ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

യുധിഷ്ഠിരൻ ഭഗവാനോടോടി പറഞ്ഞു: “നമുക്ക് എന്ത് നല്ല കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാനാകാതെ പോയിരിക്കുന്നു? ഞങ്ങൾ ബുദ്ധിയിൽ ചെറുതായവരാണ്. യോഗികള്ക്ക് പോലും ദുർലഭനായ നിങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ മുമ്പിൽ പ്രത്യക്ഷനായി ഇരിക്കുന്നു. ഇതിന്റെ യഥാർത്ഥ കാരണം എനിക്ക് അറിയില്ല, പ്രഭോ.” രാജാവിന്റെ ഈ അപേക്ഷ കേട്ട്, ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥയിൽ മാസങ്ങൾക്കാലം താമസിച്ചു, അവിടുത്തെ ജനങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾക്ക് ആനന്ദം പകരുന്നു. ഒരു ദിവസം, ജയശീലനായ അർജ്ജുനൻ, ഹനുമാന്റെ പതാകയുള്ള രഥത്തിൽ കയറി, ഗാണ്ഡീവം വാളും അക്ഷയമായ അമ്പച്ചൂണ്ടുകളും എടുത്തു. കൃഷ്ണനോടൊപ്പം, ആയുധധാരികളായി, ഇരുവരും കാട്ടിൽ കയറി, അനേകം കാട്ടുമൃഗങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞ അത്യന്തം വലിയ ഒരു വനത്തിലൂടെ വേട്ടയാടാൻ പോകുന്നു. അവിടെ, അർജ്ജുനൻ തന്റെ അമ്പുകൾ ഉപയോഗിച്ച് കടുവ, പന്നി, കാട്ടുപോത്ത്, കാട്ടുപോത്ത്, സരഭം, കാട്ടു കാള, കാട്ടുപോത്ത്, മാൻ, മുയൽ, ഉരുളൻ തുടങ്ങിയ മൃഗങ്ങളെ വധിച്ചു. ഉപവാസം കഴിഞ്ഞു, ആ മൃഗങ്ങളെ ഉത്സവം അടുത്തു വരികയാൽ രാജാവിനോട് അർപ്പിക്കാൻ സേവകർ കൊണ്ടു പോയി. വേട്ടയിൽ ക്ഷീണിച്ചും ദാഹം കൊണ്ടും അർജ്ജുനൻ യമുനാനദിയിലേക്ക് പോയി. അവിടെ, രണ്ട് വീരന്മാർ ശുദ്ധീകരണം നടത്തി, തണുത്ത വെള്ളം കുടിച്ചു. അപ്പോൾ, അവർക്ക് സമീപത്ത് സുന്ദരിയായ ഒരു യുവതിയെ കാഴ്ചയായി. അവളെ സമീപിച്ച്, അർജ്ജുനൻ, കൃഷ്ണന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം, അവളോട് ചോദിച്ചു: “നീ ആരാണ്, സുന്ദരീ? ആരുടെ മകളാണ്? എവിടുനിന്നാണ് വരുന്നത്? എന്താണ് ഉദ്ദേശം? ഭർത്താവിനെ തേടിയാണെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു. എല്ലാം പറയൂ.” അപ്പോൾ ആ സുന്ദരിയായ കാളിന്ദി പറഞ്ഞു: “ഞാൻ സൂര്യദേവന്റെ മകളാണ്. ഭർത്താവിനെ തേടി ഞാൻ കഠിന വ്രതങ്ങൾ അനുഷ്ഠിക്കുന്നു. വിഷ്ണുവിനെ, അനുഗ്രഹദായകനെ, ഭർത്താവായി ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ശ്രീയുടെ ആധാരനായ മുകുന്ദൻ മാത്രം എന്റെ ഭർത്താവാകണം. ഞാൻ യമുനാനദിയിൽ, എന്റെ അച്ഛൻ നിർമ്മിച്ച അരമനയിൽ താമസിക്കുന്നു. അച്യുതനെ കാണുന്നതുവരെ അവിടെ തന്നെയാണ് എന്റെ വാസം.” അർജ്ജുനൻ ഈ കാര്യം വാസുദേവനോട് അറിയിച്ചു. കൃഷ്ണൻ അതറിഞ്ഞ് കാളിന്ദിയെ രഥത്തിൽ ഇരുത്തി, അവളെ യുദ്ധിഷ്ഠിരന്റെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുപോയി. തുടർന്ന്, കൃഷ്ണൻ പാണ്ഡവന്മാർക്കായി അത്ഭുതകരമായ ഒരു നഗരം നിർമ്മിക്കാൻ വിശ്വകർമയെ നിയോഗിച്ചു. അങ്ങനെയാണ് ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥം അത്ഭുതങ്ങളോടെ പണിതത്. അവിടെ താമസിച്ച കൃഷ്ണൻ, തന്റെ ജനങ്ങളെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ അർജ്ജുനന്റെ രഥസാരഥിയായി മാറി, ഖണ്ഡവവനം അഗ്നിദേവനു സമർപ്പിച്ചു. അഗ്നി ദേവൻ സന്തോഷിച്ചു, അർജ്ജുനന് ഒരു വില്ലും, വെള്ള കുതിരകളുള്ള രഥവും, രണ്ട് അക്ഷയമായ അമ്പച്ചൂണ്ടുകളും, ദുർജ്ജയമായ കാവചവും, ദിവ്യായുധങ്ങളും സമ്മാനിച്ചു. അഗ്നിയിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കപ്പെട്ട മായാസുരൻ, സൗഹൃദം സൂചിപ്പിച്ച്, ഒരു മഹാസഭാമന്ദപം പണിതു നൽകി. അതിൽ ദുര്യോധനൻ വെള്ളം ഭൂമിയാണെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ച് അകമ്പടിയായി. ശേഷം, കൃഷ്ണൻ അനുജ്ഞാനുമതി വാങ്ങി, സത്യകി മുതലായവരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, ദ്വാരകയിലേക്ക് മടങ്ങി. അവിടെ, ഉത്തമമായ സമയത്തും ഘട്ടത്തിലും, കാളിന്ദിയെ വിവാഹം ചെയ്തു, ജനങ്ങളിൽ പരമാനന്ദം വിതറി. അതിനുശേഷം, അവന്തി രാജാക്കന്മാരായ വിന്ദനും അനുവിന്ദനും, ദുര്യോധനന്റെ അനുകൂലികളായവർ, കൃഷ്ണനോട് ആകൃഷ്ടയായ അവരുടെ സഹോദരിയായ മിത്രാവിന്ദയെ സ്വയംവരത്തിൽ ഭർത്താവായി തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ അനുവദിച്ചില്ല. എന്നാൽ, കൃഷ്ണൻ, എല്ലാ രാജാക്കന്മാരും നോക്കി നിൽക്കേ, തന്റെ അച്ഛന്റെ സഹോദരിയും മുഖ്യരാജ്ഞിയുടെ മകളുമായ മിത്രാവിന്ദയെ ബലാൽക്കാരം കൊണ്ടുപോയി. പിന്നീട്, കോസല ദേശത്തിലെ ധർമ്മനിഷ്ഠനായ രാജാവായ നാഗ്നജിത് എന്ന രാജാവിന്റെ മകളായ സത്യാ, അഥവാ നാഗ്നജിതിയെക്കുറിച്ച് പറയപ്പെടുന്നു. അവളെ വിവാഹം ചെയ്യാൻ ഏത് രാജാക്കന്മാർക്കും സാധിക്കില്ലായിരുന്നു, കാരണം ഏഴു ക്രൂരവും കൊമ്പുകുത്തിലും അജയ്യരുമായ കാളകളെ കീഴടക്കേണ്ടി വരും. ഈ മത്സരത്തിൽ വിജയിക്കാൻ സാധിക്കുമെന്നു കേട്ട കൃഷ്ണൻ, സാത്വതവംശത്തിലെ പ്രഭു, വലിയ സൈന്യത്തോടൊപ്പം കോസലയിലേക്കു പുറപ്പെട്ടു. രാജാവു സന്തോഷത്തോടെ, കൃഷ്ണനെ ആദരപൂർവ്വം സ്വീകരിച്ചു, അർഹമായ സ്നേഹവും ആദരവും നൽകി. സ്വപ്നത്തിൽ കണ്ട ഭർത്താവായ കൃഷ്ണൻ എത്തിയതായി മനസ്സിലാക്കി, സത്യാ ഭഗവാനെ ഭർത്താവായി ലഭിക്കണമെന്ന പ്രതിജ്ഞയിൽ ആത്മാർത്ഥമായി പ്രാർത്ഥിച്ചു: “എന്റെ വ്രതം സത്യമായെങ്കിൽ, ഈ പുരുഷൻ എന്റെ ഭർത്താവാകട്ടെ, എന്റെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റട്ടെ.” “ലക്ഷ്മിയും ബ്രഹ്മാവും ശിവനും ലോകപാലകരും, അവന്റെ പാദധൂളി തലയിൽ ധരിക്കുന്നവനാണ് ഈ കൃഷ്ണൻ. അവൻ തന്റെ ഇഷ്ടത്തിനായി കടലിൽ പാലത്തുണ്ടാക്കിയവൻ. ഇങ്ങനെയൊരു പ്രഭുവിനെ ഞാൻ എങ്ങനെ പ്രീതിപ്പെടുത്തും?” എന്നായിരുന്നു അവളുടെ ഭാവം. പുനരാഘോഷത്തോടെ നാരായണൻ പറഞ്ഞു: “എനിക്ക് എന്ത് കുറവാണ്? ഞാൻ സ്വയം പരിപൂർണ്ണനാണ്. എനിക്ക് ചെറിയതൊന്നും ആവശ്യമില്ല.” ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: കൃഷ്ണൻ ആനന്ദത്തോടെ ഇരിപ്പിടം സ്വീകരിച്ചു, മേഘഗംഭീരമായ ശബ്ദത്തിൽ, കുരുകുലജാതനായ രാജാവിനോട് പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു: “രാജാവേ, ക്ഷത്രിയൻ തന്റെ ധർമ്മം അനുസരിച്ച് ജീവിക്കുമ്പോൾ ഭിക്ഷയെടുക്കുന്നത് സന്യാസിമാർ അപലപിക്കുന്ന കാര്യമാണ്. എങ്കിലും, നിങ്ങളുടെ സൗഹൃദം ആഗ്രഹിച്ച്, ഞാൻ നിങ്ങളുടെ മകളെ ചോദിക്കുന്നു. ഞങ്ങൾ കന്യാശുല്കം നൽകാറില്ല.” അപ്പോൾ രാജാവു പറഞ്ഞു: “പ്രഭോ, ശ്രീദേവി എന്നും വസിക്കുന്ന, എല്ലാ ഗുണങ്ങളുടെയും ആധാരമായ നിങ്ങളുടെ പോലെ ഉത്തമനായ വരൻ എന്റെ മകളുടെ ഭർത്താവായി വരാൻ ആരുണ്ട്? എന്നാൽ, ഞങ്ങൾ മുമ്പ് തീരുമാനിച്ചിരിക്കുന്നു—കാളകളെ കീഴടക്കുന്നവനാണ് എന്റെ മകളെ വിവാഹം ചെയ്യേണ്ടത്.” “ഈ ഏഴു കാളകളും അന്ധ്രാളും ക്രൂരവുമാണ്. അവയെ കീഴടക്കാൻ ശ്രമിച്ച രാജകുമാരന്മാരെ അവ പരാജയപ്പെടുത്തി പരിക്കേൽപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. കൃഷ്ണാ, നീയാണെങ്കിൽ അവയെ കീഴടക്കൂ. അങ്ങനെയെങ്കിൽ, എന്റെ മകളെ ഭർത്താവായി നീ സ്വീകരിക്കാം.” ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട കൃഷ്ണൻ വസ്ത്രം കെട്ടി, ഏഴു രൂപങ്ങളായി ഭാവിച്ചു, കളിപ്പോലെയാവേ കാളകളെ കീഴടക്കി. അവയുടെ അഹങ്കാരവും ശക്തിയും തകർത്തു, ചങ്ങലകൊണ്ട് അവയെ കുട്ടികൾ മരക്കൊല്ലി വലിച്ചുപോലെ വലിച്ചു കൊണ്ടുപോയി. രാജാവ് അത്ഭുതത്തോടെയും ആനന്ദത്തോടെയും, തന്റെ മകളെ കൃഷ്ണനു നൽകി. കൃഷ്ണൻ യഥാനീതി പ്രകാരം അവളെ വിവാഹം ചെയ്തു. രാജകുമാരന്മാർക്ക് കൃഷ്ണൻ മരുമകനായതിൽ രാജ്ഞിമാർ പരമാനന്ദം അനുഭവിച്ചു, വലിയ ഉത്സവം നടന്നു. ശംഖങ്ങൾ, മദ്ദളങ്ങൾ, ബേരികൾ മുഴങ്ങി; ഗാനങ്ങളും വാദ്യങ്ങളും മുഴങ്ങി; ബ്രാഹ്മണർ ആശീർവാദങ്ങൾ നൽകി; പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും മനോഹരമായ വസ്ത്രങ്ങളും ഹാരങ്ങളും ആഭരണങ്ങളും ധരിച്ച് ആനന്ദിച്ചു. കൃഷ്ണൻ പണമായും സമ്മാനമായും പതിനായിരം പശുക്കളും, മൂവായിരം ആഭരണങ്ങളാലും മനോഹരവസ്ത്രങ്ങളാലും അലങ്കൃതമായ യുവതികളെയും നൽകി.