ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

രാജാവിന്റെ കാവലാളുകൾ അദ്ദേഹത്തോട് റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തു: “മഹാരാജാ, നിങ്ങളുടെ പുത്രിയുടെയിൽ സംശയാസ്പദമായ പെരുമാറ്റം ഞങ്ങൾ കണ്ടു. കുടുംബത്തിന് അപകീർത്തി വരുത്തുന്ന കാര്യമാണ് ഇത്.” അവർ പറഞ്ഞു, “ഞങ്ങൾ അവളെ വീട്ടിൽ കാവലിരിക്കുന്നു, എന്നാൽ ആ യുവതിയെ ഒരു പുരുഷൻ അകറ്റി അളക്കാൻ സാധിക്കാത്ത രീതിയിൽ അശുദ്ധമാക്കിയതെങ്ങനെ എന്ന് ഞങ്ങൾക്കറിയില്ല.” ഈ വാർത്ത കേട്ട് ബാണൻ ദുഃഖത്താൽ ഉരുകി, അതിവേഗം പുത്രിയുടെ ക്വാർട്ടേഴ്സിലേക്ക് കയറി. അവിടെ യദു വംശത്തിന്റെ രാജകുമാരനെ കണ്ടു. ആ മനോഹരനായ, ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും സുന്ദരനായ, കറുത്ത വർണ്ണമുള്ള, മഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ച, കമലാക്ഷൻ, വിശാല ഭുജങ്ങൾ, കുന്തലങ്ങളുള്ള, കാതിൽ കുമ്പളങ്ങൾ തെളിയുന്ന, ചിരിയോടെ മുഖം അലങ്കരിച്ച അനിരുദ്ധനെ ബാണൻ കണ്ടു. അനിരുദ്ധൻ തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ഉഷയുമായി കൂട്ട് കളിക്കുകയായിരുന്നു. ഉഷയുടെ ശരീരം, അവളുടെ കുങ്കുമം നിറഞ്ഞ മാലയാൽ അലങ്കരിച്ചിരുന്നു. അനിരുദ്ധൻ തന്റെ കൈകളിൽ ജാസ്മിൻ മാല പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. അവർ തമ്മിൽ ചേർന്ന് ഇരുന്നപ്പോൾ, ബാണൻ അതിശയിപ്പിച്ചു. മാധവൻ (അനിരുദ്ധൻ) ചുറ്റും ശത്രു കാവലാളുകളും സൈന്യവും കാണുമ്പോൾ, അനിരുദ്ധൻ തന്റെ ഗദ ഉയർത്തി, വധത്തിനായി തയ്യാറായി നിന്നു; മരണദേവൻ തന്റെ ദണ്ഡം ഉയർത്തിയതുപോലെ. അനിരുദ്ധനെ പിടികൂടാൻ നാലുഭാഗത്തുനിന്നും ആളുകൾ ഓടിയെത്തി, എന്നാൽ അനിരുദ്ധൻ അവരെ കWild boar നായകനെ പോലെ കുതിരകളെ കൊല്ലുന്നതുപോലെ അടി കൊണ്ട് അവരെ കീഴടക്കി. പലരുടെയും തല, കാലുകൾ, ഭുജങ്ങൾ പൊട്ടി, അവർ കൊലചെയ്യപ്പെടുമ്പോൾ, ഭയപ്പെട്ട് കൊട്ടാരത്തിൽ നിന്ന് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു. അപ്പോൾ ബാണന്റെ ശക്തിയുള്ള പുത്രൻ, പാമ്പിന്റെ ബന്ധനങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച്, അനിരുദ്ധനെ ബന്ധിച്ചു; അനിരുദ്ധൻ കാവലാളുകളെ കോപത്തിൽ കൊല്ലുമ്പോൾ. അനിരുദ്ധൻ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടത് കണ്ട ഉഷ, ദുഃഖത്തിലും വേദനയിലും മടുത്ത്, കണ്ണീരോടെ കരഞ്ഞു. ഇങ്ങനെ, അനിരുദ്ധന്റെ ബന്ധനം എന്ന ശീർഷകത്തിൽ, ശ്രീമദ് ഭാഗവതത്തിന്റെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ അമ്പത്തിരണ്ടാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ശ്രീശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: “ഭാരതവംശജ, അനിരുദ്ധനും ബന്ധുക്കളും കാണാതായിരുന്ന നാലു മാസം, അവർക്കു ദുഃഖം നിറഞ്ഞതായിരുന്നു.” നാരദൻ അനിരുദ്ധന്റെ തടവുവാർത്തയും സംഭവങ്ങൾ പങ്കുവച്ചപ്പോൾ, കൃഷ്ണനിൽ ഭക്തിയുള്ള വൃഷ്ണികൾ, അനിരുദ്ധനെ മോചിപ്പിക്കാൻ ശോണിതപുരത്തേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. പ്രദ്യുമ്നൻ, യുയുധാനൻ, ഗദ, സാംബ, സാരൺ, നന്ദ, ഉപനന്ദ, ഭദ്ര എന്നിവർ, രാമനും കൃഷ്ണനും അനുയായികളായവരും, യാത്രയെടുത്തു. പന്ത്രണ്ടു ഡിവിഷനുകൾ സൈന്യവുമായി, സാത്വതവംശജർ ബാണന്റെ നഗരം എല്ലാ വശത്തും വളഞ്ഞു. ബാണൻ തന്റെ പൂന്തോട്ടങ്ങൾ, മതിലുകൾ, ഗോപുരങ്ങൾ, കവാടങ്ങൾ നശിക്കപ്പെടുന്നത് കണ്ടു. കോപത്തിൽ, തുല്യസൈന്യവുമായി, യുദ്ധത്തിനായി പുറത്തു വന്നു. ബാണന്റെ വേണ്ടി, ഭാഗ്യശാലിയായ രുദ്രൻ, തന്റെ പുത്രനും പ്രമഥരുമായി, നന്ദി കാളയിൽ കയറി, രാമനും കൃഷ്ണനും എതിരായി യുദ്ധം തുടങ്ങി. കൃഷ്ണനും ശങ്കരനും, പ്രദ്യുമ്നനും ഗുഹയും തമ്മിൽ അതിശയകരവും രോമാഞ്ചകരവുമായ യുദ്ധം അരങ്ങേറി. കുംബാണ്ടയും കൂപകർണ്ണയും ബാലരാമനുമായി യുദ്ധം ചെയ്തു; സാംബ ബാണന്റെ പുത്രനുമായി, സത്യകി ബാണനുമായി പോരാടിച്ചു. ബ്രഹ്മാവ്, മറ്റ് ദേവതാധിപതികൾ, ഋഷികൾ, സിദ്ധർ, ഗന്ധർവർ, അപ്സരകൾ, യക്ഷന്മാർ—all aerial vehicles-ൽ വന്ന് ഈ യുദ്ധം കാണാൻ എത്തിയിരുന്നു. കൃഷ്ണൻ ശങ്കരന്റെ അനുയായികളായ ഭൂത, പ്രമഥ, ഗുഹ്യക, ഡാകിനി, രാക്ഷസ, വിനായക എന്നിവരെ തുരത്തിച്ചു. പ്രേത, മാതൃ, പിശാച്, കുഷ്മാണ്ട, ബ്രഹ്മരാക്ഷസ എന്നിവരെ തന്റെ ശാർംഗധനുസ് ഉപയോഗിച്ച് ഉഗ്രമായ അമ്പുകൾ കൊണ്ട് തുരത്തിയതും. പിണാകധാരി (ശിവൻ) വിവിധ ആയുധങ്ങൾ കൃഷ്ണനിലേക്ക് അയച്ചു, എന്നാൽ കൃഷ്ണൻ അവയെ കൗണ്ടർ ആയുധങ്ങൾ കൊണ്ട് നിരസിച്ചു. ബ്രഹ്മാസ്ത്രത്തിന് ബ്രഹ്മാസ്ത്രം, വായവ്യയ്ക്ക് പാർവതാസ്ത്രം, അഗ്നിയത്തിന് പാർജന്യ, പാശുപതത്തിന് സ്വന്തം ആയുധം കൊണ്ടും കൃഷ്ണൻ എതിർവച്ചു. കൃഷ്ണൻ ജൃംഭണായുധം ഉപയോഗിച്ച് ഗിരിശനെ (ശിവൻ) ഭ്രമിപ്പിച്ച ശേഷം, ബാണന്റെ സൈന്യത്തെ വാളും ഗദയും അമ്പുകളും കൊണ്ട് തകർത്തു. പ്രദ്യുമ്നന്റെ അമ്പുകളുടെ ഒഴുക്കിൽ എല്ലാ വശത്തുനിന്നും ആക്രമിക്കപ്പെട്ട സ്കന്ദൻ (കാർത്തികേയൻ), ശരീരത്തിൽ രക്തം ചൊരിയിച്ചു, തന്റെ മയില്പതാകയുമായി യുദ്ധഭൂമിയിൽ നിന്ന് പിൻവാങ്ങി. കുംബാണ്ടയും കൂപകർണ്ണയും ബാലരാമന്റെ ഹലായുധത്തിൽ വീണു; അവരുടെ സൈന്യങ്ങൾ നേതാവില്ലാതെ എല്ലാ ദിശകളിലേക്കും ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു. തന്റെ സൈന്യങ്ങൾ തകർന്നത് കണ്ട ബാണൻ, കോപത്തിൽ കത്തിയ, സത്യകിയെ ഉപേക്ഷിച്ച്, യുദ്ധമധ്യേ കൃഷ്ണനിലേക്ക് ചാർജ്ജ് ചെയ്തു. ഒരേ സമയം പല വില്ലുകളും വലിച്ച ബാണൻ, യുദ്ധഭാവത്തിൽ, അഞ്ചു നൂറ്റി അമ്പുകളിൽ ഓരോന്നിൽ രണ്ട് അമ്പുകൾ വച്ചു. ഹരി (കൃഷ്ണൻ) ഒരേ സമയം ആ വില്ലുകൾ വെട്ടി, ബാണന്റെ രഥം, രഥസാരഥിയെയും, കുതിരകളെയും കൊല്ലുകയും, തന്റെ ശങ്ക് മുഴക്കുകയും ചെയ്തു. അപ്പോൾ, ബാണന്റെ മാതാവ്, കോടരാ എന്ന, നഗ്നവും കേശം ചിതറിച്ചും, കൃഷ്ണന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു, തന്റെ പുത്രന്റെ ജീവൻ സംരക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ഗദാഗ്രജൻ (ബാലരാമൻ) മുഖം തിരിച്ച്, ആ സ്ത്രീയെ നോക്കാതെ, ബാണൻ രഥം ഇല്ലാതെ, വില്ല് തകര്ന്നതോടെ നഗരത്തിലേക്ക് ഓടി. ആ സൈന്യങ്ങൾ തുരതറപ്പെട്ടപ്പോൾ, മൂന്നു തലയും മൂന്നു കാലും ഉള്ള ജ്വരദേവൻ, ദശദിശകളും കത്തിച്ചുകൊണ്ട്, ദശാർഹവംശജനെ (കൃഷ്ണനെ) ആക്രമിക്കാൻ ഓടി. അപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ, ദിവ്യനായ നാരായണൻ, തന്റെ ജ്വരദേവനെ അയച്ചു; ശിവജ്വരവും വിഷ്ണുജ്വരവും തമ്മിൽ യുദ്ധം നടത്തി. വിഷ്ണുജ്വരത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ ശിവജ്വരൻ അതിശയിച്ച്, ഭയപ്പെട്ട്, രക്ഷയ്ക്ക് മറ്റൊരിടം കണ്ടെത്താൻ കഴിയാതെ, ഹൃഷീകേശന്റെ (കൃഷ്ണന്റെ) പാദത്തിൽ അഭയം തേടി, കൈകൂപ്പി സ്തുതിച്ചു. ജ്വരദേവൻ പറഞ്ഞു: “അനന്തശക്തിയുള്ള, സർവ്വാധിപനായ, സർവ്വജീവികളുടെ ആത്മാവായ, ശുദ്ധബോധമായ, ഈ സൃഷ്ടി, നിലനിൽപ്പ്, ലയത്തിന് കാരണമായ, ശാന്തമായ ബ്രഹ്മൻ, ബ്രഹ്മന്റെ അടയാളമായ, ഞാൻ നിങ്ങളെ വണങ്ങുന്നു.” “കാലം, വിധി, ക്രിയ, ജീവൻ, പ്രകൃതി, വസ്തു, ഭൂമി, ശ്വാസം, ആത്മാവ്, രൂപാന്തരം—ഇതെല്ലാം, വിത്തും തളിരും പോലെ, നിങ്ങളുടെ മായയാണ്; അതിന്റെ നിഷേധത്തിൽ ഞാൻ അഭയം തേടുന്നു.” “നിങ്ങളുടെ ലീലയിൽ, വിവിധ രൂപങ്ങൾ സ്വീകരിച്ച്, ദേവന്മാരെയും ധർമ്മജനങ്ങളെയും ലോകങ്ങളുടെ പാലങ്ങളെയും സംരക്ഷിക്കുന്നു; അക്രമത്തിലൂടെ വഴിതെറ്റുന്നവരെ നശിപ്പിക്കുന്നു; ഭൂഭാരമൊഴിക്കാൻ ജനനം സ്വീകരിക്കുന്നു.” “നിങ്ങളുടെ അതികഠിനവും ഉഗ്രവുമായ ജ്വരത്തിൽ ഞാൻ കത്തിപ്പോകുന്നു; ജനങ്ങൾ പ്രതീക്ഷയാൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, നിങ്ങളുടെ പാദം ആരാധിക്കാതെ, അവർക്കു ദുഃഖം തുടരുന്നു.” ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: “ത്രിശിരസ്, ഞാൻ നിന്നോട് സംതൃപ്തനാണ്; ജ്വരത്തിൽ നിന്നുള്ള ഭയമില്ല. നമ്മുടെ സംഭാഷണം ഓർക്കുന്നവർക്ക് നിന്നിൽ നിന്ന് ഭയമുണ്ടാകില്ല.” അങ്ങനെ, ശിവജ്വരൻ അച്യുതനെ വണങ്ങി, അവിടെ നിന്ന് പിന്മാറി; ബാണൻ വീണ്ടും രഥത്തിൽ കയറി, ജനാർദനനോട് യുദ്ധത്തിനായി മുന്നോട്ട് പോയി. അപ്പോൾ, രാജാവേ, ആയിരം ഭുജങ്ങളുമായി, വിവിധ ആയുധങ്ങൾ കൈവശം വച്ച, ആ അസുരൻ, അതികോപത്തോടെ ചക്രധാരിയായ കൃഷ്ണനിലേക്ക് അമ്പുകൾ പ്രയോഗിച്ചു.