ഗരുഡന് നരകാസുരന്റെ സൈന്യത്തെ കീറി തകര്ത്തതില് വിഷമിച്ച നരകാസുരന് യുദ്ധം ചെയ്യുമ്പോള് നഗരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. ഭൂമിയില് ജനിച്ച നരകാസുരന് തന്റെ ആയുധം ഉപയോഗിച്ച് ഹരിയെ ആക്രമിച്ചു, പക്ഷേ ആ വജ്രം തിരിച്ചുവന്നു; അതില് കുത്തിയപ്പോള് പോലും, ആനയ്ക്ക് പൂമാല ഇടുന്നത് പോലെ, ഹരി ഭയപ്പെട്ടില്ല. നരകാസുരന് വീണ്ടും, വൃഥായാസത്തോടെ, അച്യുതനെ കൊല്ലാന് ഒരു വാളെടുത്തുവെങ്കിലും, അതു വിട്ടു പോകുന്നതിന് മുമ്പ്, ഹരി തന്റെ രേണുക-അസ്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് ആനയുടെ മേല് ഇരുന്ന് നരകാസുരന്റെ തല അകറ്റി. ആ തല, മനോഹരമായ കിരീടവും കാതിലങ്കാരവും അണിഞ്ഞത്, ഭൂമിയില് പതിക്കുമ്പോള് അതി പ്രകാശവാനായി. മഹർഷികളും ദേവതാധിപതികളും "അയ്യോ! അതിജനം!" എന്ന് ആഹ്വാനിച്ചു, മുകുന്ദനെ സ്തുതിച്ചു, പൂമാലകള് ചൊരിഞ്ഞു. അതിനുശേഷം, ഭൂമി കൃഷ്ണനെ സമീപിച്ചു. അവള് ശുദ്ധമായ സ്വര്ണ്ണവും രത്നങ്ങളും ഉള്ള കാതിലങ്കാരങ്ങള്, വൈജയന്തി മാലയും മഹാരത്നവും, രാജകീയ കുടയും പ്രചേതസിന്റെ പുത്രന് കൃഷ്ണന്ക്ക് സമര്പ്പിച്ചു. ദേവതകളില് ഉത്തമരായവര് ആരാധിച്ച ഭൂദേവി, മനസ്സില് ഭക്തിയും പ്രേമവും നിറച്ച്, കൈകള് ചേർത്തുകൊണ്ട്, ലോകനാഥനെ സ്തുതിച്ചു: "ദേവതകളുടെ നാഥനേ, ശംഖം, ചക്രം, ഗദയും ധരിക്കുന്നവനേ, ഭക്തരുടെ ഇച്ഛാനുസരണം രൂപം സ്വീകരിക്കുന്ന പരമാത്മനേ, നമസ്കാരം. കമലനാഭനേ, കമലമാല അണിയുന്നവനേ, കമലനയനനേ, കമലപാദനേ, നമസ്കാരം. ഭാഗവതനേ, വാസുദേവനേ, വിഷ്ണുവേ, പരമപുരുഷനേ, ജ്ഞാനസമ്പന്നനേ, നമസ്കാരം. അജജനേ, അനന്തശക്തിയുള്ള സൃഷ്ടാവേ, എല്ലാം വിടര്ന്ന ആത്മാവേ, പരമനേ, നമസ്കാരം. ഉത്സർഗം ചെയ്യാന് ആഗ്രഹിച്ചുവേ, അജജനേ, ഭയാനകമായ രൂപം സ്വീകരിച്ച് സംഹാരവും ചെയ്യുന്നു; ലോകങ്ങളുടെ നിലനില്പിന് സത്ത്വമായി, കാളായും, ദ്രവ്യമായും, പരമപുരുഷനായും, എല്ലാം നീയാണു. ഭൂമി, ജലം, അഗ്നി, വായു, ആകാശം, ഇന്ദ്രിയങ്ങള്, ദേവതകള്, മനസ്സ്, മഹാത്വം—ചലിക്കുന്നതും ചലിക്കാത്തതും, അദ്വിതീയനായ നീയിലാണു; ഈ മായയില്ല. ഈ മകനായ നരകാസുരന് ഭയപ്പെടുത്തി, ദു:ഖത്തില് നിന്നു മോചനം തേടി, നിന്റെ കമലപാദത്തില് അഭയം തേടുന്നു; ദയവായി, പാപം നീക്കുന്ന നിന്റെ കമലഹസ്തം അവന്റെ തലയില് വെച്ചുകൊണ്ട്, അവനെ രക്ഷിക്കണം." ഭൂമിയുടെ ഈ ഭക്തിപൂർവം, വിനയപൂർവം പറഞ്ഞ വാക്കുകള് കേട്ട്, ഭഗവാന് അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. പിന്നെ, ഭൂമിയില് ജനിച്ച നരകാസുരന്റെ ഭവനത്തിലേക്ക് കൃഷ്ണന് പ്രവേശിച്ചു. അവിടെ ഹരി, രാജകുമാരിമാരായ പതിനാറായിരം സ്ത്രീകളെ കണ്ടു; നരകാസുരന് അവരെ രാജാക്കന്മാരില് നിന്ന് പിടിച്ചെടുത്തവരാണ്. ആ മഹാനായ പുരുഷന്ക്കു അകത്ത് കടന്നതും, ആ സ്ത്രീകള് ഭ്രമിച്ചു, ഹൃദയത്തില് കൃഷ്ണനെ ഭർത്താവായി ആഗ്രഹിച്ചു, വിധി അവരെ അവിടത്തേക്ക് കൊണ്ടുവന്നതാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി. "ഇവന് എന്റെ ഭർത്താവാകട്ടെ, സ്രഷ്ടാവ് ഇതിനെ അംഗീകരിക്കട്ടെ"—പ്രത്യേകമായി ഓരോരുത്തരും മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിച്ചു, കൃഷ്ണനോട് ഹൃദയം സമർപ്പിച്ചു. അവരെ spotless വസ്ത്രം അണിയിച്ചും, സേവകരോടും, മഹാരത്നങ്ങളോടും, രഥങ്ങളോടും, കുതിരകളോടും, ധനസമ്പത്തോടും കൂടി ദ്വാരകയിലേക്കു അയച്ചു. കേശവൻ, എരാവതയുടെ വംശത്തിൽ നിന്നുള്ള 64 വേഗതയുള്ള, നാലു ദന്തമുള്ള, വെള്ളയാനകളും അയച്ചു. പിന്നെ, ദേവതാധിപന്റെ ഭവനത്തിലേക്ക് പോയ കൃഷ്ണൻ, ആ കാതിലങ്കാരങ്ങള് ആദിതിക്ക് നൽകി; ദേവതാധിപനും ഇന്ദ്രാണിയും കൃഷ്ണനെ ആദരിച്ചു. ഭാര്യയുടെ ആഗ്രഹപ്രേരണയോടെ, കൃഷ്ണൻ പാരിജാതം വേരോടെ എടുത്തു, ഗരുഡന്റെ മേൽ വെച്ചു, ദേവതകളെയും ഇന്ദ്രനെയും ജയിച്ച്, അതിനെ തന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു. സത്യഭാമയുടെ ഭവനതോട്ടത്തിൽ പാരിജാതം സ്ഥാപിച്ചു; അതിന്റെ സുഗന്ധം തേടി ആകാശത്തിൽ നിന്നുള്ള തേപ്പന്മാര് അതിനെ പിന്തുടർന്നു. സത്യഭാമ, അച്യുതന്റെ പാദം കിരീടത്തിന്റെ അഗ്രം കൊണ്ട് സ്പർശിച്ചു, തന്റെ ആഗ്രഹം നിറവേറ്റണമെന്നു അപേക്ഷിച്ചു; ഇതുവഴി മഹാനായവന് സാക്ഷാൽ സിദ്ധനായി. ദേവതകളിൽ എത്ര വലിയ അഹങ്കാരത്തിന്റെ അന്ധകാരമുണ്ടെന്ന് അതിലൂടെ കാണാം! പിന്നെ, ഒരേ സമയത്ത്, ഭഗവാന് അനേകം രൂപങ്ങൾ സ്വീകരിച്ച്, ആ സ്ത്രീകളെ അവരുടെ ഭവനങ്ങളിൽ വിവാഹം ചെയ്തു. അവരുടെ വീടുകളിൽ, അവർക്കും മറ്റുള്ളവർക്കും സമാനതയില്ലാത്ത, വ്യത്യാസമില്ലാത്ത വിധത്തിൽ, ഭഗവാന് സുഖത്തോടെ താമസിച്ചു, സ്വന്തം ഇച്ഛാനുസരണം, ഒരു സാധാരണ ഗൃഹസ്ഥൻ ഭാര്യകളോടൊപ്പം ജീവിക്കുന്നതുപോലെ. ലക്ഷ്മിയുടെ ഭർത്താവായ കൃഷ്ണനെ—ബ്രഹ്മാദികളും അറിയാത്ത വഴിയുള്ളവനെ—ഭർത്താവായി ലഭിച്ച സ്ത്രീകൾ, ആനന്ദംകൊണ്ടും, പ്രണയം വർദ്ധിപ്പിച്ചുകൊണ്ടും, ഹാസം, കാഴ്ച, അഭിസാര, കളി വാക്കുകൾ, ലജ്ജ, എന്നിവകൊണ്ടും കൃഷ്ണനെ സേവിച്ചു. നൂറുകണക്കിന് ദാസികൾ, ഭഗവാനെ സേവനത്തിനായി, പുറത്ത് വരിക, ഇരിപ്പിടം സമർപ്പിക്കുക, പൂജ, പാദപ്രക്ഷാലനം, വെറ്റില, വിശ്രമം, വീശൽ, സുഗന്ധമാല, മുടി ക്രമീകരിക്കൽ, കിടപ്പുമുറി ഒരുക്കൽ, സ്നാനം, സമ്മാനങ്ങൾ എന്നിവ ചെയ്തു. ഇങ്ങനെ, 'പാരിജാതം കൈക്കൊണ്ടതും നരകാസുരനെ കൊലപ്പെടുത്തിയതും' എന്ന അദ്ധ്യായം, ശ്രീമദ് ഭാഗവതം മഹാപുരാണത്തിന്റെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ അമ്പത്ത ഒൻപതാം അധ്യായം, പരമഹംസന്മാർക്കുള്ള ശാസ്ത്രം, സമാപിക്കുന്നു. ശ്രീ ബാദരായണൻ പറയുന്നു: ഒരിക്കൽ, ഭൈഷ്മി തന്റെ ഭർത്താവായ ലോകഗുരുവിനെ, തന്റെ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം, സന്തോഷത്തോടെ തന്റെ കിടക്കയിൽ ഇരുന്ന കൃഷ്ണനെ, വീശൽകൊണ്ട് സേവിച്ചു. തന്റെ ലീലകളിലൂടെ സൃഷ്ടി, നിലനിൽപ്പ്, സംഹാരം ചെയ്യുന്ന, യദു വംശത്തിൽ ജനിച്ച കൃഷ്ണൻ, പശുക്കളെയും, സ്വന്തം ബന്ധുക്കളെയും രക്ഷിക്കാൻ ജനിച്ചു. ആ അന്തർഗൃഹം, മുത്ത്മാലകളും, തൂക്കിയ കനോപ്പിയും, രത്നപ്രദീപങ്ങളും കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു. ജാസ്മിൻ പൂമാലകളും, പൂക്കളും, തേപ്പന്മാരുടെ humming ഉം, ശുദ്ധമായ ചന്ദ്രപ്രഭയും ജാലകത്തിലൂടെ അകത്ത് കടന്നിരിക്കുന്നു. പാരിജാതം തോട്ടത്തിന്റെ സുഗന്ധം കൊണ്ടുള്ള ശീതളവായു, ഗാർഡൻ സമൃദ്ധിയുള്ളതും, അഗർവൂഡിന്റെ ധൂപം ജാലകത്തിലൂടെ പുറത്തു വരുന്നു. അതി ഉത്തമമായ, പാലിന്റെ നനലേറിയ വെള്ള കിടക്കയിൽ, ലോകനാഥൻ സുഖത്തോടെ ഇരുന്നു, ഭൈഷ്മി ഭർത്താവിനെ സേവിച്ചു. തന്റെ കൂട്ടുകാരിയുടെ കൈയിൽ നിന്ന് രത്നങ്ങൾ ചേർത്ത യക്ഷപൂച്ച വീശൽ എടുത്ത്, ദേവി ഭഗവാനെ പൂജിച്ചു. ജ്വൽമണ anklelets നാദം പുറപ്പെടുമ്പോഴും, കൈകളിൽ മോതിരങ്ങളും വളകളും വീശൽകൊണ്ടും, മാലയിൽ മഞ്ഞളിന്റെ ചുവപ്പ്, വസ്ത്രത്തിനകത്ത് മറഞ്ഞ മുലകളിൽ, കിടിയ്ക്ക് വിലയേറിയ കട്ടിബന്ദം, അച്യുതന്റെ പക്കൽ ഭൈഷ്മി തെളിഞ്ഞു. ആ ഭഗ്യവും സൗഭാഗ്യവും സാക്ഷാത്കരിച്ച, ഭഗവാന്റെ രൂപം അനുസരിച്ച് രൂപം സ്വീകരിച്ച, മറ്റൊന്നും അഭയം ഇല്ലാത്ത ഭൈഷ്മിയെ കണ്ട്, ഹരി സന്തോഷത്തോടെ, മടിഞ്ഞ മുടിയും, കാതിലങ്കാരവും, മാലയും, ഹാസം നിറഞ്ഞ അധരവും കൊണ്ട്, അവളോടു പറഞ്ഞു: "രാജകുമാരിയെ, ലോകത്തിന്റെ രക്ഷകന്മാരായ രാജാക്കന്മാർ, വലിയ ശക്തിയും, ധനവും, സൗന്ദര്യവും, ദാനവും, ബലവും ഉള്ളവരാണ് നിന്നെ ആഗ്രഹിച്ചത്. അത്രയും ശക്തരായ രാജാക്കന്മാരെ തള്ളുകയും, ശിശുപാലനും മറ്റു അഭിമാനികളായ രാജാക്കന്മാരെയും അവഗണിക്കുകയും ചെയ്തതിൽ, നീയെയും പിതാവും സഹോദരനും എന്നെ സമർപ്പിച്ചു; നിനക്ക് തുല്യനായവനെ തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ എന്തുകൊണ്ട് നീ തയ്യാറായില്ല? മനോഹര ഭ്രൂവുള്ളവളേ, രാജാക്കന്മാരുടെ ഭയത്തിൽ, ശക്തരായവരെ ശത്രുവാക്കി, രാജസിംഹാസനം ഉപേക്ഷിച്ച്, നീ സമുദ്രത്തിൽ അഭയം തേടിയത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?