ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ലങ്കയുടെ കീര്ത്തി പ്രകാശിപ്പിക്കുകയും, ആസുരവീരന്മാരുടെ തലകൾ ഭൂമിയിൽ വീഴുകയും, സമുദ്രം വികലിപ്പിക്കുകയും, അതിൽ ഒരു പാലം പണിയപ്പെടുകയും ചെയ്തത്, ഭഗവാന്റെ അല്പം കോപം നിറഞ്ഞ കണികാഴ്ചകൊണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങനെയാണ് അച്യുതനെ, ദേവകിപുത്രനായി, കരടികളുടേതായ രാജാവായ ജാംബവാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. കൃഷ്ണൻ, കമലനയനൻ, അവനെ സ്‌നേഹപൂർവ്വം സ്പർശിച്ച്, ഇടിമുഴക്കത്തോട് സാമ്യമുള്ള ശബ്ദത്തിൽ, അത്യന്തം ദയാപൂർവം ഭക്തനോടു പറഞ്ഞു: “മഹാരാജാവേ, ഈ രത്നം സംബന്ധിച്ചുള്ള അന്യായാരോപണം അഴിച്ചുമാറ്റാൻ, അതിനായി ഞാൻ നിന്റെ ഗുഹയിൽ വന്നിരിക്കുന്നു. ഈ രത്നം കൊണ്ടുതന്നെ ഞാൻ എന്റെ ശുദ്ധി തെളിയിക്കണം.” ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ, അത്യന്തം സന്തോഷത്തോടെ ജാംബവാൻ തന്റെ മകളായ ജാംബവതിയെയും, ആ രത്നവുമെല്ലാം കൃഷ്ണനു സമർപ്പിച്ചു, അദ്ദേഹത്തെ ആദരിക്കാനായി. കൃഷ്ണൻ ഗുഹയിൽ പ്രവേശിച്ചതിനുശേഷം, അദ്ദേഹം പുറത്തു വരാതെ കാണാതായതിനെക്കുറിച്ച് ജനങ്ങൾ പന്ത്രണ്ട് ദിവസം ദുഃഖത്തിൽ കാത്തിരുന്നു, പിന്നെ നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. കൃഷ്ണൻ പുറത്തു വരാത്തതായി കേട്ടപ്പോൾ, ദേവകിയും, രുക്മിണിയും, വസുദേവനും, സുഹൃത്തുക്കളും, ബന്ധുക്കളും—all ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങി. ദ്വാരകാവാസികൾ ദുഃഖഭരിതരായി സത്രാജിതിനെ ശപിച്ചു; കൃഷ്ണന്റെ വിവരം അറിയാനായി അവർ ദുർഗ്ഗാദേവിയായ ചന്ദ്രഭാഗയെ പ്രാർത്ഥിച്ചു. അവരുടെ ഭക്തിയുടെ ഫലമായി, ദേവി അവരെ അനുഗ്രഹിച്ചു; അതിനുശേഷം, കൃഷ്ണൻ ഭാര്യയോടൊപ്പം, ലക്ഷ്യം പൂർത്തിയാക്കി, സന്തോഷം പകരം കൊണ്ടു അവിടെ പ്രത്യക്ഷനായി. ഹൃദയത്തിൽ അഴകും രത്നവും ധരിച്ചുകൊണ്ട്, ഭാര്യയോടൊപ്പം കൃഷ്ണനെ മരണമുതൽ തിരിച്ചുവന്നതുപോലെ കണ്ടപ്പോൾ, എല്ലാവരും ആനന്ദോത്സവത്തിൽ മുങ്ങി. രാജസഭയിൽ സത്രാജിതിനെ വിളിച്ചു, രാജാവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ കൃഷ്ണൻ രത്നം തിരിച്ചുപിടിച്ച കഥ പറഞ്ഞു, അതു സത്രാജിതിന് സമർപ്പിച്ചു. അതിനാൽ വളരെ ലജ്ജിതനായ സത്രാജിത്, തലകുനിഞ്ഞ്, രത്നം എടുത്ത് വീട്ടിലേക്കു മടങ്ങി, തന്റെ പാപത്തിൽ വേദനിച്ചു. കഠിനമായ മനോവ്യഥയിൽ ആൾ, “എങ്ങനെ ഞാൻ ഈ പാപം അകറ്റാം? അച്യുതനെ എങ്ങനെ സന്തോഷിപ്പിക്കാം? ജനങ്ങൾ എന്നെ ദുഷ്ടൻ, സ്വാർത്ഥൻ, ധനലോലുപൻ എന്ന് കുറ്റം ചുമത്താതിരിക്കാൻ എന്ത് ചെയ്യണം?” എന്ന് ചിന്തിച്ചു. “എന്റെ മകളെയും, ഈ മഹാരത്നത്തെയും കൃഷ്ണനു സമർപ്പിക്കാം; ഇതാണ് അദ്ദേഹത്തെ പ്രീതിപ്പെടുത്താനുള്ള ശരിയായ മാർഗം,” എന്ന് ഉറപ്പാക്കി. അങ്ങനെ തീരുമാനിച്ച സത്രാജിത്, തന്റെ ഗുണവതിയായ മകളെയും രത്നവുമെല്ലാം കൃഷ്ണനു നേരിട്ട് സമർപ്പിച്ചു. ഗുണം, സൗന്ദര്യം, ഉന്നത സ്വഭാവം എന്നിവകൊണ്ട് പലരും ആഗ്രഹിച്ച സത്യഭാമയെ കൃഷ്ണൻ യോഗ്യമായി വിവാഹം ചെയ്തു. എന്നാൽ കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: “മഹാരാജാവേ, ഞങ്ങൾ ഈ രത്നം സ്വീകരിക്കുന്നില്ല; അതു ദേവഭക്തനായ നീയോടൊപ്പമിരിക്കും; അതിന്റെ ഗുണം ഞങ്ങൾ അനുഭവിക്കും.” ഒരു ദിവസം, യുയുധാനനേയും മറ്റ് അനുചരന്മാരെയും കൂടെക്കൊണ്ട്, പരമപുരുഷനായ കൃഷ്ണൻ, പാണ്ഡവരെ കാണാൻ ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥത്തിലേക്ക് പോയി. മുകുന്ദനെ വരവേൽക്കുമ്പോൾ, പാണ്ഡുപുത്രന്മാർ എല്ലാവരും ഒരുമിച്ചു എഴുന്നേറ്റു, ജീവൻ തന്നെ തിരികെയെത്തിയതുപോലെയായി. അച്യുതനെ അങ്കലാപ്പിച്ചു, അവന്റെ സ്പർശത്തിൽ എല്ലാ ദുഃഖങ്ങളും അകന്ന്, സ്നേഹപൂർവം പുഞ്ചിരിയോടെ കാണുന്ന കൃഷ്ണന്റെ മുഖം നോക്കി അവർ ആനന്ദിച്ചു. യുദ്ധിഷ്ഠിരനും ഭീമനും വന്ദനം അർപ്പിച്ച്, അർജുനനെ അങ്കലാപ്പിച്ചു; ഇരട്ടന്മാർ കൃഷ്ണനെ ആദരിച്ചു. നവവധുവായ കൃഷ്ണാ (ദ്രൗപദി), ലജ്ജാന്വിതയായി, കൃഷ്ണന്റെ അടുക്കൽ വന്നു, ആദരപൂർവ്വം വന്ദിച്ചു. സത്യകിയും മറ്റ് അതിഥികളും പാണ്ഡവന്മാരുടെ ആദരപൂർവം സ്നേഹത്തോടുകൂടി അതത് സീറ്റുകളിൽ ഇരുന്നു. കൃഷ്ണൻ കുന്തീദേവിയെ സമീപിച്ചു, വന്ദനം അർപ്പിച്ചു; സ്നേഹപൂർവം കണ്ണുനീരോടെ കുന്തി അവനെ അങ്കലാപ്പിച്ചു. അവളുടെ ഭർത്താവിനും, മരുമക്കൾക്കും, സഹോദരിക്ക്, ബന്ധുക്കൾക്കും കൃഷ്ണൻ ആശംസകൾ ചോദിച്ചു. കുന്തി, അനേകം കഷ്ടതകളും അനുഭവങ്ങൾക്കുശേഷം ലഭിച്ച ആത്മസാക്ഷാത്കാരവും ഓർത്ത്, സ്നേഹഭാരത്തിൽ ശബ്ദം തടഞ്ഞു കണ്ണുനീരോടെ കൃഷ്ണനോട് പറഞ്ഞു: “നമ്മുടെ സംരക്ഷകൻ ലഭിച്ചപ്പോഴാണ് നമുക്ക് ശാന്തി ലഭിച്ചത്; ബന്ധുക്കളെ ഓർത്തു, എന്റെ സഹോദരൻ നിന്നെ സമീപിക്കാനായി അയച്ചു. നീ എല്ലാവർക്കുമുള്ള സ്നേഹിതനും ആത്മാവുമാണ്; നിനക്ക് 'നാം' 'അവർ' എന്ന ഭേദം ഇല്ല; എങ്കിലും, ഹൃദയത്തിൽ വസിച്ച്, നിന്നെ ഓർക്കുന്നവരുടെ ദുഃഖം നീ നീക്കം ചെയ്യുന്നു.” യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ പറഞ്ഞു: “നാം എന്തെങ്കിലും പുണ്യം ചെയ്യാതിരുന്നോ? ഞങ്ങൾ അർഹിക്കാത്തവരാണ്, എന്നാൽ യോഗേശ്വരന്മാർക്കും ദുർലഭനായ നീ ഞങ്ങളെ കാണാൻ വന്നിരിക്കുന്നു.” ഇങ്ങനെ രാജാവിന്റെ അഭ്യർത്ഥന പ്രകാരം, കൃഷ്ണൻ മാസങ്ങൾക്കാലം അവിടെ താമസിച്ചു, ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥവാസികളുടെ കണ്ണുകൾ ആനന്ദിപ്പിച്ചു. ഒരു ദിവസം, വിജയിയായ അർജുനൻ, ഹനുമാന്റെ പതാകയുള്ള രഥത്തിൽ കയറി, ഗാന്ഡീവം, അക്ഷയതൂണികൾ എടുത്ത്, കൃഷ്ണനോടൊപ്പം സമ്പൂർണ്ണായുധധാരി ആയി, കാട്ടിൽ കയറി. അവിടെ, കുരുങ്ങൾ, കാട്ടുപന്നികൾ, കാട്ടുപോത്തുകൾ, കുരങ്ങുകൾ, കാട്ടുപശുക്കൾ, ഗന്ധർവപശുക്കൾ, മാൻ, കാട്ടുതവള, മുള്ളൻപന്നി എന്നിവയെ അർജുനൻ ബാണങ്ങളാൽ വധിച്ചു. അനുചരന്മാർ ആ ഹോമാർഹമായ മൃഗങ്ങൾ ഉത്സവത്തിനു രാജാവിന്റെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുവന്നു. വെറുതെ ദാഹവും ക്ഷീണവും അനുഭവിച്ച അർജുനൻ യമുനാനദിക്ക് സമീപം എത്തി, ശുദ്ധീകരണം നടത്തി, വെള്ളം കുടിച്ചു. അപ്പോൾ, കൃഷ്ണനും അർജുനനും അത്യന്തം മനോഹരമായ ഒരു യുവതിയെ അങ്ങോട്ട് സഞ്ചരിക്കുന്നതായി കണ്ടു. സുഭാഷിണിയായ ആ കന്യയെ കൃഷ്ണന്റെ അഭ്യർത്ഥനപ്രകാരം അർജുനൻ സമീപിച്ചു ചോദിച്ചു: “ആരാണു നീ? ആരുടെ മകളാണ്? എവിടുനിന്നാണ് വന്നത്? എന്തിനാണ് ഇവിടെ വന്നത്? ഭർത്താവിനെ അന്വേഷിച്ചാണോ? എല്ലാം പറയൂ.” അപ്പോൾ ശ്രി കാളിന്ദി പറഞ്ഞു: “ഞാൻ സൂര്യദേവന്റെ മകളാണ്, ഭർത്താവിനെ തേടി കഠിനമായ തപസ്സു ചെയ്യുന്നു; വിഷ്ണുവിനെയാണ് ഞാൻ മനസ്സിൽ ഭർത്താവായി ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. ശ്രീയുടെ ഭർത്താവായ മുകുന്ദനല്ലാതെ വേറൊരുവൻ എനിക്കു ഭർത്താവാവരുത്; അശരണംകൾക്ക് ആശ്രയമായ ആ ഭാഗ്യവാനെ ഞാൻ പ്രീതിപ്പെടുത്തട്ടെ. കാളിന്ദി എന്ന പേരിൽ, ഞാൻ എന്റെ പിതാവിന്റെ നിർമാണമായ ഭവനത്തിൽ, യമുനാനദിയിൽ വസിക്കുന്നു; അച്യുതനെ നേരിൽ കാണുന്നത് വരെ അവിടെ തന്നെയിരിക്കും.