൻ രാമൻ ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു, എന്നാൽ ലഹരിയിൽ ആയതിനാൽ, തന്റെ വാക്ക് മറന്ന്, യമുനയെ വിളിക്കുന്നു. യമുന വരാത്തതിൽ കോപംകൊണ്ട്, രാമൻ തന്റെ ഹൽ കൊണ്ട് യമുനയെ വലിച്ചിഴയ്ക്കുന്നു: "പാപിനി, ഞാൻ വിളിച്ചിട്ടും നീ വരാത്തത്, ഞാൻ നിന്നെ ഹൽകൊണ്ടു നയിക്കും; നീ ഇഷ്ടം പോലെ സഞ്ചരിക്കുന്നവളെ." രാമന്റെ ഈ ശാസനയിൽ ഭയപ്പെട്ടു, യമുന, നടുങ്ങിയ വാക്കുകളിൽ, യദു പുത്രന്റെ കാലിൽ വീണു: "രാമാ, രാമാ, ബഹുശക്തിയുള്ളവാ, ഞാൻ നിന്റെ പ്രഭാവം അറിയില്ല; ലോകം നിലനിർത്തുന്ന നിന്റെ ഭാഗം കൊണ്ടാണ് ഭൂമി നിലനിൽക്കുന്നത്." "പ്രഭാവം അറിയാതെ ഞാൻ അശ്രദ്ധയോടെ പെരുമാറിയതിനു ക്ഷമിക്കണം; ലോകാത്മാവേ, ഭക്തജനങ്ങളുടെ സ്നേഹിതനേ, ഞാൻ നിന്നിൽ ശരണം പിടിക്കുന്നു." അവളുടെ അപേക്ഷയിൽ, ഭാഗ്യശാലിയായ ബലരാമൻ യമുനയെ വിട്ടയച്ചു; സ്ത്രീകളോടൊപ്പം, ആനകളിൽ ആനപ്പെരുവഴിയെന്നപോലെ, വെള്ളത്തിൽ കുളിച്ചു. ആനന്ദം അനുഭവിച്ച ശേഷം, വെള്ളത്തിൽ നിന്നും പുറത്ത് വന്ന്, സ്ത്രീകൾക്ക് മനോഹരമായ ആഭരണങ്ങളും പൂമാലയും നൽകി. നീലവസ്ത്രം ധരിച്ചു, പൊൻമാലയും അണിഞ്ഞ്, മനോഹരമായി അലങ്കരിച്ചും, സുഗന്ധം പുരട്ടിയുമാണ്, ആനകളിൽ ഇന്ദ്രൻപോലെ വിശ്രമിച്ചത്. ഇന്നും, രാജാവേ, ബലരാമൻ ഹൽ കൊണ്ടു യമുനയെ വലിച്ചിഴച്ച പാത, അവന്റെ അനന്തശക്തിയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, കാണാം. ഇങ്ങനെ, ആ രാത്രിയിൽ, വ്രജയിലെ സ്ത്രീകളുടെ മധുരത്തിൽ, രാമൻ ഒറ്റയ്ക്ക് ആനന്ദം അനുഭവിച്ചു. അടുത്ത അധ്യായം ആരംഭിക്കുന്നു. ശുകമുനി പറയുന്നു: രാമൻ നന്ദവ്രജത്തിൽ പോയപ്പോൾ, കരുഷ രാജാവ് കൃഷ്ണനെ വാസുദേവൻ എന്ന് അറിയാതെ, "ഞാനാണ് വാസുദേവൻ" എന്ന സന്ദേശം അയച്ചു. കുട്ടികൾ കൃഷ്ണനോട് "നീ വാസുദേവൻ, ലോകത്തിൽ അവതരിച്ചിരിക്കുന്ന പ്രഭു" എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ അദ്ഭുതാത്മാവായി സ്വയം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അറിവില്ലാത്ത രാജാവ്, കുട്ടിയെ മറ്റൊരു കുട്ടിയോട് സന്ദേശം അയയ്ക്കുന്നപോലെ, ദ്വാരകയിൽ കൃഷ്ണനോട് ദൂതനെ അയച്ചു. ദൂതൻ ദ്വാരകയിൽ എത്തി, സഭയിൽ കൃഷ്ണനെ കണ്ടു, കൃഷ്ണന്റെ കമലനയനമായ മുഖം നോക്കി, രാജാവിന്റെ സന്ദേശം പറഞ്ഞു: "ഞാനാണ് വാസുദേവൻ; മറ്റൊന്നുമില്ല. ജീവികൾക്ക് കരുണകൊണ്ട് ഞാൻ അവതരിച്ചിരിക്കുന്നു. നീയെന്നത് തെറ്റായ അവകാശം ഉപേക്ഷിക്കണം." "നീ ധരിക്കുന്ന ചിഹ്നങ്ങൾ എന്റെതായാണ്; അവ നീ അജ്ഞാനത്തിൽ ധരിക്കുന്നു. അവ ഉപേക്ഷിച്ച് എന്നിൽ ശരണം പിടിക്കണം; അല്ലെങ്കിൽ, പോരാട്ടം സമ്മതിക്കണം." ശുകമുനി പറയുന്നു: പൗന്ദ്രകന്റെ അഹങ്കാരപൂർണമായ, അജ്ഞാനപരമായ വാക്കുകൾ കേട്ട്, ഉഗ്രസേനയും സഭയിലെ മറ്റു അംഗങ്ങളും ഉച്ചത്തിൽ ചിരിച്ചു. കൃഷ്ണൻ, ഹാസ്യത്തിൽ, ദൂതനോട് പറഞ്ഞു: "മൂഢാ, നീ ഈ അഹങ്കാരത്തിൽ പറയുന്ന ചിഹ്നങ്ങൾ ഞാൻ ഉപേക്ഷിക്കും." "നീ അവിടെ മരിച്ചുകിടക്കും, മുഖം മറച്ച്, കഴുകന്മാരും, കാക്കകളും, കുരങ്ങുകളും ചുറ്റും; പിന്നെ, നീ കുരങ്ങുകളിൽ ശരണം പിടിക്കും." ദൂതൻ ഈ വാക്കുകൾ തന്റെ രാജാവിന് അറിയിച്ചു; കൃഷ്ണൻ രഥത്തിൽ കയറി, കാശി നഗരത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. പൗന്ദ്രക, ശക്തിയുള്ള രഥസേനാനി, കൃഷ്ണൻ വരുന്നു എന്നറിഞ്ഞ്, നഗരത്തിൽ നിന്ന് രണ്ട് സേനകളോടെ പുറപ്പെട്ടു. കാശി രാജാവ്, പൗന്ദ്രകന്റെ സഖാവ്, മൂന്ന് സേനകളോടെ അവനെ പിന്തുടർന്നു; പൗന്ദ്രകനെ കണ്ടു. അവൻ ശംഖും, ചക്രവും, ഗദയും, ധനുസും, ശ്രീവത്സചിഹ്നവും, കൗസ്തുഭമണിയും, വനമാലയും അണിഞ്ഞു. പീതവസ്ത്രം ധരിച്ചു, ഗരുഡധ്വജവും, വിലകയുള്ള കിരീടവും, അലങ്കാരങ്ങളും, മകരകുണ്ടലവും അണിഞ്ഞു. കൃഷ്ണന്റെ രൂപം അനുകരിച്ച്, നടൻപോലെ വേഷം ധരിച്ച പൗന്ദ്രകനെ കണ്ടു, ഹരി ഉച്ചത്തിൽ ചിരിച്ചു. ശത്രു രാജാക്കന്മാർ ഹരിയെ ബാണം, ഗദ, മുഷ്ടി, ജാവലിനുകൾ, പർശു, കുന്തം, ഖഡ്ഗം, ശബർ, അമ്പുകൾ എന്നിവകൊണ്ട് ആക്രമിച്ചു. കൃഷ്ണൻ, പൗന്ദ്രകയുടെയും കാശി രാജാവിന്റെയും സേനകളെ—ആനകൾ, രഥങ്ങൾ, കുതിരകൾ, പടയാളികൾ—ഗദ, ഖഡ്ഗ, ചക്ര, അമ്പുകൾകൊണ്ട് ശക്തമായി ആക്രമിച്ചു; കാലാന്തരത്തിൽ അഗ്നി സകല ജീവികളെ ദഹിക്കുന്നതുപോലെ. ആ യുദ്ധഭൂമി, ആനകൾ, കുതിരകൾ, ഒട്ടകങ്ങൾ, കഴുതകൾ, മനുഷ്യർ എന്നിവയുടെ മൃതദേഹങ്ങൾ നിറഞ്ഞു, വീരന്മാർ തകർത്തു, ശ്മശാനപോലും, ധൈര്യശാലികൾക്ക് ആനന്ദസ്ഥലവും, ഭയാനകമായ, ഭഗവാന്റെ കളിസ്ഥലവും ആയി.