ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഭഗവാൻ കൃഷ്ണനെ ഉപേക്ഷിച്ച്, ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങൾക്കായി തിരിഞ്ഞോടുന്നവൻ അമൃതം ഉപേക്ഷിച്ച് വിഷം കഴിക്കുന്നവനാണ് എന്നത് മനസ്സിലാക്കണം. ബ്രഹ്മാവും, ദേവന്മാരും, പവിത്രഹൃദയങ്ങളായ മഹർഷിമാരും എല്ലാവരും കൃഷ്ണനിൽ പൂർണ്ണമായി ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. ലോകത്തിന്റെ സൃഷ്ടിക്കും നിലനില്ക്കുവാനും ലയത്തിനും കാരണം ആകുന്ന, സമം, ശാന്തൻ, സ്നേഹിതൻ, ആത്മാവും ദൈവവുമാകുന്ന, ഏകമായ, അദ്വിതീയമായ ആ പരമാത്മാവിനെ ജനനമരണങ്ങളിൽ നിന്നും മോചനം നേടാനായി നമുക്ക് ആരാധിക്കാം. ഇവിടെ ഒരു ഭക്തനായി, കൃഷ്ണനോട് പ്രാർത്ഥിച്ചവനോട്, "ഇവൻ എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവൻ, സ്നേഹിതൻ, അനുസരണശീലൻ; ഞാൻ അവനോട് ഭയം ഇല്ലെന്ന് വാഗ്ദാനം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്, ദൈവമേ, ദൈത്യാധിപതിയായ പ്രഹ്ലാദനോട് നീ കാണിച്ച കൃപപോലെ ഇതനോടും അനുഗ്രഹം നൽകണം," എന്നവണ്ണം പറഞ്ഞു. അതിനുശേഷം ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: "ഭഗവൻറെ പ്രിയനേ, നീ പറയുന്നതെന്തും ഞാൻ ചെയ്യാം; നീ തീരുമാനിക്കുന്നതെന്തും എനിക്ക് അംഗീകര്യവും പ്രസാദ്യവുമാണ്." "വിരോചനന്റെ പുത്രനായ ഈ അസുരനെ ഞാൻ പോലും കൊല്ലരുത്; പ്രഹ്ലാദനു നൽകിയ വരം പ്രകാരം അവനെയും, നിന്റെ വംശത്തെയും ഞാൻ കൊല്ലില്ല," എന്ന് കൃഷ്ണൻ വ്യക്തമാക്കി. "അവന്റെ അഹങ്കാരം തകർക്കാനായി ഞാൻ അവന്റെ കൈകൾ തകർത്തു; ഭൂഭാരമായ അവന്റെ വലിയ സൈന്യം ഞാൻ നശിപ്പിച്ചു. ഇപ്പോഴും അവനു നാലു കൈകൾ ശേഷിക്കുന്നു; അവൻ വൃദ്ധിയില്ലാത്തവനും, അമരനും, നിന്റെ അനുയായികളിൽ പ്രധാനിയും, ഒരിടത്തുനിന്നും ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ലാത്തവനുമാകും." ഇങ്ങനെ ഭയരഹിതത്വം ലഭിച്ച അസുരൻ കൃഷ്ണനോട് നമസ്കരിച്ച്, തന്റെ ഭാര്യയോടൊപ്പം പ്രദ്യുമ്നനെ രഥത്തിൽ ഇരുത്തി മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുവന്നു. വലിയ സൈന്യവുമായും, മനോഹര വസ്ത്രാഭരണങ്ങളാലും അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട്, ഭാര്യയെ കൂടെക്കൊണ്ടു, രുദ്രനാൽ ആദരിക്കപ്പെട്ട്, അവൻ യാത്രയായി. പതാകകളും ഗോപുരങ്ങളും കാവൽക്കാരുമായുള്ള രാജധാനിയിൽ, ശംഖധ്വനി, തുര്യ, മൃദംഗമേളം എന്നിവയോടെ, നഗരവാസികളും സ്നേഹിതരും ദ്വിജന്മാരും വരവേറ്റു. കൃഷ്ണന്റെ ജയം, ശങ്കരനോടുള്ള യുദ്ധം എന്നിവയെ പ്രഭാതത്തിൽ ഓർത്തുകൂടുന്നവർക്കു ഒരിക്കലും പരാജയമുണ്ടാവില്ല. ഇതോടെ ഭഗവതം മഹാപുരാണത്തിൽ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ രണ്ടാംഭാഗം, "അനിരുദ്ധനു തിരികെ കൊണ്ടുവരൽ" എന്ന അദ്ധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ഇതിനു ശേഷം, ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: "കുരുവാംശത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠനായ രാജാവേ, ബാലരാമൻ തന്റെ പ്രിയസുഹൃത്തുക്കളെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച് രഥത്തിൽ കയറി, നന്ദഗോകുലത്തിലേക്കു പോയി. കൃഷ്‌ണന്റെ അഭാവത്തിൽ ഏറെ കാത്തിരുന്ന ഗോപുരുഷന്മാരും ഗോപികകളും ബാലരാമനെ ദീർഘകാലം ചേർത്ത് പിടിച്ചു. അദ്ദേഹം മാതാപിതാക്കളോടു നമസ്കരിച്ചു, അവർ സന്തോഷത്തോടെ ആശീർവദിച്ചു. 'ഭഗവൻ, നീയും സഹോദരനും എപ്പോഴും ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണം,' എന്ന് അവർ പറഞ്ഞു, ബാലരാമനെ തങ്ങളുടെ മടിയിലിരുത്തി, കെട്ടിപ്പിടിച്ചു, കണ്ണുനീർ ചൊരിയുകയായിരുന്നു. തുടർന്ന്, ബാലരാമൻ പ്രായം, സൗഹൃദം, ബന്ധം എന്നിവ അനുസരിച്ച് ഇരുന്ന മുതിർന്ന ഗോപുരുഷന്മാരെ ആദരിച്ചു. പിന്നെ, ചിരിയോടും കൈകുലുക്കലോടും മറ്റു സ്നേഹസൂചനകളോടും കൂടെ, ചുറ്റുമിരുന്നവരോടു സൗഹൃദത്തോടെ സംസാരിച്ചു. അവരോടും കുടുംബങ്ങളോടും സുഖം അന്വേഷിച്ചു; കൃഷ്ണനിൽ അവർക്കെല്ലാം ആശ്വാസം കാണാമായിരുന്നു. 'രാമാ, നിന്റെ ബന്ധുക്കൾ എല്ലാവരും സുഖമാണോ? നീയും നിന്റെ ഭാര്യമാരും മക്കളും ഞങ്ങളെ ഓർക്കുന്നുണ്ടോ?' എന്ന് അവർ ചോദിച്ചു. 'മോശനായ കംസൻ കൊല്ലപ്പെട്ടു, നിന്റെ സുഹൃത്തുക്കൾ മോചിതരായി, ശത്രുക്കളെ ജയിച്ച് ഒരു ഉറപ്പുള്ള സ്ഥാനത്ത് അഭയം കണ്ടെത്തിയതിൽ ഭാഗ്യമാണു,' എന്നും അവർ പറഞ്ഞു. ഗോപികമാർ സന്തോഷത്തോടെ ചോദിച്ചു: 'നഗരവധൂകളുടെ പ്രിയനായ കൃഷ്ണൻ സന്തോഷത്തോടെയാണോ ജീവിക്കുന്നത്? അവൻ ബന്ധുക്കളെയും മാതാപിതാക്കളെയും ഓർക്കുന്നുണ്ടോ? ഒരിക്കൽപോലും അമ്മയെ കാണാനായി വരുമോ? അവൻ ഞങ്ങൾ ചെയ്ത സേവനം ഓർക്കുന്നുണ്ടോ?' എന്നും അവർ ചോദിച്ചു. 'ദാശാർഹാ, അവനുവേണ്ടി നീയും കൃഷ്ണനും അമ്മയെയും അച്ഛനെയും സഹോദരങ്ങളെയും ഭർത്താക്കളെയും മക്കളെയും സഹോദരിമാരെയും — ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടവരെയും ഉപേക്ഷിച്ചല്ലോ? അവൻ അപ്രത്യക്ഷനായപ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ സ്നേഹബന്ധങ്ങൾ വിച്ഛേദിച്ചു. അങ്ങനെയുള്ളവനെ സ്ത്രീകൾ എങ്ങനെ വിശ്വസിക്കും?' 'നഗരവധൂകൾക്ക് വിവേകം ഉണ്ടെങ്കിലും, അപ്രത്യക്ഷനും കൃതഘ്നനും ആയവന്റെ വാക്കുകൾ അവൾക്കാർ എങ്ങനെ വിശ്വസിക്കും? എന്നിരുന്നാലും അവന്റെ ചിരിയും കഥകളും കണ്മുനകളും നിശ്വാസവും കേട്ട്, അവർ പ്രണയഭരിതരായി അവനെ സ്വീകരിക്കുന്നു.' 'നമുക്ക് ഇനി അവനെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ച് എന്ത് പ്രയോജനം? മറ്റുള്ള കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കാം. അവൻ ഇല്ലാത്ത സമയത്ത് നമുക്ക് സമയം കടന്നുപോകുന്നു; അവനും അങ്ങനെ അനുഭവപ്പെടുന്നുണ്ടോ?' ശൗരിയുടെ കളിയാട്ട വാക്കുകളും മനോഹര കണ്മുനകളും ചലനങ്ങളും സ്നേഹപൂർവ്വമായ അങ്കലാപ്പുകളും ഓർത്ത്, ഗോപികമാർ കരഞ്ഞു. ശങ്കർഷണൻ, പലവിധ സാന്ത്വനകലകളിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവൻ, കൃഷ്ണനിൽ നിന്നുള്ള ഹൃദയപൂർവ്വമായ സന്ദേശങ്ങൾ നൽകി അവരെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. അവിടെ, ബാലരാമൻ രണ്ടുമാസം — മധു, മാധവ മാസങ്ങൾ — കഴിഞ്ഞു, രാത്രികൾ ഗോപികമാരെ സന്തോഷിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്. പൂർണ്ണചന്ദ്രപ്രഭയിൽ, രാത്രിയില്പൂക്കുന്ന താമരകളുടെ സുഗന്ധം കാറ്റിൽ ഒഴുകുമ്പോൾ, യമുനയുടെ കുളിരും കാനനത്തിലെ ഗോപികമാരുടെ സേവനവും അനുഭവിച്ചുകൊണ്ട്, ബാലരാമൻ ആനകളുടെ ഇടയിൽ ഇന്ദ്രനെപോലെ ആനന്ദിച്ചു. അപ്പോൾ, വരുണന്റെ today, വൃക്ഷത്തിലെ ദാരത്തിൽ നിന്നു വരുണിയുടെ ദേവത അവിടെ പ്രത്യക്ഷമായി; അവളുടെ സുഗന്ധം മുഴുവൻ കാടിലും പടർന്നു. ബാലരാമൻ, കാറ്റിൽ ഒഴുകിയെത്തിയ മധുസ്രോതസ്സിന്റെ സുഗന്ധം ആസ്വദിച്ചു, ഗോപികമാരോടൊപ്പം അതു നാവുകൊണ്ട് കുടിച്ചു. ഗാന്ധർവന്മാർ ഗാനങ്ങൾ പാടുമ്പോൾ, മനോഹരരായ സ്ത്രീകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, ആനകളുടെ ഇടയിൽ ഇന്ദ്രനെപോലെ ബാലരാമൻ ആനന്ദിച്ചു. ആകാശത്തിൽ മൃദംഗങ്ങൾ മുഴങ്ങി, പുഷ്പങ്ങൾ ചൊരിയപ്പെട്ടു, ഗാന്ധർവർ, മുനികൾ ബാലരാമന്റെ കീർത്തി പാടുകയും ചെയ്തു. സ്ത്രീകൾ ബാലരാമന്റെ വീര്യങ്ങൾ പാടിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ഹലായുധൻ കാട്ടിലൂടെ, മദംകൂടിയ നിലയിൽ, കണ്ണുകൾ കുഴഞ്ഞ് സഞ്ചരിച്ചു. പുഷ്പമാലയും ഒറ്റകാതിലൊരനകയും വൈജയന്തിമാലയും ധരിച്ച്, ചിരിയുള്ള താമരപോലെയുള്ള മുഖം, മഞ്ഞു പോലെ തുള്ളിയുള്ള വിയർപ്പുമണികൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട നിലയിലായിരുന്നു. ജലക്രീഡയ്ക്ക് വെള്ളം ആവശ്യപ്പെട്ട് യമുനയെ വിളിച്ചു; എന്നാൽ മദംകൂടിയ ബാലരാമൻ തന്റെ വാക്ക് മറന്ന് വീണ്ടും വിളിച്ചു. യമുന വരാതിരുന്നതിൽ കോപത്തോടെ, തന്റെ ഹലയുടെ അഗ്രത്തിൽ അവളെ വലിച്ചിഴച്ചു: 'പാപിനി, ഞാൻ വിളിച്ചിട്ടും നീ വരാതെ അവഗണിച്ചു; ഇനിമുതൽ ഞാൻ നിന്നെ എന്റെ ഹലയുടെ അഗ്രത്തിൽ കൊണ്ടുപോകും,' എന്നു പറഞ്ഞു. ഇങ്ങനെ ശാസന ലഭിച്ച യമുന ഭയത്താൽ വിറച്ച്, യദുവംശപുത്രന്റെ പാദങ്ങളിൽ വീണു, വിറയുന്ന വാക്കുകളിൽ പ്രാർത്ഥിച്ചു, രാജാവേ.