ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

അന്തരിയിലുള്ള ആ മുറിയിൽ, മുത്ത് കണികകളാൽ അലങ്കരിച്ച ഒരു മാല തൂങ്ങി, മനോഹരമായ കനോപിയും രത്നങ്ങളാൽ നിർമ്മിതമായ ദീപങ്ങളും പ്രകാശിച്ചുകൊണ്ട്, അതു ഭംഗിയായി അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ജാസ്മിൻ പൂക്കളുടെയും മറ്റു വിരിയുന്ന പൂക്കളുടെയും മാലകൾ, തേനീച്ചകളുടെ ഗംഭീരമായ ഗംഭീരമായ ശബ്ദം, ശുദ്ധമായ ചന്ദ്രപ്രകാശം ജാലകങ്ങളിലൂടെ അകത്തേക്ക് കടന്നുവരിക—all these adorned the chamber. പാരിജാതം തോട്ടത്തിലെ സുഗന്ധം കൊണ്ടുവന്ന കാറ്റ്, മനോഹരമായ പൂന്തോട്ടങ്ങൾ, അഗർവുഡിന്റെ ധൂപം ജാലകങ്ങളിലൂടെ പുറത്തേക്ക് ഒഴുകി, ആ അന്തരിയം അതീവ മനോഹരമായി നിറഞ്ഞിരുന്നു. അതിൽ, പാലിന്റെ നനലിനേക്കാൾ വെളുത്ത, അത്യുഗ്രമായ ഒരു കിടക്കയിൽ, ലോകങ്ങളുടെ നാഥനായ ഭർത്താവിനെ സുഖകരമായി ഇരുന്നുകൊണ്ട്, അവളത് ഭക്തിയോടെ ശുശ്രൂഷിച്ചു. തൻ്റെ സഹചാരിയുടെ കൈയിൽ നിന്ന് രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച യക്ഷപുഛം എടുത്ത്, ദേവി ഭഗവാനെ ആരാധനാഭാവത്തോടെ വിസിരി. അവളുടെ കാലിലെ നൂപ്പുരകൾ മൃദുവായി മണിഞ്ഞു, കയ്യിൽ മോതിരങ്ങൾ, വളകൾ, വിസിരി—all of which adorned her. അവളുടെ മാല, വസ്ത്രത്തിനടിയിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന അവളുടെ സ്തനങ്ങളിൽ കുങ്കുമം കൊണ്ട് ചുവന്നിരുന്നു; അവളുടെ അരയിൽ അതിമൂല്യമായ കച്ച, അച്യുതന്റെ പക്കൽ അവൾ അതിമനോഹരമായി തെളിഞ്ഞു. ആ ദൈവിക സൗന്ദര്യത്തിന്റെ, ഭാഗ്യത്തിന്റെ പ്രതിമയായ അവളെ കണ്ടു, അച്യുതൻ—ഹരി—തൻ്റെ കുരുളുകളുള്ള മുടി, കാതിലൊട്ടിയ കുണ്ണ, പ്രകാശമാർന്ന മാല, അമൃതംപോലുള്ള പുഞ്ചിരി—all shining—സന്തോഷത്തോടെ അവളോടു സംസാരിച്ചു. “പ്രിയ രാജകുമാരി, ലോകത്തെ രക്ഷകരായ രാജാക്കന്മാർ, വലിയ ശക്തിയും, സമ്പത്തും, സൗന്ദര്യവും, ധാരാള്യവും, ശക്തിയും ഉള്ളവർ, നിന്നെ ആഗ്രഹിച്ചു. നീ അവരെ നിരസിച്ചു, ശിശുപാലൻ പോലുള്ള അഭിമാനികൾക്കും മറ്റും അവഗണിച്ചു. സഹോദരനും പിതാവും നിന്നെ മറ്റൊരാളെ കൊടുത്തു; എന്നാൽ നീ തനിക്കു തുല്യനായവനെ എടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചില്ല. സുന്ദരഭ്രൂവളെ, രാജാക്കന്മാരിൽ ഭയപ്പെട്ട്, നീ ശക്തരോടു വൈരമുണ്ടാക്കി, രാജസിംഹാസനം ഉപേക്ഷിച്ചു, സമുദ്രത്തിൽ അഭയം തേടിയില്ലേ? ഭർത്താവിന്റെ വഴിയറിയാത്ത, ലോകമാർഗ്ഗം വിട്ട പുരുഷന്മാരെ പിന്തുടരുന്ന സ്ത്രീകൾക്ക് ദുഷ്പ്രഭാവം വരാറുണ്ട്. ഞങ്ങൾ എപ്പോഴും ദരിദ്രരാണ്, ദരിദ്രർക്കു പ്രിയം; അതുകൊണ്ട്, സുന്ദരവയറ്റുള്ളവളെ, സമ്പന്ന സ്ത്രീകൾ എനിക്ക് അങ്ങനെയല്ല. വിവാഹവും സൗഹൃദവും സമ്പത്ത്, ജന്മം, ശക്തി, സൗന്ദര്യം, സ്ഥാനം—all equal—അവരിൽ മാത്രം ശരിയാകും; ഏറ്റവും ഉയർന്നവനും താഴ്ന്നവനും തമ്മിൽ ഒരിക്കലും അല്ല. വിദർഭരാജകുമാരി, നീ ഇതു മനസ്സിലാക്കാതെ, ഗുണങ്ങൾ ഇല്ലാത്ത, ഭിക്ഷാടകരാൽ വെറുതെ പ്രശംസിക്കപ്പെടുന്ന എന്നെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു. അതിനാൽ, തനിക്കു തുല്യമായ ഒരു ക്ഷത്രിയ വീരനുമായി ചേർന്ന്, ഈ ലോകത്തും അപ്രത്യക്ഷലോകത്തും യഥാർത്ഥ ഭാഗ്യം നേടുക. ശിശുപാലൻ, ശാൽവൻ, ജരാസന്ധൻ, ദന്തവക്രൻ, മറ്റു രാജാക്കന്മാർ, സുന്ദരജഘനവളെ, എനിക്കു ശത്രുക്കളാണ്; നിന്റെ സഹോദരൻ രുക്മിയും അവരിൽപെടുന്നു. നല്ലവളെ, നിന്നെ ഞാൻ ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നത്, ശക്തിയിൽ മയങ്ങുന്ന രാജാക്കന്മാരുടെ അഭിമാനം താഴ്ത്താനും, സത്മാർക്കു വേണ്ടി അവരുടെ arrogance കുറയ്ക്കാനും ആണ്. ഞാൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ wife, children, pleasure—all indifferent—സ്വയം തൃപ്തനായാണ്; എന്റെ ഗൃഹം ഒരു പ്രകാശമില്ലാത്ത യാഗംപോലെയാണ്. ശുകൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ഭഗവാൻ, അവളെ തൻ്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളായി, തൻ്റെ അകത്തു തന്നെ ചേർന്നവളായി കണ്ടു, അവളുടെ അഭിമാനം അവസാനിപ്പിച്ചു. മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെയും നാഥനായ ഭഗവാൻ, ഇത്രയും കഠിനമായ വാക്കുകൾ—ഒരിക്കലും അവളുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവനിൽ നിന്ന് കേട്ടിട്ടില്ലാത്ത—പറഞ്ഞപ്പോൾ, അവളുടെ ഹൃദയം ഭയത്തോടെ നടുങ്ങി, ദീർഘമായ, അവസാനമില്ലാത്ത ദുഃഖത്തിൽ വീണു, കരയാൻ തുടങ്ങി. അവളുടെ നന്നായി രൂപപ്പെടുത്തിയ പാദം, ചുവന്ന നഖങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച, നിലത്ത് വരച്ചു; കണ്ണുനീർ കജലാൽ കറുപ്പായി; കുങ്കുമം പുരട്ടിയ സ്തനങ്ങൾ കണ്ണുനീർ കൊണ്ട് നനഞ്ഞു; തല താഴ്ത്തി, അതീവ ദുഃഖത്തിൽ അവളുടെ ശബ്ദം മുട്ടി. അവളുടെ മനസ്സ് അതീവ ദുഃഖം, ഭയം, ദുഃഖം കൊണ്ട് നശിച്ചു; വള കൈയിൽ നിന്ന് വഴുതി പോയി, വിസിരി താഴെ വീണു; ശരീരം, മനസ്സ്—all bewildered—അവൾ പെട്ടെന്ന് മയങ്ങി, കാറ്റ് തട്ടി വീണ വാഴപോലെ, മുടി ചിതറിച്ചു. ഇതു കണ്ടു, കൃഷ്ണൻ, പ്രിയപ്പെട്ടവളുടെ സ്നേഹത്തിൽ ബന്ധപ്പെട്ട, അവളുടെ ആഴമുള്ള ഭാവം മനസ്സിലാക്കാതെ, കരുണയോടെ നീങ്ങി. വേഗത്തിൽ കിടക്കയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി, നാലു കൈകളുള്ള ഭഗവാൻ അവളെ ഉയർത്തി, മുടി വെട്ടി, തൻ്റെ കമലപോലുള്ള കയ്യിൽ മുഖം തുടച്ചു. കണ്ണുകളിൽ നിന്നും കണ്ണുനീർ, സ്തനങ്ങളിൽ നിന്നു ദുഃഖം കൊണ്ടു നനഞ്ഞത്—all wiped—അവളെ ഭുജത്തിൽ ചേർത്ത്, രാജാവേ, അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. സന്ത്വനത്തിന്റെ വിദഗ്ധനായ ഭഗവാൻ, അവളുടെ മനസ്സ് അഭിമാനവും കളിയും കൊണ്ടു വിസ്മയപ്പെട്ടിരുന്നെങ്കിലും, അവൾ അത്തരം ദുഃഖം അനുഭവിക്കാൻ അർഹയല്ല; സത്മാർക്കു അഭയമായ ഭഗവാൻ അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: “വിദർഭരാജകുമാരി, കോപിക്കരുത്; ഞാൻ നിനക്ക് എനിക്ക് പ്രിയമെന്ന് അറിയുന്നു. നിന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചാണ് ഞാൻ കളിയായി അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്. നിന്റെ മുഖം കാണാൻ, പ്രേമഭാവത്തിൽ താളംപിടിക്കുന്ന അധരങ്ങൾ, ചുവന്ന കാഴ്ചകൾ, ചുരുണ്ട ക眉കൾ—all I desired. ഗൃഹസ്ഥർക്കു, ഭയപ്പെട്ട, സുന്ദരവളെ, കുടുംബജീവിതത്തിൽ ഏറ്റവും വലിയ നേട്ടം പ്രിയപ്പെട്ടവരുമായി കളിയുള്ള സംഭാഷണം നടത്തുന്നതാണ്.” ശുകൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ ഭഗവാൻ ആശ്വസിപ്പിച്ചതോടെ, രാജാവേ, രുക്മിണി ഭഗവാൻ കളിയുള്ള വാക്കുകൾ പറഞ്ഞതാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, പ്രിയപ്പെട്ടവൻ ഉപേക്ഷിക്കുമോ എന്ന ഭയം വിട്ടു. ഭഗവാന്റെ മുഖം നോക്കി, ഭഗവാന്റെ മുഖത്തെ നോക്കി, അവൾ ഭഗവാനോട്, ഭരതകുലത്തിലെ ഉത്തമനായ പുരുഷനോട്, സ്നേഹഭാവമുള്ള, ലാളിത്യത്തോടെ പുഞ്ചിരിച്ച, മൃദുവായ കാഴ്ചകളോടെ സംസാരിച്ചു. രുക്മിണി പറഞ്ഞു: “കമലനയനാ, നീ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്. എങ്ങനെ ഞാൻ, ചുരുങ്ങിയ ഗുണങ്ങളുള്ള, അജ്ഞാനിയായ, നിനക്ക് യഥാർത്ഥത്തിൽ യോജിച്ചവളാവാം? നീ എല്ലാം ഭകരമായ, സർവ്വസമൃദ്ധിയുടെ നാഥനായ, സ്വയമഹത്വത്തിൽ ആനന്ദിക്കുന്നവനാണ്. ശരിയാണു, മഹാബാഹുവേ, നീ എല്ലാ ഗുണങ്ങളിൽ വസിച്ചിട്ടും, അവയാൽ അകമൊഴിയുന്നു, സമുദ്രം തരംഗങ്ങൾക്കടിയിൽ അകമൊഴിയുന്നതുപോലെ. senses-ലിൽ എപ്പോഴും സ്വതന്ത്രനായി, ഭക്തർക്കായി രൂപങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുന്നു, രാജാക്കന്മാരുടെ ഹൃദയത്തിൽ അജ്ഞാനത്തിന്റെ ഇരുണ്ടത്വം നീക്കം ചെയ്യുന്നു. നിന്റെ കമലപാദത്തിലെ വഴിയാണു, സന്യാസികൾ ആസ്വദിക്കുന്നത്; മനുഷ്യർക്കും മൃഗങ്ങൾക്കും അതു ഗ്രഹിക്കാൻ ദുഷ്കരമാണ്, ഭഗവാനെ, നിന്റെ പ്രവർത്തികൾ ലോകമാർഗ്ഗത്തിന് അതീതമാണ്; നിന്റെ പാത പിന്തുടരുന്നവർ മാത്രമാണ് അതു ഗ്രഹിക്കാൻ കഴിയുന്നത്. നിനക്ക് യഥാർത്ഥത്തിൽ possessions ഇല്ല, കാരണം നിനക്കു പുറത്ത് ഒന്നുമില്ല; ശക്തരായവരും നിനക്ക് tribute അർപ്പിക്കുന്നു. അകമൊഴിയാത്ത ആഗ്രഹവും സമ്പത്തും കൊണ്ട് blinded ആയവർ നിന്നെ അറിയുന്നില്ല, പ്രിയനേ; എങ്കിലും ശക്തരായവരും നിനക്ക് പ്രിയവും നീ അവർക്കും പ്രിയവുമാണ്. നീ മനുഷ്യരിലെ എല്ലാ ലക്ഷ്യങ്ങളും ഫലങ്ങളും embodies ചെയ്യുന്നു; ജ്ഞാനികൾ, നിന്നെ ആഗ്രഹിച്ച്, എല്ലാം ഉപേക്ഷിക്കുന്നു; ഭഗവാനെ, association with you is fitting for them, not for those absorbed in worldly pleasures and pains. നിന്റെ മഹത്വം, കോപം ഉപേക്ഷിച്ച സന്യാസികൾ പ്രശംസിക്കുന്നു; നീ ലോകങ്ങൾക്ക് ആത്മാവും, ആത്മാവിന്റെ ദാതാവുമാണ്—അങ്ങനെ ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. നിന്റെ ക眉യുടെ ചലനം സമയത്തിന്റെ ശക്തി സൂചിപ്പിക്കുമ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവും ശിവനും അവരുടെ അനുഗ്രഹങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെടുന്നു; പിന്നെ മറ്റുള്ളവരെന്ത്? ഗദയുടെ സഹോദരനേ, നിന്റെ വാക്കുകൾ dull ആയി തോന്നാമെങ്കിലും, നീ ബോയുടെ ശബ്ദത്തിൽ രാജാക്കന്മാരെ ഭയപ്പെടുത്തി, എന്നെ എടുത്തു, സിംഹം മൃഗങ്ങളിൽ നിന്ന് തൻ്റെ ഭാഗം പിടിക്കുന്നതുപോലെ; അവരെ ഭയപ്പെട്ട് ഞാൻ സമുദ്രത്തിൽ അഭയം തേടിയതാണ്. നിനക്കായി, കമലനയനേ, അംബരീഷൻ, നഹുഷൻ, ഗയൻ പോലുള്ള ഉത്തമരാജാക്കന്മാർ, തൻ്റെ രാജ്യം ഉപേക്ഷിച്ച് കാടിലേക്ക് പോയിരിക്കുന്നു; എന്നാൽ ഇവിടെയുള്ളവർ, അവർ നിന്റെ പാത പിന്തുടരാത്തത് എന്തുകൊണ്ട്? നിന്റെ കമലപാദത്തിന്റെ സുഗന്ധം, സത്മാർ പറയുന്ന, ജനങ്ങൾക്ക് മോക്ഷം നൽകുന്ന, smell ചെയ്ത ശേഷം, മറ്റെന്തെങ്കിലും അഭയം തേടാൻ ആരാണ് ഇച്ഛിക്കുക? മനുഷ്യർ, material pursuits-ൽ blinded, ലക്ഷ്മിയുടെ ആലയം, ഗുണങ്ങളുടെ ഭണ്ഡാരമായ നിന്റെ abode, disregard ചെയ്യുന്നു.” ഇങ്ങനെ, ആ മനോഹരമായ അന്തരിയത്തിൽ, ഭഗവാനും രുക്മിണിയും തമ്മിൽ സ്നേഹവും ഭക്തിയും നിറഞ്ഞ, ദൈവികമായ ഒരു സംഭാഷണം നടന്നു.