ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ലോകത്തിന്റെ സൃഷ്ടിക്കും നിലനില്പിനും ലയത്തിനും കാരണം, സമദർശി, ശാന്തസ്വഭാവം, സ്നേഹിതൻ, ആത്മാവും ദൈവവുമാകുന്ന ഏകാധിപതിയായ അദ്വൈതസ്വരൂപനായ പ്രഭുവേ, ജനനമരണചക്രത്തിൽനിന്ന് മോക്ഷം നേടാൻ ഞങ്ങൾ നിന്നെ ഭജിക്കുന്നു. അപ്പോൾ, ഒരാൾ തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവനായി, ആത്മാർത്ഥമായി, അനുസരണയോടെ നിലകൊള്ളുന്നവനായി, ഞാൻ അവനു നിർഭയത്വം നൽകിയിരിക്കുന്നു, മഹാപ്രഭുവേ, ദൈവന്മാരുടെ അദ്ധിപതിയായ പ്രഹ്ലാദനു നീ നൽകിയ കൃപപോലെ, ഈയാളിലും ദയ കാണിക്കണമേ എന്ന് അപേക്ഷിച്ചു. ആശീർവാദം നൽകുന്ന കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: മഹാനുഭാവേ, നിങ്ങൾ പറയുന്നതെല്ലാം ഞാൻ ചെയ്യുമെന്ന് ഞാൻ ഉറപ്പുനൽകുന്നു; നിങ്ങൾക്ക് സന്തോഷം തരുന്നതും നിങ്ങൾ തീരുമാനിക്കുന്നതുമാണ് എനിക്കുമനസ്സിൽ അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നതും. വിരോചനപുത്രനായ ഈ അസുരനെ ഞാൻ പോലും കൊല്ലരുത്; പ്രഹ്ലാദന് നൽകിയ വരംകൊണ്ടു, അവനെയും നിങ്ങളുടെ വംശത്തെയും ഞാൻ കൊല്ലുകയില്ല. അവന്റെ അഹങ്കാരം ചുരുക്കാൻ ഞാൻ അവന്റെ ഭുജങ്ങൾ തകർത്തു; ഭൂഭാരമായി നിലകൊണ്ടിരുന്ന അവന്റെ മഹാസേനയെ ഞാൻ സംഹരിച്ചു. ഇപ്പോൾ അവനു നാല് ഭുജങ്ങൾ ശേഷിക്കുന്നു; അവൻ ചിരയുവനും അമരനും ആയിരിക്കും, നിങ്ങളുടെ പ്രധാന സേവകനായിരിക്കും, അസുരപ്രഭുവേ, അവനു എവിടെയും ഭയമുണ്ടാകില്ല. ഇങ്ങനെ നിർഭയത്വം ലഭിച്ച അസുരൻ കൃഷ്ണനോട് വന്ദനം ചെയ്തു, പ്രദ്യുമ്നനെയും ഭാര്യയെയും രഥത്തിൽ ഇരുത്തി മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുവന്നു. സേനാവിഭാഗം ചുറ്റി, മനോഹരവസ്ത്രഭൂഷണങ്ങളിൽ അലങ്കരിച്ച്, ഭാര്യയെ കൂടെ കൂട്ടി, അവൻ ശിവന്റെ ആദരവോടെ പുറപ്പെട്ടു. അവൻ പതാകകളും ഗോപുരങ്ങളും കാവൽക്കാർ കാത്തുനിൽക്കുന്ന വഴിത്തിരിവുകളും കൊണ്ട് ഭംഗിയാർന്ന തന്റെ രാജധാനിയിൽ പ്രവേശിച്ചു. ശംഖം, ഭേരി, മൃദംഗം എന്നിവയുടെ ശബ്ദവും, നഗരവാസികൾ, സുഹൃത്തുക്കൾ, ദ്വിജന്മാർ എന്നിവരുടെ സ്വീകരണവുമുണ്ടായിരുന്നു. കൃഷ്ണന്റെ വിജയവും ശങ്കരനോടുള്ള യുദ്ധവും പ്രഭാതത്തിൽ ഓർക്കുന്നവൻ ഒരിക്കലും പരാജയപ്പെടുകയില്ല. ഇങ്ങനെ, ദ്വിതീയഭാഗത്തിലുള്ള ദശമസ്കന്ധത്തിലെ അനിരുദ്ധനേയും തിരികെ കൊണ്ടുവരുന്ന അദ്ധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. അടുത്തതായി, ശ്രീശുകമുനി പറഞ്ഞു: കുരുവംശത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠനായ രാജാവേ, ബാലരാമൻ തന്റെ പ്രിയസുഹൃത്തുക്കളെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, രഥത്തിൽ കയറി നന്ദഗോകുലത്തിലേക്ക് യാത്ര ചെയ്തു. അവനെ കാണാൻ കാത്തുനിന്നിരുന്ന ഗോപന്മാരും ഗോപികമാരും ദീർഘകാലം അവനെ അങ്ങേയ്ക്ക് ചേർത്ത് പിടിച്ചു. ബാലരാമൻ മാതാപിതാക്കൾക്ക് വന്ദനം ചെയ്തു; അവർ സന്തോഷത്തോടെ അവനെ അനുഗ്രഹിച്ചു. "ലോകനാഥനായ നീയും നിന്റെ സഹോദരനും എപ്പോഴും ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണമേ, ദാശാർഹാ," എന്ന് അവർ പറഞ്ഞു. അവനെ തങ്ങളുടെ മടിയിൽ ഇരുത്തി, ചേർത്ത് പിടിച്ചു, കണ്ണുനീർ ചൊരിഞ്ഞു അനുഗ്രഹിച്ചു. അവൻ പ്രായം, സൗഹൃദം, ബന്ധം എന്നിവ അനുസരിച്ച് ഇരുന്ന മുതിർന്ന ഗോപന്മാരെ ആദരപൂർവ്വം വന്ദിച്ചു. പിന്നീട്, ചുറ്റുമിരുന്ന ഗോപന്മാരുടെ അടുത്തേക്ക് സന്തോഷത്തോടെ, കൈകുലുക്കലും ചിരിയും മറ്റും പങ്കുവച്ച്, അവരവരെ ചോദ്യം ചെയ്തു. അവൻ അവരോടും കുടുംബങ്ങളോടും അനുഭവസ്ഥിതികൾ ചോദിച്ചു; കൃഷ്ണനിൽ അവരുടെ മുഴുവൻ ഭാരവും വെച്ചിരുന്നതുകൊണ്ട്, അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിൽ സ്നേഹത്തിന്റെ ആവേശം നിറഞ്ഞു. "രാമാ, നിങ്ങളുടെ ബന്ധുക്കൾ എല്ലാവരും സുഖമായിരിക്കുന്നു ദൈവമേ? ഭാര്യമാരോടും മക്കളോടും കൂടെ നിങ്ങൾ എങ്കിലും ഞങ്ങളെ ഓർക്കുന്നുണ്ടോ?" "ഭാഗ്യവശാൽ ദുഷ്ടനായ കംസൻ കൊല്ലപ്പെട്ടു; നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കൾ മോചിതരായി; ശത്രുക്കളെ ജയിച്ച് നിങ്ങൾ ഉറപ്പുള്ള സ്ഥലത്ത് അഭയം പ്രാപിച്ചു." ഗോപികമാർ രാമനെ കണ്ട സന്തോഷത്തിൽ ചിരിക്കയും ചോദിക്കുകയും ചെയ്തു: "നഗരസ്ത്രീകളുടെ പ്രിയനായ കൃഷ്ണൻ സന്തോഷത്തോടെയാണോ ജീവിക്കുന്നത്?" "അവൻ തന്റെ ബന്ധുക്കളെയും, പിതാവിനെയും മാതാവിനെയും ഓർക്കുന്നുണ്ടോ? ഒരിക്കൽപോലും അവൻ അമ്മയെ കാണാൻ വരുമോ? അല്ലെങ്കിൽ, ഭുജശക്തിയുള്ളവൻ അവനോടു ഞങ്ങൾ ചെയ്തത് ഓർക്കുന്നുണ്ടോ?" "ദാശാർഹാ, നിങ്ങളുടെ അമ്മയെയും പിതാവിനെയും സഹോദരന്മാരെയും ഭർത്താക്കളെയും മക്കളെയും സഹോദരിമാരെയും, ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടവരെ പോലും ഉപേക്ഷിച്ചതെന്തിനാണ്?" "അവൻ അപ്രതീക്ഷിതമായി ഞങ്ങളുടെ സ്നേഹബന്ധങ്ങൾ മുറിച്ചുപറിഞ്ഞു. അങ്ങനെയുള്ളവനെ സ്ത്രീകൾ എങ്ങനെ വിശ്വസിക്കും?" "നഗരസ്ത്രീകൾ, ബുദ്ധിമതികളായിട്ടും, ഒരിക്കലും സ്ഥിരതയില്ലാത്തവനും കൃതഘ്നനുമായവന്റെ വാക്കുകൾ എങ്ങനെ വിശ്വസിക്കുന്നു? എങ്കിലും അവന്റെ മനോഹരമായ കഥകളിലും, പുഞ്ചിരിയിലും, കാഴ്ചയിലും, ഉച്ച്വാസത്തിലും ആകർഷിതരായി, അവനിൽ പ്രണയഭരിതരായി അവൾകൾ വിശ്വസിക്കുന്നു." "കൃഷ്ണനെ കുറിച്ച് സംസാരിച്ച് നമ്മുക്ക് എന്ത് പ്രയോജനം, ഗോപികമാരേ? മറ്റുള്ള കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കാം. അവൻ ഇല്ലാത്തപ്പോൾ സമയമാവശ്യമായിരിക്കുന്നു; അവനും നമ്മുപോലെ സമയത്തെ അനുഭവിക്കുന്നുണ്ടാവുമോ?" ശൗരിയുടെ കളിയാക്കലുകളും മനോഹരമായ കാഴ്ചകളും ചലനങ്ങളും സ്നേഹപൂർവ്വമായ അണവുമെല്ലാം ഓർത്ത്, അവൾകൾ കരയുകയും ചെയ്തു. അനേകം ആശ്വാസരീതികളിൽ നിപുണനായ സംകർഷണൻ, കൃഷ്ണനിൽ നിന്നുള്ള സ്നേഹപൂർവ്വമായ സന്ദേശങ്ങളാൽ അവരെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. അവിടെ രാമൻ രണ്ട് മാസം—മധു, മാധവം—ഗോപികമാരെ രാത്രി സന്തോഷിപ്പിച്ച് താമസിച്ചു. പൗർണ്ണമിയുടെ വെളിച്ചത്തിൽ, രാത്രിമല്ലികയുടെ സുഗന്ധം കാറ്റിൽ പടർന്ന്, യമുനയുടെ കുളിരുള്ള വനങ്ങളിൽ, സ്ത്രീകളുടെ വലയത്തിൽ രാമൻ ആഹ്ലാദത്തോടെ സഞ്ചരിച്ചു. വരുണന്റെ todayയാൽ, വരുണി ദേവി ഒരു മരത്തിന്റെ തുളയിൽ നിന്ന് പുറത്ത് വന്നു; അവളുടെ സുഗന്ധം മുഴുവൻ കാട്ടിലും പടർന്നു. ബലരാമൻ കാറ്റിൽ വന്നു ചേർന്ന മധുസ്രോതസ്സിന്റെ സുഗന്ധം ശ്വസിച്ച്, സ്ത്രീകളോടൊപ്പം അവിടെ ചെന്നു, നാവുപയോഗിച്ച് പാനമാക്കി. ഗന്ധർവന്മാർ പാടുമ്പോൾ, മനോഹരമായ സ്ത്രീകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട വലയത്തിൽ, ഗജഗണാധിപനായ പ്രഭു, ഗജങ്ങളിലേയും ഇന്ദ്രനുപോലെ ആനന്ദിച്ചു. ആകാശത്തിൽ മൃദംഗങ്ങൾ മുഴങ്ങി, പുഷ്പങ്ങൾ പെയ്യുകയും, ഗന്ധർവരും മുനികളും രാമനെ പ്രശംസിക്കുകയും ചെയ്തു. സ്ത്രികൾ അവന്റെ കീർത്തി പാടി; ഹലായുധൻ വനങ്ങളിൽ മദിരാലസനായി, കണ്ണുകൾ ആനന്ദത്തിൽ ചലിച്ചു സഞ്ചരിച്ചു. പുഷ്പമാലയും ഏകകുണ്ദലവും ധരിച്ചും, മദിരാന്വേഷമായും, വൈജയന്തിമാലയും ചിരിയാർന്ന കമലമുഖവുമുള്ളതും, വിയർക്കുന്ന തുള്ളികൾ മഞ്ഞുപോലെ തിളങ്ങുന്നതും ആയിരുന്നു അവന്റെ ഭാവം. ജലക്രീഡയ്ക്കായി യമുനയെ വിളിച്ചു; എന്നാൽ മദിരാന്വേഷമായ ബാലരാമൻ തന്റെ വാക്കുകൾ മറന്ന് അവളെ വിളിച്ചു. അവൾ വരാതിരുന്നതിൽ കോപിച്ചവൻ, തന്റെ ഊഴലിന്റെ അഗ്രത്തിൽ പിടിച്ച് അവളെ വലിച്ചു: "പാപിനീ, ഞാൻ വിളിച്ചിട്ടും നീ അണയാതെ പോയി; നീ സ്വേച്ഛയാൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവളെ, ഞാൻ ഊഴലിന്റെ അഗ്രത്തിൽ നയിക്കും," എന്ന് പറഞ്ഞു. ഇങ്ങനെ ശപിക്കപ്പെട്ട യമുന, ഭയപ്പെട്ട്, നടുങ്ങിയവരായി യദുപുത്രന്റെ കാൽതലയിൽ വീണു: "രാമാ, മഹാബാഹുവേ, ലോകനാഥനേ, ഞാൻ നിങ്ങളുടെ മഹത്വം അറിയില്ല; നിങ്ങളുടെ ഒരു അംശംകൊണ്ട് ഭൂമി നിലനിൽക്കുന്നു." "പ്രഭുവേ, ഞാൻ നിങ്ങളുടെ പരമസത്ത്വം അറിയാതെ അപരിചിതയായി പെരുമാറിയതിനു ക്ഷമിക്കണം; ലോകാത്മാവേ, ഭക്തജനങ്ങളുടെ സുഹൃത്തേ, ഞാൻ നിങ്ങളിൽ അഭയം തേടുന്നു." ഇങ്ങനെ ഈ മഹാപുരാണത്തിലെ ദിവ്യമായ കഥകൾ അർത്ഥവത്തായി പുരണ്ടു.