ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

അപ്പോൾ, കോശലരാജാവ് തന്റെ ഹൃദയം സ്നേഹത്തോടെ നിറഞ്ഞ്, സത്യാഭാമയെയും അർജുനനെയും ഒരു രഥത്തിൽ ഇരുത്തി, മഹാസൈന്യത്തിന്റെ നടുവിൽ അഭിമാനത്തോടെ യാത്രയയച്ചു. ആ സൈന്യത്തിൽ ഒമ്പതിനായിരം ആനകളും, ആനകളുടെ നൂറിരട്ടി രഥങ്ങളും, രഥങ്ങളുടെ നൂറിരട്ടി കുതിരകളും, കുതിരകളുടെ നൂറിരട്ടി മനുഷ്യരും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഈ വാർത്തയെക്കുറിച്ച് യദുക്കളാലും മഹാവീരന്മാരാലും പരാജയപ്പെടുത്തിയിരുന്ന മറ്റു രാജാക്കന്മാർ കേട്ടപ്പോൾ, അവർക്ക് അതു സഹിക്കാനാവാതെ, പുത്രികയെ അകറ്റിക്കൊണ്ടുപോകുന്ന ഈ യാത്ര തടയാൻ ശ്രമിച്ചു. അപ്പോൾ അർജുനൻ, ഗാണ്ഡീവം കൈവശമുള്ള കൃഷ്ണന്റെ പ്രിയ സുഹൃത്തും രക്ഷകനുമായവൻ, അവരുടെ അമ്പുകൾ എല്ലാം തകർത്തു, ഒരു സിംഹം ചെറുവൃക്കങ്ങളെ കീറുന്നതുപോലെ അവരെ പരാജയപ്പെടുത്തി. പിതാവിന്റെ സമ്മാനമായി ലഭിച്ച സത്യയോടൊപ്പം ദ്വാരകയിൽ കൃഷ്ണൻ ആനന്ദജീവിതം നയിച്ചു. അതുപോലെ തന്നെ, കൃഷ്ണൻ തന്റെ പിതൃസഹോദരിയായ ശ്രുതകീർത്തിയുടെ മകളായ കൈകേയരാജകുമാരി ഭദ്രയെയും, സന്തർദ്ദനൻ ഉൾപ്പെടെയുള്ള സഹോദരന്മാർ നൽകിയവളെയും വിവാഹം ചെയ്തു. പിന്നെയും, മദ്രരാജാവിന്റെ പുത്രിയായ ലക്ഷ്മണയെ കൃഷ്ണൻ സ്വയംവരത്തിൽ നിന്ന് ഗരുഡൻ അമൃതം അപഹരിച്ചതുപോലെ അപഹരിച്ചു. ഭൗമാസുരനെ സംഹരിച്ചു, തടവിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടുത്തിയ ആയിരക്കണക്കിന് സുന്ദരികളായ സ്ത്രീകൾ കൃഷ്ണന്റെ ഭാര്യമാരായി. അപ്പോൾ രാജാവായ പാരീക്ഷിത് ശുകമുനിയെ ചോദിച്ചു: "ഭൗമനെ കൃഷ്ണൻ എങ്ങനെ സംഹരിച്ചു? അവിടെ തടവിലായിരുന്ന സ്ത്രീകളെ കൃഷ്ണൻ എങ്ങനെ രക്ഷിച്ചു?" ശുകൻ പറഞ്ഞു: "ഇന്ദ്രൻ ഭൗമന്റെ കുടയും കുന്ദലങ്ങളും കൂട്ടുകാരെയും പിടിച്ചുപോയി; ദേവതകളുടെ പർവതത്തിൽ നിന്നു ഭൗമന്റെ സ്ഥാനവും എടുത്തു. ഭൂമിയിൽ ജനിച്ചവന്റെ ക്രൂരതകൾ കേട്ട കൃഷ്ണൻ, തന്റെ ഭാര്യയുമായി ഗരുഡപ്പക്ഷിയിൽ കയറി പ്രാഗ്ജ്യോതിഷപുരത്തിലേക്കു പോയി. അവിടം ഭയാനകമായ പർവതക്കോട്ടകൾ, ആയുധക്കോട്ടകൾ, വെള്ളം, അഗ്‌നി, വായു തുടങ്ങിയ പ്രതിരോധങ്ങൾ, മുരയുടെ ശക്തമായ ബന്ധനങ്ങൾ എന്നിവകൊണ്ട് ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. കൃഷ്ണൻ തന്റെ ഗദയാൽ പർവതങ്ങൾ തകർത്തു; അമ്പുകൊണ്ട് ആയുധക്കോട്ടകൾ തകർത്തു; ചക്രം ഉപയോഗിച്ച് ജലവും അഗ്നിയും വായുവും അതിജീവിച്ചു; വാളുകൊണ്ട് മുരയുടെ ബന്ധനങ്ങൾ മുറിച്ചു. തന്റെ ശംഖം മുഴക്കിയപ്പോൾ യന്ത്രങ്ങളും അഭിമാനികളായ ഹൃദയങ്ങളും തകർന്ന് പോയി; ഗദയുധംകൊണ്ട് മതിൽ തകർത്തു. പാഞ്ചജന്യത്തിന്റെ ആ ഭയാനകശബ്ദം കേട്ട്, അഞ്ചുതലകളുള്ള അസുരനായ മുര വെള്ളത്തിൽ നിന്നു എഴുന്നേറ്റു. അവൻ ദഹനവും സൂര്യനും പോലെയുള്ള പ്രകാശത്തോടെ ത്രിശൂലം വീശി, ഗരുഡന്റെ മകനായ കൃഷ്ണനിലേക്കു പാമ്പ് ആക്രമിക്കുന്നതുപോലെ ചാടി. അവൻ ത്രിശൂലം ഗരുഡനിലേക്കു എറിഞ്ഞു; അഞ്ചു വായിൽ നിന്ന് മുഴങ്ങുന്ന ഭയാനകശബ്ദം ആകാശം മുഴുവൻ നിറച്ചു. ആ ത്രിശൂലം ഗരുഡനിൽ വീണപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ അതിനെ ഇരട്ടിയുള്ള ശക്തിയുള്ള രണ്ട് അമ്പുകൾകൊണ്ട് തകർത്തു; പിന്നെ മുരയുടെ വായിലേക്ക് അമ്പുകൾ വലിച്ചു. മുരൻ കോപത്തിൽ തന്റെ ഗദയുധം എറിഞ്ഞു. ആ ഗദയുധം കൃഷ്ണന്റെ ഗദയാൽ തകർന്ന് ആയിരം കഷണങ്ങളായി പിളർന്നുപോയി. അജയ്യനായ കൃഷ്ണൻ തന്റെ കൈ ഉയർത്തി കളിയോടെ ചക്രം വീശി മുരയുടെ തലകൾ മുറിച്ചു. തലകെട്ട്, ജീവൻ വിട്ട്, മുരൻ മലയുടെ കൊമ്പ് ഇന്ദ്രൻ മുറിച്ചുവിടുന്നതുപോലെ വെള്ളത്തിൽ വീണു. മുരയുടെ ഏഴു പുത്രന്മാർ—താമ്രൻ, അന്തരീക്ഷൻ, ശ്രവണൻ, വിഭാവസു, വസു, നഭസ്വാൻ, അറുണൻ—പീഠനെ നായകനാക്കി, ആയുധങ്ങൾ എടുത്തു, ഭൂമിപുത്രൻ അയച്ചതനുസരിച്ച് യുദ്ധത്തിനായി മുന്നോട്ട് പോന്നു. അവർ അജയ്യനായ കൃഷ്ണനെ നേരിട്ട് അമ്പുകളും വാളുകളും ഗദകളും ശൂലങ്ങളും ജവലിനുകളും വീശി ആക്രമിച്ചു. ഭഗവാൻ അവയുടെ ആയുധങ്ങൾ എല്ലാം തൻ്റെ അമ്പുകൾകൊണ്ട് തകർത്തു. ചക്രവും അമ്പുകളും കൊണ്ട് അവരുടെ തലയും കൈകളും കാലുകളും കവർച്ചയും മുറിച്ചു, പീഠനെ മുന്നിൽ വെച്ച് അവരെ യമപുരത്തിലേക്ക് അയച്ചു. ഇതെല്ലാം കണ്ട ദുർമർശനൻ, അഭിമാനത്തോടെ, സമുദ്രത്തിൽ നിന്ന് പിറന്ന ആനകളുമായി ആക്രമിച്ചു. കൃഷ്ണൻ ഭാര്യയോടൊപ്പം ഗരുഡന്റെ മേൽ ഇരിക്കുന്നതും, മേഘത്തിന്മേൽ മിന്നൽപോലുള്ള സൂര്യനെപ്പോലെ തെളിഞ്ഞതും കണ്ടു, ദുർമർശനൻ നൂറുപേർ കൊല്ലുന്ന ആയുധം എറിഞ്ഞു; മറ്റെല്ലാ വീരന്മാരും ഒരുമിച്ച് ആക്രമിച്ചു. ഭഗവാൻ ഗദയുധത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവൻ, ഭൂമിപുത്രന്റെ സൈന്യത്തെയും അതിന്റെ കുതിരകളെയും ആനകളെയും അമ്പുകളും വാളുകളും കൊണ്ട് തകർത്തു; അവരുടെ കൈകൾ, കാലുകൾ, തലകൾ, ശരീരങ്ങൾ എല്ലാം മുറിച്ചു. അവരുടെ ആയുധങ്ങളൊക്കെ കൃഷ്ണൻ അമ്പുകളും വാളുകളും കൊണ്ട് തകർത്തു. ഗരുഡൻ തന്റെ ചിറകുകൾകൊണ്ട് ആനകളെ അടിച്ചു, തൊണ്ടയും ചിറകുകളും നഖങ്ങളും കൊണ്ട് അവയെ കൊന്നു. ഭൗമൻ തന്റെ സൈന്യം തകർന്ന്, ഗരുഡൻ അവരെ പീഡിപ്പിക്കുന്നതും കണ്ടു, നഗരത്തിലേക്ക് ഓടി. ഭൂമിപുത്രൻ കൃഷ്ണനെ ആയുധംകൊണ്ട് ആക്രമിച്ചു; പക്ഷേ, ആ വജ്രായുധം കൃഷ്ണനിൽ ബാധിച്ചില്ല; ഒരു പൂമാലയിൽ തട്ടിയ ആനപോലെ കൃഷ്ണൻ അതിൽ അകമ്പടിയില്ലാതെ നിന്നു. ഭൂമിപുത്രൻ വീണ്ടും കുന്തം എടുത്തു അച്യുതനെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചു; പക്ഷേ, അതു എറിയും മുമ്പേ കൃഷ്ണൻ തന്റെ രസചക്രം കൊണ്ട് അവന്റെ തല മുറിച്ചു. അവന്റെ തല, മനോഹരമായ കിരീടവും കുന്ദലവും അണിഞ്ഞ്, ഭൂമിയിൽ വീണപ്പോൾ അതു പ്രകാശിച്ചു. മഹർഷിമാരും ദേവന്മാരും "ഹായ! നല്ലതു!" എന്ന് വിളിച്ചു മുങ്ങി, മുകുന്ദനെ പുഷ്പമഴയിൽ അഭിനന്ദിച്ചു. അപ്പോൾ ഭൂമിദേവി കൃഷ്ണന്റെ അടുക്കൽ എത്തി, സ്വർണ്ണവും രത്നങ്ങളും പൊന്നിലും മണികളിലും തിളങ്ങുന്ന കുന്ദലങ്ങൾ, വൈജയന്തിമാല, മഹാരത്നം, രാജകുടയും കൈയിൽ പിടിച്ചു, പ്രചേതസിന്റെ പുത്രനായ കൃഷ്ണനെ സമർപ്പിച്ചു. അവിടെ, ദേവതകളിൽ ശ്രേഷ്ഠയായ ഭുമിദേവി, ഭഗവാനെ നമസ്കരിച്ചു, കൈകൂർത്തും ഭക്തിപൂർവം മനസ്സോടെ സ്തുതിച്ചു: "ദേവദേവനായുള്ളോവേ, ശംഖം, ചക്രം, ഗദയുമേന്തുന്നവാ, ഭക്തന്മാരുടെ ഇഷ്ടാനുസരണം രൂപം സ്വീകരിക്കുന്ന പരമാത്മാവേ, നിനക്ക് ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. കമലനാഭാ, കമലമാലധാരാ, കമലനയനാ, കമലപാദാ, നിനക്ക് ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. ഭഗവാൻ വാസുദേവാ, വിഷ്ണോ, പരമപുരുഷാ, സകലജ്ഞാനസ്വരൂപാ, നിനക്ക് ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. അജനായുള്ളോവേ, സർവ്വസൃഷ്ടിക്കാരനായുള്ളോവേ, അനന്തശക്തനായുള്ളോവേ, സർവ്വാത്മാവായുള്ളോവേ, പരമസന്നിഹിതനായുള്ളോവേ, നിനക്ക് ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. അജനായുള്ളോവേ, സൃഷ്ടിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിച്ച് ഭയാനകമായ രൂപം ധരിക്കുന്നവാ, ലോകങ്ങളുടെ നിലനില്പിനായി സത്ത്വസ്വരൂപനായുള്ളോവേ, കാലം, പ്രകൃതി, പുരുഷൻ—ഇവയെല്ലാം നീ തന്നെയാണു. ഭൂമി, ജലം, അഗ്നി, വായു, ആകാശം, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, ദേവതകൾ, മനസ്സ്, മഹത്ത്വം—ചലിക്കുന്നതും അചലവുമൊക്കെ, അദ്വിതീയനായ നിനക്കു ഭ്രമമില്ല. നിന്റെ ഈ പുത്രൻ ഭയപ്പെട്ട് നിന്റെ കമലപാദത്തിൽ അഭയം തേടുന്നു; അവന്റെ കഷ്ടങ്ങൾ നീക്കാൻ, പാപങ്ങൾ അകറ്റുന്ന നിന്റെ കമലഹസ്തം അവന്റെ തലയിൽ വെക്കണമേ." ശുകൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ ഭക്തിയും വിനയവും നിറഞ്ഞ വാക്കുകളിൽ ഭുമിദേവി അഭ്യർത്ഥിച്ചപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു, ഭൂമിപുത്രന്റെ ഭവനത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.