ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

പ്രഭു കൃഷ്ണൻ രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു: “രാജാവേ, ഒരു ക്ഷത്രിയന് തന്റെ ധർമ്മം അനുസരിച്ച് ഭിക്ഷയെടുക്കുന്നത് മുനികൾ അപലപിക്കുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, ഞാൻ നിങ്ങളുടെ സൗഹൃദം ആഗ്രഹിച്ച് നിങ്ങളുടെ മകളെ ചോദിക്കുന്നു. ഞാൻ കന്യാശൂലം ചോദിക്കുന്നില്ല, കാരണം ഞങ്ങൾ അത്തരം ആചാരങ്ങൾ പാലിക്കുന്നില്ല.” അത് കേട്ട രാജാവ് മറുപടി പറഞ്ഞു: “പ്രഭുവേ, നിങ്ങളുടെ ശരീരത്തിൽ സ്വയം ലക്ഷ്മീദേവി വാസം ചെയ്യുന്നുവല്ലോ, സകല ഗുണങ്ങളുടെ ആധാരമായ നിങ്ങൾക്കു സമാനനായോ അതിലധികമായോ ഒരു വധുവരൻ എവിടെയുണ്ട്? എന്റെ മകൾക്കു ഏറ്റവും ഉത്തമനായ വരൻ നിങ്ങൾ തന്നെയാണ്.” എന്നാൽ രാജാവ് വീണ്ടും പറഞ്ഞു: “സാത്വതരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ പ്രഭുവേ, മുമ്പ് ഞങ്ങൾ ഒരു തീരുമാനമെടുത്തിരുന്നു. വധുവരന്മാരുടെ ശക്തി പരിശോധിക്കാൻ, എന്റെ മകളെ ഒരു മത്സരത്തിലൂടെ നൽകാനാണ് തീരുമാനിച്ചത്. ഇവിടെയോരു ഏഴു ഭയാനകവും നിയന്ത്രിക്കാനാവാത്തതുമായ കാളകൾ ഉണ്ട്. അനേകം രാജകുമാരന്മാരെ ഇവ പരാജയപ്പെടുത്തി പരിക്കേൽപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. യദുകുലത്തിൽ പ്രിയനായ പ്രഭുവേ, നിങ്ങൾക്ക് ഈ കാളകളെ ഒരാൾക്കു തന്നെ കീഴടക്കാൻ കഴിയുമെങ്കിൽ, ശ്രീപതിയായ നിങ്ങൾ തന്നെയാണ് എന്റെ മകളുടെ ഭർത്താവാകുക.” രാജാവിന്റെ ഈ നിബന്ധന കേട്ട കൃഷ്ണൻ തന്റെ വസ്ത്രം കെട്ടി, തന്റെ രൂപം ഏഴായി വിഭജിച്ച് കളിയോടെ ആ കാളകളെ കീഴടക്കി. ശൗരി അവയുടെ അഹങ്കാരവും ശക്തിയും തകർത്തു, അവയെ കയറി കെട്ടിയിട്ടു കുട്ടികൾ കളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന പാവകളെ പോലെ എളുപ്പത്തിൽ വലിച്ചു കൊണ്ടു പോയി. ഇത് കണ്ട രാജാവ് അത്ഭുതത്തിലും ആനന്ദത്തിലും നിറഞ്ഞു. അവൻ തന്റെ മകളെ കൃഷ്ണനു നൽകി, കൃഷ്ണനും യഥോചിതമായ രീതിയിൽ അവളെ തനിക്കു തുല്യയായ ഭാര്യമെന്നോണം സ്വീകരിച്ചു. രാജകുമാരന്മാരുടെ അമ്മമാർക്ക് കൃഷ്ണൻ മരുമകനായതിൽ പരമാനന്ദം ലഭിച്ചു; അങ്ങിനെ ഒരു മഹോത്സവം നടന്നു. ശംഖം, മൃദംഗം, ഭേരി തുടങ്ങിയ വാദ്യങ്ങൾ മുഴങ്ങി; ഗാനങ്ങളും സംഗീതവും മുഴങ്ങി; ബ്രാഹ്മണന്മാർ ആശീർവാദം നൽകി; സ്ത്രീപുരുഷന്മാർ മനോഹരമായ വസ്ത്രങ്ങൾ, പുഷ്പമാലകൾ, ആഭരണങ്ങൾ ധരിച്ച് ആഹ്ലാദിച്ചു. കൃഷ്ണൻ പണമായും പദ്മരാഗം ചേർത്ത വസ്ത്രങ്ങളും ധരിച്ച പതിനായിരം പശുക്കളും, മൂവായിരം യുവതികളും കൊടിയണികൾ ഉണിഞ്ഞു അലങ്കരിച്ചവരും രാജാവിനു നൽകി. ഒൻപതിനായിരം ആനകൾ, ആനകളുടെ നൂറിരട്ടി രഥങ്ങൾ, രഥങ്ങളുടെ നൂറിരട്ടി കുതിരകളും, കുതിരകളുടെ നൂറിരട്ടി പുരുഷന്മാരും സമ്മാനമായി നൽകി. രാജാവ് കൃഷ്ണനും സത്യയും രഥത്തിൽ ഇരുത്തി, മഹാസേനയാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, സ്നേഹപൂർവം യാത്രയയച്ചു. എന്നാൽ യദുക്കളാൽ പരാജയപ്പെട്ടും കാളകളാൽ പരാജയപ്പെട്ടും ദുഃഖിതരായ മറ്റു രാജാക്കന്മാർ ഈ കല്യാണയാത്ര തടയാൻ ശ്രമിച്ചു. അപ്പോൾ കൃഷ്ണന്റെ പ്രിയസുഹൃത്ത് ഗാണ്ഡീവധാരി അർജ്ജുനൻ അവരുടെയൊക്കെ ബാണപ്രഹരങ്ങൾ വിതറി തകർത്തു, ഒരു സിംഹം ചെറുപ്രാണികളെ തകർക്കുന്നതുപോലെ അവരെ വീഴ്ത്തി. അങ്ങനെ കൃഷ്ണൻ, യദുക്കളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ദേവകിപുത്രൻ, സത്യയോടൊപ്പം ദ്വാരകയിൽ സന്തോഷത്തോടെ താമസിച്ചു. പിന്നീട് കൃഷ്ണൻ തന്റെ പിതാവിന്റെ സഹോദരിയായ ശ്രുതകീർത്തിയുടെ മകളും കൈകേയരാജകുമാരിയായ ഭദ്രയെയും അവളുടെ സഹോദരന്മാരായ സാന്തർദനന്മാർ അടക്കമുള്ളവർ സമ്മാനമായി നൽകി വിവാഹം ചെയ്തു. അതുപോലെ കൃഷ്ണൻ മദ്രരാജാവിന്റെ മകളായ ലക്ഷ്മണയെയും, അവളുടെ സ്വയംവരത്തിൽ നിന്നും, ഗരുഡൻ അമൃതം തട്ടിയതുപോലെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി വിവാഹം ചെയ്തു. ഇങ്ങനെ ഭൗമാസുരനെ വധിച്ച് തടവിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടുത്തിയ ആയിരക്കണക്കിന് മനോഹരമായ ഭാര്യമാർ കൃഷ്ണന്റെ ഭാഗ്യമായി. ഇതൊക്കെയൊക്കെ കേട്ട രാജാവ് ശൗകദേവനെ ചോദിച്ചു: “ഭൗമാസുരനെ കൃഷ്ണൻ എങ്ങനെ വധിച്ചു? ആ സ്ത്രീകൾ എങ്ങനെ രക്ഷപ്പെട്ടു? ദയവായി വിശദമായി പറയേണം.” ശൗകദേവൻ പറഞ്ഞു: “ഇന്ദ്രൻ ഭൗമാസുരന്റെ കുടയും കുണ്ടലങ്ങളും കൂട്ടുകാരെയും അപഹരിച്ചു; ദേവതകളുടെ മലയിൽ അവന്റെ സ്ഥാനം പിടിച്ചു. ഭൂമിപുത്രന്റെ ദുഷ്കൃത്യങ്ങൾ അറിഞ്ഞു, കൃഷ്ണൻ തന്റെ ഭാര്യയോടൊപ്പം ഗരുഡനിൽ കയറി പ്രാച്യോതിഷപുരിയിലേക്കു പോയി. ആ നഗരം ഭയാനകമായ മലകോട്ടകളും ആയുധകോട്ടകളും ജലവും അഗ്നിയും വായുവുമെന്നു ബലമായ പ്രതിരോധങ്ങളും, മുരനെന്ന അസുരന്റെ ശക്തമായ ബന്ധങ്ങളും കൊണ്ട് ചുറ്റപ്പെട്ടിരുന്നു. കൃഷ്ണൻ തന്റെ ഗദയാൽ മലകൾ തകർത്തു; അമ്പുകൾകൊണ്ട് ആയുധകോട്ടങ്ങൾ തകർത്തു; ചക്രം കൊണ്ട് അഗ്നി, ജലം, വായു എന്നിവയെ ജയിച്ചു; വാളുകൊണ്ട് മുരയുടെ ബന്ധങ്ങൾ മുറിച്ചു. പാഞ്ചജന്യശംഖിന്റെ ഗർജ്ജനകൊണ്ട് യന്ത്രങ്ങളും അഹങ്കാരികളായവരുടെ മനസ്സും തകർത്തു; ഗദയാൽ കോട്ടയുടെ മതിലുകൾ തകർത്തു. ആ ശംഖനാദം പ്രളയകാലത്തിലെ ഇടിമുഴക്കത്തെപ്പോലെ ഭയാനകമായപ്പോൾ, അഞ്ചുതലകളുള്ള മുരനെന്ന അസുരൻ വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. സൂര്യനും അഗ്നിയും പോലുള്ള ദാഹകരമായ പ്രകാശത്തോടെ ജ്വലിച്ചുകൊണ്ട്, അഞ്ചു വായുകൾകൊണ്ട് കുരിശ്ശിലയുമായി, കൃഷ്ണന്റെ നേരെ പാമ്പ് ആക്രമിക്കുന്നതുപോലെ ചാടി. അവൻ തൻ്റെ കുരിശ്ശില ഗരുഡന്റെ നേരെ എറിഞ്ഞു, അഞ്ചു വായുകൾകൊണ്ട് ഉഗ്രനാദം മുഴക്കി; ആ ശബ്ദം ആകാശവും ദിക്കുകളും ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിനകത്തെയും നിറച്ചു. മൂന്നു അറ്റങ്ങളുള്ള ആയുധം ഗരുഡന്റെ മേൽ വീണപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ അതിനെ രണ്ടു ത്രിശൂലശക്തിയുള്ള അമ്പുകൾകൊണ്ട് തകർത്തു; മുരന്റെ വായുകളിൽ അമ്പുകൾ വെടിഞ്ഞു; മുരൻ കോപത്തോടെ തന്റെ ഗദയാൽ പ്രഹരിച്ചു. മുരന്റെ ഗദ പ്രഹരിക്കുമ്പോൾ, ഗദാധരൻ തന്റെ ഗദയാൽ അതിനെ ആയിരം ഭാഗങ്ങളായി തകർത്തു. അജയനായ കൃഷ്ണൻ തന്റെ ചക്രം ഉപയോഗിച്ച് മുരന്റെ തലകൾ കളിയോടെ വെട്ടിക്കളഞ്ഞു. തലകളില്ലാതെ ജീവൻ വിട്ട മുരൻ, ഇന്ദ്രൻ മലയുടെ മുകളിടം വെട്ടിയതുപോലെ വെള്ളത്തിൽ വീണു. അവന്റെ ഏഴു പുത്രന്മാർ—താമ്രൻ, അന്തരീക്ഷൻ, ശ്രവണം, വിഭാവസു, വസു, നഭസ്വാൻ, അരുണൻ—പീഠനാമകനായ സർവാധിപനെ മുന്നിൽ വെച്ച്, ആയുധങ്ങളുമായി യുദ്ധത്തിനായി മുന്നോട്ട് വന്നു. അവർ അമ്പുകളും വാളുകളും ഗദകളും കുന്തങ്ങളും ശൂലങ്ങളും ഉഗ്രകോപത്തോടെ പ്രഹരിച്ചപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ തന്റെ അമ്പുകളാൽ അവയുടെ ആയുധങ്ങൾ എല്ലാം തകർത്തു. കൃഷ്ണൻ തന്റെ ചക്രവും അമ്പുകളും കൊണ്ട് അവരുടെ തല, കൈ, കാലുകൾ, കവചം എന്നിവ വെട്ടിക്കളഞ്ഞു; പീഠനെ മുന്നിൽ വെച്ച ആ വീരന്മാരെ യമലോകത്തിലേക്ക് അയച്ചു. അങ്ങനെ ഭൂമിപുത്രനായ നരകാസുരൻ പരാജയപ്പെട്ടു. ഇത് കണ്ട ദുർമർഷണൻ, അഭിമാനത്തിൽ നിറഞ്ഞ്, സമുദ്രത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച ആനകളുമായി ആക്രമിച്ചു. ഗരുഡനിൽ കൃഷ്ണനും ഭാര്യയും ഇരിക്കുന്നതിനെ കണ്ടു, മേഘത്തിൽ മിന്നലോടുകൂടി സൂര്യൻ ഇരിക്കുന്നതുപോലെ, നൂറുപേർ കൊല്ലുന്ന ആയുധം ഉപയോഗിച്ചു; മറ്റു യോദ്ധാക്കളും ഒരുമിച്ച് ആക്രമിച്ചു. കൃഷ്ണൻ അത്ഭുതകരമായ കുതിരകളും ഉഗ്രമായ അമ്പുകളും ഉപയോഗിച്ച് ഭൂമിപുത്രന്റെ സേനയുടെ കൈ, ഉരുക്ക്, തല, ശരീരം എന്നിവ വെട്ടിക്കളഞ്ഞു; ആ സമയത്ത് കുതിരകളും ആനകളും കൊല്ലപ്പെട്ടു. യോദ്ധാക്കൾ എറിയുന്ന എല്ലാ ആയുധങ്ങളും ഹരിയ് തന്റെ അമ്പുകളും വാളുകളും കൊണ്ട് തകർത്തു. ഗരുഡൻ തന്റെ ചിറകുകൾകൊണ്ട് ആനകളെ അടിച്ചു, അവയെ തൂവലും തുനിയുമുപയോഗിച്ച് കൊല്ലുകയും ചെയ്തു. നരകൻ ദുഃഖിതനായി, തന്റെ സേനയെ ഗരുഡൻ തകർത്തതും കണ്ടു, യുദ്ധം ചെയ്യുമ്പോൾ തന്നെ നഗരത്തിലേക്ക് ഓടി. ഭൂമിപുത്രൻ തന്റെ ആയുധം ഉപയോഗിച്ച് കൃഷ്ണനെ ആക്രമിച്ചു; അതു വജ്രംപോലെയായിരുന്നു, എന്നാൽ കൃഷ്ണനിൽ ബാധിച്ചില്ല. ആ പ്രഹരം കൃഷ്ണനെ ചലിപ്പിച്ചില്ല, പുഷ്പമാലയിൽ തട്ടിയ ആനയെപ്പോലെ. അവൻ വീണ്ടും ഒരു കുന്തം എടുത്തു അച്യുതനെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചു; പക്ഷേ അതു എറിയും മുമ്പ്, കൃഷ്ണൻ തന്റെ സൂക്ഷ്മമായ ചക്രം കൊണ്ട് അവന്റെ തല വെട്ടിക്കളഞ്ഞു. അങ്ങനെ കൃഷ്ണൻ, ഗരുഡനിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട്, നരകനെ സംഹരിച്ചു.