ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കലി യുഗത്തിൽ ഗ്രാമങ്ങൾ കള്ളന്മാരാൽ പീഡിതമാണ്; ദ്വിജന്മാർ ശിവന്റെ ത്രിശൂലത്തിൽ അകപടം അനുഭവിക്കുന്നു; സ്ത്രീകൾ, മുടി ചിതറിച്ചു, കാമാഗ്നിയിൽ കത്തുന്നു. ഈ കലി യുഗത്തിന്റെ ദോഷങ്ങൾ കണ്ടു, ഞാൻ ഭൂമിയിൽ ചുറ്റി സഞ്ചരിച്ചു. അങ്ങനെ, ഒരിക്കൽ ഞാൻ യമുനാ തീരത്ത് എത്തി, അവിടെയാണ് ഭഗവാന്റെ ലീലകൾ നടന്നത്. അവിടെ ഞാൻ അത്ഭുതം കണ്ടു—മഹർഷികളേ, കേൾക്കൂ: ഒരു യുവതിയാണ് അവിടെ ഇരുന്നത്, അവളുടെ മനസ്സ് ക്ഷീണവും ദു:ഖവും നിറഞ്ഞത്. അവളുടെ അരികിൽ രണ്ട് വൃദ്ധന്മാർ കിടക്കുന്നു; അവർ ശ്വാസം മുട്ടിയവരും ബോധം ഇല്ലാതെയും ആയിരുന്നു. ആ യുവതി അവരെ സേവിച്ച് ഉണർത്താൻ ശ്രമിച്ചു, അവരോട് കരഞ്ഞു. അവൾ തന്റെ രക്ഷിതാവിനായി പത്തു ദിക്കുകളിലേക്കും നോക്കി; അവളുടെ രൂപം ശതാധിക സ്ത്രീകൾ വീശി ശാന്തിപ്പിച്ചു, അവർ ആവർത്തിച്ച് അവളെ ഉണർത്താൻ ശ്രമിച്ചു. ഈ ദൃശ്യങ്ങൾ ദൂരത്തിൽ നിന്ന് കണ്ട ഞാൻ, കൗതുകത്തോടെ സമീപിച്ചു. എന്നെ കണ്ടപ്പോൾ ആ യുവതി ഉണർന്ന്, ഉത്കണ്ഠയോടെ എന്നോട് സംസാരിച്ചു. "മഹർഷേ, ഒരു നിമിഷം നില്ക്കൂ; എന്റെ ആശങ്ക നീക്കി തരിക. നിങ്ങളുടെ ദർശനം തന്നെ ലോകത്തിലെ പാപങ്ങൾ മുഴുവൻ നശിപ്പിക്കുന്നു. നിങ്ങളുടെ ഉപദേശങ്ങൾ എന്റെ ദു:ഖം അകറ്റും; വലിയ ഭാഗ്യം വന്നാൽ മാത്രമാണ് നിങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യം ലഭിക്കുക." അപ്പോൾ ഞാൻ ചോദിച്ചു: "ആരാണീർ? ഇവർ ആരാണ്? ഈ കമലനയനങ്ങളായ സ്ത്രീകൾ ആരാണ്? ദേവതേ, നിങ്ങളുടെ ദു:ഖത്തിന്റെ കാരണം വിശദമായി പറയൂ." യുവതി പറഞ്ഞു: "ഞാൻ ഭക്തി എന്നറിയപ്പെടുന്നു; ഇവർ എന്റെ മക്കളായ ജ്ഞാനവും വൈരാഗ്യവും ആണ്—ഇപ്പോൾ കാലത്തിന്റെ സ്വാധീനത്തിൽ വൃദ്ധരായി. ഗംഗാദികളാൽ നയിക്കപ്പെടുന്ന ഇവർ എന്നെ ഓർത്ത് ഇവിടെ എത്തിയതാണ്, എന്നെ സേവിക്കാൻ. ദേവതകൾ പോലും എന്നെ സേവിച്ചിട്ടും എനിക്ക് യഥാർത്ഥക്ഷേമം ലഭിച്ചില്ല. ഇനി, തപസ്സിൽ സമ്പന്നനായ മഹർഷേ, എന്റെ കഥ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ; ഇത് സുപ്രസിദ്ധം ആണെങ്കിലും കേൾക്കുന്നതിൽ സന്തോഷം ഉണ്ട്. ഞാൻ ദ്രാവിഡത്തിൽ ജനിച്ചു, കർണാടകത്തിൽ വളർന്നു; മഹാരാഷ്ട്രയിലും ഗുര്ജര ദേശങ്ങളിലും ഞാൻ വൃദ്ധയായി. അവിടെ, കലിയുഗത്തിന്റെ ഭയങ്കര സ്വാധീനത്തിൽ, മതഭ്രഷ്ടന്മാർ എന്നെ ആക്രമിച്ചു, ദുർബലയായി. എന്റെ മക്കളോടൊപ്പം ഞാൻ ദീർഘകാലം അശക്തയായി. പിന്നീട് വീണ്ടും വൃന്ദാവനത്തിലെത്തിയപ്പോൾ ഞാൻ വീണ്ടും യൗവനവും സൗന്ദര്യവും പ്രാപിച്ചു; ഉജ്ജ്വലമായ യുവതിയായി. എന്നാൽ ഇവിടെ എന്റെ രണ്ട് മക്കൾ ക്ഷീണിച്ചു വീണു കിടക്കുന്നു; ഈ സ്ഥലം വിട്ട് മറ്റിടത്തേക്ക് പോകാൻ ഞാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നു. ഞാൻ യുവതിയായിട്ടും എന്റെ മക്കൾ വൃദ്ധരായിരിക്കുന്നു എന്നതിൽ എനിക്ക് വേദനയുണ്ട്. ഞങ്ങൾ മൂവരും എന്നും ഒന്നിച്ചിരുന്നിട്ടും ഈ വിപരീതാവസ്ഥ എങ്ങനെ സംഭവിച്ചു? സാധാരണ അമ്മയ്ക്ക് വയസ്സാകുമ്പോൾ മക്കൾ ചെറുപ്പമായിരിക്കും. അതുകൊണ്ട് തന്നെ, എന്റെ മനസ്സിൽ അത്ഭുതം നിറഞ്ഞു ഞാൻ ദു:ഖിക്കുന്നു; യോഗസമ്പന്നനായ മഹർഷേ, ഇതിന്റെ കാരണമെന്തെന്ന് ദയവായി പറഞ്ഞുതരിക." അപ്പോൾ ഞാൻ പറഞ്ഞു: "ജ്ഞാനത്താൽ ഞാൻ ഇതെല്ലാം അകത്തുനിന്ന് ഗ്രഹിക്കുന്നു, പാപരഹിതേ; നിങ്ങൾ വിഷമിക്കേണ്ടതില്ല, ഹരിയുടെ കൃപയാൽ നിങ്ങൾക്ക് മംഗളം ലഭിക്കും." സൂതൻ പറയുന്നു: ആ വാക്കുകൾ ഉടൻ മനസ്സിലാക്കി, ഞാൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു: "കുഞ്ഞേ, ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ; ഈ യോഗവും കലി യുഗത്തിന്റെ ഭയങ്കരത്വവും മൂലം നല്ല ആചാരവും യോഗമാർഗവും തപസ്സും ഇല്ലാതായി. മനുഷ്യർ അഘാസുരനെപ്പോലെ ദുഷ്ടവും കപടവുമായ പ്രവർത്തികളിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ധാർമ്മികർ ദു:ഖിതരായപ്പോൾ അധാർമ്മികർ സന്തോഷിക്കുന്നു. എന്നാൽ ധൈര്യത്തോടെ നില്ക്കുന്ന ജ്ഞാനികൾ വാസ്തവത്തിൽ സ്ഥിരതയും പണ്ഡിതത്വവും കൈവരിക്കുന്നു. ഈ ചണ്ഡാളന്മാരെ കണ്ടു ഭൂമി ഭാരമായി മാറുന്നു; വർഷം കഴിഞ്ഞ് വർഷം, മംഗളഫലങ്ങൾ കാണാറില്ല. ഇനി, ആരും നിങ്ങളെയും നിങ്ങളുടെ മക്കളെയും ഒരുമിച്ച് കാണുന്നില്ല; മോഹത്തിൽ ആന്ധരായവർ അവഗണിച്ചിരിക്കുന്നു, നിങ്ങൾ ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്നു. വൃന്ദാവനത്തോടൊപ്പം ചേർന്നപ്പോൾ നിങ്ങൾ വീണ്ടും യുവതിയായി; ഭക്തി നൃത്തം ചെയ്യുന്ന വൃന്ദാവനം ഭാഗ്യവാനാണ്. പക്ഷേ, സ്വീകരിക്കാൻ ആരുമില്ലാത്തതിനാൽ, ഈ രണ്ട് മക്കളെ വൃദ്ധത പോലും വിട്ടുപോകുന്നില്ല; അല്പം സ്വയം തൃപ്തരായി അവർ വിശ്രമിക്കുന്നു. അതിനുശേഷം ഭക്തി ചോദിച്ചു: 'കലി രാജാവായ പരീക്ഷിതൻ എങ്ങനെ കലിയെ സ്ഥാപിച്ചു? കലി ആരംഭിച്ചപ്പോൾ സകലധർമ്മത്തിന്റെ സാരം എവിടെ പോയി? ദയാമയനായ ഹരിയുടെ സാന്നിധ്യത്തിലും എങ്ങനെ അധർമ്മം കാണപ്പെടുന്നു? ദയവായി എന്റെ സംശയം അകറ്റികൊൾക.' ഞാൻ പറഞ്ഞു: 'നീ ചോദിച്ചതിനാൽ, കുഞ്ഞേ, സ്നേഹത്തോടെ കേൾക്കൂ; ഞാൻ എല്ലാം വിശദീകരിക്കും, ആശങ്ക അകയും. മുകുന്ദൻ ഭൂമിയെ വിട്ട് സ്വലോകത്തേക്ക് പോയതോടെ, അന്നുതന്നെ കലി എത്തി, എല്ലാ ധർമ്മമാർഗ്ഗങ്ങളെയും തടഞ്ഞു. രാജാവ് ദിക്കുകൾ ജയിക്കാൻ പോയപ്പോൾ കലിയെ കണ്ടു; കലി ഭയങ്കരമായ അവസ്ഥയിൽ ആശ്രയം തേടി. ഞാൻ കലിയെ കൊല്ലാതെ വിടുകയായിരുന്നു, തേൻ ശേഖരിക്കുന്നവൻ തേൻചിതറിയെപ്പോലെ. തപസ്സോ യോഗമോ ധ്യാനമോ കൊടുക്കാത്ത ഫലം കലിയുഗത്തിൽ, കേശവനെ സ്തുതിച്ചതാൽ പൂർണ്ണമായി ലഭിക്കും. കലിയെ സാരരഹിതനായി കണ്ട വിഷ്ണുരാതൻ, കലിയുഗജന്മാക്കളെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ അവനെ അനുവദിച്ചു. ദുഷ്പ്രവൃത്തികൾ മൂലം എല്ലായിടത്തും സാരം വിട്ടുപോയി; വസ്തുക്കൾ ഭൂമിയിൽ കുരുമുട്ടില്ലാത്ത തവിടുപോലെയാണ്. ബ്രാഹ്മണന്മാർ ഭാഗവതം എല്ലാ വീടുകളിലും എല്ലാവർക്കും പ്രചരിപ്പിച്ചെങ്കിലും, ദക്ഷിണാഗ്രഹം മൂലം കഥകളുടെ സാരം നഷ്ടപ്പെട്ടു. അത്യന്തം ഭയങ്കരവും അനേകം ദുഷ്പ്രവൃത്തികളും ചെയ്യുന്ന നാസ്തികരായ നരകവാസികളും തീർത്ഥങ്ങളിൽ താമസിക്കുന്നു; പക്ഷേ, തീർത്ഥങ്ങളുടെ സാരവും നഷ്ടമായി. വലിയ ആസക്തിയും ക്രോധവും ലോഭവും തൃഷ്ണയും ഉള്ളവരും തപസ്സിൽ ഏർപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ തപസ്സിന്റെ യഥാർത്ഥ സാരവും അപ്രാപ്യമായി. മനസ്സിന്റെ തോൽവിയും, ലോഭം, കപടത, മതഭ്രഷ്ടത, വെറും ഗ്രന്ഥപാഠനം—ഇതൊക്കെയും മൂലം ധ്യാനവും യോഗഫലവും നഷ്ടപ്പെടുന്നു. പണ്ഡിതന്മാർ അവരുടെ ഭാര്യമാരോടൊപ്പം മേശക്കാളകളെപ്പോലെ സന്തോഷിക്കുന്നു; മക്കളെ ജനിപ്പിക്കുന്നതിൽ നിപുണരായിട്ടും മോക്ഷം നേടുന്നതിൽ അശക്തരാണ്." ഇങ്ങനെ, മഹർഷി നാരദൻ ഭക്തിയോടും അവളുടെ മക്കളോടും ഈ കലി യുഗത്തിന്റെ ദുഷ്പ്രഭാവവും ഭക്തിയുടെ ഗുണവും വിശദമായി വിവരിച്ചു.