ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഭദ്രയുടെ പുത്രന്മാർ സങ്ക്രാമജിത്, ബ്രിഹത്സേന, ശൂര, പ്രഹരണ, അരിജിത്, ജയ, സുഭദ്ര, വാമായു, സത്യക എന്നിവരായിരുന്നു. രോഹിണിയുടെ പുത്രന്മാർ ദീപ്തിമാൻ, താമ്ര, തപ്ത എന്നിവരാണ്; പ്രദ്യുമ്നനിൽ നിന്ന് അനിരുദ്ധൻ ജനിച്ചു, രുക്മവതിയുടെ പുത്രനായി—ആ രുക്മവതി, രുക്മിയുടെ ശക്തിയുള്ള മകൾ, ഭോജകട്ട നഗരത്തിൽ ജനിച്ചവൾ. അവരുടെ പുത്രന്മാരും പൗത്രന്മാരും ദശലക്ഷക്കണക്കിന് ആയിരുന്നു, രാജാവേ; കൃഷ്ണന്റെ പുത്രന്മാർക്ക് അമ്മമാർ പതിനാറായിരം പേർ. ഇതുകണ്ട രാജാവ് ചോദിച്ചു: "കൃഷ്ണൻ അവനെ അപമാനിച്ചിട്ടും, കൃഷ്ണനെ കൊല്ലാൻ അവസരം തേടിയിരുന്ന രുക്മി, യുദ്ധത്തിൽ തന്റെ മകളെ കൃഷ്ണന്റെ പുത്രനോട് വിവാഹം കഴിക്കാൻ എങ്ങനെ സമ്മതിച്ചു? ഈ വൈരികളുടെ വിവാഹത്തിന്റെ കഥ പറയുമോ, ജ്ഞാനിയേ?" യോഗികൾ വർത്തമാനകാലം, ഭാവി, അतीതം, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്ക് അകന്നതും, ദൂരവും, മറഞ്ഞതും വ്യക്തമായി കാണുന്നു. ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: സ്വയംവരത്തിൽ, മന്മഥൻ തന്നെ, അനേകം അംഗങ്ങളോടെ, അവൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുകയായിരുന്നു; അവൻ സമവായിച്ചിരുന്ന രാജാക്കന്മാരെ തോൽപ്പിച്ച്, യുദ്ധത്തിനിടെ അവളെ തനിക്കു മാത്രം വേണ്ടി രഥത്തിൽ കൊണ്ടുപോയി. രുക്മി, കൃഷ്ണനോടുള്ള വൈരവും അപമാനവും ഓർത്തിരുന്നെങ്കിലും, തന്റെ സഹോദരിയുടെ പുത്രനോട് തന്റെ മകളെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ സമ്മതിച്ചു—തന്റെ സഹോദരിയെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ. കൃഷ്ണിയുടെ ശക്തിയുള്ള പുത്രൻ, കൃതവർമ്മയുടെ പുത്രൻ, രുക്മിണിയുടെ മകളെ—വിപുലമായ കണ്ണുകളും പ്രശസ്തമായ സൗന്ദര്യവും ഉള്ളവളെ—വിവാഹം ചെയ്തു. രുക്മി, അനിരുദ്ധന്റെ ഭാര്യയായ തന്റെ പുത്രിയെ, ഹരിയുടെ പൗത്രനോട്—വൈര്യമുണ്ടായിരുന്നിട്ടും—തന്റെ സഹോദരിയെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ, ബന്ധത്തിന്റെ സ്നേഹത്തിൽ കുടുങ്ങി, വിവാഹം നൽകി. ആ ശുഭദിനത്തിൽ, രാജാവേ, രുക്മിണി, രാമ, കൃഷ്ണൻ, സമ്ബ, പ്രദ്യുമ്നൻ തുടങ്ങിയവർ ഭോജകട്ട നഗരത്തിൽ എത്തി. വിവാഹം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, കലിംഗ രാജാവിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ അഭിമാനവും അഹങ്കാരവും നിറഞ്ഞ രാജാക്കന്മാർ, രുക്മിയെ ബാലരാമനെ ചതുരംഗത്തിൽ തോൽപ്പിക്കാൻ വെല്ലുവിളിച്ചു. "ഇവൻ ചതുരംഗം അറിയുന്നില്ല, രാജാവേ, എങ്കിലും നഷ്ടം വലിയതാണ്," എന്ന് പറഞ്ഞ് ബാലരാമനെ വിളിച്ചു, രുക്മി അവനോടൊപ്പം ചതുരംഗം കളിച്ചു. അവിടെ, രാമൻ നൂറ്, ആയിരം, പത്ത് ആയിരം നാണയങ്ങൾ പന്തം വച്ചു; രുക്മി അവനെ തോൽപ്പിച്ചു. കലിംഗ രാജാവ് ബാലരാമനെ കയ്യിലേറി, പല്ലുകൾ കാണിച്ച്, ഉച്ചത്തിൽ ചിരിച്ചു—ഹലായുധൻ അതു സഹിക്കാനാവില്ലായിരുന്നു. അതിനുശേഷം, രുക്മി ഒരു ലക്ഷം നാണയങ്ങൾ പന്തം വച്ചു, ആ പന്തം ബാലരാമൻ ജയിച്ചു; രുക്മി കപടതയിൽ ആശ്രയിച്ച്, "ഞാനാണ് ജയിച്ചത്," എന്നു പറഞ്ഞു. കോപം നിറഞ്ഞ മഹത്വമുള്ള ബാലരാമൻ, സമുദ്രം നിറയുമ്പോലെ, ജനനവും കോപവും മൂലമുണ്ടായ ചുവന്ന കണ്ണുകളോടെ, ഒരു കോടി നാണയങ്ങൾ പന്തം വച്ചു. ബാലരാമൻ ആ പന്തവും നീതിയോടെ ജയിച്ചു; രുക്മി വീണ്ടും കപടതയിൽ, "ഞാനാണ് ജയിച്ചത്, സാക്ഷികൾ പ്രഖ്യാപിക്കട്ടെ," എന്ന് പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ ആകാശത്തിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു: "ബാലരാമൻ മാത്രമാണ് പന്തം ജയിച്ചത്; രുക്മി വാക്കുകളിൽ ജയം അവകാശപ്പെടുന്നു, നീതിയില്ലാതെ." ആ ദിവ്യ ശബ്ദം അവഗണിച്ച്, ദുഷ്ടരulersും വിധി കൊണ്ടും പ്രേരിതനായ വിദർഭ രാജാവ്, സംകർഷണനെ പരിഹസിച്ചു, അവഹേളനമായി സംസാരിച്ചു. "നിങ്ങൾ കാട്ടിൽ കാവൽ ചെയ്യുന്ന കാവൽക്കാർ, ചതുരംഗം അറിയില്ല; രാജാക്കന്മാർ ചതുരംഗം കളിക്കുന്നു, അമ്പുകൾ എറിക്കുന്നു, നിങ്ങൾ പോലുള്ളവർ അല്ല." ഇങ്ങനെ രാജാക്കന്മാർ അപമാനിക്കുകയും രുക്മി പരിഹസിക്കുകയും ചെയ്തപ്പോൾ, ബാലരാമൻ, കോപം നിറഞ്ഞ്, തന്റെ ഗദ ഉയർത്തി, പുരുഷസമൂഹത്തിൽ രുക്മിയെ അടിച്ചു. കലിംഗ രാജാവിനെ പതിനൊന്നാം പടിയിലേയ്ക്ക് പിടിച്ചു, ബാലരാമൻ, ഉഗ്രകോപത്തിൽ, പല്ലുകൾ അടിച്ചു—അവൻ തന്നെയാണ് പല്ലുകൾ കാണിച്ച് ചിരിച്ചവൻ. മറ്റു രാജാക്കന്മാർ, അവരുടെ കൈകൾ, തോളുകൾ, തലകൾ പൊട്ടിച്ചും രക്തം പുരണ്ടും, ബാലരാമന്റെ ഗദയുടെ ഭയത്തിൽ ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു. രുക്മി, തന്റെ ഭർത്താവിന്റെ സഹോദരൻ, കൊല്ലപ്പെട്ടപ്പോൾ, ഹരി—രുക്മിണിയും ബാലരാമനും തമ്മിലുള്ള സ്നേഹബന്ധം തകരുമോ എന്ന ഭയത്തിൽ—ഈ സംഭവത്തെ neither പ്രശംസിക്കുകയും അപമാനിക്കുകയും ചെയ്തില്ല. അനിരുദ്ധനും അവന്റെ ഭാര്യയും മനോഹരമായ രഥത്തിൽ ഇരുത്തി, രാമനും ദാശാർഹന്മാരും ഭോജകട്ടയിൽ നിന്ന് കുശസ്ഥലിക്ക് യാത്ര തിരിച്ചു—മധുസൂദനന്റെ അഭയത്തിൽ, തങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യം നിറവേറ്റി. തുടർന്ന്, രാജാവ് ചോദിച്ചു: "യദു വംശത്തിലെ പ്രധാനി ബാണന്റെ മകൾ ഉഷയെ വിവാഹം ചെയ്തു. അപ്പോൾ ഹരിയും ശങ്കരനും തമ്മിൽ ഭയങ്കരമായ യുദ്ധം നടന്നു. മഹായോഗിയേ, ഈ കഥ മുഴുവൻ വിശദമായി പറയാൻ നിങ്ങൾ യോഗ്യനാണ്." ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ബാണൻ, മഹാത്മാവായ ബലിയുടെ നൂറ് പുത്രന്മാരിൽ ഏറ്റവും മുതിർന്നവൻ—ഭൂമിയെ വാമനരൂപത്തിലുള്ള ഹരിക്ക് അർപ്പിച്ചവൻ— അവന്റെ സ്വന്തം പുത്രൻ ബാണൻ, എപ്പോഴും ശിവഭക്തൻ, ആദരിക്കപ്പെട്ടവൻ, ഉദാരൻ, ബുദ്ധിമാൻ, സത്യം പാലിക്കുന്നവൻ, വ്രതത്തിൽ ഉറച്ചവൻ. സുന്ദരമായ ശോണിത നഗരത്തിൽ രാജാവായി ഭരിച്ചിരുന്ന ബാണൻ, ശംഭുവിന്റെ കൃപയാൽ, അവന്റെ സഹായികൾ അമരന്മാരെപ്പോലെയായിരുന്നു. ആയിരം കൈകളാൽ, താണ്ഡവനൃത്തത്തിനിടെ, സംഗീതം പാടികൊണ്ട്, രുദ്രനെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു. ലോകങ്ങളുടെ നാഥൻ, ഭക്തരുടെ പ്രിയനും അഭയവും ആയ പ്രഭു, അവനു ഇഷ്ടംപോലെ ഒരു വരം നൽകാൻ സമ്മതിച്ചു. അവൻ ശിവനെ തന്റെ നഗരത്തിന് രക്ഷകനായി തിരഞ്ഞെടുക്കുകയായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം, സ്വന്തം ശക്തിയിൽ അഹങ്കരിച്ച ബാണൻ, സമീപത്തുള്ള ഗിരിശനെ സമീപിച്ചു, സൂര്യനെപ്പോലുള്ള മകിലേറിയ കിരീടം ധരിച്ചു, ശിവന്റെ കമലപാദങ്ങളിൽ സ്പർശിച്ചു. "മഹാദേവാ, ലോകങ്ങളുടെ ഗുരു, പുരുഷാർത്ഥം പ്രാപിക്കാത്തവരുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്നവൻ, അമരന്മാർ പാദപൂജ ചെയ്യുന്നവൻ, ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു." "നിങ്ങൾ എന്നെ ആയിരം കൈകൾ നൽകിയിരിക്കുന്നു, പക്ഷേ അവ എനിക്ക് വലിയ ഭാരമായിരിക്കുന്നു. മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും, യുദ്ധത്തിന് തുല്യവിരുദ്ധൻ ഞാൻ കാണുന്നില്ല, നിങ്ങൾ ഒഴികെ." "യുദ്ധം ആഗ്രഹിച്ച്, ഞാൻ എന്റെ കൈകളാൽ തന്നെ ചൂഷിച്ചും, ദിശകളിലെ ആനകളുമായി യുദ്ധം ചെയ്തും, പർവതങ്ങൾ ചതുപ്പിച്ചും, അവരും ഭയത്തിൽ ഓടിപ്പോയി." ഇത് കേട്ട പ്രഭു, കോപം നിറഞ്ഞ് പറഞ്ഞു: "നിന്റെ പതാക തകർന്നപ്പോൾ, മണ്ടനായവനേ, നീ യുദ്ധത്തിൽ തുല്യവിരുദ്ധനെ കാണും, അവൻ നിന്റെ അഹങ്കാരം തകർക്കും." ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, അവൻ സന്തോഷത്തോടെ, ഗിരിശന്റെ ആജ്ഞയിലായി, സ്വന്തം വീടിലേക്ക് തിരിച്ചു—തന്റെ ശക്തി നശിക്കുമെന്ന് അജ്ഞാനത്തിൽ പ്രതീക്ഷിച്ചു. അവനു ഉഷ എന്ന ഒരു മകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു; അവൾ ഒരു സ്വപ്നത്തിൽ, പ്രദ്യുമ്നന്റെ പുത്രനുമായി സഖ്യ അനുഭവിച്ചു—അവൾ ഒരിക്കലും കണ്ടുകേട്ടതല്ലാത്ത മനോഹര യുവാവുമായി. അവനെ അവിടെയില്ലെന്ന് കണ്ടു, ഉഷ സഖികൾക്കിടയിൽ എഴുന്നേറ്റ്, ഉല്ലാസവും ലജ്ജയും നിറഞ്ഞ്, "എവിടെയാണ് പ്രിയതമേ?" എന്ന് വിളിച്ചു. ബാണന്റെ മന്ത്രിയായിരുന്നു കുംബാണ്ഡ, അവന്റെ മകളായിരുന്നു ചിത്രലേഖ, ഉഷയുടെ സുഹൃത്ത്; അവൾ സഖികൾക്കിടയിൽ ഉഷയെ കൗതുകത്തോടെ ചോദിച്ചു: "നീ ആരെയാണ് അന്വേഷിക്കുന്നത്, മനോഹരഭ്രുവേ? എങ്ങനെയുള്ള പുരുഷൻ നിന്റെ ചിന്തയിൽ നിറയുന്നു? രാജകുമാരിയേ, ഞാൻ ഇതുവരെ ആരെയും നിന്റെ കൈ പിടിക്കുന്നതും കണ്ടിട്ടില്ല." "ഞാൻ സ്വപ്നത്തിൽ ഒരു പുരുഷനെ കണ്ടു—കറുത്ത, കമലപാദം പോലുള്ള കണ്ണുകളുള്ള, മഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ച, വലിയ കൈകളുള്ള—സ്ത്രീകളുടെ മനസ്സ് ആകർഷിക്കുന്നവൻ.