ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

പ്രസേനയുടെ മരണശേഷം, സത്രാജിത് തന്റെ മകന്റെ കളിപ്പാട്ടമായി മനി洞ത്തിൽ വെച്ചു. എന്നാൽ തന്റെ സഹോദരനെ കാണാതിരുന്ന സത്രാജിത് അതീവ ദുഃഖിതനായി. നഗരത്തിൽ ആളുകൾ തമ്മിൽ, "മണിയുള്ളവൻ കൃഷ്ണൻ തന്നെയാണ് പ്രസേനയെ കൊന്ന് വനത്തിലേക്കു പോയത്; സഹോദരൻ ഇപ്പോൾ എന്റെ കൈവശം," എന്ന വാദം ചെവികൾക്കിടയിൽ പടർന്നു. കൃഷ്ണൻ തന്റെ നാമം അപകീർത്തിയിലായെന്നു കേട്ടപ്പോൾ, ജനങ്ങളോടൊപ്പം പ്രസേനയുടെ പാത പിന്തുടർന്ന് സ്വയം തെളിയിക്കാനായി പുറപ്പെട്ടു. വനത്തിൽ പ്രസേനയും അവന്റെ കുതിരയും ഒരു സിംഹംകൊണ്ട് കൊല്ലപ്പെട്ടതായി കണ്ടു; അതുപോലെ, സിംഹത്തെ ഒരു കരടി കൊന്ന് മലയുടെ ചരുവിൽ വലിച്ചിട്ടതും അവർ കണ്ടു. അതിനുശേഷം, കൃഷ്ണൻ മാത്രം, ജനങ്ങളെ洞ത്തിന് പുറത്തു നിർത്തി, ആ കരടിയുടെ ഭയാനക洞ത്തിൽ കടന്നു. അവിടെ, മനി ഒരു കുട്ടിയുടെ കളിപ്പാട്ടമായി കണ്ടപ്പോൾ, അത് തിരികെ വാങ്ങാൻ തീരുമാനിച്ചു, കുട്ടിയുടെ സമീപത്ത് കാത്തു നിന്നു. അജ്ഞാതനായ കൃഷ്ണനെ കണ്ടു, കുട്ടിയുടെ ദായമാരി ഭയത്തിൽ നിലവിളിച്ചു; അവളുടെ ശബ്ദം കേട്ട്, ശക്തിയില്‍ അഗ്രഗണ്യനായ ജാംബവാൻ ക്രുദ്ധനായി洞ത്തിൽ ഓടിയെത്തി. കൃഷ്ണനെ സാധാരണ മനുഷ്യനെന്നു കരുതി, ജാംബവാൻ തന്റെ യജമാനനോടു തന്നെ യുദ്ധം ആരംഭിച്ചു; കൃഷ്ണന്റെ യഥാർത്ഥ ശക്തി തിരിച്ചറിയാതെ, ഉഗ്രതയോടെ പോരാട്ടം തുടർന്നു. ഇരുവരും ജയം നേടാൻ ആഗ്രഹിച്ചു, ആയുധങ്ങൾ, കല്ലുകൾ, മരങ്ങൾ, കൈകൾ എന്നിവ ഉപയോഗിച്ച്, മൃഗങ്ങൾ മാംസത്തിന് വേണ്ടി പോരാടുന്നതുപോലെ, അതികഠിനമായ ഒരു യുദ്ധം നടന്നു. ഇരുപത്തിയെട്ട് ദിവസങ്ങൾ, രാവും പകലും, വിശ്രമമില്ലാതെ, ഇരുവരും ഇടിമുഴക്കത്തേക്കാൾ ശക്തമായ മുത്തിരികകളാൽ തമ്മിൽ അടി വച്ചു. കൃഷ്ണന്റെ അടികൾകൊണ്ട് ജാംബവാന്റെ ശരീരം ക്ഷീണിച്ചു, അവന്റെ അവയവങ്ങൾ ബന്ധിതമായി, ശക്തി നഷ്ടപ്പെട്ടു, ശരീരം വിയർപ്പിൽ മുളച്ചു. അത്ഭുതം നിറഞ്ഞ ജാംബവാൻ, കൃഷ്ണനോട് പറഞ്ഞു: "നീ എല്ലാ ജീവികളുടെ ജീവനും, ശക്തിയും, വേരുമാണ്; നീ പുരാതനനായ വിഷ്ണു, പരമേശ്വരനും, സർവാധിപനുമാണ്." "സൃഷ്ടാക്കളിൽ സൃഷ്ടാവായ നീ, സൃഷ്ടികളിൽ നിലനിൽക്കുന്നവൻ; നീ കാലം, അളക്കുന്നവരുടെ അധിപൻ, പരമാത്മാവും, ആത്മാക്കളിൽ ആത്മാവും. നീയുടെ അകാരണമായ കോപഭാവം കൊണ്ട് സമുദ്രം ചലിച്ച്, പാലം പടുത്തു, ലങ്കയുടെ കീർത്തി തെളിഞ്ഞു, ദാനവരുടെ തലകൾ ഭൂമിയിൽ വീണു." എന്നിങ്ങനെ കൃഷ്ണനെ തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ, കരടികളുടെ രാജാവ്, അച്യുതനായ ദേവകിയുടെ പുത്രനോട് പറഞ്ഞു. കൃഷ്ണൻ, കമലനയനനായ, ജാംബവാനെ സ്നേഹത്തോടെ സ്പർശിച്ച്, മേഘംപോലുള്ള ശബ്ദത്തിൽ, ഭക്തനോടു കരുണയോടെ പറഞ്ഞു: "മണിയ്ക്ക് വേണ്ടിയാണ് ഞാൻ洞ത്തിൽ വന്നത്; തെറ്റായ ആരോപണം നീക്കാൻ, ഈ മനിയുമായി ഞാൻ വന്നിരിക്കുന്നു." ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ, സന്തോഷത്തോടെ, ജാംബവാൻ തന്റെ മകളായ ജാംബവതിയും മനിയും കൃഷ്ണനു സമർപ്പിച്ചു.洞ത്തിൽ കൃഷ്ണനെ കാണാതിരുന്ന ജനങ്ങൾ, പന്ത്രണ്ടു ദിവസം ദുഃഖത്തിൽ കാത്തു, നഗരത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു.洞ത്തിൽ നിന്ന് കൃഷ്ണൻ പുറത്തു വന്നില്ലെന്നു കേട്ട ദേവകി, രുക്മിണി, വസുദേവൻ, സുഹൃത്തുക്കൾ, ബന്ധുക്കൾ—all ദുഃഖിതരായി. ദ്വാരകയിലെ ദുഃഖിതരായ ജനങ്ങൾ സത്രാജിതിനെ ശപിച്ചു; കൃഷ്ണന്റെ വാർത്ത കിട്ടാൻ അവർ ദുർഗാ ദേവിയായ ചന്ദ്രഭാഗയെ അഭ്യർത്ഥിച്ചു. അവരുടെ ആരാധനയാൽ, ദേവി അനുഗ്രഹം നൽകി, ലക്ഷ്യം പൂർത്തിയാക്കിയ ഹരി ഭാര്യയോടൊപ്പം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു, എല്ലാവർക്കും സന്തോഷം പകർന്നു. ഹൃഷികേശൻ, മനിയും ഭാര്യയുമൊത്ത്, മരണംമുതൽ തിരിച്ചുവന്നപോലെ നഗരത്തിൽ എത്തുമ്പോൾ, എല്ലാവരും ആനന്ദത്തിൽ മുങ്ങി. കൃഷ്ണൻ സത്രാജിതിനെ രാജസഭയിൽ വിളിച്ചു, മനി കണ്ടെത്തിയ കഥ പറഞ്ഞ്, മനി അവനു കൈമാറി. സത്രാജിത് അതീവ ലജ്ജയിൽ, മുഖം താഴ്ത്തി, മനി വാങ്ങി, വീട്ടിലേക്ക് പോയി, തന്റെ തെറ്റിൽ വേദനിച്ചു. തീവ്രമായ പ്രായശ്ചിത്തത്തിൽ, "എങ്ങനെ ഞാൻ പാപം നീക്കാം? അച്യുതൻ എങ്ങനെ സന്തോഷപ്പെടും? ജനങ്ങൾ എനിക്ക് നല്ലവനെന്ന് കരുതണം; ചുരുങ്ങിയ, ചെറിയ, അജ്ഞാനി, ധനലോലൻ എന്നു ശപിക്കരുത്," എന്നിങ്ങനെ ആലോചിച്ചു. "ഞാൻ എന്റെ മകളെയും, മനിയെയും കൃഷ്ണനു സമർപ്പിക്കും; ഇതാണ് യോജിച്ച appeasement; മറ്റൊന്നുമില്ല." ഇങ്ങനെ തീരുമാനിച്ച്, സത്രാജിത് തന്റെ ഗുണവതിയായ മകളെയും മനിയെയും കൃഷ്ണനു സമർപ്പിച്ചു. കൃഷ്ണൻ, ഗുണം, സൗന്ദര്യം, ഉന്നതതയിൽ ആകർഷകയായ സത്യഭാമയെ യഥാവിധി വിവാഹം ചെയ്തു. "മണിയെ ഞങ്ങൾ സ്വീകരിക്കില്ല, രാജാവേ; അത് ദേവഭക്തനായ നീയോടൊപ്പം തന്നെയിരിക്കട്ടെ; അതിന്റെ ഗുണം ഞങ്ങൾ പങ്കിടാം," എന്ന് കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു. ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ഒരു ദിവസം, കൃഷ്ണൻ, യുയുധാനൻ തുടങ്ങിയ അനുചരങ്ങളോടൊപ്പം, പാണ്ഡവരെ കാണാൻ ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥയിലേക്ക് പോയി. മുകുന്ദനെ, സർവാധിപനായി, എത്തുന്നതു കണ്ട പാണ്ഡു പുത്രന്മാർ ഒരുമിച്ചു എഴുന്നേറ്റ്, ജീവിതം തന്നെ തിരിച്ചുവന്നതുപോലെ ആനന്ദിച്ചു. അച്യുതനെ അണിവച്ച്, കൃഷ്ണന്റെ സ്പർശത്തിൽ സകല ദുഃഖങ്ങളും നീങ്ങി, അവന്റെ സ്നേഹപൂർവമായ ചിരിയുള്ള മുഖം നോക്കി, സന്തോഷം നിറന്നു. യുധിഷ്ഠിരനും ഭീമനും കൃഷ്ണന്റെ പാദങ്ങളിൽ നമസ്കരിച്ചു; അർജുനനെ അണിവച്ചു; ഇരട്ടക്കുട്ടികൾ ആദരിച്ചു. പുതിയതായി വിവാഹം ചെയ്ത, ലജ്ജ shy ആയ ദ്രൗപദി, കൃഷ്ണന്റെ അടിപൊതിഞ്ഞിരിക്കുന്ന chief seat-ൽ സമീപിച്ചു, ആദരപൂർവം അഭിവാദ്യം ചെയ്തു. അതുപോലെ, സത്യകി, പാണ്ഡവരാൽ ആദരപൂർവം സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടു, തന്റെ സീറ്റിൽ ഇരുന്നു; മറ്റ് അനുചരങ്ങളും സമീപം ഇരുന്നു. കൃഷ്ണൻ, കുന്തിയെ സമീപിച്ചു, നമസ്കരിച്ചു; കുന്തി, അനുരാഗം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണീർ വീഴ്ത്തി, കൃഷ്ണനെ അണിവച്ചു; അവൻ അവളുടെ daughters-in-law, സഹോദരി, ബന്ധുക്കളുടെ ക്ഷേമം ചോദിച്ചു. കുന്തി, അനേകം ദുഃഖങ്ങൾ ഓർത്തു, അതിനുശേഷം ലഭിച്ച ആത്മദർശനം ഓർത്തു, സ്നേഹത്തിൽ ശബ്ദം മരവിപ്പിച്ച്, കണ്ണീർ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളിൽ, കൃഷ്ണനോടു പറഞ്ഞു: "നമുക്ക് ക്ഷേമം ലഭിച്ചത്, രക്ഷകൻ കിട്ടിയപ്പോൾ മാത്രം; ബന്ധുക്കളെ ഓർത്തു, കൃഷ്ണാ, എന്റെ സഹോദരനെ നിനക്കു അയച്ചു.