ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കൃഷ്ണൻ തന്റെ ശത്രുവിന്റെ അഭിമാനം ദളിപ്പിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭുജങ്ങൾ തകർത്തു; ഭൂമിയെ ഭാരംകൂടിച്ചിരുന്ന വലിയ സൈന്യവും കൃഷ്ണൻ തന്നെ നശിപ്പിച്ചു. ഇപ്പോൾ ആ അസുരന്റെ നാല് ഭുജങ്ങൾ ശേഷിക്കുന്നു; അവൻ ഇനി വൃദ്ധിയില്ലാത്തവനും അമരനും, നിങ്ങളുടെ അനുചരന്മാരിൽ പ്രധാനിയുമാകും, അസുരാ, അവനു ഇനി എവിടെയും ഭയമുണ്ടാകില്ല. ഭയരഹിതത്വം ലഭിച്ച അസുരൻ കൃഷ്ണനോടു തലകുനിച്ചും, പ്രദ്യുമ്നനെ ഭാര്യയോടുകൂടി രഥത്തിൽ ഇരുത്തിയും, അവരെ മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുവന്നു. സൈന്യത്തിന്റെ മുറ്റം ചുറ്റിയതും, ഉത്തമ വസ്ത്രങ്ങളിലുമാണ് അദ്ദേഹം ഭാര്യയോടൊപ്പം യാത്ര ചെയ്തത്; രുദ്രൻ അദ്ദേഹത്തെ ആദരിച്ച് യാത്രയയച്ചു. പതാകകളും ഗേറ്റുകളും കാവൽക്കാരും നിറഞ്ഞ രാജധാനിയിൽ, ശംഖവും തുരയും മുറച്ചും, പൗരന്മാരും സുഹൃത്തുക്കളും ദ്വിജന്മാരും അദ്ദേഹത്തെ സ്വാഗതം ചെയ്തു. കൃഷ്ണന്റെ ജയവും ശങ്കരനോടുള്ള യുദ്ധവും രാവിലെ എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ ഓർക്കുന്നവർക്ക് ഒരിക്കലും തോൽവി ഉണ്ടാകില്ല. ഇങ്ങനെ, ഭാഗവത മഹാപുരാണത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിന്റെ രണ്ടാം ഭാഗത്തിലെ 'അനിരുദ്ധന്റെ വരവ്' എന്ന അദ്ധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. കുരുവിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ പാരീക്ഷിതിനെ ഉദ്ധേശിച്ച് ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: പ്രിയ സുഹൃത്തുക്കളെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച ബലരാമൻ രഥത്തിൽ കയറി നന്ദന്റെ ഗോകുലത്തിലേക്ക് യാത്ര ചെയ്തു. ദീർഘനാളായി കാത്തിരുന്ന ഗോപന്മാരും ഗോപസ്ത്രികളും ബലരാമനെ ചേർത്തുപിടിച്ചു; അദ്ദേഹം മാതാപിതാക്കൾക്ക് വന്ദനം ചെയ്തു, അവർ സന്തോഷത്തോടെ അനുഗ്രഹിച്ചു. "ഭഗവാൻ, നിങ്ങൾയും നിങ്ങളുടെ സഹോദരനും എപ്പോഴും ഞങ്ങളെ കൈവശം കാക്കണം," എന്ന് പറഞ്ഞ് അവർ ബലരാമനെ തങ്ങളുടെ മടിയിൽ ഇരുത്തി, ചേർത്തുപിടിച്ച് കണ്ണുനീർകൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തെ കുളിപ്പിച്ചു. പ്രായം, സൗഹൃദം, ബന്ധം എന്നിവ അനുസരിച്ച്, ആചാരപ്രകാരം ഇരുന്നിരുന്ന മുതിർന്ന ഗോപന്മാരെ ബലരാമൻ ആദരപൂർവ്വം അഭിവാദ്യം ചെയ്തു. പിന്നീട്, ചുറ്റിനിരുന്ന ഗോപന്മാരോടൊപ്പം, ചിരിയും, കൈകൂപ്പും, മറ്റ് സ്നേഹസൂചനകളും പങ്കുവെച്ചു; അവർ അദ്ദേഹത്തോടു ചോദിച്ചു: "ബലരാമാ, നിങ്ങളുടെ ബന്ധുക്കൾ എല്ലാവരും സുഖമാണോ? ഭാര്യകളും മക്കളും കൂടെ, നിങ്ങൾ ഇപ്പൊഴും ഞങ്ങളെ ഓർക്കുന്നുണ്ടോ?" "നല്ല ഭാഗ്യത്താൽ, ദുഷ്ടനായ കംസൻ കൊല്ലപ്പെട്ടു; നല്ല ഭാഗ്യത്താൽ, നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കൾ മോചിതരായി; നല്ല ഭാഗ്യത്താൽ, ശത്രുക്കളെ ജയിച്ച് നിങ്ങൾ ഉറപ്പുള്ള കാവലിൽ അഭയം നേടി." ഗോപസ്ത്രികൾ, ബലരാമനെ കണ്ട സന്തോഷത്തിൽ, ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു: "നഗരസ്ത്രീകളുടെ പ്രിയനായ കൃഷ്ണൻ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുന്നുണ്ടോ?" "അവൻ ബന്ധുക്കളെ, പിതാവിനെയും മാതാവിനെയും ഓർക്കുന്നുണ്ടോ? ഒരിക്കൽ പോലും മാതാവിനെ കാണാൻ വരുമോ? അതോ, ആ ബലശാലി നമ്മുടെ സേവനവും ഓർക്കുന്നുണ്ടോ?" "ദാശാർഹാ, ആരുടെ വേണ്ടി, ഭഗവാൻ, നിങ്ങൾ അമ്മയെയും അച്ഛനെയും സഹോദരന്മാരെയും ഭർത്താക്കന്മാരെയും മക്കളെയും സഹോദരിമാരെയും—നിങ്ങളുടെ പ്രിയബന്ധങ്ങളെ—വിട്ടുപോയി?" "അവൻ അപ്രതീക്ഷിതമായി ഞങ്ങളുടെ സ്നേഹബന്ധങ്ങൾ വിച്ഛേദിച്ചു. അങ്ങനെ, സ്ത്രീകൾക്ക് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകൾ വിശ്വസിക്കാൻ എങ്ങനെ സാധിക്കും?" "നഗരസ്ത്രീകൾ, ബുദ്ധിമതികളായിട്ടും, എങ്ങനെ സ്ഥിരതയില്ലാത്ത, കൃതജ്ഞതയില്ലാത്തവന്റെ വാക്കുകൾ സ്വീകരിക്കും? എന്നാൽ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനോഹരമായ കഥകളും ചിരികളും ദൃഷ്ടികളും ശ്വാസങ്ങളും കൊണ്ട് അവർ മയങ്ങുന്നു, പ്രേമവശികളായി." "കൃഷ്ണനെ കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നത് നമ്മൾ ഗോപസ്ത്രികൾക്ക് എന്ത് പ്രയോജനമുണ്ട്? മറ്റുള്ള കാര്യങ്ങൾ പറയാം. അവന്റെ അഭാവത്തിൽ സമയം കടന്നുപോകുന്നു, അവനു നമ്മുടെ പോലെ തന്നെ." കൃഷ്ണന്റെ കുഞ്ചിതവാക്കുകളും മനോഹരമായ ദൃഷ്ടികളും ചലനങ്ങളും പ്രേമഭാവമുള്ള ചേർത്തുപിടിത്തങ്ങളും ഓർത്തു, സ്ത്രീകൾ കരയിത്തുടങ്ങി. സമാധാനത്തിനും പ്രേമഭാവത്തിനും പൂർണ്ണമായ കൃഷ്ണന്റെ സന്ദേശങ്ങൾ, ബലരാമൻ വിവിധ ഉപായങ്ങളിൽ അവർക്ക് ആശ്വാസം നൽകി. അപ്പോൾ, ബലരാമൻ രണ്ടു മാസം—മധു, മാധവ—ഗോപികളിൽ സന്തോഷം പകർന്നു, രാത്രികൾ ആനന്ദത്തോടെ കഴിച്ചു. പൂർണ്ണചന്ദ്രനിന്റെ പ്രകാശത്തിൽ, രാത്രിയിൽ വിരിയുന്ന താമരയുടെ സുഗന്ധം കാറ്റിൽ നിറഞ്ഞപ്പോൾ, യമുനയുടെ കാട്ടിൽ, സ്ത്രീകളുടെ കൂട്ടത്തിൽ ബലരാമൻ ആനന്ദിച്ചു. വരുൺനിൽ നിന്നുള്ള ദേവി വരുണി ഒരു മരത്തിന്റെ കുഴിയിൽ നിന്ന് പുറത്ത് വന്നു; അവളുടെ സുഗന്ധം കാട്ടിൽ മുഴുവൻ പടർന്നു. ബലരാമൻ, കാറ്റിൽ കൊണ്ടുവന്ന തേൻസുഗന്ധം ശ്വാസം വലിച്ചും, സ്ത്രീകളോടൊപ്പം അതു നാവിനാൽ പാനവും ചെയ്തു. ഗന്ധർവർഗങ്ങൾ ഗാനം പാടുമ്പോൾ, മനോഹരമായ സ്ത്രീകളുടെ വലയത്തിൽ, ആനകളുടെ കൂട്ടത്തിലെ അധിപനായി, ഇന്ദ്രനെന്നപോലെ, ബലരാമൻ ആനന്ദിച്ചു. ആകാശത്ത് മൃദംഗങ്ങൾ മുഴങ്ങി, പൂക്കൾ സുഖത്തോടെ മഴയായി വീണു, ഗന്ധർവർഗങ്ങളും സന്യാസികളും ബലരാമന്റെ കൃത്യങ്ങൾ പുകഴ്ത്തി. സ്ത്രീകൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വീരകൃത്യങ്ങൾ പാടിക്കൊണ്ട്, ഹലായുധൻ കാട്ടിലൂടെ, മദത്തിൽ, കണ്ണുകൾ ആനന്ദത്തിൽ കുലുങ്ങി നടന്നു. പൂവുമാലയും ഒറ്റ കാതിലൊന്നും, മദഭാവത്തിൽ, വൈജയന്തി മാലയുമണിഞ്ഞ്, ചിരിച്ചുള്ള താമരമുഖവും, വിയർപ്പിന്റെ തുള്ളികൾ ഹിമംപോലെ മിനുങ്ങി, ബലരാമൻ ഭസിച്ചുനിന്നു. അദ്ദേഹം യമുനയെ ജലക്രീഡയ്ക്ക് വിളിച്ചു; എന്നാൽ, മദത്തിൽ, തൻ്റെ വാക്ക് അവഗണിച്ച്, യമുനയെ വിളിച്ചു. യമുന വരാതിരുന്നപ്പോൾ, ക്രോധംകൊണ്ട്, തന്റെ ഉഴവലയുടെ അറ്റം കൊണ്ട് യമുനയെ വലിച്ചിഴച്ചു: "പാപിനി, ഞാൻ വിളിച്ചിട്ടും നീ അവഗണിച്ചു; ഞാൻ നിന്നെ ഉഴവലയുടെ അറ്റം കൊണ്ട് നയിക്കും, നീ ഇഷ്ടംപോലെ സഞ്ചരിക്കുന്നവൾ." ഇങ്ങനെ ശാസിച്ചതോടെ, ഭയപ്പെട്ട യമുന, യദുവംശത്തിന്റെ പുത്രന്റെ കാലിൽ വീണു, അകമ്പടിയോടെ പറഞ്ഞു: "രാമാ, രാമാ, ബലവാനായവാ, ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ശക്തി അറിയുന്നില്ല, ലോകത്തിന്റെ അധിപാ, നിങ്ങളുടെ ഒരു ഭാഗം കൊണ്ട് ഭൂമി നിലനിർത്തുന്നു." "ഭഗവാൻ, ഞാൻ നിങ്ങളുടെ പരമത്വം അറിയാതെ, ക്ഷമിക്കണം; സർവവിശ്വത്തിന്റെ ആത്മാവായവാ, ഭക്തന്മാരുടെ സ്നേഹിതാ, ഞാൻ നിങ്ങളിൽ അഭയം തേടുന്നു." അതിനുശേഷം, അഭ്യർത്ഥനയനുസരിച്ച്, ഭാഗ്യശാലിയായ ബലരാമൻ യമുനയെ വിട്ടുവിട്ടു; സ്ത്രീകളോടൊപ്പം, ആനയുടെ കൂട്ടത്തിൽ രാജാവെന്നപോലെ, ജലത്തിൽ കുളിച്ചു. ആനന്ദം കഴിച്ച ശേഷം, ജലത്തിൽ നിന്ന് പുറത്ത് വന്ന്, തുറസ്സായ ആകാശത്തിൽ, സ്ത്രീകൾക്ക് മനോഹരമായ ആഭരണങ്ങളും പൂമാലയും നൽകി. നീലവസ്ത്രം ധരിച്ച്, പൊൻമാലയും അണിഞ്ഞ്, അൽങ്കാരവും ഉത്കൃഷ്ടമായ സുഗന്ധവും പൂശി, ആനകളിൽ ഇന്ദ്രനെന്നപോലെ വിശ്രമിച്ചു. ഇന്നും, രാജാവേ, ബലരാമൻ ഉഴവലകൊണ്ട് യമുനയെ വലിച്ചിഴച്ച പാത കാഴ്ചയിൽ കാണാം; അതു ബലരാമന്റെ അനന്തശക്തിയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.