ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

രുക്മിണിയെ, അതുല്യ സൗന്ദര്യവും ഭാഗ്യവും നിറഞ്ഞവളായി, തന്റെ രൂപത്തിന് അനുയായിയായ ഒരു രൂപം സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട്, മറ്റൊരു അഭയം ഇല്ലാതെ തന്റെ അടുത്ത് വന്നതിനെ കണ്ട്, ഹരി അതീവ സന്തോഷത്തോടെ, ചിരിയോടെയും വക്രമായ കുരുളുകളോടെയും, കാതിലണികളും പ്രഭയുള്ള മാലയുമായി, അമൃതസമാനമായ ചിരിയോടെ അവളോട്这样 പറഞ്ഞു. "രാജകുമാരി, ലോകത്തിന്റെ രക്ഷകരായ ശക്തിയും ഐശ്വര്യവും സൗന്ദര്യവും ധൈര്യവും ധാരാളമായ ദാനശീലവും ഉള്ള രാജാക്കന്മാർ നിന്നെ ആഗ്രഹിച്ചു. അവരെയൊക്കെ നിരസിച്ച്, ശിശുപാലനും മറ്റും പോലെയുള്ള അഹങ്കാരമുള്ള രാജാക്കന്മാരെ അവഗണിച്ച്, നിന്നെ അച്ഛനും സഹോദരനും മറ്റൊരാള്ക്ക് നൽകിയപ്പോഴും, നീ നിന്റെ തുല്യനായവനെ തിരഞ്ഞെടുക്കാതിരുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? അഹങ്കാരമുള്ള രാജാക്കന്മാരെ ശത്രുവാക്കി, ഭയപ്പെട്ട് രാജസിംഹാസനങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച്, നീ സമുദ്രത്തിൽ അഭയം തേടിയതല്ലേ? ലോകത്തിന്റെ മാർഗ്ഗം വിട്ടു, അനിശ്ചിതമായ വഴികളിൽ പോകുന്ന പുരുഷന്മാരെ പിന്തുടരുന്ന സ്ത്രീകൾക്ക് സാധാരണ ദുഃഖം മാത്രമാണ് ലഭിക്കാറുള്ളത്. ഞങ്ങൾ എപ്പോഴും ദരിദ്രരാണ്, ദരിദ്രന്മാർക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവരാണ്; അതുകൊണ്ട്, ധനിക സ്ത്രീകൾ എനിക്ക് നേരിട്ട് വരാറില്ല. ഐശ്വര്യവും വംശവും ശക്തിയും സൗന്ദര്യവും സ്ഥാനവും തുല്യമുള്ളവർക്കിടയിലാണ് വിവാഹവും സൗഹൃദവും യുക്തിയുള്ളത്; ഏറ്റവും ഉയർന്നവനും താഴ്ന്നവനും ഇടയിൽ ഒരിക്കലും അല്ല. വിദർഭരാജകുമാരി, നീ ഇതൊന്നും മനസ്സിലാക്കാതെ, ഗുണങ്ങൾ ഇല്ലാത്ത, ഭിക്ഷാടനത്തിലൂടെ പ്രശംസിക്കപ്പെടുന്ന എന്നെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു. അതിനാൽ, നിനക്ക് യുക്തമായ അനുഗ്രഹങ്ങൾ ഈ ലോകത്തും മറ്റലോകത്തും ലഭിക്കുന്നതിനു, തുല്യനായ ഒരു ക്ഷത്രിയ വീരനുമായി ചേർന്നു ജീവിക്കൂ. ശിശുപാലൻ, ശാൽവൻ, ജരാസന്ധൻ, ദന്തവക്രൻ തുടങ്ങിയവരും, നിന്റെ മൂത്ത സഹോദരൻ രുക്മിയും എനിക്ക് ശത്രുക്കളാണ്. നീയെല്ലാം ഇവരുടെ അഹങ്കാരം കുലുക്കാനും, ധാർമ്മികരുടെ താൽപ്പര്യത്തിനായി അവരുടെ അഭിമാനം തകർക്കാനും ഞാൻ നിന്നെ ഇവിടേക്ക് കൊണ്ടുവന്നതത്രേ. എനിക്ക് ഭാര്യയോ മക്കളോ ഭോഗങ്ങളോ ആവശ്യമില്ല; ഞാൻ ആത്മതൃപ്തനാണ്, എന്റെ ഗൃഹസ്ഥാശ്രമം വെറും അന്ധമായ ഒരു ആചാരമാണ്. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, കൃഷ്ണൻ അവളെ തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളായി, സ്വയം വിച്ഛേദിക്കാനാവാത്തവളായി കണ്ടു, അവളുടെ അഹങ്കാരം അങ്ങനെ അവസാനിച്ചു. മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെയും നാഥൻ ഈ രൂക്ഷമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞതും, അതിനുമുമ്പ് ഭർത്താവിന്റെ വായിൽ നിന്ന് ഒരിക്കലും കേൾക്കാത്തത് ആയതുകൊണ്ട്, രുക്മിണി ഭയത്തിലും വിറയിലും ആഴത്തിലുള്ള ദുഃഖത്തിലും മുങ്ങി, ഇടവിടാതെ കരയാൻ തുടങ്ങി. നഖങ്ങളുടെ ചുവപ്പ് പ്രകാശം നിറഞ്ഞ നന്നായി രൂപപ്പെട്ട കാൽകൊണ്ടു നിലത്ത് രേഖകൾ വരച്ച്, കജൽകൊണ്ട് ഇരുണ്ട കണ്ണുനീർ വീണു, കുംകുമം പുരട്ടിയിരുന്ന മുലകൾ കണ്ണുനീരിൽ നനഞ്ഞു, തല കുനിഞ്ഞ്, ദു:ഖത്തിൽ ശബ്ദം മങ്ങിപ്പോയി. അസഹ്യമായ ദു:ഖം, ഭയം, വിഷാദം എന്നിവയാൽ മനസ്സ് തകര്ന്നു, കൈയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന വളയങ്ങൾ വീണു, വീശാൻ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന വിസിരി നിലത്തുവീണു; ശരീരവും മനസ്സും അലയുന്നു, വെയിൽ തട്ടി വീണ വാഴപ്പൊലിയെപ്പോലെ അവൾ അപ്രത്യക്ഷമായി, മുടി പിരിഞ്ഞു. ഇത് കണ്ട കൃഷ്ണൻ, പ്രിയയോടുള്ള സ്നേഹത്തിൽ ബന്ധപ്പെട്ടു, അവളുടെ ആഴത്തിലുള്ള ഭക്തി മനസ്സിലാക്കാതെ, കരുണയോടെ നടന്നു. ഉടൻ തന്നെ കിടക്കയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി, നാലു ഭുജങ്ങളുള്ള കൃഷ്ണൻ അവളെ എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു, മുടി ചേർത്തു, തന്റെ കമലപോലെയുള്ള കൈകൊണ്ട് മുഖം തുടച്ചു. കണ്ണുനീരും ദു:ഖത്തിൽ നനഞ്ഞ മുലകളും തുടച്ചു, അവളെ കൈകൊണ്ട് അണച്ച് ആശ്വസിപ്പിച്ചു; അവൾക്ക് കൃഷ്ണനല്ലാതെ മറ്റാരോടും ഭക്തിയില്ലായിരുന്നു. ആശ്വാസം നൽകുന്നതിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള കൃഷ്ണൻ, അവളുടെ അഹങ്കാരവും കളിയും മൂലം ഉണർന്ന ദു:ഖം അർഹമല്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, ധാർമ്മികരുടെ അഭയം ആയ കൃഷ്ണൻ, അവളെ മനസ്സാന്ത്വനപ്പെടുത്തി. കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: "വിദർഭരാജകുമാരി, ദേഷ്യം വയ്ക്കരുത്; നീ എനിക്ക് അഗാധമായ ഭക്തിയുള്ളവളാണ് എന്നെനിക്ക് അറിയാം. നിന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു കൊണ്ടാണ് ഞാൻ ഇങ്ങനെ കളിയോടെയായിരുന്നു പെരുമാറ്റം. നിന്റെ മുഖം കാണാൻ, പ്രേമത്തിൽ വിറയുന്ന അധരങ്ങളോടെയും, ചുവന്ന ചുണ്ടുകളും, കോപത്തിൽ വക്രമായ ഭ്രൂവിലാസവും കാണാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. ഗൃഹസ്ഥന്മാർക്കു പ്രിയതമയോടൊപ്പം കളിച്ചുപറയുന്ന മധുരസംഭാഷണമാണ് ഗൃഹജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ലാഭം." കൃഷ്ണന്റെ ഈ ആശ്വാസവാക്കുകൾ കേട്ട രുക്മിണി, അവൻ പറഞ്ഞത് കളിയാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, പ്രിയപ്പെട്ടവൻ ഉപേക്ഷിക്കുമോ എന്ന ഭയം ഉപേക്ഷിച്ചു. കൃഷ്ണന്റെ മുഖം നോക്കി, സ്നേഹപൂർവ്വമായ ദൃഷ്ടിയോടെ, ലജ്ജയോടെ ചിരിച്ചു കൊണ്ട്, ഭരതവംശജനായ കൃഷ്ണനോട് രുക്മിണി പറഞ്ഞു: "കമലനയനാ, നീ പറഞ്ഞത് സത്യമാണു. എന്റെ പോലൊരു അർഹതയില്ലാത്തവളും അജ്ഞയുമാണ്, ഈ സർവ്വ ഐശ്വര്യങ്ങളുടെയും ഉടമയായ, സ്വമഹത്വത്തിൽ ആനന്ദിക്കുന്ന നിനക്ക് യോജിച്ചവളാകുന്നത് എങ്ങനെ? മഹാബാഹുവേ, നീ എല്ലാ ഗുണങ്ങളിലും ആതിര്‍ത്തിയുള്ളവനാണ്, പക്ഷേ അവയിൽ ഒറ്റപ്പെട്ടവനായി നിലകൊള്ളുന്നു, സമുദ്രം തിരകളുടെ അടിയിലാണെങ്കിലും അതിൽ ലയിക്കാത്തതുപോലെ. ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ അതിജയിച്ചവനായി, ഭക്തന്മാർക്കായി നീ രൂപങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുന്നു; രാജാക്കന്മാരുടെ മനസ്സിൽ അജ്ഞാനത്തിന്റെ ഇരുണ്ട മൂടൽ നീക്കുന്നു. സന്യാസിമാർ അനുഭവിക്കുന്ന നിന്റെ പാദപഥം മനുഷ്യർക്കും മൃഗങ്ങൾക്കും ഗ്രഹിക്കാൻ വളരെ ദുഷ്കരമാണ്, ഭഗവനെ, കാരണം നിന്റെ പ്രവൃത്തികൾ ലോകബുദ്ധിക്ക് അതീതമാണ്; നിന്നെ അനുഗമിക്കുന്നവർക്കു മാത്രമേ നിന്റെ മാർഗം അറിയാൻ കഴിയൂ. നിനക്ക് യഥാർത്ഥത്തിൽ സ്വന്തമായി ഒന്നുമില്ല, കാരണം എല്ലാം നിന്നിൽ ലയിച്ചിരിക്കുന്നു; ശക്തന്മാരും പോലും നിനക്ക് നിവേദനം ചെയ്യുന്നു. അകമ്പടിയിലും ധനത്തിലും മുങ്ങിയവർ നിന്നെ അറിയുന്നില്ല, പ്രിയനേ, എങ്കിലും മഹത്തുക്കൾക്കും നീ പ്രിയനാണ്, നീയും അവർക്കും പ്രിയനാണ്. നീ മനുഷ്യജീവിതത്തിലെ എല്ലാ ലക്ഷ്യങ്ങളുടെയും ഫലങ്ങളുടെയും പ്രതീകമാണ്; ജ്ഞാനികൾ നിന്നെ ആഗ്രഹിച്ച് എല്ലാം ഉപേക്ഷിക്കുന്നു. ഭഗവനെ, അവർക്കാണ് നിന്റെ സാന്നിദ്ധ്യം യുക്തിയുള്ളത്, പുരുഷസ്ത്രീസുഖദു:ഖങ്ങളിൽ മുങ്ങിയവർക്കല്ല. നിന്റെ മഹത്വം കോപം ഉപേക്ഷിച്ച മഹർഷികൾ പാടുന്നു, നീ ലോകങ്ങൾക്ക് ആത്മാവും ആത്മാനുഗ്രഹവും നൽകുന്നവനാണ് എന്ന് ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. നിന്റെ ഭ്രൂവിലാസം കാലശക്തിയെ സൂചിപ്പിക്കുമ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവിനും ശിവനും പോലും അനുഗ്രഹം നഷ്ടമാക്കുന്നു; മറ്റുള്ളവരെന്ത് പറയണം? ഗദയുടെ സഹോദരാ, നിന്റെ വാക്കുകൾ എത്രയോ സാവധാനമായിരിക്കും, പക്ഷേ നീ അമ്പിന്റെ ശബ്ദം കൊണ്ട് രാജാക്കന്മാരെ ഭയപ്പെടുത്തി എന്നെ പിടിച്ചു കൊണ്ടുപോയി, സിംഹം മൃഗങ്ങളിൽ നിന്ന് തൻറെ ഭാഗം പിടിക്കുന്നതുപോലെ; അവരെയൊക്കെ ഭയന്ന് ഞാൻ സമുദ്രത്തിൽ അഭയം തേടിയതായിരുന്നു. നിന്നെ ആഗ്രഹിച്ച്, കമലനയനേ, അംബരീഷൻ, നഹുഷൻ, ഗയൻ തുടങ്ങിയ മഹാരാജാക്കന്മാർ രാജ്യം ഉപേക്ഷിച്ച് വനത്തിലേക്ക് പോയിട്ടുണ്ട്; എന്നാൽ ഇവിടെ തുടരുന്നവർ നിന്റെ വഴിയെ പിന്തുടരാത്തത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? നിന്റെ പാദപദ്മത്തിന്റെ സുഗന്ധം, ധാർമ്മികർ പാടുന്നതും മോക്ഷം നൽകുന്നതുമാണെന്ന് കേട്ടവൻ, മറ്റേതെങ്കിലും അഭയം എന്തിനാണ് തേടുക? ഭൗതികവസ്തുക്കളുടെ ആഗ്രഹത്തിൽ കണ്ണു പൂട്ടിയ മനുഷ്യർ, ലക്ഷ്മിയുടെ വാസസ്ഥലമായ നിന്റെ പാദപദ്മം അവഗണിക്കുന്നു. സകലലോകങ്ങളുടെയും നാഥനായ നിന്നെ ഞാൻ യുക്തിയായി ആരാധിച്ചു; ഈ ജന്മത്തിലും അജ്ഞാനത്തിലും നീ എന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്നവനാണ്. ജന്മമരണചക്രത്തിൽ ഞാൻ എങ്ങും സഞ്ചരിക്കുമ്പോഴും നിന്റെ പാദങ്ങൾ എന്റെ ഏക അഭയമായിരിക്കട്ടെ; നിന്നെ ഭജിക്കുന്നവർക്കു നീ അവശ്യം സത്യം നൽകുന്നു. അച്യുതാ, സ്ത്രീകളുടെ വീടുകളിൽ, നിന്റെ ഉപദേശത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന പുരുഷന്മാർ കഴുത, പശു, കുതിര, പൂച്ച, ദാസൻ തുടങ്ങിയവരുപോലെയാണ്; ശിവനും ബ്രഹ്മാവും ഉള്ള സഭകളിൽ പാടപ്പെടുന്ന നിന്റെ കഥകൾ അവരുടെ ചെവിയിൽ എത്തുന്നില്ലെങ്കിൽ, അവരുടെ ജീവിതത്തിന് എന്ത് പ്രസക്തിയുണ്ട്? നിന്റെ പാദപദ്മത്തിന്റെ അമൃതം അനുഭവിക്കാത്ത ഒരു ഭ്രാന്തസ്ത്രീ, തൻറെ പ്രിയപ്പെട്ടവനെ സ്‌നേഹിക്കുന്നു; അവന്റെ ശരീരം ത്വക്ക്, രോമം, നഖം, രോമം, മാംസം, അസ്ഥി, രക്തം, ജന്തുക്കൾ, മല, കഫം, പിത്തം, വായു എന്നിവകൊണ്ട് നിറഞ്ഞ ഒരു ജീവശവം മാത്രമാണ്. കമലനയനേ, നിന്റെ പാദങ്ങളിൽ എനിക്ക് ഭക്തി ഉണ്ടാകട്ടെ; നീ സ്വയം തൃപ്തനാണ്, ആരെയും വ്യത്യസ്തനായി കാണുന്നില്ല. പ്രായം മൂലം രാജോഗുണം വർദ്ധിച്ചാൽ, നീ എന്നെ കാഴ്ചവെക്കുമ്പോൾ, അതാണ് നിന്റെ പരമകരുണ. മധുസൂദനാ, നിന്റെ വാക്കുകൾ ഞാൻ അസത്യമാണെന്ന് കരുതുന്നില്ല. ഒരു യുവതിയുടെ സ്നേഹം സാധാരണയായി അമ്മയിലേക്കാണ്, ചിലപ്പോഴേ മറ്റൊരാളിലേക്കാവൂ. വിവാഹിതയായും ദുഷ്പ്രവൃത്തിയുള്ള സ്ത്രീയുടെ മനസ് വീണ്ടും വീണ്ടും മറ്റൊരുത്തരിലേക്കാണ് പോകുന്നത്. ബുദ്ധിമാനായ പുരുഷൻ അത്തരം വിശ്വാസരഹിത സ്ത്രീയെ ഉപേക്ഷിക്കണം; അങ്ങനെ ചെയ്യാതെ ഇരുന്നാൽ, രണ്ടുപക്ഷവും നഷ്ടപ്പെടും." ഇങ്ങനെ, ഭഗവാനെയും ഭക്തയെയും തമ്മിലുള്ള സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴവും ഭക്തിയുടെ മഹത്വവും ഈ സംഭവത്തിൽ വെളിപ്പെട്ടു.