ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കൃഷ്ണനെ ഭർത്താവായി ആകണമെന്ന ആഗ്രഹം ഓരോരുത്തരുടെയും ഹൃദയത്തിൽ തനതായ ഭാവത്തോടെ നിറഞ്ഞിരുന്നു; സൃഷ്ടാവൻ ഇതിന് സമ്മതിക്കണമെന്നു അവർ മനസ്സിൽ പ്രാർത്ഥിച്ചു. അങ്ങനെ കേശവൻ അവരെ spotless വസ്ത്രങ്ങളിൽ അലങ്കരിച്ച്, ദാസികൾ, മഹത്തായ ധനസമ്പത്തുകൾ, രഥങ്ങൾ, കുതിരകൾ, അനവധി സമ്പത്തുക്കളുമായി ദ്വാരകയിലേക്ക് അയച്ചു. കൂടാതെ, ഐരാവത വംശത്തിൽപ്പെട്ട 64 വേഗമേറിയ, നാലു ദന്തമുള്ള വെള്ളയാനകളെയും കേശവൻ അയച്ചു. അവൻ ദേവേന്ദ്രന്റെ ആലയത്തിലെത്തി, കുണ്ഡലങ്ങൾ ആദിതിക്ക് സമർപ്പിച്ചു. രാജാധിരാജനായ ഇന്ദ്രനും പ്രിയഭാര്യയായ ഇന്ദ്രാണിയുമൊത്ത് കൃഷ്ണനെ ആദരിച്ചു. ഭാര്യയുടെ ആഗ്രഹപ്രേരിതനായി കേശവൻ പാരിജാത വൃക്ഷം വേരോടെ പിഴുതെടുത്തു, ഗരുഡന്റെ മേൽ വെച്ച്, ഇന്ദ്രനും ദേവതകളെയും ജയിച്ച്, ആ വൃക്ഷം തന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു. സത്യഭാമയുടെ ഭവനത്തോപ്പിൽ ആ പാരിജാത വൃക്ഷം സ്ഥാപിച്ചതോടെ അവളുടെ ഭവനം അതുല്യമായ സൗന്ദര്യം നേടി; ആകാശത്തിൽ നിന്നുള്ള തേനീച്ചകൾ അതിന്റെ സുഗന്ധം തേടി അതിനെ പിന്തുടർന്നു. സത്യഭാമ തന്റെ കിരീടത്തിന്റെ അഗ്രഭാഗം കൃഷ്ണന്റെ പാദങ്ങളിൽ സ്പർശിപ്പിച്ച് നമസ്കരിച്ചു; തന്റെ ആഗ്രഹം നിറവേറണമെന്നു അപേക്ഷിച്ചു. ഇതുവഴി മഹാത്മാവായ കൃഷ്ണനിൽ അവൾക്ക് പൂർണ്ണതയുടെ അനുഭവം ലഭിച്ചു. ദേവന്മാരിൽ അഭിമാനത്തിന്റെ ഇരുണ്ടത എന്ത് ആഴമാണെന്നു അതിനാൽ മനസ്സിലാക്കാം! അതിനുശേഷം, അനന്തമായ രൂപങ്ങൾ ധരിച്ച്, കൃഷ്ണൻ ഓരോ ഭാര്യയുടെ ഭവനങ്ങളിലും ഒരു കണിക പോലും വൈകാതെ വിവാഹം കഴിച്ചു. അവിടവിടെയുള്ള ഭവനങ്ങളിൽ വസിച്ചുകൊണ്ട്, അവൻ തൻറെ ഭാര്യമാരോടൊപ്പം സുഖത്തോടെ, സ്വേച്ഛാനുസൃതമായി, സാധാരണ ഗൃഹസ്ഥൻ തന്റെ ഭാര്യകളോടൊപ്പം ജീവിക്കുന്നതുപോലെ, ആനന്ദത്തോടെ കഴിഞ്ഞു. ലക്ഷ്മീഭാഗ്യനായ കൃഷ്ണനെ ഭർത്താവായി ലഭിച്ച ആ സ്ത്രീകൾ—ബ്രഹ്മാദികൾക്കു പോലും അനാവരണം ആകാത്തവനാണ് കൃഷ്ണൻ—ഹൃദയത്തിൽ സന്തോഷവും പ്രേമവും വർദ്ധിച്ചുകൊണ്ടു, പുഞ്ചിരിയും കാഴ്ചയും സ്നേഹവാക്കുകളും ലജ്ജയും സാക്ഷാത്കാരവുംകൊണ്ട് അവനെ സേവിച്ചു. അനേകം ദാസിമാരും കൃഷ്ണനെ സ്നേഹപൂർവ്വം സേവിച്ചു—അവനെ വരവേൽക്കൽ, ഇരിപ്പിടം അർപ്പിക്കൽ, പാദപ്രക്ഷാലനം, പാനസൽ, വിശ്രമം, വീശൽ, സുഗന്ധമുള്ള പുഷ്പമാലകൾ, മുടി അലങ്കരിക്കൽ, കിടക്ക ഒരുക്കൽ, സ്നാനം, സമ്മാനങ്ങൾ അർപ്പിക്കൽ—ഇതെല്ലാം അവർ നിർവഹിച്ചു. ഇങ്ങനെ, പാരിജാത വൃക്ഷം കൈവശമാക്കി, നരകാസുരനെ സംഹരിച്ചു എന്നതിൽ ഈ അദ്ധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ഒരിക്കൽ, ഭദ്രമായ ഭാർയയായ ഭായ്‌ഷ്മി (രുക്മിണി), ലോകഗുരുവായ കൃഷ്ണൻ തന്റെ ശയ്യയിൽ സന്തോഷത്തോടെ ഇരുന്നപ്പോൾ, സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം ചാമരം വീശി ഭർത്താവിനെ സേവിച്ചു. ഈ ലോകം കളിയായി സൃഷ്ടിക്കുകയും നിലനിർത്തുകയും സംഹരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവൻ, യദു വംശത്തിൽ ജനിച്ചത് ഗോവിൻദനായി, തന്റെ കുടുംബത്തെ സംരക്ഷിക്കാനാണ്. ആ അന്തഃപുരം മുത്തുമാലകളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു; മേൽത്തൂണുകളും രത്നദീപങ്ങളും അതിനെ ഭംഗിയാക്കി. മല്ലികപ്പൂക്കളും മറ്റു പുഷ്പങ്ങളും തേനീച്ചകളുടെ ഗൂഢഗാനവും അതിൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു; ജാലകങ്ങളിലൂടെ ശുദ്ധമായ ചന്ദ്രപ്രകാശം അകത്തേക്ക് ഒഴുകി. പാരിജാത വൃക്ഷങ്ങളുടെ സുഗന്ധം നിറഞ്ഞ കാറ്റ് പൂന്തോട്ടങ്ങളിൽ നിന്ന് വീശി; അഗരുവിന്റെ സുഗന്ധം ജാലകങ്ങളിലൂടെ പുറത്ത് കറങ്ങി. പാൽനുരയുടെ നിറമുള്ള അത്യുത്തമമായ ശയ്യയിൽ കൃഷ്ണൻ സുഖമായി ഇരിക്കുമ്പോൾ, ഭാര്യയായ ഭഗ്‌യവതിയും ഭർത്താവിനെ സേവിച്ചു. രത്നം കുടിച്ച ചാമരം സുഹൃത്തിന്റേത് കൈയിൽ നിന്ന് എടുത്ത്, ദേവി കൃഷ്ണനെ ഭക്തിപൂർവ്വം വീശി ആരാധിച്ചു. കാൽക്കാപ്പുകളും വളകളും ഉങ്കിട്ടും ചാമരവുമുള്ള കൈകൾ, വസ്ത്രത്തിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന കുഞ്ചികകൾക്ക് മഞ്ഞളം നിറം കൊടുത്ത മാല, വിലയേറിയ അരക്കച്ച, എല്ലാം ധരിച്ച അവൾ അച്യുതന്റെ അരികിൽ പ്രകാശിച്ചു. അവളെ കണ്ട്—സൗഭാഗ്യത്തിന്റെ സാക്ഷാത്കാരമായ അവളെ, കൃഷ്ണനോടു മാത്രമേ ആശ്രയം ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ—കൃഷ്ണൻ സന്തോഷത്തോടെ, വളഞ്ഞ മുടിയും കുണ്ഡലവും പ്രകാശിക്കുന്ന മാലയും അമൃതപോലുള്ള പുഞ്ചിരിയും മുഖത്ത് വിരിയിച്ചു, അവളോട് സംസാരിച്ചു. "പ്രിയ രാജകുമാരി, ലോകത്തിന്റെ രക്ഷകരായ രാജാക്കന്മാർ, ശക്തിയും സമ്പത്തും സൗന്ദര്യവും ഉദാരതയും ബലവുംകൊണ്ടു സമ്പന്നരായവർ, നിന്നെ ആഗ്രഹിച്ചു. അങ്ങനെയുള്ളവരെ നിരസിച്ച്, ശിശുപാലനും മറ്റും പോലെയുള്ള അഭിമാനികളായ രാജാക്കന്മാരെയും അവഗണിച്ച്, നീ സഹോദരനും പിതാവിനും വഴി എന്നെ തിരഞ്ഞെടുത്തുവല്ലോ; എന്നാൽ, തുല്യനായവനെയോ തിരഞ്ഞെടുക്കാമായിരുന്നില്ലേ? ഭയത്താൽ നീ സമുദ്രം അഭയസ്ഥലമാക്കി; ശക്തിമാന്മാരെ ശത്രുക്കളാക്കി, രാജസിംഹാസനം ഉപേക്ഷിച്ചു. ലോകമാർഗ്ഗം വിട്ടു, അനിശ്ചിതമായ വഴിയിൽ പോകുന്ന പുരുഷന്മാരെ പിന്തുടരുന്ന സ്ത്രീകൾ സാധാരണ ദു:ഖം അനുഭവിക്കുന്നവരാകുന്നു. ഞങ്ങൾ എപ്പോഴും ദരിദ്രരാണ്, ദരിദ്രർക്കാണ് പ്രിയം; സമ്പന്ന സ്ത്രീകൾ എനിക്ക് സാധാരണ വരാറില്ല. വിവാഹം, സൗഹൃദം എന്നിവ സമ്പത്ത്, ജനനം, ബലം, സൗന്ദര്യം, ഔന്നത്യം എന്നിവയിൽ തുല്യരായവർക്കിടയിലാണ് യുക്തം; അതിലുമാണ് നീയോ ഞാനോ. രാജകുമാരി, നീ ഇതറിയാതെ, ഗുണരഹിതനായ എന്നെ തിരഞ്ഞെടുക്കുകയും, ഭിക്ഷുക്കൾ വൃത്തിഹീനമായി വാഴ്ത്തുന്ന എന്നോട് ചേർന്ന് പോയിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ, തുല്യനായ ഒരു ക്ഷത്രിയ വീരനുമായി ചേർന്നാൽ, ഈ ലോകത്തും പരലോകത്തും നീ സുഖം അനുഭവിക്കും. ശിശുപാലൻ, ശാൽവൻ, ജരാസന്ധൻ, ദന്തവക്രൻ തുടങ്ങിയവരും, നിന്റെ സഹോദരൻ രുക്മിയും എനിക്കു ശത്രുക്കളാണ്; നീയോ അവർക്കിടയിൽ നിന്നാണ് എന്നെ തിരഞ്ഞെടുക്കിയത്. നീയെ ഞാൻ ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നത് അവരുടെ അഭിമാനം തകർക്കാനും, ധാർമ്മികരുടെ ഭാവിയിൽ അവകാശം ഉറപ്പാക്കാനും വേണ്ടിയാണ്. എനിക്ക് ഭാര്യയെയും മക്കളെയും സുഖത്തെയും തേടാനൊന്നുമില്ല; ഞാൻ സ്വയം തൃപ്തനാണ്; എന്റെ ഗൃഹസ്ഥാശ്രമം വെറും അനുഷ്ഠാനമാണ്. ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണൻ സംസാരിച്ചപ്പോൾ, അവളെ തന്റെ പ്രിയയായ, അകറ്റാനാവാത്തവളെന്നു കണ്ടു, അവളുടെ അഭിമാനം അകറ്റി. ഇങ്ങനെയുള്ള കഠിനമായ വാക്കുകൾ പ്രിയനിൽ നിന്ന് ആദ്യമായാണ് കേൾക്കുന്നത്; ഭയവും ദു:ഖവും നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ അവൾ ആഴത്തിലുള്ള ദു:ഖത്തിൽ മുങ്ങി, കരയാൻ തുടങ്ങി. ചുവപ്പുനിറമുള്ള നഖങ്ങൾ അലങ്കരിച്ച കാൽഭാഗം നിലത്ത് വരയിട്ട്, കജലാൽ കറുത്ത കണ്ണുനീർ വീഴ്ത്തി, മഞ്ഞളാൽ അലങ്കരിച്ച കുഞ്ചികകൾ ആ കണ്ണുനീർ കൊണ്ട് നനഞ്ഞു; തല താഴ്ത്തി, ദു:ഖം കൊണ്ട് ശബ്ദം മുടങ്ങി, അവൾ നിന്നു. അത്യന്തം ദു:ഖവും ഭയവും കൊണ്ടു മനസ്സു വിറകി, കൈയിൽ നിന്നു വളയും വീണു, ചാമരവും താഴെ വീണു; അവളുടെ ശരീരം, മനസ്സ് അന്ധമായിത്തീരുകയും, വാടിച്ച വാഴപ്പൂ പോലെ നിലത്ത് വീഴുകയും ചെയ്തു. ഇത് കണ്ട കൃഷ്ണൻ, പ്രിയയുടെ പ്രണയത്തിൽ ബന്ധിതനായി, അവളുടെ ആഴത്തിലുള്ള സ്നേഹം മനസ്സിലാക്കാതെ, കരുണയോടെ നീങ്ങി. ഉടൻ ശയ്യയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി, നാലു കൈകളോടെ അവളെ ഉയർത്തി, മുടി ഒപ്പിച്ചു, കമലപോലുള്ള കൈകൊണ്ട് മുഖം തുടച്ചു. കണ്ണുനീരും ദു:ഖം കൊണ്ട് നനഞ്ഞ കുഞ്ചികകളും തുടച്ചു, അവളെ കൈയിലേറ്റി അണച്ചു; അവൾക്ക് കൃഷ്ണനല്ലാതെ ആരുമില്ലായിരുന്നു. സാന്ത്വനത്തിന്റെ കലയിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള കൃഷ്ണൻ, അഭിമാനവും കളിയും കൊണ്ടു വഞ്ചിതയായ, ദു:ഖം അർഹിക്കാത്ത, ധാർമ്മികരുടെ ആശ്രയമായ അവളെ കരുണയോടെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.