ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

മനുഷ്യജന്മം ലഭിച്ചിട്ടും, സ്വയം ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാതെയും, നിങ്ങളുടെ പാദങ്ങളെ ആദരിക്കാതെയും ജീവിക്കുന്നവൻ ദയനീയനാണ്, കാരണം അവൻ താനെ തന്നെയാണ് വഞ്ചിക്കുന്നത്. പ്രഭോ, സ്വപ്രിയനായ നിങ്ങളെ ഉപേക്ഷിച്ച്, ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളെ തിരയുന്നവൻ, അമൃതം ഉപേക്ഷിച്ച് വിഷം കഴിക്കുന്നവനാണ്. ഞാനും ബ്രഹ്മാവും ദേവന്മാരും, മനശുദ്ധിയുള്ള മഹർഷികളും, ലോകത്തിൽ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട ദൈവമായ നിങ്ങളെ പൂർണ്ണമായും ശരണം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു. ലോകത്തിന്റെ സൃഷ്ടിക്കും നിലനില്പിനും സംഹാരത്തിനും കാരണം, സമത്വവും ശാന്തിയും സൗഹൃദവും സ്വയം ദൈവവും ആയ, Advaita സ്വരൂപനായ ഏക കാരണമായ നിങ്ങളെ, ജന്മമരണങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചനം നേടാൻ ഞങ്ങൾ ആരാധിക്കുന്നു. ഈ പുരുഷൻ എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവനും, അനുസരണശീലനും ആണ്. ഞാൻ അവനു ഭയരഹിതത്വം നൽകിയിരിക്കുന്നു; ദൈവമേ, ദൈത്യാധിപതിക്ക് നിങ്ങൾ കാട്ടിയ കൃപപോലെ, അവനിലും കൃപ കാണിക്കണമേ. അപ്പോൾ ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: മഹാനുഭാവേ, നിങ്ങൾ പറയുന്നതെന്തും ഞാൻ ചെയ്യാം; നിങ്ങൾ തീരുമാനിക്കുന്നതെല്ലാം എനിക്ക് പ്രസാദവും അംഗീകൃതവുമാണ്. ഈ വിരോചനപുത്രൻ, ഒരു അസുരൻ, എനിക്കുപോലും കൊല്ലാനാകില്ല; പ്രഹ്ലാദനു ഞാൻ നൽകിയ വരം മൂലം, അവനെയും നിങ്ങളുടെ വംശത്തെയും ഞാൻ കൊല്ലുകയില്ല. അവന്റെ അഹങ്കാരം ചെറുക്കാൻ ഞാൻ അവന്റെ ഭുജങ്ങൾ തകർത്തു; ഭൂമിയെ ഭാരപ്പെടുത്തിയിരുന്ന അവന്റെ മഹാസൈന്യത്തെ ഞാൻ നശിപ്പിച്ചു. ഇപ്പോഴും അവനു നാലു ഭുജങ്ങൾ ശേഷിക്കുന്നു; അവൻ ജരയില്ലാതെയും അമരനായി, നിങ്ങളുടെ അനുചരന്മാരിൽ പ്രധാനിയാവുകയും, എവിടെയും ഭയമില്ലാതെയും ഇരിക്കുമെന്നും ഞാൻ ഉറപ്പു നൽകുന്നു. ഇങ്ങനെ ഭയരഹിതത്വം ലഭിച്ച ഈ അസുരൻ കൃഷ്ണന്റെ മുമ്പിൽ തലവാഴ്ത്തി, തന്റെ ഭാര്യയോടൊപ്പം പ്രത്യുമ്നനെ രഥത്തിൽ ഇരുത്തി മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുവന്നു. ഒരു സൈന്യവിഭാഗം ചുറ്റിപ്പറ്റി, മനോഹരമായ വസ്ത്രങ്ങളും ആഭരണങ്ങളും ധരിച്ചു, ഭാര്യയോടൊപ്പം, രുദ്രന്റെ ആദരവോടെ അവൻ യാത്രയായി. പതാകകളും ഗോപുരങ്ങളും കാവൽക്കാരും അലങ്കരിച്ച തന്റെ രാജധാനിയിൽ, ശംഖം, ഭേരി, മദ്ധളം എന്നിവയുടെ ശബ്ദവും, പൗരന്മാരുടെയും സുഹൃത്തുക്കളുടെയും ദ്വിജന്മാരുടെയും വരവേൽപ്പും ഏറ്റു കൊണ്ടാണ് അവൻ പ്രവേശിച്ചത്. കൃഷ്ണന്റെ വിജയം, ശങ്കരനോടുള്ള യുദ്ധം എന്നിവയെ പ്രഭാതത്തിൽ ഓർക്കുന്നവൻ ഒരിക്കലും പരാജയപ്പെടുകയില്ല. ഇതോടെ, 'അനിരുദ്ധന്റെ ആനയിക്കൽ' എന്ന അർത്ഥവുമായ പുണ്യഭാഗവത മഹാപുരാണത്തിന്റെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ അറുപത്തിമൂന്നാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: കുരുവംശത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠനായോ, ബാലരാമൻ തന്റെ പ്രിയ സുഹൃത്തുകളെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച് തന്റെ രഥത്തിൽ കയറി നന്ദന്റെ ഗോകുലത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. അവനു വേണ്ടി കാത്തിരുന്ന ഗോപുരുഷന്മാരും ഗോപികമാരും ദീർഘനേരം അവനെ അങ്ങേറും ചേർത്തു, അവൻ മാതാപിതാക്കൾക്ക് വന്ദനം ചെയ്തു, അവർ സന്തോഷത്തോടെ അനുഗ്രഹിച്ചു. 'സർവ്വവിശ്വനാഥനായ ദാശാർഹാ, നീയും നിന്റെ സഹോദരനും എപ്പോഴും ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണമേ' എന്ന് അവർ പറഞ്ഞു, അവനെ മടിയിൽ ഇരുത്തി, ചേർത്തു, കണ്ണുനീർ ചൊരിയുകയായിരുന്നു. പ്രായം, സൗഹൃദം, ബന്ധം എന്നിവ അനുസരിച്ച് ഇരുന്ന മൂപ്പന്മാരെ ബാലരാമൻ ആദരപൂർവ്വം വന്ദിച്ചു. പിന്നെ ചുറ്റുമിരുന്ന ഗോപുരുഷന്മാരുടെ അടുത്ത് ചെന്നു, ചിരിയോടെ, കൈപിടിച്ചും മറ്റു സൗഹൃദഭാവങ്ങൾ കാണിച്ചും അവരോടൊപ്പം സൗഹൃദം പങ്കുവച്ചു. അവൻ അവരോടും കുടുംബങ്ങളോടും സ്നേഹപൂർവ്വം ആശംസിച്ചു; കൃഷ്ണനിൽ അവരുടെ എല്ലാ ഭാരങ്ങളും അവർ വെച്ചിരുന്നു. 'രാമാ, നിന്റെ ബന്ധുക്കൾ എങ്ങിനെയാണ്? ഭാര്യാമാരോടും മക്കളോടും കൂടി നീ ഞങ്ങളെ ഓർക്കുന്നുണ്ടോ?' എന്നായിരുന്നു അവരുടെ ചോദ്യം. 'പാപിയായ കംസൻ വധിക്കപ്പെട്ടതും, സുഹൃത്തുക്കളെ മോചിപ്പിച്ചതും, ശത്രുക്കളെ ജയിച്ച് സുരക്ഷിതമായിരിക്കുവാനായതും ഭാഗ്യവശാൽ സംഭവിച്ചു' എന്നും അവർ പറഞ്ഞു. രാമനെ കണ്ടു സന്തോഷിച്ച ഗോപികമാർ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു: 'നഗരസ്ത്രീകളുടെ പ്രിയനായ കൃഷ്ണൻ സുഖമായിട്ടാണോ കഴിയുന്നത്?' 'അവൻ തന്റെ ബന്ധുക്കളെയും, അച്ഛനെയും അമ്മയെയും ഓർക്കുന്നുണ്ടോ? ഒരിക്കൽ പോലും അമ്മയെ കാണാൻ വരുമോ? അതോ അവൻ നമ്മുടെ സേവനം ഓർക്കുന്നുണ്ടോ?' 'ദാശാർഹാ, അമ്മയെയും അച്ഛനെയും സഹോദരന്മാരെയും ഭർത്താക്കളെയും മക്കളെയും സഹോദരിമാരെയും — ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടവരെയും ഉപേക്ഷിച്ച് നീ പോയത് ആര്ക്കുവേണ്ടിയായിരുന്നു?' 'അവൻ ഞങ്ങളെ അപ്രതീക്ഷിതമായി ഉപേക്ഷിച്ചു; ഇങ്ങനെയുള്ളവനെ സ്ത്രീകൾ എങ്ങനെ വിശ്വസിക്കും?' 'നഗരസ്ത്രീകൾക്ക് ബുദ്ധിയുണ്ടെങ്കിലും, സങ്കൽപ്പരായും കൃതഘ്നനുമായ അവനെ അവർ എങ്ങനെ അംഗീകരിക്കും? എന്നിരുന്നാലും, അവന്റെ മനോഹരമായ കഥകളും, ചിരിയും, കണ്മുട്ടുകളും, ആനുഭവങ്ങളും അവരെ ആകർഷിക്കുന്നു.' 'നമുക്ക് ഇനി അവനെ കുറിച്ച് സംസാരിച്ച് കാര്യമില്ല; മറ്റെന്തെങ്കിലും സംസാരിക്കാം. അവന്റെ അഭാവത്തിൽ നമുക്ക് സമയം കടന്നുപോകുന്നു; അവനു നമുക്ക് പോലെ സമയം കടന്നുപോകുന്നുണ്ടോ എന്നറിയില്ല.' ശൗരിയുടെ കളിയാക്കുന്ന വാക്കുകളും, മനോഹരമായ കണ്മുട്ടുകളും, ചലനങ്ങളും, സ്നേഹപൂർവ്വമായ അണിയിച്ചേർക്കലുകളും ഓർക്കുമ്പോൾ ഗോപികമാർ കരയുകയായിരുന്നു. അനേകം സമാധാനപരമായ ഉപായങ്ങളിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള സംകർഷണൻ, കൃഷ്ണനിൽ നിന്നുള്ള സ്നേഹപൂർവ്വമായ സന്ദേശങ്ങൾ പറഞ്ഞു അവരെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. അവിടെ രാമൻ രണ്ട് മാസങ്ങൾ — മധു, മാധവം — കഴിഞ്ഞു, രാത്രികളിൽ ഗോപികമാർക്ക് ആനന്ദം പകരുകയായിരുന്നു. പൂർണ്ണചന്ദ്രന്റെ പ്രകാശത്തിൽ, രാത്രിമല്ലികകളുടെ സുഗന്ധം കാറ്റിൽ നിറഞ്ഞു, യമുനാതീരത്തിലെ കാനനങ്ങളിൽ സ്ത്രീകളുടെ കൂട്ടത്തിൽ രാമൻ സുഖിച്ചു. വരുൺഭഗവാന്റെ todayയാൽ, വരുൺദേവിയുടെ പുത്രിയായ വാരുണി ഒരു മരത്തിന്റെ തുളയിൽ നിന്ന് പുറത്തു വന്നു; അവളുടെ സുഗന്ധം കാനനം മുഴുവൻ പടർന്നു. ബലരാമൻ കാറ്റ് കൊണ്ടുവന്ന മധുരമധുവിന്റെ സുഗന്ധം ശ്വസിച്ചു, സ്ത്രീകളോടൊപ്പം അതു നാവുകൊണ്ട് പാനമാക്കി. ഗാന്ധർവന്മാർ പാടുമ്പോൾ, മനോഹരികളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട വൃത്തത്തിൽ, ഗജഗണാധിപനായ രാമൻ, ഗജങ്ങളിൽ ഇന്ദ്രൻ പോലെ ആനന്ദിച്ചു. ആകാശത്തിൽ മൃദംഗാദികൾ മുഴങ്ങി, പുഷ്പവൃഷ്ടി പെയ്തു, ഗാന്ധർവന്മാരും മുനികളും രാമനെ സ്തുതിച്ചു. സ്ത്രീകൾ രാമന്റെ കീർത്തികൾ പാടി, ഹലായുധൻ കാനനങ്ങളിൽ സന്തോഷത്തിൽ മദ്യപാനത്തിൽ ലയിച്ചവനായി അലഞ്ഞു. പുഷ്പമാലയും ഒറ്റ കുന്ദലവും ധരിച്ച്, വൈജയന്തിമാലയിൽ അലങ്കൃതനായി, ചിരിയുള്ള താമരപോലെയുള്ള മുഖം, മഞ്ഞുതുള്ളിപോലുള്ള വിയർപ്പുതുള്ളികളാൽ ഭൂഷിതനായി അദ്ദേഹം തിളങ്ങി. യമുനയിൽ ജലവിനോദത്തിന് രാമൻ വിളിച്ചു; എന്നാൽ സ്വയം പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ അവഗണിച്ച്, മദ്യപാനത്തിൽ ലയിച്ച അവൻ യമുനയെ വിളിച്ചു. അവൾ വരാതിരുന്നതിൽ കോപിച്ച്, തന്റെ ഹലയുടെ അഗ്രഭാഗം ഉപയോഗിച്ച് അവളെ വലിച്ചിഴച്ചു; 'പാപിനി, ഞാൻ വിളിച്ചിട്ടും നീ വന്നില്ല; ഇനിമുതൽ നീ എങ്ങും സഞ്ചരിക്കാതെ എന്റെ ഹലയുടെ അഗ്രത്തിൽ നിന്നു ഞാൻ നിന്നെ നയിക്കും' എന്ന് പറഞ്ഞു.