ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ഒരിക്കൽ, യുയുധാനനും മറ്റു അനുയായികളുമായി അലങ്കരിച്ച പരമപുരുഷൻ, പാണ്ഡവരെ കാണാൻ ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥത്തിൽ എത്തി. ലോകത്തിലെ എല്ലാം ഭവനാധിപനായ മുകുന്ദൻ എത്തിയപ്പോൾ, ധീരരായ പാണ്ഡുവിൻ പുത്രന്മാർ എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് എഴുന്നേറ്റു, ജീവൻ തന്നെ തിരിച്ചുവന്നതുപോലെ. അച്യുതനെ അങ്ങോട്ടു ചേർത്ത് പിടിച്ച പാണ്ഡവന്മാർ, അവന്റെ ശരീരത്തിന്റെ സ്പർശത്തിൽ എല്ലാ കഷ്ടതകളിൽ നിന്നുമുള്ള മോചനം അനുഭവിച്ചു, സ്നേഹവും പുഞ്ചിരിയുമുള്ള മുഖം നോക്കി ആനന്ദിച്ചു. യുദിഷ്ഠിരനും ഭീമനും കാൽപാദങ്ങളിൽ വന്ദനം അർപ്പിച്ച ശേഷം, അർജുനനെ അച്യുതൻ ചേർത്ത് പിടിച്ചു; സഹോദരന്മാരായ യമയും സുഭദ്രയും അദ്ദേഹത്തോട് ആദരപൂർവ്വം ബഹുമാനിച്ചു. പുതുതായി വിവാഹം കഴിച്ച കൃഷ്ണാ, അല്പം ലജ്ജയോടെ, മുഖ്യാസനത്തിൽ ഇരുന്ന കൃഷ്ണനെ സമീപിച്ചു, ബഹുമാനപൂർവ്വം വന്ദനം ചെയ്തു. അതുപോലെ, സത്യകിയും പാണ്ഡവന്മാരിൽ നിന്ന് ആദരപൂർവ്വം ബഹുമാനം ലഭിച്ചു, സ്നേഹപൂർവ്വം സദസിൽ ഇരുന്നു; മറ്റു അനുയായികളും സമീപം ഇരുന്നു. കൃഷ്ണൻ കുന്തിയെ സമീപിച്ചു, വന്ദനം അർപ്പിച്ചു; കുന്തി, ആഴത്തിലുള്ള സ്നേഹത്തിൽ കണ്ണുനിറയെ വെള്ളംകൊണ്ട്, കൃഷ്ണനെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു. അവൻ അവളുടെ daughters-in-law, സഹോദരി, ബന്ധുക്കൾ എന്നിവരുടെ ക്ഷേമം അന്വേഷിച്ചു. കുന്തി, അനേകം കഷ്ടതകൾ ഓർത്ത്, അതിൽനിന്നുള്ള ആത്മസാക്ഷാത്കാരവും ഓർത്ത്, സ്നേഹത്തിൽ ശബ്ദം അടച്ചു, കണ്ണിൽ കണ്ണീർ നിറച്ച് കൃഷ്ണനോട് പറഞ്ഞു: "നമ്മുടെ ക്ഷേമം അപ്പോൾ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ, ഒരു രക്ഷകൻ ലഭിച്ചപ്പോൾ; ബന്ധുക്കളെ ഓർത്ത്, കൃഷ്ണാ, എന്റെ സഹോദരൻ നിന്നിലേക്ക് അയച്ചു." "നീ, എല്ലാവർക്കും സ്നേഹിതനും ആത്മാവുമായവൻ, 'നമ്മളും മറ്റുള്ളവരും' എന്ന ഭ്രമം ഇല്ല; എങ്കിലും ഹൃദയത്തിൽ വസിക്കുന്ന നീ, ഓർമ്മിക്കുന്നവരുടെ ദുഃഖം എല്ലാം നീയൊടുവിൽ നീക്കം ചെയ്യുന്നു." യുദിഷ്ഠിരൻ പറഞ്ഞു: "നമ്മൾ എന്തെങ്കിലും നല്ലത് ചെയ്യാൻ ബാക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ടോ? എനിക്കറിയില്ല, കൃഷ്ണാ; യോഗശാസ്ത്രത്തിൽ പ്രാവീണ്യം ഉള്ളവർ പോലും ദുർലഭമായി കാണുന്ന നിന്നെ, അൽപബുദ്ധിയുള്ള ഞങ്ങൾ കാണാൻ കഴിഞ്ഞു." രാജാവിന്റെ അഭ്യർത്ഥനയാൽ, കൃഷ്ണൻ അവിടെ അനേകം മാസങ്ങൾ താമസിച്ചു, ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥത്തിലെ ജനങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾ ആനന്ദിപ്പിച്ചു. ഒരു ദിവസം, വിജയി അർജുനൻ, ഹനുമാന്റെ പതാകയുള്ള രഥം കയറി, ഗാണ്ഡീവം, അക്ഷയ ബാണകൂറ്റങ്ങൾ എടുത്തു. കൃഷ്ണനോടൊപ്പം, സമ്പൂർണ്ണ ആയുധധാരിയായ്, അനേകം വന്യജീവികളാൽ നിറഞ്ഞ വലിയ വനത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു, ശത്രുവിന്റെ വീരന്മാരെ നശിപ്പിക്കുന്ന അർജുനൻ വേട്ടയാടാനായി. അവൻ, തന്റെ അക്ഷയ ബാണങ്ങൾ കൊണ്ട്, കടുവകൾ, കാട്ടുപന്നികൾ, കാട്ടുപോത്തുകൾ, കാട്ടുമാൻ, ശരഭങ്ങൾ, കാട്ടുപോത്തുകൾ, കാട്ടുരൈനോ, മാൻ, കാട്ടുപൂച്ച, കാട്ടുപന്നി എന്നിവയെ വേട്ടയാടി. അനുയായികൾ അവയെ ഉത്സവം അടുത്തിരുന്ന രാജാവിന് സമർപ്പിച്ചു; അർജുനൻ ദാഹവും തളർച്ചയും അനുഭവിച്ച് യമുനയിലേക്ക് പോയി. അവിടെ, ശുദ്ധീകരണ ക്രിയകൾ നടത്തി, ശുദ്ധജലം കുടിച്ചു, ആ മഹാവീരന്മാരായ കൃഷ്ണനും അർജുനനും, സമീപം അലഞ്ഞു നടന്ന ആകർഷകമായ ഒരു യുവതിയെ കണ്ടു. അർജുനൻ, കൃഷ്ണന്റെ അഭ്യർത്ഥന പ്രകാരം, ആ മഹിളയെ സമീപിച്ചു, അവളോട് ചോദിച്ചു: "നീ ആരാണ്, കട്ടിയുള്ള കെട്ടിയുള്ളവളേ? ആരുടെ മകളാണ്, എവിടെ നിന്നാണ് വന്നത്? എന്താണ് ഉദ്ദേശം? ഭർത്താവിനെ തേടുകയാണ് എന്നെ തോന്നുന്നു. എല്ലാം പറയു, മനോഹരയേ." ശ്രീ കാളിന്ദി പറഞ്ഞു: "ഞാൻ സൂര്യദേവന്റെ മകളാണ്, ഭർത്താവിനെ തേടി വരുന്നു; വിഷ്ണുവിനെ, വരദായകനെ ഭർത്താവായി ആഗ്രഹിച്ച്, കഠിന വ്രതങ്ങൾ അനുഷ്ഠിച്ചു. ശ്രീയുടെ ആധാരമായ മുകുന്ദൻ എന്നെ അനുകൂലിക്കട്ടെ; ഓര്മയില്ലാത്തവരുടെ അഭയം ആയവൻ. കാളിന്ദിയെന്ന പേരിൽ ഞാൻ യമുനയുടെ ജലത്തിൽ, എന്റെ പിതാവിന്റെ നിർമ്മിച്ച കൊട്ടാരത്തിൽ വസിക്കുന്നു, അച്യുതനെ കാണുവോളം." അർജുനൻ ഈ കാര്യം വാസുദേവനോട് പറഞ്ഞു; കൃഷ്ണൻ മനസ്സിലാക്കി, കാളിന്ദിയെ രഥത്തിൽ കയറ്റി, യുദിഷ്ഠിരന്റെ അടുക്കളേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. കൃഷ്ണൻ, നിർദ്ദേശപ്രകാരം, പൃഥയുടെ പുത്രന്മാർക്കായി അത്ഭുതകരമായ നഗരത്തെ വിശ്വകർമൻറെ കൈകളിൽ നിർമ്മിപ്പിച്ചു. തന്റെ ജനത്തെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ, കൃഷ്ണൻ അവിടെ താമസിച്ചു; പിന്നീട് അർജുനന്റെ രഥസാരഥിയായി, ഖണ്ഡവവനത്തെ അഗ്നിക്ക് സമർപ്പിച്ചു. അഗ്നി തൃപ്തനായി, അർജുനന്‍ ഒരു വില്ലും, വെള്ള കുതിരകളുള്ള രഥവും, രണ്ട് അക്ഷയ ബാണകൂറ്റങ്ങളും, ദുർജയമായ കവചവും, ദൈവായുധങ്ങളും നൽകി. മായ, അഗ്നിയിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ട്, സൗഹൃദത്തിന്റെ അടയാളമായി വലിയ സദസ്സ് നൽകി, അതിൽ ദുര്യോധനൻ ജലത്തെ ഭൂമിയായി തെറ്റിദ്ധരിച്ചു. കൃഷ്ണൻ, അനുമതി ലഭിച്ച്, സുഹൃത്തുക്കളുടെയും അന്യാനുയായികളുടെയും അംഗീകാരത്തോടെ, വീണ്ടും സത്യകിയെയും മറ്റുള്ളവരെയും കൂട്ടി ദ്വാരകയിലേക്ക് തിരിച്ചു. തുടർന്ന്, ഉത്തമകാലവും ഘട്ടവും വരുമ്പോൾ, കാളിന്ദിയെ വിവാഹം ചെയ്തു, തന്റെ ജനങ്ങളിൽ പരമാനന്ദം പടർത്തി, ഉത്തമഫലങ്ങൾ നൽകി. വിന്ദയും അനുവിന്ദയും, അവന്തിയുടെ രാജകുമാരന്മാർ, ദുര്യോധനന്റെ അനുയായികൾ, കൃഷ്ണയോട് ആകർഷിതയായ സ്വന്തം സഹോദരിയെ സ്വയംവരത്തിൽ ഭർത്താവിനെ തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ തടഞ്ഞു. രാജാവേ, കൃഷ്ണൻ, രാജ്ഞിയുടെ മകളും തന്റെ പിതാവിന്റെ സഹോദരിയുടെ മകളുമായ മിത്രവിന്ദയെ, എല്ലാ രാജാക്കന്മാരും നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ, ബലാൽക്കാരം ഏറ്റെടുത്തു. കോശല ദേശത്തിലെ നാഗ്നജിത് എന്ന ധർമ്മശീലനായ രാജാവ്, സത്യയെന്ന മകളെ (നാഗ്നജിതി) ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ രാജകുമാരിയെ നേടാൻ ഏതു രാജാക്കന്മാർക്കും കഴിയില്ലായിരുന്നു, ഏഴു ഭയങ്കരമായ, മൂർച്ചയുള്ള, അജയമായ കാളകളെ കീഴടക്കിയാൽ മാത്രമേ. കാളുകളുടെ സമ്മാനം നേടാൻ കഴിയുമെന്ന് കേട്ട കൃഷ്ണൻ, സാത്വതരുടെ ആധിപതി, വലിയ സൈന്യവുമായി കോശല നഗരത്തിലേക്ക് പോയി. കോശലരാജാവ് സന്തോഷത്തോടെ, എഴുന്നേറ്റു, കൃഷ്ണനെ ബഹുമാനപൂർവ്വം സദസിൽ ഇരുത്തി, യഥാക്രമം ആദരിച്ചു. സ്വപ്നത്തിൽ ആഗ്രഹിച്ച ഭർത്താവായ കൃഷ്ണൻ എത്തിയതിൽ സത്യാ സന്തോഷംകൊണ്ട്, "എന്റെ വ്രതം സത്യമായാൽ, ഈ മനുഷ്യൻ എന്റെ ഭർത്താവായി, എന്റെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റട്ടെ," എന്നുതോന്നി. "ലക്ഷ്മി, ബ്രഹ്മ, ശിവ, ലോകപാലന്മാർ, കൃഷ്ണന്റെ പാദധൂളി തങ്ങളുടെ തലയിൽ വഹിക്കുന്നു; സ്വയം സങ്കൽപ്പത്തിൽ, തന്റെ കളിയിൽ, കൃഷ്ണൻ പാലം നിർമ്മിച്ചു; ഇങ്ങനെയുള്ള കൃഷ്ണൻ എങ്ങിനെയാണ് എന്നിൽ തൃപ്തി കാണുന്നത്?" പുനഃപൂജനം സ്വീകരിച്ച നാരായണൻ, വിശ്വത്തിന്റെ ആധിപതി, "ഞാനൊരുപാട് സന്തോഷം നിറഞ്ഞവനാണ്; ചെറിയതൊന്നും എനിക്ക് വേണ്ടതല്ല," എന്നതുപോലെ, കുരുകുലവംശജനോടു പുഞ്ചിരിയോടെ, മേഘഗംഭീരമായ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: "രാജാവേ, ക്ഷത്രിയൻ തന്റെ ധർമ്മം അനുസരിച്ചാൽ ഭിക്ഷ ചോദിക്കുന്നത് സന്യാസികൾ അപലപിക്കുന്നു; എങ്കിലും, സ്നേഹത്തിനായി ഞാൻ കന്യയെ അഭ്യർത്ഥിക്കുന്നു, വധൂവിലക്ക് വേണ്ടി അല്ല; ഞങ്ങൾ വധൂവില നൽകുന്നവരല്ല.