വിവാഹം പൂര്ത്തിയായതിനു ശേഷം, കലിംഗ രാജാവ് നേതൃത്വം നല്കിയ പല രാജാക്കന്മാരും, അഭിമാനത്തോടും അഹങ്കാരത്തോടും കൂടി, രുക്മിയെ പ്രേരിപ്പിച്ചു ബാലരാമനോടു പാശാ കളിയില് ജയിക്കണമെന്ന് വെല്ലുവിളിച്ചു. “ഇവന് പാശാ കളിയില് അറിയില്ല, രാജന്; എങ്കിലും നഷ്ടം വലുതാണ്,” എന്നിങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ബാലരാമനെ വിളിച്ചു, രുക്മി പാശാ കളി തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു. അവിടെ, ബാലരാമന് ആദ്യം നൂറ്, പിന്നെ ആയിരം, പിന്നെ പത്ത് ആയിരം നാണയങ്ങള് പണയമായി വെച്ചു. രുക്മി അവനെ ജയിച്ചു, കലിംഗ രാജാവ് വലിയ ശബ്ദത്തില് പല്ല് കാണിച്ച് ബാലരാമനെ പരിഹസിച്ചു; ഹലായുധന് അതു സഹിക്കാനാവില്ലായിരുന്നു. അതിനുശേഷം, രുക്മി ഒരു ലക്ഷം നാണയങ്ങള് പണയമായി വെച്ചു, ആ കളിയില് ബാലരാമന് ജയിച്ചു. പക്ഷേ, രുക്മി കപടതയുമായി, “ഞാനാണ് ജയിച്ചത്,” എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചു. ആ ക്രൂരത കണ്ട മഹത്വമുള്ള ബാലരാമന്, സമുദ്രം നിറഞ്ഞതുപോലെ കോപം കൊണ്ട്, കണ്ണുകള് ജനനവും കോപവും കൊണ്ട് ചുവന്നതോടെ, ഒരു കോടി നാണയങ്ങള് പണയമായി വെച്ചു. ഈ കളിയിലും ബാലരാമന് നീതിയോടെ ജയിച്ചു, രുക്മി വീണ്ടും കപടതയോടെ, “ഞാനാണ് ജയിച്ചത്; സാക്ഷികള് പറയട്ടെ,” എന്നു പറഞ്ഞു. അപ്പോള് ആകാശത്തില് നിന്നൊരു ശബ്ദം വന്നു: “ഈ പണയം ബാലരാമന് മാത്രം ജയിച്ചു; രുക്മി വ്യാജമായി വാക്കുകള് കൊണ്ട് ജയിച്ചു എന്ന് പറയുന്നു, നീതിയില്ലാതെ.” ആ ദിവ്യശബ്ദം അവഗണിച്ച്, ദുഷ്ട രാജാക്കന്മാരുടെയും ദൈവത്തിന്റെ വിധിയാലും പ്രേരിപ്പിച്ച രുക്മി, ശങ്കര്ഷണനെ പരിഹസിച്ചു. “നിങ്ങള് പാശാ കളിയില് പ്രാവീണ്യമില്ല, കാടുകളില് കാവല് നോക്കുന്ന ഗോപന്മാര്; രാജാക്കന്മാര് പാശാ കളിയും അമ്പ് വെയ്പ്പും ചെയ്യും, നിങ്ങള് പോലുള്ളവര് അല്ല,” എന്നിങ്ങനെ അവന് പരിഹസിച്ചു. ഈ侮നനയും രുക്മിയുടെ പരിഹാസവും സഹിക്കാനാവാതെ, ബാലരാമന് കോപത്തോടെ തന്റെ ഗദ ഉണർത്തി, പുരുഷന്മാരുടെ സംഗമത്തില് രുക്മിയെ അടിച്ചു. കലിംഗ രാജാവിനെ പത്താം പടിയിലവിടെ പിടിച്ച്, ബാലരാമന് കോപത്തോടെ അവന്റെ പല്ലുകള് ഒടിച്ചു—അവന് പല്ല് കാണിച്ച് പരിഹസിച്ചവനായിരുന്നു. മറ്റു രാജാക്കന്മാര്—അവരുടെ കൈകള്, കാലുകള്, തലകള് തകർന്ന്, രക്തം കൊണ്ടു മൂടപ്പെട്ട്—ഭയത്തോടെ, ബാലരാമന്റെ ഗദയുടെ ആഘാതം സഹിക്കാതെ ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു. രുക്മി, രുക്മിണിയുടെ സഹോദരന്, കൊല്ലപ്പെട്ടപ്പോള്, ഹരി, രുക്മിണി-ബാലരാമന്റെ ബന്ധം തകരുമോ എന്ന ഭയത്താല്, ആ സംഭവത്തെ neither പ്രശംസിച്ചു nor കുറ്റപ്പെടുത്തി. അതിനുശേഷം, അനിരുദ്ധനും അവന്റെ ഭാര്യയെയും മനോഹരമായ രഥത്തില് ഇരുത്തി, ബാലരാമനും ദാശാര്ഹര് ബോജകതില് നിന്നു കുശസ്ഥലിക്ക് പുറപ്പെട്ടു, മധുസൂദനന്റെ ആശ്രയത്തില് തങ്ങളുടെ പ്രവൃത്തി പൂര്ത്തിയായി. അതിനുശേഷം, രാജാവ് ചോദിച്ചു: യദു വംശത്തിലെ പ്രധാനി ബാണന്റെ മകളായ ഉഷയെ വിവാഹം ചെയ്തു. അപ്പോള് ഹരിയും ശങ്കരനും തമ്മില് ഭയാനകമായ യുദ്ധം നടന്നു. മഹാ യോഗി, ഈ സംഭവങ്ങള് വിശദമായി പറയാന് അർഹനാണ്. ശ്രീ ശുകദേവന് പറഞ്ഞു: മഹാത്മാവായ ബലി—ഹരി വാമനരൂപത്തില് ഭൂമിയെ അർപ്പിച്ചവന്—അവന്റെ നൂറ് മക്കളില് ഏറ്റവും മുതിര്ന്നവന് ബാണനായിരുന്നു. ബാണന് ശിവഭക്തനായിരുന്നു, ആദരിക്കപ്പെട്ടവനും, ഉത്തമവൃത്തിയുള്ളവനും, സത്യത്തിൽ ഉറച്ചവനും, വ്രതത്തിൽ ദൃഢനുമായിരുന്നു. സോനിത എന്ന മനോഹര നഗരത്തില് രാജാവായി ഭരിച്ച ബാണന്, ശംഭുവിന്റെ അനുഗ്രഹത്താല് അവന്റെ അനുയായികള് അമരന്മാരെപ്പോലെയായിരുന്നു. ആയിരം കൈകളോടെ, താണ്ഡവ നൃത്തത്തിനിടെ സംഗീതം വായിച്ച് രുദ്രനെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു. പ്രഭു, എല്ലാ ജീവികളുടെ അധിപന്, ഭക്തരുടെ ആശ്രയവും പ്രിയവുമാണ്, അവന് ബാണന് ഏത് വരവും നല്കാമെന്ന് പറഞ്ഞു. ബാണന് തന്റെ നഗരത്തിന് ശിവനെ രക്ഷകനായി തിരഞ്ഞെടുക്കി. ഒരു ദിവസം, തന്റെ ശക്തിയില് അമിതമായ അഭിമാനത്തോടെ, സമീപത്തുണ്ടായിരുന്ന ഗിരിശനെ സമീപിച്ച്, സൂര്യപ്രഭയുള്ള കിരീടം കൊണ്ട് ശിവന്റെ പാദം സ്പര്ശിച്ചു. “മഹാദേവാ, ലോകങ്ങളുടെ ഗുരുവും, പുരുഷന്മാരുടെ അഭിലഷിതം നിറവേറ്റുന്നവനും, അമരന്മാർ പാദം പൂജിക്കുന്നവനും, നിങ്ങളെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു,” എന്നു പറഞ്ഞു. “നിങ്ങള് എനിക്ക് ആയിരം കൈകള് നല്കിയിട്ടുണ്ട്, പക്ഷേ അതു എനിക്ക് വലിയ ഭാരം ആയിരിക്കുന്നു. മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും, നിങ്ങളെ കൂടാതെ യുദ്ധത്തിനു തുല്യവന് ആരുമില്ല.” യുദ്ധം ആഗ്രഹിച്ച്, ബാണന് തന്റെ കൈകളാൽ തന്നെ ചൊറിയുകയും, ദിശകളിലെ ആനകളുമായി യുദ്ധം ചെയ്യുകയും, ആദ്യം പർവതങ്ങൾ തകർക്കുകയും ചെയ്തു. ആനകളും ഭയത്തോടെ ഓടി. ഇത് കേട്ട പ്രഭു, കോപത്തോടെ പറഞ്ഞു: “നിന്റെ പതാക തകർക്കപ്പെടുമ്പോള്, അജ്ഞാനിയേ, അപ്പോള് യുദ്ധത്തില് നിനക്ക് തുല്യവന് പ്രതിപക്ഷിയായി വരും; അവന് നിന്റെ അഭിമാനം തകർക്കും.” അങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, ബാണന് സന്തോഷത്തോടെ, അജ്ഞാനത്തോടും, ഗിരിശന്റെ ആജ്ഞ കാത്ത്, തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു, തന്റെ ശക്തിയുടെ നാശം പ്രതീക്ഷിച്ച്. അവന് ഉഷ എന്ന മകളുണ്ടായിരുന്നു. അവള് ഒരു സ്വപ്നത്തില് പ്രദ്യുമ്നന്റെ മകനായ ഒരു മനോഹര യുവാവുമായി സങ്കല്പിച്ചു—അവള്ക്ക് മുമ്പ് കാണാത്ത, കേൾക്കാത്ത ഒരാളായിരുന്നു. അവനെ കാണാന് കഴിയാതെ, സുഹൃത്തുക്കളുടെ ഇടയില് ഉഷ ഉണർന്നതോടെ, ഉത്കണ്ഠയോടെ, ലജ്ജയോടെ, “എവിടെയാണ് നീ, പ്രിയമേ?” എന്ന് വിളിച്ചു. ബാണന്റെ മന്ത്രിയായിരുന്നു കുംബാണ്ഡന്, അവന്റെ മകളായ ചിത്രലേഖ എങ്കിൽ ഉഷയുടെ സുഹൃത്തായിരുന്നു; അവള് കൗതുകത്തോടെ ഉഷയെ ചോദിച്ചു: “നീ ആരെയാണ് അന്വേഷിക്കുന്നത്, മനോഹരഭ്രമയുള്ളവളേ? എന്തുതരത്തിലുള്ള പുരുഷനാണ് നിന്റെ മനസ്സിൽ നിറയുന്നത്? രാജകുമാരി, ഞാൻ ഇതുവരെ ആരെയും നിന്റെ കൈ പിടിച്ചിട്ടില്ല.” “ഞാൻ സ്വപ്നത്തിൽ ഒരു പുരുഷനെ കണ്ടു—കറുത്ത, താമരക്കണ്ണുള്ള, പീതവസ്ത്രം ധരിച്ച, വലിയ കൈകളുള്ള—സ്ത്രീകളുടെ ഹൃദയം കവർന്നവനാണ്.” “ഞാൻ ആ പ്രിയത്വാനെയാണ് അന്വേഷിക്കുന്നത്; അവന് എന്നെ അധരാമൃതം കുടിപ്പിച്ചു, പിന്നെ എന്നെ ആഗ്രഹിച്ച് എവിടെയോ മറഞ്ഞു, എന്നെ ദുഃഖത്തിന്റെ സമുദ്രത്തിൽ ഇട്ടു.” ചിത്രലേഖ പറഞ്ഞു: “മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും നിന്നുള്ള ദുഷ്പ്രാപ്തി നിന്റെ ഭാഗ്യത്തില് ഉണ്ടെങ്കിലുമെങ്കിലും, ഞാൻ അത് നീക്കം ചെയ്യും. ഈ മനോഹരനായവന് ആരാണെന്ന് പറയൂ, ഞാൻ അവനെ നിനക്ക് കൊണ്ടു വരാം.” അവിടെ, അവള് ദേവതകള്, ഗന്ധര്വര്, സിദ്ധര്, ചരണര്, പാമ്പുകള്, അസുരര്, വിദ്യാധരര്, യക്ഷര്, മനുഷ്യര് തുടങ്ങിയവരുടെ രൂപങ്ങള് വരച്ചു. മനുഷ്യരിലേയ്ക്ക് വരച്ചപ്പോള്, അവള് വൃഷ്ണികള്, ശൂര, അനകദുണ്ടുഭി എന്നിവരെ വരച്ചു; പ്രദ്യുമ്നനെ വരച്ചപ്പോള് ബാലരാമനും കൃഷ്ണനും വരയ്ക്കുമ്പോള് അവള് ലജ്ജയോടെ. അനിരുദ്ധനെ വരച്ചപ്പോള് ഉഷ മുഖം താഴ്ത്തി ലജ്ജയോടെ, ചിരിച്ചുകൊണ്ട് രാജാവിനോട്, “ഇവന്, ഇവന്,” എന്ന് പറഞ്ഞു. ഇതു മനസ്സിലാക്കി, ചിത്രലേഖാ, യോഗിനിയും കൃഷ്ണയുടെ പുത്രിയുമായിരുന്നു, ആകാശമാര്ഗം വഴി ദ്വാരകയിലേക്കു പോന്നു, കൃഷ്ണയുടെ സംരക്ഷണത്തില്. അവിടെ, യോഗശക്തി ഉപയോഗിച്ച്, പ്രദ്യുമ്നന്റെ മകനായ അനിരുദ്ധനെ, ഉത്തമമായ കിടക്കയില് ഉറങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്, ശോനിതപുരിയിലേക്ക് കൊണ്ടു പോയി, തന്റെ സുഹൃത്ത് ഉഷയ്ക്ക് കാണിച്ചു. ആ മനോഹരനായ വീരനെ കണ്ടു, ഉഷ സന്തോഷം നിറഞ്ഞ മുഖത്തോടെ, അനിരുദ്ധനോടൊപ്പം തനിക്കു മാത്രം പ്രവേശിക്കാവുന്ന വീട്ടിൽ ആസ്വദിച്ചു. അവന് ഉത്തമ വസ്ത്രം, മാല, സുഗന്ധങ്ങള്, ധൂപം, ദീപം, സീറ്റ്, പാനീയങ്ങള്, ഭക്ഷണം, വിഭവങ്ങള്, സേവനവാക്കുകള് എന്നിവകൊണ്ട് ആദരിക്കപ്പെട്ടു. ആ പെണ്കുട്ടിയുടെ കൊട്ടാരത്തില് ഒളിച്ചിരുന്നതും, അവളുടെ വളരുന്ന സ്നേഹത്തില് എപ്പോഴും സ്നേഹിതനായി, അനിരുദ്ധന് ഉഷയുടെ സ്നേഹത്തിലൂടെ ഇന്ദ്രിയങ്ങള് ആകർഷിക്കപ്പെട്ട്, ദിവസങ്ങള് കടന്നുപോകുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.