ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കൃഷ്ണൻ രുക്മിണിയെ നോക്കി പറഞ്ഞു: “നല്ല ഭ്രൂവളയമുള്ളവളേ, രാജാക്കന്മാരുടെ ഭയത്തിൽ നീ ശക്തരുമായി ശത്രുത്വം പുലർത്തി, രാജസിംഹാസനങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച് സമുദ്രത്തിൽ അഭയം തേടിയല്ലോ. പുരുഷന്മാർ ലോകപാതം വിട്ട് അനിശ്ചിതമായ വഴി പിന്തുടരുമ്പോൾ അവരെ പിന്തുടരുന്ന സ്ത്രീകൾക്ക് സാധാരണയായി ദു:ഖം മാത്രമാണ് ലഭിക്കുന്നത്. ഞങ്ങൾ എപ്പോഴും ദരിദ്രരാണ്, ദരിദ്രർക്കു പ്രിയപ്പെട്ടവരും. അതിനാൽ, സുന്ദരി, സമ്പന്നരായ സ്ത്രീകൾ എനിക്ക് ഒരുപാട് ആഗ്രഹമില്ല. വൈഭവം, ജന്മം, ശക്തി, സൗന്ദര്യം, സ്ഥാനമെന്നിങ്ങനെയുള്ളതിൽ സമതുല്യരായവർക്കിടയിലാണ് വിവാഹവും സൗഹൃദവും യുക്തമായിരിക്കുക; ഏറ്റവും ഉയർന്നവനും താഴ്ന്നവനും തമ്മിൽ അല്ല. വിദ്യാർത്ഥി രാജകുമാരിയായ നീ ഇതെല്ലാം മനസ്സിലാക്കാതെ, സഞ്ചരിക്കുന്ന സന്ന്യാസികൾ വെർത്ഥം വാഴ്ത്തുന്ന, ഗുണരഹിതനായ എന്നെ തന്നെയാണ് തിരഞ്ഞെടുത്തത്. അതുകൊണ്ട്, നീ തുല്യശക്തിയുള്ള ഒരു ക്ഷത്രിയവീരനുമായി ഐക്യപ്പെടുക. അങ്ങനെ നിന്നെ ഈ ലോകത്തും മറുവഴിയിലും യഥാർത്ഥ ഭാഗ്യം ലഭിക്കും. ശിശുപാലൻ, ശൽവൻ, ജരാസന്ധൻ, ദന്തവക്രൻ തുടങ്ങിയ രാജാക്കന്മാർ എനിക്കു ശത്രുക്കളാണ്. നിന്നുടെ സഹോദരൻ രുക്മിയും അവരുടെ കൂട്ടത്തിലാണ്. നല്ലവളേ, അവരുടെ ശക്തിയിൽ മദിച്ചു അഹങ്കാരത്തോടെ പെരുമാറുന്ന ആ രാജാക്കന്മാരുടെ അഭിമാനം തകർക്കാനും, ധാർമ്മികർക്കായി അവരുടെ അഹങ്കാരം ചുരുക്കാനും നിന്നെ ഞാൻ ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നു. സത്യത്തിൽ, ഭാര്യ, മക്കൾ, സൗഖ്യം എന്നിവയിൽ എനിക്ക് ആഗ്രഹമില്ല; ഞാൻ ആത്മതൃപ്തനാണ്. എന്റെ ഗൃഹസ്ഥാശ്രമം വെറും പ്രകാശം ഇല്ലാത്ത യജ്ഞം പോലെയാണ്. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം കൃഷ്ണൻ നിലച്ചു; അവളെ തനിക്കു പ്രിയപ്പെട്ടവളായും, തനിൽനിന്ന് വേറിട്ടിട്ടില്ലാത്തവളായും കണ്ടു, അവളുടെ അഭിമാനം അങ്ങിനെ അവസാനിപ്പിച്ചു. ത്രൈലോക്യനാഥനായ കൃഷ്ണൻ ഇത്രയും കഠിനമായ വാക്കുകൾ, മുൻപൊരിക്കലും തന്റെ പ്രിയപതിയിൽ നിന്നു കേട്ടിട്ടില്ലാത്തവ, ഉച്ചരിച്ചപ്പോൾ, രുക്മിണി ഭയത്താൽ വിറെച്ചു, അതീവ ദു:ഖത്തിൽ മുങ്ങി, അശ്രുനീരൊഴുക്കി. അവളുടെ നഖങ്ങളുടെ ചുവന്ന തിളക്കം അണിഞ്ഞ നന്നായി രൂപപ്പെട്ട കാലിൽ നിലം വരച്ചു, കജൽ കൊണ്ട് കറുത്ത അശ്രുനീരൊഴുക്കി. കുങ്കുമം പുരട്ടിയ വക്ഷസ്സിൽ അശ്രു വീണു; തല താഴ്ത്തി, അതീവ ദു:ഖത്തിൽ, ശബ്ദം മങ്ങി നിന്നു. അസഹ്യമായ ദു:ഖവും ഭയവും ദു:ഖവും മനസ്സിനെ തകർത്തു; അവളുടെ കൈയിൽ നിന്നു വളകൾ വീണു; വീശിനിൽക്കേണ്ട പകലും നിലത്ത് വീണു; മനസ്സും ശരീരവും തളർന്നു, വാതം അടിച്ച വാഴക്കൊമ്പുപോലെ അവൾ കുഴഞ്ഞു വീണു, മുടി ചിതറി. ഇത് കണ്ട കൃഷ്ണൻ, പ്രിയയുടെ സ്നേഹത്തിൽ ബന്ധപ്പെട്ടവനായി, അവളുടെ ആന്തരിക സ്നേഹം മനസ്സിലാക്കാതെ, കാരുണ്യത്താൽ നിറഞ്ഞു. ഉടൻ കിടക്കയിൽ നിന്നു ഇറങ്ങി, ചതുർഭുജനായ കൃഷ്ണൻ അവളെ ഉയർത്തി, മുടി ഒട്ടിച്ചു, കമലപാനിയാൽ മുഖം തുടച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുനീർ, ദു:ഖത്തിൽ നനഞ്ഞ വക്ഷസ്സുകൾ എല്ലാം തുടച്ചു, ഭർത്താവിൽ മാത്രം ഭക്തിയുള്ള അവളെ തനിക്കു ചേർത്ത് പിടിച്ചു. സാന്ത്വനത്തിന്റെ രീതി അറിയുന്ന കൃഷ്ണൻ, അഭിമാനത്താൽ അലഞ്ഞ മനസ്സുള്ള ഈ ദു:ഖിതയെ ദയാപൂർവ്വം ആശ്വസിപ്പിച്ചു; അവൾക്ക് അർഹമല്ലാത്ത ഈ ദു:ഖം അകറ്റി, ധാർമ്മികർക്കു അഭയമായ ഭഗവാൻ അവളെ ശാന്തമാക്കി. കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: “വിദർഭരാജകുമാരിയേ, നീ എന്നിൽ അശ്രദ്ധയില്ലെന്നു ഞാൻ അറിയുന്നു; ഞാൻ നിന്നെ സംസാരിപ്പിക്കുന്നതിനു വേണ്ടി കളിയായി അങ്ങനെ പറഞ്ഞു. നിൻറെ ചുംബനത്തിൽ നിന്നു, പ്രേമഭാവം നിറഞ്ഞു തുളുമ്പുന്ന നിൻറെ ചുണ്ടുകളും, ചുണ്ടിന്റെ കുനിയും, കറുത്ത കണ്ണുകളും കാണാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. ഗൃഹസ്ഥർക്കു പ്രിയപ്പെട്ടവരോടൊപ്പം ഇങ്ങനെ കളിയാക്കിക്കൊണ്ട് സമയം ചെലവഴിക്കുകയാണ് ഏറ്റവും വലിയ ആനന്ദം. ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണൻ ആശ്വസിപ്പിച്ചപ്പോൾ, രുക്മിണി കൃഷ്ണന്റെ വാക്കുകൾ കളിയാണെന്നു മനസ്സിലാക്കി, ഭർത്താവു വിട്ടുപോകുമോ എന്ന ഭയം വിട്ടു. അവൾ കൃഷ്ണന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി, വിനയത്തോടെ, സ്നേഹപൂർവ്വം, ലജ്ജയോടെ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “കമലനയനനേ, നീ പറഞ്ഞത് ശരിയാണു തന്നെ. എനിക്ക് യാതൊരു ഗുണവും ഇല്ല; അജ്ഞയായ എനിക്ക്, സർവ്വ ഐശ്വര്യങ്ങളുടെ ഉടമയായ, സ്വയം തൃപ്തനായി വസിക്കുന്ന ഭഗവാനായ നിന്നോട് എങ്ങനെ തുല്യമായിരിക്കും? നിനക്കു എല്ലാ ഗുണങ്ങളും ഉള്ളതാണെങ്കിലും, നീ അവയിൽ അകപ്പെട്ടിട്ടില്ല; തിരമാലകൾക്ക് അടിയിൽ സമുദ്രം പോലെ. ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കതീതനായി, ഭക്തർക്കുവേണ്ടി രൂപം ധരിക്കുന്നവൻ, രാജാക്കന്മാരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ അജ്ഞാനത്തിന്റെ ഇരുട്ട് നീക്കുന്നു. നിന്റെ കമലപാദപഥം, മഹർഷികൾ ആസ്വദിക്കുന്നതാണെങ്കിലും, മനുഷ്യർക്കും മൃഗങ്ങൾക്കും അതു ഗ്രഹിക്കാൻ വളരെ ദുർഘടമാണ്; നിന്റെ കർമ്മങ്ങൾ ലോകബോധത്തിന് അതീതമാണ്. നിന്നെ അനുഗമിക്കുന്നവർക്കേ നിന്റെ വഴി പിടിക്കാൻ കഴിയൂ. നിനക്ക് യാതൊരു സ്വത്തും ഇല്ല, കാരണം എല്ലാം നിന്നിൽനിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്; ശക്തന്മാരും നിന്നെ വന്ദിക്കുന്നു. അകത്തുള്ള തൃപ്തി നിറവേറ്റാൻ കഴിയാത്ത മോഹത്തിലും ധനത്തിലും മദിച്ചവർ നിന്നെ അറിയുന്നില്ല; എന്നിരുന്നാലും, മഹാത്മാക്കൾക്കും നീ പ്രിയനാണ്, നീയും അവർക്കു പ്രിയനാണ്. മനുഷ്യജീവിതത്തിലെ എല്ലാ ലക്ഷ്യങ്ങളുടെയും ഫലമായ നീ, ജ്ഞാനികൾ നിന്നെ പ്രാപിക്കാൻ എല്ലാം ഉപേക്ഷിക്കുന്നു; നിന്നെ പ്രാപിച്ചവർക്കാണ് നിന്റെ സാന്നിധ്യം യുക്തമായത്, ഭോഗദു:ഖങ്ങളിൽ അകപ്പെട്ടവർക്കല്ല. ക്രോധം ഉപേക്ഷിച്ച മഹർശികൾ വാഴ്ത്തുന്ന നിന്റെ മഹത്വം ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്; നീ ലോകങ്ങൾക്ക് ആത്മാവും, ആത്മാവിന് ദാനിയും. നിന്റെ കണ്പിള്ളി സമയത്തിന്റെ ശക്തിയെ സൂചിപ്പിച്ചാൽ, ബ്രഹ്മാവിനും ശിവനും അനുഗ്രഹങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെടും; പിന്നെ മറ്റുള്ളവരുടെ കാര്യം പറയേണ്ടതില്ല. ഗദയുടെ അനുജനായ കൃഷ്ണാ, നീ പറഞ്ഞത് മന്ദമായിരിക്കും; പക്ഷേ, നീ വില്ലിന്റെ ശബ്ദം മുഴക്കി രാജാക്കന്മാരെ ഓടിച്ചുവിട്ടു, എന്നെ മൃഗങ്ങളിൽ സിംഹം തന്റെ പങ്ക് പിടിക്കുന്നപോലെ കൊണ്ടുപോയി; അവരുടെ ഭയത്താലാണ് ഞാൻ സമുദ്രത്തിൽ അഭയം തേടിയത്. നിനക്ക് വേണ്ടി, കമലനയനനേ, അംബരീഷൻ, നഹുഷൻ, ഗയൻ തുടങ്ങിയ രാജാക്കന്മാർ രാജ്യം ഉപേക്ഷിച്ച് വനത്തിലേക്കു പോയി; പക്ഷേ ഇവിടെ തുടരുന്നവർ, എന്തുകൊണ്ട് നിന്റെ വഴിയെ പിന്തുടരുന്നില്ല? ധാർമ്മികർ വാഴ്ത്തുന്ന, മോക്ഷം നൽകുന്ന നിന്റെ കമലപാദസൗരഭം ഒരിക്കൽ അനുഭവിച്ചാൽ, മറ്റെന്തിനും അഭയം തേടാൻ ആരാണുള്ളത്? ഭൗതികലോകം മാത്രം കാണുന്ന മനുഷ്യർ, ലക്ഷ്മിയുടെ ആലയം, ഗുണങ്ങളുടെ ഭണ്ഡാരം എന്ന നിന്നെ അവഗണിക്കുന്നു. ലോകങ്ങളുടെ നാഥനായ നിന്നെ ഞാൻ യുക്തമായി ആരാധിച്ചു; നീ ഈ ലോകത്തും പരലോകത്തും ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്നു. ജന്മചക്രത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ, നിന്റെ പാദങ്ങൾ എനിക്ക് ഏകശരണം ആകട്ടെ; നിന്നെ ആരാധിക്കുന്നവർക്കു നീ സ്വയം വന്നു, മിഥ്യയെ അകറ്റുന്നു. അച്യുതാ, സ്ത്രീകളുടെ ഭവനങ്ങളിൽ പുരുഷന്മാർ, നിന്റെ കഥകൾ ശിവനും ബ്രഹ്മാവും കേൾക്കുന്ന സഭയിൽ കേൾക്കാതിരുന്നാൽ, അവർ കഴുത, പശു, കുതിര, പൂച്ച, ദാസൻ തുടങ്ങിയവരുപോലെയാണ്; അത്തരത്തിൽ ജീവിക്കുന്നതിനു എന്ത് പ്രയോജനം? നിന്റെ കമലപാദസൗരഭം ഒരിക്കലും അനുഭവിക്കാത്ത ഒരു ഭോഷയുള്ള സ്ത്രീ, താൻ സ്നേഹിക്കുന്നവൻ—ത്വക്ക്, മുടി, നഖം, രോമം, മാംസം, അസ്ഥി, രക്തം, പുഴു, മല, കഫം, പിത്തം, വായു എന്നിവ നിറഞ്ഞ ഒരു ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ശവം—എന്നവനെ മാത്രം ആഗ്രഹിക്കുന്നു. കമലനയനനേ, നീ സ്വയം തൃപ്തനാണ്, ആരെയും വേറിട്ടെന്നു കാണുന്നില്ല; നിന്റെ കമലപാദങ്ങളിൽ എനിക്ക് ഭക്തി ലഭിക്കട്ടെ. വൃദ്ധപ്രഭാവത്തിൽ രാജോഗുണം വർദ്ധിക്കുമ്പോൾ നീ എന്നെ കണക്കാക്കുമ്പോൾ, അതാണ് ഞങ്ങൾക്കുള്ള പരമദയ. മധുസൂദനാ, നീ പറഞ്ഞത് ഞാൻ അസത്യമാണെന്നു കരുതുന്നില്ല; കന്യകയുടെ സ്നേഹം സാധാരണ അമ്മയിലേക്കാണ്, വേറൊരുവനിലേക്കു അപൂർവ്വം മാത്രം. പതിതയായ ഒരു ഭാര്യക്ക് മനസ്സു വീണ്ടും വീണ്ടും മറ്റൊരുവനിലേക്കു പോവാറുണ്ട്; അത്തരമൊരു സ്ത്രീയെ ഒരു ജ്ഞാനി കൈവശം വയ്ക്കരുത്; അങ്ങനെ ചെയ്‌താൽ, ഇരുവശവും നഷ്ടപ്പെടും. കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: “പതിവേ, രാജകുമാരിയേ, ഞാൻ നിന്നെ വാക്കുകളാൽ പരീക്ഷിച്ചു; നീ ചോദിച്ചതെല്ലാം ഞാൻ പറഞ്ഞതെല്ലാം സത്യമാണു തന്നെ. എന്ത് ആഗ്രഹം ഉണ്ടായാലും, നീ എനിക്ക് മാത്രം ഭക്തിയുള്ളവളാണെങ്കിൽ, സദാ അവ നിറവേറും; നീ എന്റെ ഏകഭക്തയായതിനാൽ എല്ലാ ആശംസകളും നിനക്കു ലഭിക്കും. പാപരഹിതയായവളേ, ഭർത്താവിനോടുള്ള സ്നേഹവും, വിശ്വാസവും നീ തെളിയിച്ചു; എന്റെ വാക്കുകളിൽ അകമഴിഞ്ഞിട്ടും, നിന്റെ മനസ്സു എന്നിൽ നിന്ന് അകലിയില്ല.” ഇങ്ങനെ ഭഗവാന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട രുക്മിണി, ഭയവും ദു:ഖവും വിട്ട്, വീണ്ടും കൃഷ്ണന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ സന്തോഷത്തോടെ നില്ക്കുന്നു.