ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ജാംബവാൻ്റെ ഗുഹയിൽ നിന്ന് രത്നം തിരിച്ച് പിടിക്കാൻ ഞാൻ വന്നതാണെന്ന്, കുരംഗങ്ങളുടെ രാജാവേ, ഞാൻ തെറ്റായ ആരോപണത്തിൽ നിന്ന് എന്റെ നിർദോഷിത്വം തെളിയിക്കാൻ ഈ രത്നം കൊണ്ടാണ് ഞാൻ ഇവിടെ എത്തിയത് എന്ന് കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു. ഇതു കേട്ട ജാംബവാൻ അതീവ സന്തോഷത്തോടെ തന്റെ സ്വന്തം മകളായ ജാംബവതിയെയും ആ രത്നത്തെയും കൃഷ്ണനു ആദരപൂർവ്വം സമർപ്പിച്ചു. കൃഷ്ണൻ ഗുഹയിൽ കടന്നതും പുറത്ത് വരാത്തതും കണ്ട ജനങ്ങൾ ഇരുപത് ദിവസം ദുഃഖത്തോടെ കാത്തുനിന്നു, പിന്നെ നിരാശരായി നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. കൃഷ്ണൻ പുറത്തു വരാത്ത വിവരം കേട്ട ദേവകി, രുക്മിണി, വസുദേവൻ, സുഹൃത്തുക്കളും ബന്ധുക്കളുമൊക്കെ ദുഃഖത്തിലായി. ദ്വാരകയിലെ ജനങ്ങൾ സത്രാജിതിനെ ശപിച്ചു; കൃഷ്ണന്റെ വിവരമറിവാൻ അവർ ചന്ദ്രഭാഗയായ ദുർഗാദേവിയെ സമീപിച്ചു. ജനങ്ങൾ ദേവിയെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ചതിനാൽ, ദേവി അവരെ അനുഗ്രഹിച്ച് ഉപദേശിച്ചു. അതിനുശേഷം തന്റെ ലക്ഷ്യം പൂർത്തിയാക്കി ഭാര്യയോടൊപ്പം ഹരി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു, എല്ലാവർക്കും ആനന്ദം പകർന്നു. ഹൃഷീകേശനെ രത്നം അണിഞ്ഞും ഭാര്യയോടൊപ്പം മടങ്ങിയെത്തുന്നതു കണ്ട എല്ലാവരും, മരണം വരെ പോയവൻ തിരിച്ചുവന്നതുപോലെ, അത്യന്തം ഉത്സാഹത്തോടെ ആഘോഷിച്ചു. അതിനുശേഷം കൃഷ്ണൻ സത്രാജിതിനെ രാജസഭയിൽ വിളിച്ചുവരുത്തി, രത്നം തിരിച്ച് കിട്ടിയ കഥ എല്ലാവർക്കും പറഞ്ഞു, രത്നം സത്രാജിതിന് തിരികെ നൽകി. അത്യന്തം ലജ്ജയോടെ, സത്രാജിത് തലകുനിച്ചുകൊണ്ട് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി, തന്റെ തെറ്റായ പ്രവൃത്തിയിൽ നിന്ന് മാനസികവേദന അനുഭവിച്ചു. അത്യധികം ഖേദത്തിലും മനസ്സിൽ കലഹത്തിലും പെടുന്ന സത്രാജിത്, “എങ്ങനെ ഞാൻ ഈ പാപത്തിൽ നിന്ന് മോചനം നേടും? എങ്ങനെ അച്യുതനെ സന്തോഷിപ്പിക്കും?” എന്നും “എന്ത് ചെയ്താൽ ജനങ്ങൾ എന്നെ ധനലോലനും മൂഢനും ചുരുങ്ങിയ മനസ്സുള്ളവനും എന്നു ശപിക്കാതെ, ധാർമികനെന്നു കരുതും?” എന്നും ആലോചിച്ചു. “എന്റെ മകളെയും ഈ രത്നത്തെയും കൃഷ്ണനു സമർപ്പിക്കാം; ഇതാണ് അവനെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ യുക്തമായ മാർഗം; വേറൊന്നുമില്ല,” എന്നുറച്ച്, സത്രാജിത് സ്വന്തം കയ്യാൽ തന്റെ ഗുണവതിയായ മകളും രത്നവും കൃഷ്ണനു സമർപ്പിച്ചു. അതിനുശേഷം കൃഷ്ണൻ, ഗുണത്തിലും സൗന്ദര്യത്തിലും പ്രശസ്തയായ സത്യഭാമയെ യോഗ്യമായി വിവാഹം ചെയ്തു. എന്നാൽ കൃഷ്ണൻ, “ഞങ്ങൾ ഈ രത്നം സ്വീകരിക്കുന്നില്ല, രാജാവേ. നീ ദേവഭക്തനായതുകൊണ്ട് അതു നിന്റെ കൈവശം വയ്ക്കുക; അതിന്റെ ഗുണഫലം ഞങ്ങൾ പങ്കുവെക്കും,” എന്നു പറഞ്ഞു. ഒരു ദിവസം, ശുകമുഖൻ പറഞ്ഞു: പരികരങ്ങളോടുകൂടി അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട പരമപുരുഷനായ കൃഷ്ണൻ, യു്യധാനനോടു കൂടെ, പാണ്ഡവരെ കാണാൻ ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥത്തിലേക്ക് പോയി. ലോകാധിപതിയായ മുകുന്ദനെ വരവേൽക്കുന്നത് കണ്ട ധീരനായ പാണ്ഡുപുത്രന്മാർ ഒരുമിച്ചു എഴുന്നേറ്റു; ജീവൻ തന്നെ തിരിച്ചുവന്നതുപോലെ അവർക്കു തോന്നി. അച്യുതനെ അങ്ങേർത്ത് ചേർത്ത് പിടിച്ചപ്പോൾ, അവൻ്റെ സ്പർശത്തിൽ എല്ലാ ദുഃഖങ്ങളും മാറി, അവൻ്റെ സ്നേഹപൂർണ്ണമായിരിയ്ക്കുന്ന മുഖം കണ്ടു അവർ ആനന്ദിച്ചു. യുധിഷ്ഠിരന്റെയും ഭീമന്റെയും പാദങ്ങളിൽ കൃപാപൂർവ്വം നമസ്കരിച്ചു, അർജുനനെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു, ഇരട്ടന്മാരാൽ ആദരിക്കപ്പെട്ടു. പുതിയതായി വിവാഹിതയായ കുറച്ചു ലജ്ജാശീലയുള്ള ദ്രൗപദി, മുഖ്യാസനത്തിൽ ഇരിക്കുന്ന കൃഷ്ണനെ ആദരപൂർവ്വം വന്ദിച്ചു. അതുപോലെ തന്നെ സത്യകിയും പാണ്ഡവന്മാരാൽ ആദരിക്കപ്പെട്ടു, ഇരുന്നവരും മറ്റു ആദരിക്കപ്പെട്ടവരും സമീപം ഇരുന്ന്. കൃഷ്ണൻ കുന്തിയെ സമീപിച്ചു, അവളെ വന്ദിച്ചു; ആഴമുള്ള സ്നേഹത്തിൽ കണ്ണുനിറഞ്ഞു അവൾ അവനെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു; അവളുടെ ക്ഷേമം, മരുമക്കളുടെ ക്ഷേമം, സഹോദരിയുടെ ക്ഷേമം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് കൃഷ്ണൻ ചോദിച്ചു. കുന്തി, അനേകം കഷ്ടങ്ങൾ ഓർത്ത്, ദുഃഖങ്ങൾക്കുശേഷം മനസ്സിൽ ഉദിച്ച ആത്മദർശനം ഓർത്ത്, സ്നേഹത്താൽ ശബ്ദം തടഞ്ഞു, കണ്ണുനിറഞ്ഞ് കൃഷ്ണനോട് പറഞ്ഞു: “നമുക്ക് രക്ഷകൻ ലഭിച്ചപ്പോൾ മാത്രമാണ് നമുക്ക് ക്ഷേമം ഉണ്ടായത്; ബന്ധുക്കളെ ഓർക്കുമ്പോൾ, കൃഷ്ണാ, എന്റെ സഹോദരൻ നിന്നെ സമീപിച്ചു.” “നീ എല്ലാവരുടെയും സുഹൃത്തും ആത്മാവും ആകയാൽ, നിനക്കു ഞങ്ങളെന്നോ മറ്റുള്ളവരെന്നോ വ്യത്യാസമില്ല; എങ്കിലും ഹൃദയത്തിൽ നിവാസം ചെയ്യുന്ന നീ, നിന്നെ ഓർക്കുന്നവരുടെ ദുഃഖങ്ങൾ എല്ലാം നീക്കുന്നു.” യുധിഷ്ഠിരൻ ചോദിച്ചു: “നമുക്ക് എന്ത് പുണ്യം ബാക്കി വച്ചിട്ടില്ല? ഞങ്ങൾ വലിയ ജ്ഞാനികൾ അല്ല, എന്നാൽ യോഗശ്രേഷ്ഠന്മാർക്കും ദുർലഭനായ ഭഗവാനെ ഞങ്ങൾ കണ്ടിരിക്കുന്നു.” രാജാവിന്റെ അപേക്ഷ പ്രകാരം കൃഷ്ണൻ അവിടെ അനേകം മാസങ്ങൾ താമസിച്ചു, ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥവാസികളുടെ കണ്ണുകൾ ആനന്ദിപ്പിച്ചു. ഒരു ദിവസം, ജയധ്വജമായ ഹനുമാൻ പതാകയുള്ള രഥത്തിൽ കയറി, അർജുനൻ തന്റെ ഗാണ്ഡീവം, അക്ഷയ ബാണക്കൂമ്പാരങ്ങൾ എടുത്തു. കൃഷ്ണനോടൊപ്പം മുഴുവൻ ആയുധധാരിയായി, അവൻ വന്യജീവികൾ നിറഞ്ഞ വലിയ കാടിലേക്ക് കയറി, വിനോദത്തിനായി. അവിടെ, അർജുനൻ തന്റെ ബാണങ്ങൾ കൊണ്ട് കടുവ, പന്നി, കാട്ടുപോത്ത്, കുരങ്ങു, ശരഭം, കാട്ടുപോത്ത്, കുരുമുളക്, മൃഗങ്ങൾ, മുയൽ, ഉരുവൻ എന്നിവയെ വേട്ടയാടിച്ചു. ആ പവിത്രമായ മൃഗങ്ങൾ സേവകർ ഉത്സവത്തിനായി രാജാവിനടുത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി; ദാഹിച്ചും ക്ഷീണിച്ചും അർജുനൻ യമുനയിലേക്കു പോയി. അവിടെ, ശുദ്ധജലത്തിൽ ശുദ്ധികർമ്മം നടത്തി കുടിച്ച ശേഷം, മഹാബലികളായ കൃഷ്ണനും അർജുനനും സമീപം സുന്ദരിയായ ഒരു യുവതിയെ കാണിച്ചു. ആ മഹാഭാഗ്യശാലിയായ, ഭംഗിയുള്ള യുവതിയെ സമീപിച്ചു, അർജുനൻ കൃഷ്ണന്റെ അഭ്യർത്ഥന പ്രകാരം അവളോട് ചോദിച്ചു: “നീ ആരാണ്, സുന്ദരിയായവളേ? ആരുടെ മകളാണു? എവിടുനിന്നാണ് വന്നത്? എന്താണ് ഉദ്ദേശം? ഭർത്താവിനെ അന്വേഷിക്കുകയാണ് എന്നു തോന്നുന്നു. എല്ലാം പറയൂ.” ശ്രീ കാളിന്ദി പറഞ്ഞു: “ഞാൻ സൂര്യദേവന്റെ മകളാണ്, ഭർത്താവിനെ അന്വേഷിക്കുന്നു; വിഷ്ണുവിനെ, വരദായകനെ, ഭർത്താവായി ആഗ്രഹിച്ച്, കഠിനതപസ്സു ചെയ്യുന്നു. ശ്രീയുടെ വാസസ്ഥലമായ അവനെ ഒഴികെ മറ്റാരെയും ഞാൻ ഭർത്താവായി സ്വീകരിക്കില്ല; ആ ഭാഗ്യശാലിയായ മുകുന്ദൻ, അഭയാർത്ഥികൾക്ക് അഭയസ്ഥാനം നൽകുന്നവൻ, എന്നിൽ പ്രസന്നനാകട്ടെ. കാളിന്ദി എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഞാൻ, യമുനാനദിയിലെ വെള്ളത്തിൽ, പിതാവിന്റെ നിർമാണമായ ഭവനത്തിൽ, അച്യുതനെ കാണുന്നതുവരെ താമസിക്കുന്നു.” അർജുനൻ ഈ വൃത്താന്തം വാസുദേവനോട് പറഞ്ഞു; അവൻ അതു മനസ്സിലാക്കി, കാളിന്ദിയെ രഥത്തിൽ ഇരുത്തി, രാജാവ് യുധിഷ്ഠിരന്റെ അടുത്തേക്ക് കൊണ്ടു പോയി. കൃഷ്ണൻ നിർദ്ദേശപ്രകാരം, പൃഥാപുത്രന്മാർക്കായി അത്ഭുതകരമായ നഗരമൊരുക്കി, വിശ്വകർമാവിനെ കൊണ്ട് അതു നിർമ്മിപ്പിച്ചു. അവിടെയിരുന്ന് തന്റെ ജനങ്ങളെ സന്തോഷിപ്പിക്കാനാഗ്രഹിച്ച്, കണ്ഢവവനം അഗ്നിദേവനു നൽകാനായി കൃഷ്ണൻ അർജുനന്റെ രഥസാരഥിയായി.