ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഗയാശ്രാദ്ധം പോലും മോക്ഷം നൽകുന്നില്ലെങ്കിൽ, ഇതിന് മറ്റൊരു മാർഗ്ഗമില്ലല്ലോ; ഞാൻ ഇനി നിനക്കു വേണ്ടി എന്ത് ചെയ്യണം, ദേഹത്യാഗം ചെയ്തവനേ? സത്യമായി എന്നോട് വിശദമായി പറയൂ എന്ന് ഗോകർണൻ ചോദിച്ചു. അപ്പോൾ അപ്രത്യക്ഷനായ ധുന്ധുകാരി പറഞ്ഞു: നൂറ് ഗയാശ്രാദ്ധങ്ങൾ ചെയ്താലും എനിക്ക് മോക്ഷം ലഭിക്കില്ല; എന്റെ മോചനത്തിന് മറ്റൊരു മാർഗ്ഗം ആലോചിച്ചാൽ നല്ലത്. ഇത് കേട്ടപ്പോൾ ഗോകർണൻ അതിശയിച്ചു; “നൂറ് ശ്രാദ്ധങ്ങൾ ചെയ്തിട്ടും മോക്ഷം കിട്ടുന്നില്ലെങ്കിൽ, നിന്റെ മോക്ഷം എത്രയോ ദുഷ്കരം ആണല്ലോ!” എന്നുവെച്ചു. പിന്നെ അവൻ പറഞ്ഞു: “ഭയമില്ലാതെ നീ നിന്റെ സ്ഥലത്ത് തന്നെ ഇരിക്കൂ; ഞാൻ നിനക്ക് മോക്ഷം നൽകാൻ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാൻ ആലോചിക്കും.” ഗോകർണന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട് ധുന്ധുകാരി തന്റെ സ്ഥലത്ത് പോയി. ഗോകർണൻ ആ രാത്രി ഉറക്കം കാണാതെ ആലോചനയിൽ കഴിപ്പിച്ചു. രാവിലെ അവൻ വന്നതറിഞ്ഞ് ഗ്രാമവാസികൾ സന്തോഷത്തോടെ ഒത്തു ചേർന്നു. അപ്പോൾ ഗോകർണൻ രാത്രിയിൽ സംഭവിച്ച എല്ലാം അവർക്കു വിശദമായി പറഞ്ഞു. പണ്ഡിതന്മാർ, യോഗത്തിൽ സ്ഥിരന്മാർ, ജ്ഞാനികൾ, ബ്രഹ്മവാദികൾ—എല്ലാവരും ശാസ്ത്രങ്ങൾ പരിശോധിച്ചിട്ടും ധുന്ധുകാരിയുടെ മോചനത്തിന് യോജിച്ച മാർഗ്ഗം കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവസാനത്തിൽ, സൂര്യന്റെ വാക്കുകൾ തന്നെയാണ് മോക്ഷത്തിന് പരമമായ മാർഗ്ഗം എന്നു എല്ലാവരും അംഗീകരിച്ചു. അപ്പോൾ ഗോകർണൻ സൂര്യന്റെ ഗതിയെ തടഞ്ഞു. “ലോകസാക്ഷിയായ സൂര്യനേ, ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു; മോക്ഷത്തിന്റെ കാരണമെന്താണെന്ന് ദയവായി പറയൂ,” എന്ന് ചോദിച്ചു. അകലെ നിന്ന് ഇത് കേട്ട സൂര്യൻ വ്യക്തമായി പറഞ്ഞു: “ഏഴ് ദിവസം ശ്രീമദ് ഭാഗവതം പാരായണം ചെയ്യുക; അതാണ് മോക്ഷത്തിന് മാർഗ്ഗം.” ഈ വാക്കുകൾ എല്ലാവരും ധർമ്മത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപമാണെന്ന് അംഗീകരിച്ചു. എല്ലാവരും പറഞ്ഞു: “ഇത് നിർബന്ധമായും ചെയ്യണം; അത്ര ബുദ്ധിമുട്ടില്ല.” ഗോകർണൻ ഉറപ്പോടെ ഭാഗവതം പാരായണം ആരംഭിച്ചു. അത് കേൾക്കാൻ ഗ്രാമങ്ങളിലും ദേശങ്ങളിലും നിന്നുള്ള എല്ലാവരും—പക്ഷികൾ, കുരുടർ, വയോധികർ, ദുർബലർ—പാപനാശത്തിനായി എത്തി. ദേവന്മാർക്കും അത്ഭുതം തോന്നുന്നവണ്ണം വലിയൊരു സംഗമം അവിടെയുണ്ടായി. ഗോകർണൻ ഇരുന്ന് കഥ തുടങ്ങുമ്പോൾ ധുന്ധുകാരിയും അവിടെയെത്തി, ഇടം അന്വേഷിച്ചു. അവിടെ എഴുന്തുനിൽക്കുന്ന ഏഴ് കുരുക്കുള്ള ഒരു മൂങ്ങനിലം കണ്ടു. അവൻ അതിന്റെ അടിയിൽ ഒരു ദ്വാരത്തിൽ കയറി നിന്നു; വായുവിന്റെ രൂപത്തിൽ തുടരാൻ കഴിയാതെ മൂങ്ങനിലത്തിനകത്ത് പ്രവേശിച്ചു. പ്രധാന വൈഷ്ണവ ബ്രാഹ്മണനെ ശ്രോതാക്കളിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠനായി കണക്കാക്കി, ധേനുവിന്റെ പുത്രൻ ഗോകർണൻ ഭാഗവതത്തിന്റെ ആദ്യ സ്കന്ധത്തിൽ നിന്ന് ആശയവ്യക്തമായി പാരായണം തുടങ്ങി. ദിവസം അവസാനം ഒരു ശ്ലോകം പാരായണം ചെയ്തപ്പോൾ അത്ഭുതം സംഭവിച്ചു: മൂങ്ങനിലത്തിന്റെ ഒരു കുരുക്ക് ശബ്ദത്തോടെ പൊട്ടിപ്പോയി, ധർമ്മജ്ജനങ്ങൾ അതു കണ്ടു. രണ്ടാം ദിവസം വൈകുന്നേരം രണ്ടാമത്തെ കുരുക്കും, മൂന്നാം ദിവസം മൂന്നാമത്തെ കുരുക്കും അതുപോലെ പൊട്ടിയുപോയി. ഇങ്ങനെ ഏഴ് ദിവസം ഏഴ് കുരുക്കുകളും പൊട്ടിയപ്പോൾ, ധുന്ധുകാരി പന്ത്രണ്ടു സ്കന്ധങ്ങൾ മുഴുവനും ശ്രവിച്ചു, പ്രേതാവസ്ഥയെ ഉപേക്ഷിച്ചു. അവൻ ദിവ്യരൂപം സ്വീകരിച്ചു—തുളസിമാല ധരിച്ച്, പീതാംബരം അണിഞ്ഞ്, മേഘസ്യാമവർണ്ണം, കിരീടവും കുണ്ദലവും ധരിച്ച്. ഉടനെ അവൻ സഹോദരൻ ഗോകർണനെ നമസ്കരിച്ചു: “നിന്റെ കരുണയാൽ ഞാൻ ബന്ധനത്തിൽ നിന്ന്, പ്രേതത്വത്തിന്റെ മലിനതിൽ നിന്ന് മോചിതനായി,” എന്നുവെച്ചു. “ഭാഗവതകഥയാണു പ്രേതപീഡനാശിനി; ഏഴ് ദിവസത്തെ പാരായണമാണ് കൃഷ്ണലോകപ്രാപ്തിയുടെ ഫലം നൽകുന്നത്. ഏഴ് ദിവസത്തെ ശ്രവണം തുടങ്ങുമ്പോൾ എല്ലാ പാപങ്ങളും വിറയുന്നു; ഈ കഥയാണു നമ്മളെ ഉടൻ മോക്ഷത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നത്. ഈ ലോകത്തിൽ, വാക്കിനാൽ, മനസ്സിനാൽ, കർമം വഴി, ഭാരം കുറഞ്ഞതോ ഭാരമുള്ളതോ, ഈർപ്പമുള്ളതോ വരണ്ടതോ, ഏത് പാപവും ശ്രവണാഗ്നിയിൽ ഇന്ധനം പോലെ ദഹിക്കുന്നു. ഭാരതഭൂമിയിലും, ജ്ഞാനികൾക്കിടയിലും, ദേവസഭയിലും, ഈ കഥ ശ്രവിക്കാത്തവരുടെ ജനനം നിർഫലമാണെന്ന് പറയുന്നു. ശുകമുനിയുടെ ഉപദേശം കേൾക്കാതെ, പോഷിച്ച ശരീരം സംരക്ഷിച്ചതെന്ത്? അസ്ഥിപ്പടലത്തിൽ സന്ധികൾകൊണ്ട് ബന്ധിച്ച്, മാംസരക്തം പുരട്ടിയ, ചർമ്മം മൂടിയ, ദുർഗന്ധമുള്ള, മൂത്രമലഭാജനമായ ശരീരം—മുതിർന്നാൽ, ദുഃഖത്തിൽ, കർമ്മഫലത്തിൽ പീഡിതമായ, രോഗങ്ങളുടെ ആലയം, ദുർഭരമായ, ക്ഷണത്തിൽ നശിക്കുന്ന ഈ ശരീരത്തിൽ ചെയ്ത പ്രവൃത്തികൾ എങ്ങനെ സ്ഥിരഫലപ്രദമാകും? രാവിലെ പാചകം ചെയ്ത അന്നം വൈകുന്നേരം നശിക്കുന്നു; അത്തരം അന്നത്തിൽ പോഷിതമായ ശരീരത്തിൽ എന്ത് സ്ഥിരതയുണ്ട്? ഏഴ് ദിവസത്തെ ശ്രവണത്തിലൂടെ ഹരിയെ ഈ ലോകത്തുതന്നെ പ്രാപിക്കാം; അതുകൊണ്ട് ദോഷനിവാരണത്തിന് ഇതാണ് മാർഗ്ഗം. ജലത്തിൽ ബുധ്ബുദങ്ങൾ പോലെ, ജീവികളിൽ കീടങ്ങൾ പോലെ, ഈ കഥയുടെ ശ്രവണമില്ലാത്തവർ ജനിക്കുന്നത് മരിക്കാൻ മാത്രമാണ്. വരണ്ട മൂങ്ങനിലത്തിന്റെ കുരുക്ക് പൊട്ടുന്നത് അത്ഭുതം; എന്നാൽ ഈ കഥ ശ്രവിച്ച് ഹൃദയകുരുക്ക് പൊട്ടുന്നത് അതിലും വലിയ അത്ഭുതം. ഏഴ് ദിവസത്തെ ശ്രവണത്തിൽ ഹൃദയകുരുക്ക് പൊട്ടുന്നു, സംശയങ്ങൾ വിച്ഛേദിക്കപ്പെടുന്നു, കർമ്മങ്ങൾ നശിക്കുന്നു. കഥയുടെ തീർത്ഥത്തിൽ മനസ്സു സ്ഥാപിക്കുമ്പോൾ, ലോകമലിന്യം കഴുകാൻ ഏറ്റവും യോഗ്യമായത് അതാണ്; അപ്പോൾ മോക്ഷം മാത്രമാണ് ജ്ഞാനികൾ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നത്. അവൻ ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുമ്പോൾ, ആ സമയത്ത് വൈകുണ്ഠവാസികളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട, പ്രകാശമുള്ള ദിവ്യരഥം അവിടെ എത്തി. എല്ലാവരും നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ധുന്ധുലിയുടെ പുത്രൻ ആ രഥത്തിൽ കയറി. രഥത്തിൽ വൈഷ്ണവരെ കണ്ടു ഗോകർണൻ ചോദിച്ചു: “ഇവിടെ എനിക്ക് അനേകം ശുദ്ധശ്രോതാക്കൾ ഉണ്ട്; എങ്കിൽ എവിടെല്ലാം ദിവ്യരഥങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് വന്നില്ലേ? എല്ലാവരും ഒരുപോലെ ശ്രവിച്ചതാണെങ്കിൽ, ഫലത്തിൽ വ്യത്യാസം എന്തുകൊണ്ട്? ഹരിഭക്തന്മാർ ഇതിന് വിശദീകരണം നൽകട്ടെ.” ഹരിദാസന്മാർ പറഞ്ഞു: “വ്യത്യാസം ശ്രവണത്തിലെ വ്യത്യാസം കൊണ്ടാണ്; എല്ലാവരും ശ്രവിച്ചുവെങ്കിലും, ആലോചനയിൽ ഒരുപോലെ ആയില്ല. അതുകൊണ്ട് ആരാധനയിലും ഫലത്തിൽ വ്യത്യാസം ഉണ്ടാകുന്നു, മഹാനുഭാവേ.