ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഒരു മുറ്റത്ത്, നിമിഷം മാത്രം കൊണ്ട്, മാറ്റം വരാത്ത ഭഗവാൻ അനേകം രൂപങ്ങൾ എടുക്കുകയും, ഓരോ ഭവനങ്ങളിലും അവിടത്തെ സ്ത്രീകളെ വിവാഹം കഴിക്കുകയും ചെയ്തു. അങ്ങനെ, ആ ഭവനങ്ങളിൽ താമസിച്ചുകൊണ്ട്, സകല താരതമ്യങ്ങളും അതിക്രമിച്ചും, ഭഗവാൻ തന്റെ ഭാര്യകളോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ, തനിക്കിഷ്ടം പോലെ, ഒരു സാധാരണ ഗൃഹസ്ഥൻ തന്റെ ഭാര്യമാരോടൊപ്പം ജീവിക്കുന്നതുപോലെ ആയിരുന്നു. ലക്ഷ്മിയുടെ ഭർത്താവായ ഭഗവാൻ, ബ്രഹ്മാദികൾക്കും അറിയാത്ത വഴിയുള്ളവൻ, അവരുടെ ഭർത്താവായി ലഭിച്ച സ്ത്രീകൾ, ആനന്ദത്തോടെ, പ്രണയം ദിനംപ്രതി വർദ്ധിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, ചിരികൾ, ദൃഷ്ടികൾ, സ്നേഹബന്ധങ്ങൾ, കളിയുള്ള വാക്കുകൾ, ലജ്ജ എന്നിവയാൽ അവനെ സേവിച്ചു. അത്തരം സേവനത്തിൽ, നൂറുകണക്കിന് ദാസികൾ ഭഗവാനെത്തോടൊപ്പം, പുറത്തു വരിക, ഇരിപ്പിടം നൽകുക, പൂജ ചെയ്യുക, പാദം കഴുകുക, പാന്സു നൽകുക, വിശ്രമം നൽകുക, വീശുക, സുഗന്ധമാലകൾ അണിയിക്കുക, മുടി ചുറ്റുക, കിടക്ക ഒരുക്കുക, സ്നാനം നൽകുക, സമ്മാനങ്ങൾ നൽകുക തുടങ്ങിയ പ്രവർത്തനങ്ങൾ നിർവഹിച്ചു. അങ്ങനെ, പാരിജാത മരവും നരകന്റെ വധവും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന, പഞ്ചപഞ്ചാശത്താം അധ്യായം, ശ്രീമദ് ഭാഗവത മഹാപുരാണത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിൽ, പരമഹംസന്മാർക്കുള്ള ശാസ്ത്രം എന്ന ശിരോനാമത്തോടു കൂടി സമാപിക്കുന്നു. ശ്രീ ബാദരായണൻ പറയുന്നു: ഒരിക്കൽ, ഭൈഷ്മി (രുക്മിണി), ലോകഗുരുവായ ഭർത്താവിനെ, തന്റെ കിടക്കയിൽ സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കുന്നപ്പോൾ, തൻറെ സഖികളോടൊപ്പം ചാമരം വീശി സേവിച്ചു. ലോകം സൃഷ്ടിക്കുകയും, നിലനിർത്തുകയും, നശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ആ ഭഗവാൻ, യദു വംശത്തിൽ ജനിച്ചു, പശുക്കളെയും സ്വന്തം കുടുംബത്തെയും സംരക്ഷിക്കാൻ. ആ അഗ്നി, മുത്ത് മലകളാൽ അലങ്കരിച്ചിരുന്ന അകത്തെ കമറിലായിരുന്നു; മേൽക്കൂരയും രത്നദീപങ്ങളും, മല്ലികാ പൂമാലകളും, തളിരുകളും, തേനീച്ചയുടെ ഘോഷവും, ജാലകത്തിലൂടെ കടന്നുവന്ന ശുദ്ധ ചന്ദ്രപ്രകാശവും, പാരിജാതതോട്ടത്തിന്റെ സുഗന്ധം കൊണ്ടുവന്ന കാറ്റും, അഗരുവിന്റെ ധൂപം ജാലകത്തിൽ നിന്നു പുറത്തു വന്നതും, കാൽപാലിന്റെ നനവുള്ള അതിമനോഹരമായ കിടക്കയിൽ ഭർത്താവിനെ സേവിച്ചു. സഖിയുടെ കൈയിൽ നിന്ന് രത്നഹാരമുള്ള യക്ഷപുഞ്ചം എടുത്ത്, ദേവി ഭഗവാനെ ചാമരം വീശി പൂജ ചെയ്തു. ചുവന്ന നഖങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച പാദം, മോതിരങ്ങളും കങ്കണങ്ങളും ചാമരവും കൈയിൽ, ഗർഭം മൂടിയുള്ള നാരങ്ങയിൽ കുങ്കുമം ചുരണ്ടിയ മാല, വിലയേറിയ കമർബന്ദം, അങ്ങനെ അച്യുതന്റെ പക്കൽ ദീപ്തിയായി അവൾ നിന്നു. ഭാഗ്യവും സൗന്ദര്യവും вопരിച്ച അവളെ കണ്ട ഹരി, അവളുടെ ഭാവം അനുസരിച്ച്, കുചികുരുളുകൾ, കാതിലഭരണങ്ങൾ, ദീപ്തമായ മാല, അമൃതംപോലുള്ള ചിരി, അങ്ങനെ സന്തുഷ്ടനായ് അവളോട് സംസാരിച്ചു. ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: രാജകുമാരി, ലോകത്തെ രക്ഷകന്മാരായ രാജാക്കന്മാർ, ശക്തിയും സമ്പത്തും സൗന്ദര്യവും ധാരാള്യവും ബലവും ഉള്ളവരായിരുന്നു, നിന്നെ ആഗ്രഹിച്ചു. അവരെ തളളി, ശിശുപാലൻ മുതലായ അഭിമാനികൾക്ക് അവഗണന കാണിച്ച്, നീ സഹോദരനും പിതാവും വഴിയേ നൽകിയതാണു; എന്നാൽ, നീ തനിക്കു തുല്യനായി ആരെയെങ്കിലും തിരഞ്ഞെടുക്കാമായിരുന്നു. ഭയത്തിൽ, നീ രാജാക്കന്മാരുടെ ശത്രുവായി, സമുദ്രത്തിൽ അഭയം തേടി, രാജസിംഹാസനങ്ങൾ വിട്ടു. ഭർത്താവിന്റെ വഴി വ്യക്തമല്ലാത്തവരെ പിന്തുടരുന്ന സ്ത്രീകൾ സാധാരണയായി ദുഃഖം അനുഭവിക്കുന്നു. ഞങ്ങൾ എപ്പോഴും ദാരിദ്ര്യത്തിൽ, ദാരിദ്ര്യവാന്മാർക്ക് പ്രിയം; അതുകൊണ്ട്, സമ്പന്ന സ്ത്രീകൾ എനിക്ക് ആകാമെന്നില്ല. വിവാഹവും സൗഹൃദവും സമ്പത്ത്, ജന്മം, ബലം, സൗന്ദര്യം, സ്ഥാനം തുല്യമായവർക്കിടയിൽ മാത്രം യോജിക്കുന്നു; ഏറ്റവും ഉയർന്നവനും താഴ്ന്നവനും തമ്മിൽ അല്ല. ഇതറിയാതെ, നീ എന്നിൽ ഗുണരഹിതനിൽ, സഞ്ചരിക്കുന്ന സന്യാസികൾ അനാവശ്യമായി പ്രശംസിക്കുന്നവനിൽ, തനിക്കു തുല്യനായി തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട്, യോജ്യനായ ക്ഷത്രിയവീരനുമായി നീ ചേർന്ന്, ഈ ലോകത്തും അന്ത്യലോകത്തും യഥാർത്ഥ അനുഗ്രഹം നേടുക. ശിശുപാലൻ, ശാൽവൻ, ജരാസന്ധൻ, ദന്തവക്രൻ മുതലായ രാജാക്കന്മാർ, നിന്റെ സഹോദരൻ രുക്മിയും, എനിക്ക് ശത്രുക്കളാണ്. നല്ലവളേ, നിന്നെ ഞാൻ കൊണ്ടുവന്നത്, ആ രാജാക്കന്മാരുടെ അഭിമാനം താഴ്ത്താനും, സദ്ഭവ്യന്മാർക്കായി അവരുടെ അഹംകാരം കുറയ്ക്കാനും ആയിരുന്നു. ഞാൻ ഭാര്യ, മക്കൾ, സുഖം എന്നിവയിലൊന്നും ആഗ്രഹമില്ല; ഞാൻ സ്വയംതൃപ്തനാണ്, എന്റെ ഗൃഹം വെളിച്ചമില്ലാത്ത യജ്ഞം പോലെയാണ്. ശുകൻ പറയുന്നു: ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ഭഗവാൻ, അവളെ തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളായി, തനിക്കു വേർപാടില്ലാത്തവളായി കണ്ടു, അവളുടെ അഭിമാനത്തെ അവസാനിപ്പിച്ചു. മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെ ഭഗവാൻ, ഇതുവരെ കേട്ടിട്ടില്ലാത്ത കഠിന വാക്കുകൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ, അവന്റെ രാജ്ഞി ഭയപ്പെടുത്തി, ഹൃദയത്തിൽ വിറച്ച്, ദീർഘമായ ദുഃഖത്തിൽ ആഴം ചെന്നു, കരഞ്ഞു. ചുവന്ന നഖങ്ങൾ കൊണ്ട് പാദം നിലത്തോടിച്ചു, കണ്ണുനീർ കജൽകൊണ്ട് കറുപ്പായി, കുങ്കുമം പുരണ്ട മാരിൽ കണ്ണുനീർ വീണു, തല താഴ്ത്തി, ദുഃഖത്തിൽ ശബ്ദം അടച്ചു. അനുഭവിക്കാൻ കഴിയാത്ത ദുഃഖം, ഭയം, ദുഃഖം കൊണ്ട് മനസ്സു തകർന്നു, കയ്യിൽ നിന്നും കങ്കണം വീണു, ചാമരം വീണു, മനസ്സും ശരീരവും ഭ്രമത്തിലായി, കാറ്റ് അടിച്ച വാഴപോലെയായി, മുടി ചിതറിച്ചു, അവൾ ബോധം നഷ്ടപ്പെടുത്തി. ഇത് കണ്ട കൃഷ്ണൻ, പ്രിയയുടെ സ്നേഹത്തിൽ ബന്ധപ്പെട്ടു, അവളുടെ ആഴത്തിലുള്ള പ്രണയം അറിയാതെ, കരുണയോടെ ചിന്തിച്ചു. ഉടനെ കിടക്കയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി, നാലു കൈകളുള്ള ഭഗവാൻ അവളെ ഉയർത്തി, മുടി ചിതറിയത് ശേഖരിച്ച്, തന്റെ കമലപോലുള്ള കൈകൊണ്ട് മുഖം തുടച്ചു. കണ്ണുനീർ, ദുഃഖത്തിൽ നനഞ്ഞ മാരുകൾ, അവൻ തുടച്ചു, അവളെ ഏറ്റുപിടിച്ചു, അതിനാൽ, അവൾക്ക് ഭഗവാനെ ഒഴികെ മറ്റൊന്നും പ്രിയമില്ലായിരുന്നു. ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ അറിയുന്ന ഭഗവാൻ, അവളുടെ മനസ്സിൽ അഭിമാനവും കളിയും കൊണ്ടുള്ള ഭ്രമം ഉണ്ടെങ്കിലും, അർഹമല്ലാത്ത ദുഃഖം അനുഭവിച്ചവളെ, സദ്ഭവ്യന്മാർക്ക് ആശ്രയമായിത്തീർന്ന ഭഗവാൻ, സ്നേഹത്തോടെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: കോപിക്കരുത്, വിദർഭ രാജകുമാരി; ഞാൻ അറിയുന്നു, നീ എനിക്ക് സമർപ്പിതയാണെന്ന്. നിന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചാണ് ഞാൻ കളിയായി പെരുമാറിയത്, സുന്ദരിയേ. പ്രണയത്തിൽ ചലിക്കുന്ന അധരങ്ങൾ, ചുവന്ന കണ്ണുനോക്കുകൾ, ഭംഗിയുള്ള ക眉വളയങ്ങൾ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ചാണ്. ഗൃഹസ്ഥന്മാർക്കു കുടുംബജീവിതത്തിൽ ഏറ്റവും വലിയ നേട്ടം, പ്രിയപ്പെട്ടവരോടൊപ്പം കളിയുള്ള സംഭാഷണം നടത്തുന്നതാണ്, ഭയക്കരുത്, സുന്ദരിയേ. ശുകൻ പറയുന്നു: ഭഗവാന്റെ ആശ്വാസം ലഭിച്ച രുക്മിണി, ഭഗവാൻ കളിയായി പറഞ്ഞതാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, പ്രിയപ്പെട്ടവനെ വിട്ടുപോകുമെന്ന ഭയം വിട്ടു. ഭഗവാന്റെ മുഖം നോക്കി, ഭരതവംശജനായ രാജാവേ, അവൾ ഭഗവാനോട് സ്നേഹത്തോടെ, ലജ്ജയോടെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട്, മനോഹരമായ ദൃഷ്ടിയോടെ സംസാരിച്ചു. രുക്മിണി പറഞ്ഞു: കമലനയനേ, നീ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്. ഞാൻ കുറഞ്ഞ ഗുണങ്ങളുള്ള, അജ്ഞാനിയായവളാണ്; എങ്ങനെ ഞാൻ, എല്ലാ ഐശ്വര്യങ്ങളുടെയും അധിപനായ, തന്റെ മഹത്വത്തിൽ ആനന്ദിക്കുന്ന ഭഗവാനെ യോജ്യമായി തിരഞ്ഞെടുക്കണം? വാസ്തവത്തിൽ, മഹാബലശാലിയേ, നീ എല്ലാ ഗുണങ്ങളിലും വസിച്ചിട്ടും, അവയെ സ്പർശിക്കാതെ, സമുദ്രം തിരകളുടെ താഴെ നിലക്കുന്നപോലെയാണ്. എപ്പോഴും ഇന്ദ്രിയങ്ങളിൽ നിന്ന് സ്വതന്ത്രനായി, ഭക്തന്മാർക്കായി രൂപം സ്വീകരിക്കുന്ന നീ, രാജാക്കന്മാരുടെ ഹൃദയത്തിൽ അജ്ഞാനത്തിന്റെ കനത്ത ഇരുണ്ടത്വം നീക്കം ചെയ്യുന്നു. ഇങ്ങനെ, ഭഗവാനെയും രുക്മിണിയെയും ആകുന്ന ഈ ദിവ്യ ഗൃഹസ്ഥജീവിതത്തിന്റെ സ്നേഹഭരിതമായ, പ്രണയഭരിതമായ, സ്നേഹവും ഭക്തിയും നിറഞ്ഞ കഥ, ഭാഗവതത്തിലെ ഈ അധ്യായത്തിൽ സമാപിക്കുന്നു.