ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ദയയുള്ളവളേ, നീയെനിക്ക് കൊണ്ടുവന്നത്, ശക്തിയിൽ മദിച്ചിരുന്ന രാജാക്കന്മാരുടെ അഭിമാനം ശമിപ്പിക്കാനും, സദ്വൃത്തരുടെ ഹിതാർത്ഥമായും, അവരുടെ ഗർവ്വം കുറയ്ക്കാനുമാണ്. എനിക്ക് ഭാര്യയോ, മക്കളോ, ഭോഗങ്ങളോ വേണ്ടെന്നു ഞാൻ നിരുപേക്ഷനാണ്; ഞാൻ സ്വയം തൃപ്തനാണ്, എന്റെ ഗൃഹസ്ഥജീവിതം വെറും അന്ധമായ ആചാരങ്ങൾ മാത്രം. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, ഭഗവാൻ നിശ്ശബ്ദനായി നിന്നു; അവളെ തന്റെ പ്രിയയെന്നു, അകറ്റാനാവാത്തവളെന്നു കണ്ടു, അവളുടെ അഭിമാനം അങ്ങനെ അവസാനിച്ചു. ഈ വിധത്തിൽ, മൂവേറുകളുടെ നാഥൻ, മുൻപൊരിക്കലും അവളുടെ പ്രിയനിൽ നിന്ന് കേട്ടിട്ടില്ലാത്ത കഠിനവാക്കുകൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ഭയപ്പെടുത്തി, ഹൃദയം വിറച്ച്, ദു:ഖത്തിൽ മുങ്ങി, രുക്മിണി ദീർഘനിരന്തരമായ ദു:ഖത്തിൽ കരഞ്ഞു. അവളുടെ നഖങ്ങളുടെ ചുവപ്പിൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട നന്നായി രൂപംകൊണ്ട കാലുകൊണ്ട് ഭൂമി രേഖപ്പെടുത്തി; കജലാൽ കറുത്തു പോയ കണ്ണുനീർ അവളുടെ കവിളിലൊഴുകി; കുങ്കുമം പുരട്ടിയിരുന്ന അവളുടെ മുലകൾ കണ്ണുനീർ കൊണ്ട് നനഞ്ഞു; തല താഴ്ത്തി, അതീവ ദു:ഖത്തിൽ ശബ്ദം മുട്ടി നിന്നു. അത്യന്തം സഹിക്കാൻ കഴിയാത്ത ദു:ഖം, ഭയം, വിഷാദം എന്നിവയിൽ മനസ്സു തകർന്നു പോയ അവളുടെ കൈയിൽ നിന്നു കങ്കണം വീണു; പങ്കജം പോലെ ഭംഗിയുള്ള അവളുടെ കൈയിൽ നിന്നു വീശിയിരുന്ന ചാമരം വീണു; ശരീരം, മനസ്സു എല്ലാം അകമ്പടിയായി, കാറ്റ് വീശിയ കായപ്പഴം പോലെ അവൾ വീണു, മുടി ചിതറിപ്പോയി. ഇത് കണ്ട കൃഷ്ണൻ, പ്രിയയുടെ പ്രണയത്തിൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടവനായി, അവളുടെ ആഴത്തിലുള്ള സ്‌നേഹം മനസ്സിലാക്കാതെ, കരുണയോടെ നിറഞ്ഞു. ഉടൻ തന്നെ കിടക്കയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി, ചതുർഭുജനായ ഭഗവാൻ അവളെ എഴുന്നേറ്റു, മുടി ചിതറിയത് ചേർത്ത്, തന്റെ കമലഹസ്തം കൊണ്ട് മുഖം തുടച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുനീരും, ദു:ഖത്തിൽ നനഞ്ഞിരുന്ന മുലകളും തുടച്ചു, അവളെ തന്റെ ഭുജത്തിൽ അണച്ചു; അവൾ, ഭർത്താവായ കൃഷ്ണനിൽ മാത്രമേ ഭക്തി പുലർത്തിയിരുന്നുള്ളൂ. സാന്ത്വനത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള കൃഷ്ണൻ, അഭിമാനത്തിലും കളിയിലും അലഞ്ഞു പോയ മനസ്സുള്ള അവളെ, അർഹിക്കാത്ത ദു:ഖത്തിൽ പെട്ടിരുന്നവളെ, കരുണയോടെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു; സദ്ഗുണികൾക്ക് ആശ്രയമായ കൃഷ്ണൻ അവളെ സമാധാനപ്പെടുത്തി. “വിദർഭരാജകുമാരിയെ, കോപിക്കരുത്; നീ എനിക്കു എത്ര ഭക്തയാണെന്ന് ഞാൻ അറിയുന്നു. നിന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചിട്ടാണ് ഞാൻ കളിയായി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞത്,” എന്നാണ് കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു. “നിന്റെ മുഖം കാണാൻ, പ്രണയത്തിൽ വിറയുന്ന അധരങ്ങൾ, ചുവന്ന കണികളോടുകൂടിയ കൺചിമ്മലുകൾ, ഭംഗിയുള്ള ഭ്രൂവിലാസം—all these I wished to see,” എന്നും കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു. “ഗൃഹസ്ഥന്മാർക്കു, ഭയപ്പെട്ടേ, മനോഹരിയേ, കുടുംബജീവിതത്തിൽ ഏറ്റവും വലിയ ലാഭം പ്രിയയുമായി ഇങ്ങനെ സ്നേഹഭരിതമായ സംവാദം നടത്തുന്നതാണ്.” ഭഗവാന്റെ ഈ ആശ്വസിപ്പിക്കുന്ന വാക്കുകൾ കേട്ട രുക്മിണി, കൃഷ്ണന്റെ വാക്കുകൾ കളിയാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, പ്രിയനാൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുമോ എന്ന ഭയം വിട്ടു. അവൾ കൃഷ്ണന്റെ മുഖം നോക്കി, സ്നേഹപൂർവ്വമായ, ലജ്ജയോടുകൂടിയ സ്മിതം ചിരിച്ച്, ഭരതവംശജനായ കൃഷ്ണനോടു这样 പറഞ്ഞു: “കമലനയനനേ, നീ പറഞ്ഞതെല്ലാം സത്യമാണു. എനിക്ക് യാതൊരു ഗുണവുമില്ല; അജ്ഞയായ എനിക്ക്, സർവ്വ ഐശ്വര്യങ്ങളുടെ അധിപനായ, സ്വമഹത്വത്തിൽ സന്തോഷിക്കുന്ന നിനക്കു എങ്ങനെ യോഗ്യതയുണ്ടാവും? മഹാബാഹുവേ, നീ സർവ്വ ഗുണങ്ങളിലും വസിച്ചാലും അതിൽ ലിപ്തനല്ല; സമുദ്രം തിരകളിൽ താഴെ നില്ക്കുന്നതുപോലെ നീ ഇന്ദ്രിയങ്ങളിൽ അകപ്പെട്ടതല്ല. ഭക്തന്മാർക്കായി നീ രൂപം ധരിച്ച്, രാജാക്കന്മാരുടെ ഹൃദയത്തിലെ അജ്ഞാനാന്ധകാരം നീക്കുന്നു. നിന്റെ കമലപാദങ്ങൾ സുഖിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന മഹർഷിമാർക്കു മാത്രമേ ആ വഴികാണാനാവൂ; മനുഷ്യർക്കും, മൃഗങ്ങൾക്കും അതു ദുർബോധ്യമാണ്. നിന്റെ പ്രവൃത്തികൾ ലോകബുദ്ധിക്ക് അതീതമാണ്; നിന്നെ അനുഗമിക്കുന്നവർക്കു മാത്രമേ അതു മനസ്സിലാക്കാനാവൂ. നിനക്കു യാതൊരു സ്വത്തുമില്ല, നിനക്കു പുറത്ത് ഒന്നുമില്ല; ശക്തന്മാരും നിനക്കു സമർപ്പിക്കുന്നു. അകമഴിഞ്ഞ ആസക്തിയിലും ധനത്തിലും മദിച്ചവർക്കു നിന്നെ അറിയാനാവില്ല; എന്നാൽ ശക്തന്മാർക്ക് നീ പ്രിയനാണ്, നീയും അവർക്കു പ്രിയമാണ്. നീ മനുഷ്യലോകത്തിലെ എല്ലാ പുരുഷാർത്ഥങ്ങളും അവയുടെ ഫലങ്ങളും തന്നെയാണ്; ജ്ഞാനികൾ നിന്നെ പ്രാപിക്കാൻ എല്ലാം ഉപേക്ഷിക്കുന്നു. നിന്റെ സാന്നിധ്യം അപ്രാപ്തമായവർക്കു അനുയോജ്യമാണ്, പുരുഷസ്ത്രീസുഖദു:ഖങ്ങളിൽ ആകുലരായവർക്കല്ല. കോപം ഉപേക്ഷിച്ച മഹർഷിമാർ നിന്നെ മഹത്വത്തോടെ സ്തുതിക്കുന്നു; നീ ലോകങ്ങൾക്ക് ആത്മാവും, ആത്മദാതാവുമാണ്—ഞാൻ അതു കേട്ടിട്ടുണ്ട്. നിന്റെ ഭ്രൂവിലാസം കാലശക്തിയെ സൂചിപ്പിക്കുമ്പോൾ ബ്രഹ്മാവിനും ശിവനും അനുഗ്രഹങ്ങൾ നഷ്ടമാകുന്നു; പിന്നെ മറ്റുള്ളവരെന്ത് പറയണം? ഗദയുടെ സഹോദരനേ, നിന്റെ വാക്കുകൾ എളുപ്പം തോന്നാമെങ്കിലും, നീ വില്ലിന്റെ ശബ്ദം കൊണ്ട് രാജാക്കന്മാരെ ഭയപ്പെടുത്തി, മൃഗങ്ങളിൽ സിംഹം തനിക്കുള്ളതെടുത്തതുപോലെ എന്നെ കൊണ്ടുപോയി; അവരുടെ ഭയത്തിൽ ഞാൻ സമുദ്രത്തിൽ അഭയം തേടി. കമലനയനേ, അംബരീഷൻ, നഹുഷൻ, ഗയൻ തുടങ്ങിയ രാജാക്കന്മാർ നിന്നെ പ്രാപിക്കാൻ രാജ്യം ഉപേക്ഷിച്ച് കാടിൽ പോയിട്ടുണ്ട്; ഇവിടെ തുടരുന്നവർ എന്തുകൊണ്ട് നിന്നെ അനുഗമിക്കാറില്ല? നിന്റെ കമലപാദങ്ങളുടെ സുഗന്ധം, സദ്ഗുണികൾ പറയുന്ന, ജനങ്ങൾക്ക് മോക്ഷം നൽകുന്ന, ആരെങ്കിലും അനുഭവിച്ചാൽ, മറ്റേതെങ്കിലും അഭയം തേടുമോ? ലൗകികസുഖങ്ങളിൽ കണ്ണ് പൂട്ടിയ മനുഷ്യർ, ലക്ഷ്മിയുടെ വാസസ്ഥലമായ നിന്റെ പാദങ്ങൾ അവഗണിക്കുന്നു. ഞാൻ ലോകങ്ങളുടെ നാഥനായ നിന്നെ യഥാവിധി പൂജിച്ചിരിക്കുന്നു; നീ ഈ ലോകത്തിലും അപ്പുറത്തും ആഗ്രഹങ്ങൾ നല്കുന്നവൻ. ജന്മചക്രത്തിൽ ഞാൻ അലഞ്ഞുനടക്കുമ്പോഴും നിന്റെ പാദങ്ങൾ മാത്രമേ എന്റെ അഭയമാവൂ; നിന്നെ ഭജിക്കുന്നവരെ നീ വരുന്നു, അവരെ മിഥ്യയിൽ നിന്ന് മോചനം നൽകുന്നു. അച്യുതാ, സ്ത്രീകളുടെ ഭവനങ്ങളിൽ, നിന്റെ കഥകൾ ശിവനും ബ്രഹ്മാവും അടങ്ങിയ സഭയിൽ പാടപ്പെടുമ്പോഴും കേൾക്കാത്തവരുടെ ജീവിതം വൃഥയാണ്; അത്തരം പുരുഷന്മാർ കഴുത, പശു, കുതിര, പൂച്ച, ദാസൻ തുടങ്ങിയവരുപോലെയാണ്. ഒരു മണ്ടൻ സ്ത്രീ, നിന്റെ കമലപാദങ്ങളുടെ അമൃതസുഗന്ധം അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിൽ, അവൾ തന്റെ പ്രിയനെ സ്‌നേഹിക്കുന്നു—ചർമ്മം, രോമം, നഖം, മുടി, മാംസം, അസ്ഥി, രക്തം, കീടം, മല, കഫം, പിത്തം, വായു എന്നിവയാൽ നിറഞ്ഞ ഒരു ജീവശവം മാത്രമാണ് അവൻ. കമലനയനേ, നിന്റെ പാദങ്ങളിൽ എനിക്ക് ഭക്തിയുണ്ടാകട്ടെ; നീ സ്വയം തൃപ്തനും, ആരെയും വേറിട്ടു കാണാത്തവനും ആണ്. വാർദ്ധക്യത്തിന്റെ സ്വാധീനത്തിൽ രാജോഗുണം വർദ്ധിക്കുമ്പോഴും, നീ എന്നെ നോക്കിയാൽ അതു തന്നെ പരമകാരുണ്യമാണ്. മധുസൂദനാ, നിന്റെ വാക്കുകൾ ഞാൻ അസത്യമാണെന്ന് കരുതുന്നില്ല; ഒരു യുവതിയുടെ സ്‌നേഹം സാധാരണയായി അമ്മയിലേക്കാണ്, അപൂർവ്വമായി മറ്റൊരാളിലേക്കും. സംസ്കാരമില്ലാത്ത ഒരു വിവാഹിതയായ സ്ത്രീയുടെ മനസ്സ് പുത്തൻവസ്തുക്കളിലേക്കാണ് വീണ്ടും വീണ്ടും പോകുന്നത്; അത്തരം വിശ്വാസമില്ലാത്ത സ്ത്രീയെ ഒരു ജ്ഞാനി സംരക്ഷിക്കരുത്; അങ്ങനെ ചെയ്താൽ ഇരുവശവും നഷ്ടമാകും. ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: “പതിവേ, രാജകുമാരിയെ, ഞാൻ നിന്നെ വാക്കുകൾകൊണ്ട് പരീക്ഷിച്ചു; നിന്റെ ആഗ്രഹം കേൾക്കാനായിരുന്നു. ഞാൻ പറഞ്ഞതെല്ലാം, നീ ചോദിച്ചതെല്ലാം സത്യമാണ്. ഭദ്രയേ, നിനക്കു എന്തു ആഗ്രഹങ്ങളുണ്ടായാലും, നീ എനിക്ക് മാത്രം ഭക്തയാണെങ്കിൽ, അവയൊക്കെയും നേടും; നീ എന്റെ ഏകഭക്തയല്ലേ. പാപരഹിതയേ, ഭർത്താവിനോടുള്ള സ്‌നേഹവും, വിശ്വാസവും നീ തെളിയിച്ചിരിക്കുന്നു; എന്റെ വാക്കുകളിൽ നീ വിറച്ചെങ്കിലും, മനസ്സ് എനിക്കു വിട്ടുമാറിയില്ല. ഗൃഹസ്ഥജീവിതത്തിൽ വ്രതങ്ങളോടും തപസ്സോടും കൂടി എന്നെ ഭജിക്കുന്നവരും, ആശകളോടു ബന്ധപ്പെട്ടവരും, എന്നെ മോക്ഷനാഥനെന്നു കരുതി, എന്റെ മായയിൽ ഭ്രമിച്ചിരിക്കുന്നു. എന്നെ, മോക്ഷസമ്പത്തിനെയും പ്രാപിച്ചിട്ടും, ഭൗതികസൗഭാഗ്യവും ഭർത്താവിനെയും ആഗ്രഹിക്കുന്ന അവഗണിതന്മാർ, സ്വജനങ്ങളിൽ ആസക്തിയുള്ളതിനാൽ, നരകത്തിൽ പോലും അതു സുഖകരമാകും. ഗൃഹലക്ഷ്മിയേ, നീ പുന:പുന: എനിക്കനുസൃതമായി പ്രവർത്തിച്ചിരിക്കുന്നു; അതു ഭാഗ്യവശാൽ സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു; അതു സ്ത്രീകൾക്കു പോലും അപൂർവ്വം, മോചനമാർഗ്ഗമാണ്. അഭിമാനിനിയേ, ഞാൻ ഒരു വീട്ടിലും നിന്നെപോലെ ഭക്തയുള്ള ഭാര്യയേ കണ്ടിട്ടില്ല; വിവാഹസമയത്ത് വന്നിരുന്ന രാജാക്കന്മാരെ അവഗണിച്ച്, എന്റെ മഹത്വം കേട്ട ബ്രാഹ്മണനെ രഹസ്യമായി എന്നെ സമീപിക്കാൻ അയച്ചതും നീയല്ലേ? വിവാഹോത്സവത്തിൽ നിന്നെന്റെ സഹോദരൻ യുദ്ധത്തിൽ പരാജയപ്പെട്ട്, ചതിയിൽ മരിച്ചപ്പോൾ, എന്നെ വിട്ടുപോകുമോ എന്ന ഭയത്തിൽ അത്യന്തം സഹിക്കാൻ കഴിയാത്ത ദു:ഖം സഹിച്ചുവെങ്കിലും, നീ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല; അതുകൊണ്ട് നീ എന്നെ ജയിച്ചുവെങ്കിലും. ദൂതനെ രഹസ്യ സന്ദേശവുമായി എന്നെ പ്രാപിക്കാൻ അയച്ചതും, ഈ ശരീരം ഉപേക്ഷിക്കുമോ എന്ന ഭയത്തിൽ നീ എന്നിൽ അചഞ്ചലമായിരുന്നതും—all these I remember and respond accordingly.” ഇങ്ങനെ, ലോകങ്ങളുടെ നാഥൻ കൃഷ്ണൻ, രുക്മിണിയുമായി സ്നേഹപൂർവ്വമായ സംവാദത്തിൽ ഏർപ്പെടുകയും, തന്റെ വാക്കുകളാൽ അവളെ ആനന്ദിപ്പിക്കുകയും, മാനുഷികവേഷം ധരിച്ച് കളിയായി ജീവിതം ആസ്വദിക്കുകയും ചെയ്തു.