ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കൃഷ്ണനെ സമീപിച്ച് ഭൂമിദേവി, ശുദ്ധമായ സ്വർണ്ണവും രത്നങ്ങളും കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച കുന്തലങ്ങൾ, വൈജയന്തി മാല, മഹാരത്നം, രാജകീയ കുട എന്നിവയുമായി അവനു അർപ്പിച്ചു. സ്വർഗത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠദേവന്മാർ ആരാധിക്കുന്ന ഭൂമിദേവി, ഭക്തിപൂർവ്വം കJoined hands കൊണ്ട്, മനസ്സിൽ സ്നേഹപൂർവം, സർവലോകനാഥനെ സ്തുതിച്ചു. ഭൂമി പറഞ്ഞു: "ദേവതകളുടെ നാഥനേ, ശംഖം, ചക്രം, ഗദാ വഹിക്കുന്നവനേ, ഭക്തന്മാർക്ക് അനുസരിച്ച രൂപങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുന്ന പരമാത്മനേ, ഞാൻ നിനക്കു നമസ്കരിക്കുന്നു. കമലനാഭനേ, കമലമാലയുള്ളവനേ, കമലനയനനേ, കമലപാദനേ, നമസ്കാരം. ഭഗവാനേ, വാസുദേവനേ, വിഷ്ണുവേ, ആദിപുരുഷനേ, സർവജ്ഞനേ, നമസ്കാരം. അജജന്മനേ, സർവലോകങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവേ, അനന്തശക്തിയുള്ളവനേ, സർവാത്മനേ, പരമവും അന്തർയാമിയും, നമസ്കാരം. സൃഷ്ടിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിച്ച അജജന്മനേ, സംഹാരത്തിനായി ഭയാനകമായ രൂപം സ്വീകരിക്കുന്നവനേ, ലോകങ്ങളുടെ സ്ഥിരതയ്ക്കായി സത്വഗുണമായി നിലനിൽക്കുന്നവനേ, കാലം, പ്രകൃതി, പരമപുരുഷൻ—ഇവയെല്ലാം നീ തന്നെയാണ്. ഭൂമി, ജലം, അഗ്നി, വായു, ആകാശം, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, ദേവതകൾ, മനസ്സ്, മഹത്ത്വം—ചലിക്കുന്നതും അചലമായതും എല്ലാം, Advaya (അദ്വയ) ആയ നിൻറെ ഉള്ളിൽ, ഈ മായ ഇല്ല. നിൻ്റെ ഈ പുത്രൻ, ഭയപ്പെട്ട്, നിൻ്റെ കമലപാദത്തിൽ അഭയം തേടുന്നു; ദുഃഖത്തിൽ നിന്നും മോചനം തേടുന്നു; അതിനാൽ, ദോഷങ്ങൾ നീക്കം ചെയ്യുന്ന നിൻ്റെ കമലഹസ്തം അവന്റെ തലയിൽ വെയ്ക്കൂ, അവനെ രക്ഷിക്കൂ." ഭൂമിയുടെ ഭക്തിയോടും വിനയത്തോടും കൂടിയ വാക്കുകൾ കേട്ട കൃഷ്ണൻ അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു, ഭൂമിപുത്രന്റെ ആ ഭവനത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. അവിടെ ഹരി, ഭൂമിപുത്രൻ പിടിച്ചെടുത്ത പതിനാറായിരം രാജകുമാരിമാരെ, രാജാക്കന്മാരിൽ നിന്ന് രക്ഷിച്ചവരെ കണ്ടു. ആ പുരുഷോത്തമൻ അകത്തു കടന്നതും, ആ സ്ത്രീകൾ, വിസ്മയത്തോടെ, ഹൃദയത്തിൽ കൃഷ്ണനെ ഭർത്താവായി ആഗ്രഹിച്ചു; ദൈവം തന്നെയാണ് അവരെ അവിടേക്ക് കൊണ്ടുവന്നതെന്ന് അവർ വിശ്വസിച്ചു. "ഈയാൾ എന്റെ ഭർത്താവാകട്ടെ; സ്രഷ്ടാവ് ഇതിന് അനുമതി നൽകട്ടെ," എന്നിങ്ങനെ, ഓരോരുത്തരും വ്യക്തിപരമായ ഭാവത്തോടെ, കൃഷ്ണനിൽ ഹൃദയം അർപ്പിച്ചു. കൃഷ്ണൻ അവരെ spotless garments (ശുദ്ധവസ്ത്രങ്ങൾ) ധരിപ്പിച്ച്, സേവകരോടും, വലിയ ധനസമ്പത്തോടും, രഥങ്ങളോടും, കുതിരകളോടും, ധാരാളം സമ്പത്തോടും കൂടെ ദ്വാരകയിലേക്ക് അയച്ചു. കേശവൻ, എയർാവതയുടെ വരിയിൽ നിന്നുള്ള അറുപത്തിയഞ്ച് വേഗത്തിൽ ഓടുന്ന, നാലു ദന്തമുള്ള, വെള്ളയാനകളെയും അയച്ചു. ദേവതകളുടെ നാഥന്റെ ഭവനത്തിലേക്ക് പോയി, കുന്തലങ്ങൾ ആദിതിക്ക് നൽകി, ദേവരാജൻ ഇന്ദ്രനും അവന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ഇന്ദ്രാണിയും കൃഷ്ണനെ ആദരിച്ചു. ഭാര്യയുടെ ആഗ്രഹം കൊണ്ടു, കൃഷ്ണൻ പാരിജാതവൃക്ഷം പിഴുതെടുത്തു, ഗരുഡനിൽ വെച്ച്, ദേവന്മാരെയും ഇന്ദ്രനെയും തോൽപ്പിച്ച്, ആ വൃക്ഷം ദ്വാരകയിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി. സത്യഭാമയുടെ ഭവനത്തിൽ ആ പാരിജാതം സ്ഥാപിച്ചു; അതിന്റെ സുഗന്ധം തേടി സ്വർഗത്തിൽ നിന്നുള്ള തേൻകുടികൾ അതിനെ പിന്തുടർന്നു. സത്യഭാമ, അച്യുതന്റെ പാദം കിരീടത്തിന്റെ അറ്റം കൊണ്ട് സ്പർശിച്ച്, തന്റെ ആഗ്രഹം നിറവേറ്റണമെന്ന് അപേക്ഷിച്ചു; ഇതിൽ, മഹാത്മാവിന്റെ സിദ്ധി കാണാം—ദേവന്മാരിൽ അഭിമാനത്തിന്റെ അന്ധത എത്ര വലിയതാണെന്നു അർത്ഥമാക്കുന്നു. അനേകം രൂപങ്ങൾ സ്വീകരിച്ച്, അച്യുതൻ, ഒരേ സമയത്ത്, ആ സ്ത്രീകളെ അവരുടെ ഭവനങ്ങളിൽ വിവാഹം ചെയ്തു. അവിടങ്ങളിൽ, താരതമ്യവും വ്യത്യാസവും ഇല്ലാതെ, ഭർത്താവായി consorts (ഭാര്യമാർ) കൂടെ സന്തോഷത്തോടെ, സ്വമനസ്സിൽ ആനന്ദംകൊണ്ട്, ഒരു സാധാരണ ഗൃഹസ്ഥൻപോലെ ജീവിച്ചു. ലക്ഷ്മിയുടെ ഭർത്താവായ കൃഷ്ണനെ ഭർത്താവായി ലഭിച്ച ആ സ്ത്രീകൾ—ബ്രഹ്മാദികൾ പോലും അറിയാത്ത പാതയുള്ളവൻ—സന്തോഷവും പ്രേമവും വർദ്ധിച്ചുകൊണ്ട്, ചിരി, കാഴ്ച, സ്നേഹസമാഗമം, കളിയാക്കുന്ന വാക്കുകൾ, ലജ്ജ എന്നിവകൊണ്ട് അവനെ സേവിച്ചു. അനേകം ദാസിമാർ, കൃഷ്ണനെ കാണാൻ വരിക, ഇരിപ്പിടം നൽകുക, പൂജ ചെയ്യുക, പാദം കഴുകുക, പാൻ നൽകുക, വിശ്രമം നൽകുക, വീശുക, സുഗന്ധമാലകൾ അണിയിക്കുക, മുടി ചുരുക്കുക, കിടക്ക ഒരുക്കുക, കുളിപ്പിക്കുക, സമ്മാനങ്ങൾ നൽകുക എന്നിവയിലൂടെ സേവനം ചെയ്തു. ഇങ്ങനെ, പാരിജാതവൃക്ഷം കൈക്കൊണ്ടതും നരകാസുരനു സംഹാരവും ഉൾപ്പെടുന്ന, ഭാഗവതത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ അമ്പത്തൊമ്പതാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ശ്രീബാദരായണൻ പറയുന്നു: ഒരിക്കൽ, ഭൈഷ്മി (രുക്മിണി), ലോകഗുരു കൃഷ്ണനെ, താൻ സന്തോഷത്തോടെ തന്റെ കിടക്കയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ, കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം പവനവാലുകൊണ്ട് സേവനം ചെയ്തു. ലോകം സൃഷ്ടിക്കുകയും നിലനിർത്തുകയും സംഹരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന കൃഷ്ണൻ, യദുവംശത്തിൽ ജനിച്ചു, പശുക്കളെയും സ്വജനങ്ങളെയും സംരക്ഷിക്കാൻ. ആ അന്തർപുരം, മുത്ത് മാലകൾ തൂങ്ങിയിരിക്കുന്നു, കനോപിയും രത്നദീപങ്ങളും അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു. മല്ലികാമാലകളും പൂക്കളും, തേൻകുടികളുടെ ഗംഭീര ശബ്ദവും, ജാലകങ്ങൾ വഴി ശുദ്ധചന്ദ്രപ്രകാശം അകത്തു കടക്കുന്നുമുണ്ട്. പാരിജാതവൃക്ഷത്തിന്റെ സുഗന്ധം വഹിക്കുന്ന കാറ്റും, ആലോവുഡ് ധൂപത്തിന്റെ ഗന്ധം ജാലകങ്ങളിലൂടെ പുറത്തു വരുന്നു. പാൽനുരയുപോലെയുള്ള ആ ഉത്തമമായ കിടക്കയിൽ, ലോകങ്ങളുടെ നാഥനായ ഭർത്താവിനെ ഭൈഷ്മി വിശ്രമിപ്പിച്ചു. കൂട്ടുകാരിയുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് രത്നംകൊണ്ട ഹാൻഡിൽ ഉള്ള യക്ഷപവനവാലെടുത്ത്, ഭഗവാനെ സേവിച്ചു. താൻ നടുമ്പോൾ, രത്നംകൊണ്ട പാദക്കളികൾ മൃദുവായി മണിയുന്നു; കൈകളിൽ മോതിരം, ചൂട്, പവനവാലും; കഴുത്തിൽ മഞ്ഞളാൽ ചുവന്ന മാല; അരയിൽ വിലകൂടിയ കട്ട; അച്യുതന്റെ പക്കൽ വെളിച്ചത്തിൽ തിളങ്ങുന്നു. ആ സൗന്ദര്യവും ഐശ്വര്യവും നിറഞ്ഞ, കൃഷ്ണനോടു സമാനമായ രൂപം സ്വീകരിച്ച ഭൈഷ്മിയെ കണ്ട ഹരി, സന്തോഷത്തോടെ, ചുരുളിയ മുടിയും, കുന്തലങ്ങളും, തിളങ്ങുന്ന മാലയും, അമൃതസ്മിതവും ഉള്ള മുഖത്തോടെ, അവളോട് പറഞ്ഞു: "രാജകുമാരിയെ, ലോകത്തിന്റെ രക്ഷകരായ രാജാക്കന്മാർ, ശക്തിയും സമ്പത്തും സൗന്ദര്യവും ദാനശീലവും ശക്തിയും ഉള്ളവർ, നിന്നെ ആഗ്രഹിച്ചു. ആ അഭിമാനമുള്ള രാജാക്കന്മാർ, ശിശുപാലനും മറ്റുള്ളവരും, നിരസിച്ച്, നീ പിതാവും സഹോദരനും വഴി നൽകിയവളാണ്; നീ തുല്യനായവനെയോ തിരഞ്ഞെടുക്കാത്തതെന്ത്? സുന്ദരഭ്രുവിനേ, രാജാക്കന്മാരെ ഭയപ്പെട്ട്, നീ സമുദ്രത്തിൽ അഭയം തേടിയിരിക്കുന്നു; ശക്തരുമായി ശത്രുത്വം നടത്തി, രാജസിംഹാസനം ഉപേക്ഷിച്ചു. സുന്ദരഭ്രുവിനേ, ലോകമാർഗ്ഗം വിട്ടു, അജ്ഞാതമായ വഴിയിൽ പോകുന്ന പുരുഷന്മാരെ പിന്തുടരുന്ന സ്ത്രീകൾ, സാധാരണയായി ദുഃഖം അനുഭവിക്കുന്നു. ഞങ്ങൾ എപ്പോഴും ദരിദ്രരാണ്; ദരിദ്രർക്കു പ്രിയവനാണ്; അതിനാൽ, സുന്ദരനടികെട്ടവളേ, സമ്പന്ന സ്ത്രീകൾ എന്നെ തിരഞ്ഞെടുക്കാറില്ല. വിവാഹവും സൗഹൃദവും, സമ്പത്ത്, ജന്മം, ശക്തി, സൗന്ദര്യം, സ്ഥാനം എന്നിവയിൽ തുല്യരായവർക്കിടയിൽ മാത്രം യോജിച്ചുള്ളതാണ്; ഉന്നതനും താഴ്ന്നവനും തമ്മിൽ ഒരിക്കലും അല്ല. വിദർഭരാജകുമാരിയെ, ഇതു മനസ്സിലാക്കാതെ, wandering mendicants (യാത്രക്കാരായ സന്യാസികൾ) വെറുതെ പ്രശംസിക്കുന്ന, ഗുണങ്ങൾ ഇല്ലാത്ത എന്നെ നീ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു." ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണൻ രുക്മിണിയെ സ്നേഹപൂർവം, വിനോദംകൊണ്ട്, ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചു.