ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് പറഞ്ഞു: “ഇത് നിർബന്ധമായും പരിശ്രമത്തോടെ ചെയ്യണം; കാരണം, ഇത് വളരെ എളുപ്പമാണ്.” ഗോകർണ്ണൻ दृഢനിശ്ചയം ഉൾക്കൊണ്ടു ഭാഗവതം പാരായണം ആരംഭിച്ചു. ഈ മഹത്തായ പാരായണം കേൾക്കാനായി ഗ്രാമങ്ങളും പ്രദേശങ്ങളും വിട്ട് ജനങ്ങൾ ഒത്തുചേർന്നു. കാൽമുട്ട് ചൂണ്ടിയവരും, കാഴ്ചയില്ലാത്തവരും, വൃദ്ധരുമായി, മന്ദഗതിയുള്ളവരും—പാപനാശത്തിനായി എല്ലാവരും അവിടെ എത്തി. അത്ര വലിയൊരു സഭയായിരുന്നു അവിടെ രൂപപ്പെട്ടത്, അതിനെ കണ്ടു ദേവതകളും അത്ഭുതപ്പെട്ടു. ഗോകർണ്ണൻ തന്റെ ആസനത്തിൽ ഇരുന്ന് കഥ പറയാൻ തുടങ്ങി. അപ്പോൾ തന്നെ, അതിജീവിതൻ (പ്രേതാത്മാവ്) അവിടെ എത്തി. അവൻ ചുറ്റും നോക്കി ഒരു ഇടം അന്വേഷിച്ചു. അവിടെ, ഏഴു കണക്കുള്ള ഒരു മൂർദ്ധന്യമായ മുളയുണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെ ചുവടിൽ ഒരു കുഴിയിൽ കടന്ന്, ആ ആത്മാവ് അകത്തു നിന്നു കേൾക്കാൻ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. വായുവിന്റെ രൂപത്തിൽ തുടരാൻ കഴിയാതിരുന്നുവല്ലോ, അതിനാൽ അവൻ ആ മുളയിൽ കടന്നു. പ്രധാനമായ വൈഷ്ണവ ബ്രാഹ്മണനായ ഗോകർണ്ണനെ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠമായ ശ്രോതാവായി കണക്കാക്കി, ധേനുവിന്റെ പുത്രൻ ഭാഗവതം വ്യക്തമായി ആദ്യ സ്കന്ധം മുതൽ പാരായണം ആരംഭിച്ചു. ഓരോ ദിവസവും പാരായണം അവസാനിക്കുമ്പോൾ അത്ഭുതകരമായ ഒരു സംഭവം നടന്നു: മുളയുടെ ഒരു കണക്ക് വലിയ ശബ്ദത്തോടെ പൊട്ടിപ്പൊളിഞ്ഞു, ധർമ്മനിഷ്ഠരായ ജനങ്ങൾ അതു കണ്ടു. രണ്ടാം ദിവസം, സന്ധ്യാകാലത്ത് രണ്ടാമത്തെ കണക്ക് പൊട്ടിയതുപോലെ, മൂന്നാം ദിവസം മൂന്നാമത്തേത് പൊട്ടിപ്പോയി. ഇങ്ങനെ, ഏഴു ദിവസത്തേക്ക്, ഏഴു കണക്കും പൊട്ടി. പന്ത്രണ്ടു സ്കന്ധങ്ങൾ മുഴുവൻ ശ്രവിച്ച ശേഷം, ആ ആത്മാവ് പ്രേതാവസ്ഥയെ ഉപേക്ഷിച്ചു. അവൻ ദിവ്യമായ ഒരു രൂപം ധരിച്ചു—തുളസിമാല ധരിച്ചും, മഞ്ഞ വസ്ത്രം അണിഞ്ഞും, മേഘം പോലെ കറുത്ത നിറത്തിൽ, കിരീടം ധരിച്ചും കുണ്ഡലവും അണിഞ്ഞുമാണ് അവൻ പ്രത്യക്ഷമായത്. ഉടൻ തന്നെ, അവൻ തന്റെ സഹോദരനായ ഗോകർണ്ണനെ നമസ്കരിച്ചു പറഞ്ഞു: “നിന്റെ കരുണയാൽ ഞാൻ ബന്ധനത്തിൽനിന്നും പ്രേതാവസ്ഥയിലെ മലിനതിയിൽനിന്നും മോചിതനായി.” അവൻ ഭാഗവതകഥയുടെ മഹത്വം പാടുകയും ചെയ്തു: “പ്രേതാത്മാക്കളുടെ ദുഃഖം നശിപ്പിക്കുന്നതാണ് ഭാഗവതം; ഏഴു ദിവസത്തെ പാരായണം കൃഷ്ണലോകപ്രാപ്തി തരുന്നു. ഏഴുദിവസം ശ്രവണം ആരംഭിച്ചാൽ എല്ലാ പാപങ്ങളും വിറയ്ക്കുന്നു; ഈ കഥ ഞങ്ങളെ ഉടൻ മോചിപ്പിക്കും. ഈ ലോകത്ത് നാം സംസാരത്തിലോ, മനസ്സിലോ, കർമ്മത്തിലോ ചെയ്ത പാപം, അതു ഈ ശ്രവണം അഗ്നി ഇന്ധനം ദഹിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ ദഹിപ്പിക്കും. ഭാരതഭൂമിയിൽ, ജ്ഞാനികൾക്കിടയിലും ദേവസഭയിലും, ഈ കഥ കേൾക്കാത്തവരുടെ ജനനം നിർഫലമായിരിക്കുന്നു. ശുകന്റെ ഉപദേശം കേൾക്കാതെ, നല്ല ആരോഗ്യത്തിലും ശക്തിയിലും ഉള്ള ശരീരത്തെ സംരക്ഷിക്കുന്നത് എന്തിനാണ്? ‘ഈ ശരീരം അസ്ഥികളാൽ നിർമ്മിതം, സ്നായുക്കളാൽ ബന്ധിച്ചിട്ടുള്ളത്, മാംസവും രക്തവും പുരിൾക്കൊണ്ട് പൊതിഞ്ഞതും, ദുർഗന്ധമുള്ളതും മൂത്രവിസർജനംക്കും മലവിസർജനംക്കും പാത്രമായതുമാണ്. വൃദ്ധാവസ്ഥ, ദുഃഖം, കർമഫലങ്ങൾ—ഇതൊക്കെയാൽ പീഡിതമായ, രോഗങ്ങളുടെ ആലയം, ദുർഭരമായ, ശൂന്യമായ, ക്ഷണത്തിൽ നശിച്ചുപോകുന്ന ശരീരം. ഇത് ഒടുവിൽ കീടങ്ങളിലേക്കും മലത്തിലേക്കും ചിതാഭസ്മത്തിലേക്കുമാണ് പോകുന്നത്. അങ്ങനെയുള്ള ശരീരത്തിൽ ചെയ്ത പ്രവൃത്തികൾ എത്രയും സ്ഥിരതയില്ലാത്തതും ഫലശൂന്യവുമാണ്. ‘രാവിലെ തയ്യാറാക്കിയ അന്നം വൈകിട്ട് നശിക്കുന്നു; അത്തരം അന്നത്തിൽ വളർത്തിയ ശരീരത്തിൽ സ്ഥിരത എവിടെ? ഏഴു ദിവസത്തെ ശ്രവണം കൊണ്ടു ഹരിയെ ഈ ലോകത്തുതന്നെ പ്രാപിക്കാം. അതിനാൽ, ദോഷനിവാരണത്തിന് ഇതാണ് മാർഗ്ഗം. ജലത്തിൽ കുശബലങ്ങൾ പോലെയും, ജീവികളിൽ പുഴുക്കൾ പോലെയും, ഈ കഥയുടെ ശ്രവണമില്ലാത്തവർ ജനിച്ചും മരിക്കുകയല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമില്ല. ഉണങ്ങിയ മുളയുടെ കണക്ക് പൊട്ടുന്നത് അത്ഭുതം തന്നെയാണെങ്കിൽ, ഈ കഥ ശ്രവിച്ചുകൊണ്ടു ഹൃദയത്തിലെ കണക്ക് പൊട്ടുന്നത് അതിലും വലിയ അത്ഭുതം തന്നെയാണ്. ‘കഥയുടെ ഏഴു ദിവസത്തെ ശ്രവണത്തിലൂടെ ഹൃദയത്തിലെ കണക്ക് പൊട്ടുന്നു, എല്ലാ സംശയങ്ങളും മുറിഞ്ഞു പോകുന്നു, കർമ്മങ്ങൾ നശിക്കുന്നു. മനസ്സു ഈ പുണ്യകഥയുടെ തീരത്തിൽ സ്ഥാപിക്കുമ്പോൾ, ലോകസംബന്ധമായ മലിനതികളെ കഴുകിക്കളയാൻ അതിന് ഏറ്റവും വലിയ കഴിവ്. അപ്പോൾ മോക്ഷം സ്വയം ലഭ്യമാണ്, ജ്ഞാനികൾ അങ്ങനെ പറയുന്നു.’ അവൻ ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുന്നതിനിടയിൽ, അപ്പോൾ തന്നെ, വൈകുണ്ഠവാസികളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട, പ്രകാശം പകർന്ന ഒരു ദിവ്യരഥം അവിടെ എത്തി. എല്ലാവരും നോക്കി നിൽക്കേ, ധുന്ധുലിയുടെ പുത്രൻ ആ ദിവ്യരഥത്തിൽ ചവിട്ടി കയറി. ആ ദിവ്യരഥത്തിൽ വൈഷ്ണവരെ കണ്ടു, ഗോകർണ്ണൻ ചോദിച്ചു: “ഇവിടെ എന്റെ അനേകം വിശുദ്ധ ശ്രോതാക്കളുണ്ട്; എന്നാൽ, എല്ലാവർക്കും ഒരേസമയം ദിവ്യരഥം വരാതിരുന്നതെന്ത്? എല്ലാവരും ഒരുപോലെ ശ്രവിച്ചുവല്ലോ; എന്നാൽ ഫലത്തിൽ വ്യത്യാസം വന്നതെന്ത്? ഹരിയുടെ ഭക്തർ ഇതിന് വിശദീകരണം പറയുമോ?” ഹരിയുടെ സേവകർ പറഞ്ഞു: “ഫലത്തിലെ വ്യത്യാസം ശ്രവണത്തിലെ വ്യത്യാസം കൊണ്ടാണ്. എല്ലാവരും കേട്ടെങ്കിലും, എല്ലാവരും ഒരുപോലെ മനസ്സിൽ ആലോചിച്ചില്ല. അതിനാൽ തന്നെ, ആരാധനയിലും വ്യത്യാസം ഉണ്ടാകും, ഭക്തനേ. ആ departed soul ഏഴു രാത്രിയും ഉപവാസത്തോടെ ശ്രവിക്കുകയും, ആഴത്തിലുള്ള ധ്യാനത്തോടും ഏകാഗ്രതയോടും കൂടി ആലോചിക്കുകയും ചെയ്തു. ഉറപ്പില്ലാത്ത ജ്ഞാനം നശിക്കും, അശ്രദ്ധയാൽ ശ്രവണം ഫലഹീനമാകും, സംശയത്താൽ മന്ത്രം നഷ്ടപ്പെടും, ചിതറിയ മനസ്സിൽ ജപം ഫലപ്രദമാവില്ല. വിഷ്ണുവിൽ ഭക്തി ഇല്ലാത്ത സ്ഥലം നശിക്കും, അയോഗ്യർക്കുള്ള ശ്രാദ്ധം ഫലഹീനമാകും, ശാസ്ത്രം അറിയാത്തവർക്കുള്ള ദാനം നഷ്ടമാകും, ദുഷ്‌ചരിത്രം കൊണ്ടു കുടുംബം നശിക്കും. ‘ഗുരുവിന്റെ വചനത്തിൽ വിശ്വാസം, അഹങ്കാരശൂന്യത, മനസ്സിലെ ദോഷങ്ങൾ ജയിക്കൽ, കഥയിൽ അചഞ്ചലമായ ഏകാഗ്രത—ഇവയും ഇതുപോലെയുള്ളവയും ഉണ്ടായാൽ, ശ്രവണഫലം ഉറപ്പാണ്; കഥയുടെ അവസാനം വൈകുണ്ഠത്തിൽ വാസം എല്ലാവർക്കും ലഭിക്കും. ഗോകർണ്ണേ, ഗോവിന്ദൻ തന്നെ നിന്നെ ഗോലോകത്തിൽ പ്രവേശിപ്പിക്കും.” അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ഹരിയുടെ ഭക്തർ വൈകുണ്ഠത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. അടുത്ത മാസം, ഗോകർണ്ണൻ വീണ്ടും ഭാഗവതം പാരായണം നടത്തി. വീണ്ടും ഏഴു രാത്രികൾക്കായി അവിടെയുള്ളവർ ശ്രവിച്ചു. നാരദാ, അതിന്റെ അവസാനം സംഭവിച്ച അത്ഭുതം കേൾക്കു: ഹരിയും ഭക്തരും ദിവ്യരഥങ്ങളുമായി അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അപ്പോൾ വിജയഘോഷവും നമസ്കാരവും മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഹരി, ആനന്ദത്തിൽ, പാഞ്ചജന്യശംഖം മുഴക്കി; ഗോകർണ്ണനെ അണച്ചു പിടിച്ചു, അവനെ തനിക്കു തുല്യനാക്കി.